dinsdag 31 oktober 2006

Last but not least

Tja, dit is ‘m dan, mijn allerlaatste vakantiedag. Als ik heel eerlijk ben heb ik goede zin om weer aan de slag te gaan. Begrijp me niet verkeerd, op vakantie gaan vind ik geweldig en ik kijk alweer reikhalzend uit naar de volgende trip. Maar de schoorsteen moet wel blijven roken en ik ben blij dat ik ‘m kan laten roken met mijn huidige baan. Ik heb het naar mijn zin met mijn collega’s en de afwisselende werkzaamheden. Zeg nou zelf waar anders kun je opgewonden boze burgers over parende en dus geluidsoverlast veroorzakende eenden (kan ik er wat aan doen?) te woord staan, combineren met ‘bollendagen’ en het bijhouden van een website? Morgen ben ik weer op mijn plek op wijkbureau Zuidwest, net als de storm die nu over ons knusse huis raast want het is tenslotte herfst. Ik ben tevreden en wat is dat een heerlijk gevoel!
Wil je mijn reisverhalen lezen dan kun je dat doen op 'Mike's reis journaal'.

maandag 30 oktober 2006

Tuuterdetuut, vrij naar juffrouw Mier

Ik vind het heerlijk om deze dagen nog even lekker ‘aan te keutelen’. Lekker in eigen tempo de dingetjes doen die ik fijn vind en daar valt opstaan als je uit jezelf wakker wordt ook onder. Wat is het een genot om zonder wekker te leven! Ik ben al jaren een vroege vogel maar deze afgelopen vakantie heb ik heerlijk mijn eigen ritme kunnen volgen en het lukt me aardig deze lijn vol te houden.
Op het moment dat ik bovenstaand aan het typen ben, ‘borrelt’ er een afspraak naar boven en nog een en wel over anderhalf uur!. Voordat ik het doorheb schiet ik in de stress want ik moet straks in Utrecht zijn. ‘Ik moet nog sporten‘. ‘Heb ik nog voldoende benzine?‘,‘Hoe druk is het, staan er files?‘ De katten kijken verstoord op uit hun ochtend slaapje als ik hardop juffrouw Mier uit de fabeltjeskrant imiteer met ‘tuuterdetuut’. De Foster doet een klagelijke miauw en rolt zich weer lekker op en dat laat me beseffen hoe broos mijn huidige evenwicht is....
Chill out, tijd zat, natuurlijk zit er peut in de tank en dan ga ik na deze afspraak toch sporten en in een mum van tijd ben ik dressed for the occacion en zit ik weer achter de laptop met genoeg tijd om dit verhaal te maken. Zo zie ik maar weer hoe makkelijk ik mezelf stapeldol kan maken en spreek lekker af dit goed in mijn oren te knopen.....

zondag 29 oktober 2006

Tooheys rules

Het blijft raar om -uit je zelf- al om 06.00 uur wakker te worden, zeker nu ik erachter kom dat het eigenlijk pas 05.00 uur is ivm de net ingegane wintertijd. De katten vinden het echter wel gezellig en vooral Tooheys knort er op los, in de hoop op een bakje extra vroege melk. Sinds ik weet dat ze maar een heel beperkt ‘kort geheugen’ heeft, stel ik dit melk geven zolang mogelijk uit. Als je namelijk maar even de kamer uit bent geweest, is zij het eerder gegeven bakje melk al weer vergeten en beweert ze bij hoog en laag dat ze nog niets gehad heeft en ik verzeker je dat gemiauw van haar kun je niet lang weerstaan ;-)
Dit voormalige zwerfkatje windt je zo om je vinger. Ze is een meesteres in manipuleren en krijgt eigenlijk altijd haar zin. Ik vermoed dat ze daarom ook flink gegroeid is tijdens onze vakantie. Ze heeft natuurlijk hartstochtelijk staan kermen en miauwen dat ze honger had en aandacht wil, zo is Maxim tenslotte ook voor haar gevallen op het garageterrein van het GVU. Daar blèrde ze zonder enige moeite haar dagelijkse kostje bij elkaar. Laat het duidelijk zijn dat wij het erg met Tooheys hebben getroffen en heel blij zijn met haar groei van achterdochtige straatpoes in de ‘madame’ die ze nu is.
Wie overigens van mening is dat katten meer aan huis dan aan mens gehecht raken moet maar eens kennis komen maken met deze Tooheys. Als Maxim en ik beiden thuis zijn maar Maxim slaapt uit dan wacht Tooheys bij de deur tot hij naar beneden komt. Kijk dàt onthoudt ze wel. Het kan natuurlijk ook komen dat ze van Maxim ook nog een bakje melk wil......

vrijdag 27 oktober 2006

Home sweet home

Toch wel weer heerlijk om terug te zijn in eigen huis. We zijn warm welkom geheten door onze twee katten die eigenlijk sinds onze aankomst niet meer van onze zijde geweken zijn. Als we even op straat met een buurman praten, zijn ze onmiddellijk van de partij en verleiden ze ons tot aanhalen door langs de benen te strijken. Ze laten zich heerlijk kroelen en aaien en ronken er als tegenprestatie flink op los. Zo kan het dus ook, je hoort wel eens verhalen van andere kattenliefhebbers dat de poezen, beledigd over het vertrek van de baasjes, je met de rug aankijken en protest keutels buiten de kattenbak achterlaten. Ik heb zelfs vanuit zeer betrouwbare bron eens vernomen dat er na thuiskomst van een korte vakantie tijdens het even opschudden van het dekbed, de kattendrollen om de oren vlogen.....
Onze jongste telg Tooheys is flink aangekomen, zou zij net als ik ook een stress eetster zijn? In de paar weken dat wij op vakantie zijn geweest heeft zij kans gezien om zich werkelijk kogelrond te eten. Zij blijft er echter geweldig uitzien en heeft totaal geen last van de dikke laag spek. Wat benijd ik de kattengeest. Katten hebben totaal lak aan ‘zelfbeeld’ en vinden zich altijd precies‘goed’.
Het lijkt wel alsof Tooheys vooral nu het heerlijk vindt om, net als een baby, op haar rug in je armen over haar buikje geaaid te worden.
Ik zit trouwens al aardig in de Nederlandse tijd. Werd ik gisterochtend om 03.00 uur wakker, vanochtend was dat 06.00 uur en dat is eigenlijk een normale (werkdag) tijd om op te staan. Ik barst van de energie en heb me voorgenomen dit logboek voort te zetten met mijn ‘kronkels’.

gretige happer...


woensdag 25 oktober 2006

Houten

En zo zijn we na onze stoffige en warme uitspatting weer in een mistig en fris Nederland. Ik kan het niet laten en wil je toch nog even verslag doen van onze wel zeer voorspoedige terugreis. We hebben een zeer riante terugvlucht gehad, we konden vanaf Singapore tot Londen zelf kiezen waar we gingen zitten en ik heb me dan ook heerlijk languit kunnen neervlijen op een rij van 4 stoelen in het midden van het vliegtuig. Maxim koos voor een raamplaats en moest het met één stoel minder doen maar drie stoelen mét uitzicht is ook niet verkeerd! Het cabinepersoneel was bijzonder aardig en strooide rijkelijk met allerhande versnaperingen en vooral met flesjes wijn wat ons, in mineur verkerende humeur vanwege het naderende einde van de vakantie, positief beïnvloedde. Ons geluk kon niet op ik dacht namelijk deze flesjes wijn lekker mee te kunnen nemen om zo deze heerlijke vloeistof enigszins gedoceerd de komende week tot mij te kunnen nemen maar op London Heatrow aangekomen bleek dat we geen enkele vloeistof mee hadden mogen nemen. Zelfs de taxfree in Perth aangeschafte alcoholica mochten we slechts houden als we daar nog een aankoopbon van konden tonen en wie bewaart dat nou?
Ik moest lijdzaam toezien hoe alles afgepakt en weggegooid werd. Ook mijn Bach remedie Rescue mocht ik niet houden (gebruik ik altijd met vliegen om rustig te blijven, tjonge wat had ik die druppels op dàt moment goed kunnen gebruiken....zeker toen duidelijk werd dat ook mijn moisterizer en tandpasta niet door de screening zouden komen, knapte er iets en voelde ik langzaam maar zeker ter plekke een enorme driftbui opkomen. Het schuim stond me al bijna op de lippen en toen ik ook nog gesommeerd werd om mijn schoenen uit te trekken, waren de rapen gaar. Het toppunt van vernedering, voor mij op dat moment was, om je broek met één hand ophoudend (want je riem moet ook apart gescreend) op blote kakkies, want geen sokken aan, met vlekken op je bloes want je bent dan toch al 24 uur onderweg, door alle passagiers en bewaking aangestaard, door de detectiepoort te moeten lopen. Gelukkig was Maxim weer de wijste van ons twee en wist hij me tijdig te wijzen op de bordjes die veelvuldig opgehangen waren dat de bewaking niet gediend was van ‘abusive language and behaviour’ en dat dát je verdere reis behoorlijk kon ‘delayen’.’
Ik gooi het er maar op dat mijn verstand het vliegtuig niet heeft kunnen bijhouden, inmiddels ben ik weer helemaal ‘bij’ en heeft het verstand zich weer bij mij gevoegd en kan ik zowaar al weer een beetje om mijn ‘verlies’ lachen;-)
Dus lieve lezers, althans die personen die de hoop hadden dat de ongedurige Mike in de Outback was achtergebleven, she’s back!

zondag 22 oktober 2006

Perth

Het inleveren van de stoere Toyota eergisteren in Alice Springs was een waar eitje. Ze hebben nergens naar gekeken. Sterker nog, de deuren zijn niet eens open geweest. Één blik in Maxims blauwe ogen was blijkbaar voldoende. Het kan natuurlijk ook komen doordat de buitenkant er al zo doorleefd uitzag, dat het verhuurbedrijf de hoop voor het interieur ter plekke op heeft gegeven. Hoe dan ook de ster in de voorruit was niet belangrijk en de scheur in de band achter was no worries mate, shit happens, it lookes like you had a great time! Wat een verschil met het Canadese verhuurbedrijf vorig jaar die wegens een minuscuul putje in de voorruit toch gauw 300 dollar van onze borg inpikte. Daar werd zelfs middels een spiegel de onderkant geïnspecteerd en met een heuse ladder de bovenkant van de camper nagekeken op schade. Dat laatste kan natuurlijk alles te maken hebben met de rijkwaliteiten van de Amerikanen en Canadezen......Tot overmaat van ramp verwachtten de Canadezen toen ook nog dat we de camper gewassen weer inleverde. Dat vonden we dermate belachelijk (we wassen onze eigen auto niet eens) dat we ‘m zo ingeleverd hebben. Rare jongens daar.... :-/
Maxim en ik vinden het heerlijk om weer in het vriendelijke Perth te zijn. Het is eigenlijk elke keer weer alsof je in een warm bad stapt. Het is een mooie, ruim opgezette stad met voor elk wat wils zoals een groot winkelgebied, botanische tuinen, water, exotische vogels en noem maar op. Mijn schrik over het bebouwen van de prachtige groenstrook langs het water is overigens geheel ongegrond. Vandaag zagen we dat het tijdelijk in gebruik is genomen voor een groot evenement op race gebied (Australia Racing). Er staan allemaal tenten, dus dat komt weer helemaal goed.
Vandaag zijn we met de boot de River Swan afgezakt richting Freemantle. Dat is een historisch havenplaatsje waar vroeger de immigranten per boot als eerste aan land kwamen. Voor mij altijd weer een hoogtepunt om hier, te vergelijken met een Aziatische markt en koninginnedag, in the E Shed flink te shoppen en vooral te smikkelen. Voor 7,50 dollar mag je daar zelf je bord vol scheppen met de meest heerlijke oosterse hapjes. Smikkelen en smullen dus .....De tijden dat we tevreden met een warm gemaakt blikje bonen in de outback zaten, hebben we al ver achter ons gelaten, lang leve de beschaving en de oosterse keuken! Gelukkig is er Herbalife als ik weer terug ben.....

vrijdag 20 oktober 2006

Creepy crawlers...

Heb ik net twee weken bush overleefd met triljoenen insecten en andere engerds en ben ik net weer een beetje gewend aan de luxe van niet meer alles hoeven checken en dubbelchecken voordat ik mijn billen in positie breng. Doe ik vandaag de bril van het toilet in de hotelkamer omhoog, word ik aangekeken door de grootste kakkerlak die ik ooit heb mogen aanschouwen. Een lijf van 5 cm lang en zeker even lange voelsprieten die hij/zij onderzoekend naar mij uitstak. Een heuse oerkreet (WHOEAAAAAA) slakend en met een hink-stapsprong (want had de onderbroek reeds rond de enkels) heb ik het vege lijf kunnen redden en het toilet verlaten.
Verbeeld ik het me nu of is het echt zo dat andere gasten elkaar aanstoten en ietwat meewarig mijn kant opkijken....?
In de stad Alice Springs is het altijd weer een beetje gênant vertoeven vanwege de vele ontheemde aboriginals. Ik noem ze maar ontheemd want zo lijkt het. Ze zitten altijd in groepjes en meestal in de buurt van een drankwinkel, die hier hele aparte (waarschijnlijk niet voor niets) openingstijden hebben. Ik weet niet goed of ik ze recht aan mag kijken. Zelf voel ik dat ze mij, ons, totaal negeren. Of misschien zien ze ons wel helemaal niet. Misschien doen ze zo omdat ze zo weinig trots meer hebben. Het lijkt wel alsof ze bewegen in hun eigen dimensie, alsof ze in een parallelle wereld leven. Een paar dagen geleden werden we bijna van de weg gereden omdat twee aboriginals elkaar aan het inhalen waren maar dan met zo’n slakkengang dat ik als tegenligger maar aan de kant bijna stil ben gaan staan terwijl zij naast elkaar bleven rijden. Ik geloof dat ze mij niet eens gezien hebben....Ook hebben we aan het begin van de Tanami road een stel aboriginals met autopech geholpen met wat water. Toen viel het ons op hoe slecht er engels gesproken werd. Die ontmoeting had overigens ook wel wat weg van een close encounter. Een eerste echte ontmoeting met fysieke aanraking ( we hebben handen geschud) en elkaar aangekeken en onze naam genoemd. De naam van de aboriginal had nog het meest weg van wat klanken. Jammer dat ik zo weinig van ze weet. Ik zou graag echt in contact willen komen maar het blijven zeer afgeschermde communities.
Hier in Alice hebben we een galerie bezocht waarvan de opbrengsten werkelijk ten goede komen aan de Aboriginals. Ik stuur de link naar hun website mee maar de foto’s doen de kunstwerken geen goed, zijn te klein en je kunt de structuur van de tekeningen niet goed zien. Deze galerie bezoekt andere landen om deze vorm van kunst onder de aandacht te brengen en ik heb mijn adres daar achtergelaten als contactadres voor als ze Europa willen aandoen en als dat zover komt dan stuur ik iedereen een uitnodiging. Het werkt als een soort van tupperwareparty. Ze houden dan een ‘open huis party’ bij iemand thuis en onder het genot van een kwikje en strikje kan dan gekeken worden (en gekocht natuurlijk) naar de expositie. Voor meer info: http://www.mbantua.com.au/
Tja en dan is het alweer tijd om de koffers te gaan pakken want morgen vliegen we naar Perth terug en dan kunnen we echt gaan aftellen.....

donderdag 19 oktober 2006

'Kronkels'

Net voor het inleveren van de camper kreeg Maxim een briljante ingeving om het National Transport Museum, 8 km ten zuiden van Alice Springs nog even te bezoeken. Boring, treinen en auto’s blijven ‘boys toys’ maar ik zit nu wel lekker in de schaduw met een heerlijk bak cappuccino voor mijn neus en kan zo weer even wat overpeinzingen fabrieken op de laptop. Elk nadeel hep zo zijn voordeel (vrij naar Johan Cruijf) Het verbaast mij hoe makkelijk de zinnen uit de pc rollen, heb ik dan toch een talent en kom ik daar nu pas achter? Of is dit slechts weer een tijdelijke passie en vergaat het mijn schrijf ’talent’ dito als mijn schilder ’talent’ en het pianospelen en volgt na het schrijven de ‘creatief met kurk‘ periode en blijf ik zo de rest van mijn leven op zoek naar mijn passie?
Ik moet zeggen dat ik het heerlijk vind om te schrijven, zo lekker voor de vuist weg, zal ik maar zeggen (vrij naar Willem Duijs)
Ik voel dat deze vakantie heel bijzonder is. Bijzonder omdat wij echt ‘back naar basic’ zijn gegaan. Niet alleen qua primitieve (zonder comfort) manier van reizen maar ook in de relatie met elkaar en niet te vergeten de relatie met mijzelf. Het is lang geleden dat ik, hoewel veel te zwaar en vies van het stof en over het haar maar niet te spreken, naar mezelf kan kijken met een goed gevoel en zeggen dat ik van mezelf houd. Deze reis heeft veel in mij los gemaakt en heeft Maxim en mij (nog) meer tot elkaar gebracht, je hebt echt alleen jezelf en elkaar en wat heb je dan al ontzettend veel.
Het is alsof mijn ogen zijn opengegaan en ik veel meer zie van wat er gebeurt buiten mij. Een louterende reis? Wie zal het zeggen. Het voelt in elk geval heel erg goed, althans ik kan mij niet heugen mij ooit zo goed te hebben gevoeld. Een uitstekende basis om verder te groeien.

woensdag 18 oktober 2006

Ross River

Voorlopig staan we weer op een prima plek, Ross River Resort. Hoewel resort? Daar zet ik mijn vraagteken bij, daar heb ik zelf toch een ietwat ander beeld bij. De vrouw die deze tent runt ziet er net zo opgelapt uit als de huisjes die ze hier verhuurd. Volgens mij is zij de tweelingzuster van Marijke van Helwegen. Zo niet dan is ze toch zeker de moeder van Norman Bates.....
Ik vind het in elk geval een geweldige plek. Rust, ruimte en midden in the outback. Maxim heeft er meer moeite mee om hier te bivakkeren maar die heeft dan ook de afgelopen 4 uur achter het stuur gezeten en de rit naar de Bungle Bungles nog eens dunnetjes overgedaan omdat ie zonodig weer eens alles wilde zien en wel weer toe was aan een stukje 4x4 rijden. Nu lukt het hem niet meer om een blikje bier zonder schokken naar de mond te brengen en voor Maxim is elke gemorste druppel er één te veel.....
Het is jammer maar overmorgen moeten we onze inmiddels vertrouwde Toyota bij de camperboer, ontdaan van zand, weer inleveren. Ik ben heel benieuwd naar de reactie, de auto was zo goed als nieuw toen we ‘m meekregen en nu is ie echt toe aan een complete renovatie. Alles maar dan ook alles zit onder het fijne rode stof (valt dat ook onder zand?). Ik schat dat ze zeker een dag kwijt zijn met poetsen en soppen om ‘m weer enigszins toonbaar te krijgen.

dinsdag 17 oktober 2006

Alice Springs

Na de afgelopen week zonder moeite de ruimte met mens en dier te hebben gedeeld valt het mij zwaar om hier in Alice Springs op een grote familiecamping te staan. Veel leven en drukte hier dus en ik heb ‘last van‘ territoriumdrift. We staan op een plaatsje tegenover de sanitaire voorzieningen en er is een groepje Duitse jongeren die een stukje looppad overslaan en zo de kortste route over ONS plekje lopen. Ik word er helemaal gek van. Maxim moet me bedwingen om ze niet na te roepen dat hun grootvaders ruim 60 jaar geleden ook al zo rücksichtslos und immer gerade aus rond marcheerden.....Net nu ik ‘ze’ weer een beetje aardig begin te vinden. GRMPFFFF.
Vanochtend heeft Maxim een nieuwe methode ontwikkeld om moeilijk te fotograferen vogels toch voor de lens te kunnen krijgen. Hij rijdt ze gewoon aan, niet te hard natuurlijk maar een beetje. De vogel in kwestie, een dwergpapegaai, was niet bijzonder gecharmeerd van deze nogal brute benaderingswijze en kon na de fotosessie, weliswaar mét bult op de kop en met achterlating van enkele veren, met opgeheven kop en luid schreeuwend het slagveld verlaten.
Er worden hier enorm veel dieren aangereden, grootte maakt niks uit. Van wombat tot kangeroe en van koe tot kameel, we hebben alles al aan de kant van de weg zien liggen. Ik verdenk met name de road trains van veel slachtoffers. Uit deze lange vrachtwagencombinatie komt niet zelden een van reflecterende rode glazen voorziene gebrilde bebaarde kerel met bierbuik, witte benen in korte broek en altijd een hoed of pet op de kop die waarschijnlijk dient om de weinig overgebleven hersenen bij elkaar te houden. Deze jongens rijden met snelheden van over de 100 km over (onver)harde wegen en stoppen nergens voor, ze hebben overigens ook een remweg van meer dan 500 meter. Voor eigen gemak en veiligheid hebben ze de voorkant dan ook flink gepantserd met een bull bar en met dik gaas voor de ruiten om de kleinere brokken beest en losse stenen geen schade aan ruit of frame te laten veroorzaken. Na ruim 4000 km (schadeloos) te hebben gereden, waarvan het meeste onverhard, kregen wij net op de eerste kilometer verharde weg een close encounter met een road train. Je wordt aangeraden als deze jongens je naderen aan de kant te gaan en snelheid te minderen of te stoppen. Ondanks dat wij ons aan deze raad hielden kregen we toch een enorme kei op onze voorruit waardoor er een ster van 2 cm doorsnede in de ruit zit. Shit, daar gaat onze borg....

zaterdag 14 oktober 2006

Bunglebungles

Via de Great Northern Highway zijn we naar de Bungle Bungles getogen. Beetje saaie weg maar net op het moment van inkakken verscheen er gelukkig de afslag naar de Bungle Bungles en daar werden we weer goed wakker van. Twee jaar terug zijn we in een helicopter (met chopper Wayne) over dit spectaculaire gebied gevlogen en toen hadden we al de wens dit gebied eens te voet te verkennen. De weg er naartoe is eerder een smal en kronkelig pad en we zijn de nodige riviertjes overgestoken, allemaal heerlijk spannend. Nog voor het donker werd is het Maxim al gelukt een aantal gebieden lopend te verkennen. Die jongen loopt als een kievit en klimt als een berggeit, en laat mij regelmatig achter in een stofwolk, ik heb dan dus het nakijken. Sinds zijn aankomst in Australie zijn er dubbel zoveel ´willy willy´s´ gesignaleerd.....
We hebben ons kamp opgeslagen op een mooie stek en zijn de volgende ochtend om 05.00 uur, jawel je leest het goed want ook Maxim is deze vakantie vroeg uit de veren, al aan het wandelen geslagen. Ik heb het bescheiden bij één wandeling gehouden maar Maxim heeft alle vijf de wandelingen nog vóór 08.30 uur voltooid. Een ware prestatie waarvan bij deze akte. Een ander groot voordeel van zo vroeg opstaan is dat je de enige bent die daar rondscharrelt en maakt de kans op aantreffen van locaal wild des te groter.
Na deze onvergetelijke trip zijn we een stukje terug gereden naar Halls Creek en hebben daar de Tanami road genomen en hebben wild gekampeerd aan de rand van een kraterinslag, welke de tweede grootste van de wereld is (grootste is in Arizona USA). Na een fenomenale zonsondergang die wel een uur leek te duren kwamen we er achter dat de hele horizon in brand stond. Wederom een grote bushfire. Gelukkig hadden we de wind in de poeperd maar we hebben toch ´snachts regelmatig gecheckt hoe de wind ervoor stond. Over wind gesproken, al vanaf Darwin worden we achtervolgd door een warme wind. Nee, dat heeft niets met onze dagelijkse inname van bonen uit blik te maken...
We hebben de Tanami road verder gevolgd tot aan de Stuart Highway. Ook deze (off road) weg is ons een beetje tegengevallen. Misschien valt alles wel in het niets bij onze eerdere off road avonturen maar het uitzicht was ook niet bijzonder. Het is een vrij kaal gebied waar enkel goudmijnen zijn. Halverwege hebben we nog een roadhouse aangedaan, Rabbit Flat genaamd. Vreselijke bedoening met overal hekken en dikke stalen deuren. Wij kregen gelijk visioenen van ruige mijnwerkers die daar in het weekend met grote messen en flink dronken amok maken en zijn gauw verder gereden. We hebben de nacht van 15 op 16 oktober doorgebracht in een waar paradijsje. Een roadhouse, Tillmouth Well, welke 200 km voor Alice Springs ligt. Hier hebben we lekker gegeten en genoten van wat koude biertjes en vanochtend uitgeslapen. En nu zitten we op een mooie camping in Alice Springs. We gaan hier de komende dagen nog wat mooie dagtochten maken maar daarover later deze week meer. Ik kan hier ook de foto´s op de site zetten dus neem daar ook nog even een kijkje.
http://www.mike-wolters.magix.net/
Tot zover het reisverslag van vandaag.

vrijdag 13 oktober 2006

Windjana Gorge

We zitten al diep in de Kimberleys en hebben alle beschaving ver achter ons gelaten. Merkwaardig hoe makkelijk je je aanpast aan de omstandigheden. Hoezo douchen, even met een groezelig nat lapje over je lijf gaan is al luxe, en de verkoeling die dat even brengt duurt slechts enkele minuten. Alles is rood en stoffig van de aarde, Maxim doet elke ochtend opnieuw een (vruchteloze) poging met een nat gemaakt kammetje zijn haar te modeleren, helaas mag ik zo vroeg nog geen foto van ‘m maken..... S’avonds spoel je de kleren die je gedragen hebt uit maar veel frisser wordt het er niet van alles wordt langzaam maar zeker bruinrood. We gaan rond 19.00 uur naar bed want dan is het al een uur donker. En begint er van alles te ritselen en knisperen, voor mij een teken om op te breken en naar bed te gaan. Maxim daarentegen kun je dan (verrukte kreten slakend) op handen en voeten rond zien kruipen om in het licht van zijn zaklantaarn de insecten die het daglicht niet kunnen verdragen, nader te beschouwen. BRRRRRRRR. Rond 05.00 uur word je wakker gemaakt door de beesten van de bush en die kunnen werkelijk oorverdovend zijn. Het enige wat ik echt vervelend vind dat zijn de vliegen en de steekbeesten. Was 2 jaar terug Maxim in hun (vele)ogen het aantrekkelijkste, dit jaar ben ik toch echt aan de beurt en sta ik hier locaal nu ook bekend als mrs. Nobbys, a nobnob here and a nobnob there o, there nobbys everywhere...en ze jeuken ook nog!


We zitten bij Windjana Gorge, vlakbij Fitzroy Crossing en zijn net aan de vuurdood ontsnapt. We zagen al enige tijd grote donkere wolken ras naderbij komen. Voordat we er erg in hadden zaten we midden in een bushbrand. Op dat moment nog niet zoveel aan de hand want het brandde maar aan een kant van de weg maar toch was de hitte enorm. Het was een flinke brand want een groot oppervlak stond in lichterlaaie. We hebben hier nog leuke fotootjes gemaakt.(zie foto) Vrij plotseling fikte het echter ook aan de andere kant van de weg en moesten we maken dat we wegkwamen en volgens (ex brandweerman en dus betrouwbaar) Maxim moesten we er ‘gewoon’ op hoge snelheid doorheen rijden, dat deden stuntmannen op televisie immers ook en dat liep zelden slecht af. Hoe dan ook in de auto blijven afwachten was ook geen optie want het werd wel heel erg heet. Een ervaring om niet te vergeten dus en het voelde alsof de vlammen langs de autoramen likten. Ook zal ik het knisperen van de gretige vlammen niet gauw vergeten, denk maar aan een gezellig haardvuurtje en dan X factor 10. Dit was dus (alweer) een samengeknepen billen moment van Mike (waarvan geen foto) Terwijl ik dit even in de laptop schrijf is Maxim alweer naar het volgende avontuur getogen. Hier in Windjana Gorge schijnen zoetwater krokodillen te zitten en die moet ie natuurlijk even begroeten. Ik heb zojuist vernomen dat de (zoetwater)krokodillen tot op enkele meters benaderbaar waren en dat hier uiteraard door Maxim de nodige foto’s van genomen zijn.

woensdag 11 oktober 2006

Hoezo wild???

We zijn ruimschoots geslaagd voor het terreinrijden hier.... Wat een monsterrit en wat een avonturen. Het begon al vroeg met het oversteken van een dingopup, hij was helaas te snel voor onze camera maar verderop richting Kununurra spotten wij een thrillednecked leguaan die zich ‘dood hield’ op de weg. Een, voor de lizzard, gevaarlijke situatie, hoogste tijd voor ‘the lizzardman’ om in aktie te komen. Natuurlijk hebben we eerst de nodige foto’s gemaakt echter op het moment dat Maxim hem wilde oppakken werd het de ‘dooie’ thrilledneck toch even allemaal te gortig en bedacht hij dat ie toch wel levend was en gaf hij een prachtige show weg door rechtopstaand weg te spurten richting grasland, een heerlijk koddig gezicht.
In Kununurra hebben we voor de komende dagen proviand en water ingekocht ter voorbereiding op onze tocht naar de Kimberleys. Ook hebben we gelijk Wyndham bezocht en hiermee is een lang gekoesterde droom van Maxim uitgekomen en gelijk in duigen gevallen. In Wyndham zouden in vroeger tijden veel en grote krokodillen zijn vanwege het grote abattoir wat er zat. Wij vonden er slechts van golfplaten fabriekte vervallen huizen en groepjes ontheemde Aboriginals. Time to move on.
We zijn off road gegaan richting The Kimberleys en hebben een waanzinnig mooie spannende autotocht gemaakt en zijn de weg ook nog kwijt geraakt wat niet zo handig is in deze contreien. Het landschap was zeer indrukwekkend helemaal vlak en een zeer uitgedroogde bodem en met zeer verraderlijke gaten en aan het eind een wel zeer steile helling welke Maxim schatte op 25% die wij, en voornamelijk ik met zeer samengeknepen billen, hebben genomen. En wel 2 keer daar we op dat punt (wijs) besloten hebben die (wel erg ruige) weg niet verder te volgen. We zijn terechtgekomen op een zeer gastvrij cattlestation met allerhande dieren die vrij loslopen zoals een emoe die denkt dat ie bij de paarden hoort en alles doet om door het hek te sneaken. En een kip die even een kijkje in onze camper kwam nemen maar toch besloot te blijven wonen in het raamkozijn en een aantal verweesde geitjes die luid mekkerend de hele tijd om aandacht vragen. Vanaf hier zal ik straks even een kort tussenberichtje sturen want ze hebben internet. Een faciliteit die maar dun gezaaid is in de outback. Helaas is het niet gelukt mijn laptop hierop aan te sluiten. De telefooncodes zijn veranderd en de inbelcode die ik van planet heb gekregen om te gebruiken is niet goed.

zaterdag 7 oktober 2006

Hello and goodbye Darwin

Tja, kom je ‘s avonds aan en ga je de volgende ochtend al weer weg...Zoals je op de kaart kunt zien zijn we naar de bovenkant van Australië gevlogen. In Darwin zijn we ook al enkele keren geweest maar elke keer word ik toch weer getroffen door de merkwaardige mix van bewoners van dit stukje Australië. Aan de ene kant bevind je je hier op de rand van de beschaving ‘(of waar het dan voor door moge gaan) en zie je heel wat ‘suits‘, aan de andere kant wonen er veel ruige types á la mijnwerkers (ruwe bolster maar van die blanke pit ben ik niet zo zeker ;-). Het klimaat is er een van uitersten. Van letterlijk tot barstenstoe gortdroog tot zoveel water dat er gigantische meren kunnen ontstaan, verzuipen of verdrogen dus.... En dan heb ik het nog niet over de salty’s gehad. Die komen hier veelvuldig voor maar hebben de onhebbelijke gewoonte zich schuil te houden en als ware opportunisten zo hun kansen af te wachten op een al dan niet smakelijk (menselijk) hapje. Getuige de vele televisieopnames van onfortuinlijke dorstlessende en duidelijk minder fortuine dieren, draaien ze je zo een been uit. Zij zijn ware meesters in het schuilhouden en ook al lijkt het water nog zo lekker koel, aantrekkelijk en ’onbewoond’, je kunt maar beter je voeten in een teiltje water laten bengelen. Maar goed we zijn slechts één nachtje hier geweest want ons grote avontuur in the outback gaat morgen beginnen. We volgen de Stuart Highway tot aan Katherine en slaan de weg naar Keep River, National Park in, richting The Kimberleys en de Bungle Bungles. Tja en tot nog toe geen mogelijkheid om te internetten. Dat wordt dus een lang verhaal.......

vrijdag 6 oktober 2006

G'day mates!

Geweldig om weer terug te zijn in Perth. Strakke blauwe luchten, 25 graden en een heerlijke koele zeebries. Hier kunnen we ons wel 2 dagen vermaken. Ons hotel is prachtig en heeft meer weg van een appartement door de aparte slaapkamer en een keuken. Ook hebben we hier ons eerste wasje mo.oi kunnen draaien (tot zover de mededelingen van huishoudelijke aard). Het is een pas gebouwd, modern (mooi strak maar niet koud) opgezet hotel met een zeer trendy bar/bistro met lekkere muziek. Ik voel me hier beter ‘op mijn plek’ dan in het Novotel waar de gemiddelde leeftijd toch zeker wel 30 jaar hoger ligt.
In Perth zijn ze (on)behoorlijk bezig. Dat wil zeggen een heleboel gebouwen zijn op de schop gegaan en de eens zo mooi aangelegde groene rand langs het water wordt nu waarschijnlijk helemaal volgebouwd want is afgezet met bord “under construction”. Das wel jammer want was altijd erg mooi maar misschien zitten we wel veel te vroeg te simmen en wordt het allemaal nog veel mooier. ....
Na een heerlijke ontbijt op een terrasje aan het water (ja én lekker in de zon), zijn we ‘down town’ getogen om wat kleren voor Maxim aan te schaffen. In eerste instantie was Maxim erg teleurgesteld (lees ontroostbaar) daar zijn favoriete kledingshop ‘At Harry’s’ (Australische versie van ‘De Zeeman’) onvindbaar bleek. Onderweg naar zijn tweede favoriete kledingstore (Meyer) kwamen we alsnog de verhuisde ‘At Harry’s’ tegen en brak er eindelijk weer een glimlach door en toen hij daarna een boekwinkel tegenkwam met kwantumkortingen kon deze dag niet meer stuk. Mijn voeten wel overigens, ik word sinds de eerste wandeling door Singapore geteisterd door blaren op de hakken. Merkwaardig vind ik want de schoenen waren goed ingelopen, ik wijt het ongemak aan het wel zeer vochtige klimaat van Singapore.
We hebben met al onze nieuwe aankopen overigens het record gebroken om binnen één week de reservekoffer (normaal alleen nodig voor de terugweg) al te moeten gaan gebruiken......
Tjonge, onze tijd in Perth zit er al weer op. Morgenmiddag vliegen we naar Darwin, de weersverwachting daar is 36 graden met dezelfde luchtvochtigheid als Singapore...dat beloofd nog wat. Kijk voor foto’s van Perth op http://www.mike-wolters.magix.net/ Helaas is de kwaliteit niet echt geweldig maar het geeft toch wel een aardig beeld.

woensdag 4 oktober 2006

Oh my God...

Dat is wat we vanochtend tegen elkaar riepen toen we de mogelijkheden van het ontbijt aanschouwden. Singapore is wel heel erg ‘lui lekkerland’. Van verse vruchten tot complete rijsttafel en van cornflakes tot een full Englisch breakfast aangevuld met de nodige zoete cakejes die tijdens een high tea niet zouden misstaan en dan vergeet ik nog de soep en het brood. Je mag raden wat Maxim en ik gekozen hebben. Het is maar goed dat we hier één dag korter zijn dan oorspronkelijk gepland.......
Oh my god riepen we overigens ook toen we uit het air conditioned hotel kwamen. De temperatuur voelt hier buiten in eerste instantie zo’n beetje als met een lauwe natte dweil om de oren geslagen te worden. Als je daar dan van bekomen bent, heeft de vochtige warmte de openingen bij je broekspijpen, hals en armen ontdekt en verander je langzaam maar zeker zélf in een natte dweil. Het zweet van je gezicht deppen is gelijk aan dweilen met de kraan open en heeft dus geen enkele zin. Mijn leuke pas geknipte, gekleurde en volumineuze coupe veranderde in no time in slonzige plukken en slierten die nu hardnekkig vastgeplakt zitten (ben er nog niet over uit of foto geschikt voor publicatie is ;-). Maxim is hier in elk geval helemaal in zijn element, ik verder overigens ook hoor! We hebben vandaag een flinke tippelgemaakt vanuit het hotel naar Orchadroad (zie foto) en de botanische tuinen (zie http://mike-wolters.magix.net/ ) Singapore is onze eerste maar zeker niet laatste kennismaking met Azië. De lokale bevolking vinden wij heel vriendelijk en behulpzaam. Qua taal zou je het hier moeten kunnen redden met Engels maar ‘ze’ spreken hier Slengels of Slingels, het lijkt er wel op maar het is het nét niet, veel spraakverwarring dus maar dat drukt onze pret echt niet. Opvallend zijn de lage toiletten, denk je dat je er bent en dan moet je nóg een stukje J .....Hoe dan ook, het is hier fantastisch! Vanuit onze hotelkamer hebben we een prachtig weids uitzicht over de stad. Ik laat mij straks nog even verwennen met een voetenmassage, dat hebben ze na de megatippel van vandaag wel verdiend. Morgenochtend vertrekken we al weer vroeg richting vliegveld om Australië onveilig te gaan maken. Wat gaat het weer hard qua tijd.....BOEHOE.....Het eerstvolgende bericht ontvang je vanuit Perth......

zondag 1 oktober 2006

Groeten uit......

Frankfurt,......
ja je leest het goed. Meer daarover straks want eerst moet ik dit kwijt.....
Wij voelen ons ontaarde ouders. Terwijl wij tijdens onze vlucht naar Frankfurt van een broodje kaas smikkelden (voor zover ‘smikkelen’ en ‘vliegtuigvoedsel’ in één adem genoemd mag worden) drong zich een beeld op van onze bloedjes van katten die scheel van de honger zich buiten waagden om hun maagjes gevuld te krijgen. Ja, je leest het goed, wij die zoveel van onze katjes houden en altijd schande spreken van mensen die hun have niet goed verzorgen en zelf lekker op vakantie gaan, hebben we nu zelf verzuimd de knorrepotjes goed verzorgd achter te laten. Gelukkig hebben we dan mobiele telefonie (ja, soms een heuse zegen) en een zeer betrokken (schoon)vader die al voordat je de verbinding verbroken hebt, zich richting kleinkatten spoedt om deze van de nodige versnaperingen te voorzien. BEDANKT MAX!
Maar goed, we zitten dus niet in Singapore maar in Frankfurt.
Onze reis is nogal hobbelig gestart, dat wil zeggen de vlucht naar Frankfurt was met flink wat turbulentie. Aldaar aangekomen (met koffie- en wijnvlekken en witte gezichtjes) werd ons gevraagd of we vanwege een flinke overboeking van het vliegtuig naar Singapore, de vlucht één dag wilden uitstellen. Uiteraard werden alle onkosten zoals vervoer, maaltijden en hotelovernachting vergoed en werd er ook nog een (zeer) leuke financiële vergoeding van 600 EURO per persoon uitgekeerd (ja, lieve kijkertjes u ziet het goed 600 EURIES) Hier hoefden wij natuurlijk niet lang over na te denken. We wilden tenslotte al heel lang eens een échte frankfurter worst gaan nuttigen..
Nu zitten we dus in een uitstekend hotel, van alle gemakken voorzien en met een dikke knip op zak. We hoeven alleen maar te wachten op de volgende vlucht. Singapore here we come!