vrijdag 20 oktober 2006

Creepy crawlers...

Heb ik net twee weken bush overleefd met triljoenen insecten en andere engerds en ben ik net weer een beetje gewend aan de luxe van niet meer alles hoeven checken en dubbelchecken voordat ik mijn billen in positie breng. Doe ik vandaag de bril van het toilet in de hotelkamer omhoog, word ik aangekeken door de grootste kakkerlak die ik ooit heb mogen aanschouwen. Een lijf van 5 cm lang en zeker even lange voelsprieten die hij/zij onderzoekend naar mij uitstak. Een heuse oerkreet (WHOEAAAAAA) slakend en met een hink-stapsprong (want had de onderbroek reeds rond de enkels) heb ik het vege lijf kunnen redden en het toilet verlaten.
Verbeeld ik het me nu of is het echt zo dat andere gasten elkaar aanstoten en ietwat meewarig mijn kant opkijken....?
In de stad Alice Springs is het altijd weer een beetje gênant vertoeven vanwege de vele ontheemde aboriginals. Ik noem ze maar ontheemd want zo lijkt het. Ze zitten altijd in groepjes en meestal in de buurt van een drankwinkel, die hier hele aparte (waarschijnlijk niet voor niets) openingstijden hebben. Ik weet niet goed of ik ze recht aan mag kijken. Zelf voel ik dat ze mij, ons, totaal negeren. Of misschien zien ze ons wel helemaal niet. Misschien doen ze zo omdat ze zo weinig trots meer hebben. Het lijkt wel alsof ze bewegen in hun eigen dimensie, alsof ze in een parallelle wereld leven. Een paar dagen geleden werden we bijna van de weg gereden omdat twee aboriginals elkaar aan het inhalen waren maar dan met zo’n slakkengang dat ik als tegenligger maar aan de kant bijna stil ben gaan staan terwijl zij naast elkaar bleven rijden. Ik geloof dat ze mij niet eens gezien hebben....Ook hebben we aan het begin van de Tanami road een stel aboriginals met autopech geholpen met wat water. Toen viel het ons op hoe slecht er engels gesproken werd. Die ontmoeting had overigens ook wel wat weg van een close encounter. Een eerste echte ontmoeting met fysieke aanraking ( we hebben handen geschud) en elkaar aangekeken en onze naam genoemd. De naam van de aboriginal had nog het meest weg van wat klanken. Jammer dat ik zo weinig van ze weet. Ik zou graag echt in contact willen komen maar het blijven zeer afgeschermde communities.
Hier in Alice hebben we een galerie bezocht waarvan de opbrengsten werkelijk ten goede komen aan de Aboriginals. Ik stuur de link naar hun website mee maar de foto’s doen de kunstwerken geen goed, zijn te klein en je kunt de structuur van de tekeningen niet goed zien. Deze galerie bezoekt andere landen om deze vorm van kunst onder de aandacht te brengen en ik heb mijn adres daar achtergelaten als contactadres voor als ze Europa willen aandoen en als dat zover komt dan stuur ik iedereen een uitnodiging. Het werkt als een soort van tupperwareparty. Ze houden dan een ‘open huis party’ bij iemand thuis en onder het genot van een kwikje en strikje kan dan gekeken worden (en gekocht natuurlijk) naar de expositie. Voor meer info: http://www.mbantua.com.au/
Tja en dan is het alweer tijd om de koffers te gaan pakken want morgen vliegen we naar Perth terug en dan kunnen we echt gaan aftellen.....

Geen opmerkingen: