woensdag 25 oktober 2006

Houten

En zo zijn we na onze stoffige en warme uitspatting weer in een mistig en fris Nederland. Ik kan het niet laten en wil je toch nog even verslag doen van onze wel zeer voorspoedige terugreis. We hebben een zeer riante terugvlucht gehad, we konden vanaf Singapore tot Londen zelf kiezen waar we gingen zitten en ik heb me dan ook heerlijk languit kunnen neervlijen op een rij van 4 stoelen in het midden van het vliegtuig. Maxim koos voor een raamplaats en moest het met één stoel minder doen maar drie stoelen mét uitzicht is ook niet verkeerd! Het cabinepersoneel was bijzonder aardig en strooide rijkelijk met allerhande versnaperingen en vooral met flesjes wijn wat ons, in mineur verkerende humeur vanwege het naderende einde van de vakantie, positief beïnvloedde. Ons geluk kon niet op ik dacht namelijk deze flesjes wijn lekker mee te kunnen nemen om zo deze heerlijke vloeistof enigszins gedoceerd de komende week tot mij te kunnen nemen maar op London Heatrow aangekomen bleek dat we geen enkele vloeistof mee hadden mogen nemen. Zelfs de taxfree in Perth aangeschafte alcoholica mochten we slechts houden als we daar nog een aankoopbon van konden tonen en wie bewaart dat nou?
Ik moest lijdzaam toezien hoe alles afgepakt en weggegooid werd. Ook mijn Bach remedie Rescue mocht ik niet houden (gebruik ik altijd met vliegen om rustig te blijven, tjonge wat had ik die druppels op dàt moment goed kunnen gebruiken....zeker toen duidelijk werd dat ook mijn moisterizer en tandpasta niet door de screening zouden komen, knapte er iets en voelde ik langzaam maar zeker ter plekke een enorme driftbui opkomen. Het schuim stond me al bijna op de lippen en toen ik ook nog gesommeerd werd om mijn schoenen uit te trekken, waren de rapen gaar. Het toppunt van vernedering, voor mij op dat moment was, om je broek met één hand ophoudend (want je riem moet ook apart gescreend) op blote kakkies, want geen sokken aan, met vlekken op je bloes want je bent dan toch al 24 uur onderweg, door alle passagiers en bewaking aangestaard, door de detectiepoort te moeten lopen. Gelukkig was Maxim weer de wijste van ons twee en wist hij me tijdig te wijzen op de bordjes die veelvuldig opgehangen waren dat de bewaking niet gediend was van ‘abusive language and behaviour’ en dat dát je verdere reis behoorlijk kon ‘delayen’.’
Ik gooi het er maar op dat mijn verstand het vliegtuig niet heeft kunnen bijhouden, inmiddels ben ik weer helemaal ‘bij’ en heeft het verstand zich weer bij mij gevoegd en kan ik zowaar al weer een beetje om mijn ‘verlies’ lachen;-)
Dus lieve lezers, althans die personen die de hoop hadden dat de ongedurige Mike in de Outback was achtergebleven, she’s back!

Geen opmerkingen: