donderdag 19 oktober 2006

'Kronkels'

Net voor het inleveren van de camper kreeg Maxim een briljante ingeving om het National Transport Museum, 8 km ten zuiden van Alice Springs nog even te bezoeken. Boring, treinen en auto’s blijven ‘boys toys’ maar ik zit nu wel lekker in de schaduw met een heerlijk bak cappuccino voor mijn neus en kan zo weer even wat overpeinzingen fabrieken op de laptop. Elk nadeel hep zo zijn voordeel (vrij naar Johan Cruijf) Het verbaast mij hoe makkelijk de zinnen uit de pc rollen, heb ik dan toch een talent en kom ik daar nu pas achter? Of is dit slechts weer een tijdelijke passie en vergaat het mijn schrijf ’talent’ dito als mijn schilder ’talent’ en het pianospelen en volgt na het schrijven de ‘creatief met kurk‘ periode en blijf ik zo de rest van mijn leven op zoek naar mijn passie?
Ik moet zeggen dat ik het heerlijk vind om te schrijven, zo lekker voor de vuist weg, zal ik maar zeggen (vrij naar Willem Duijs)
Ik voel dat deze vakantie heel bijzonder is. Bijzonder omdat wij echt ‘back naar basic’ zijn gegaan. Niet alleen qua primitieve (zonder comfort) manier van reizen maar ook in de relatie met elkaar en niet te vergeten de relatie met mijzelf. Het is lang geleden dat ik, hoewel veel te zwaar en vies van het stof en over het haar maar niet te spreken, naar mezelf kan kijken met een goed gevoel en zeggen dat ik van mezelf houd. Deze reis heeft veel in mij los gemaakt en heeft Maxim en mij (nog) meer tot elkaar gebracht, je hebt echt alleen jezelf en elkaar en wat heb je dan al ontzettend veel.
Het is alsof mijn ogen zijn opengegaan en ik veel meer zie van wat er gebeurt buiten mij. Een louterende reis? Wie zal het zeggen. Het voelt in elk geval heel erg goed, althans ik kan mij niet heugen mij ooit zo goed te hebben gevoeld. Een uitstekende basis om verder te groeien.

Geen opmerkingen: