maandag 20 november 2006

Niemandsverdriet en ander klein leed...

Trek je niets aan van bovenstaande want deze dag was wederom een prima dag. Mijn lief heeft vroege dienst deze week en gaat eigenlijk altijd met de fiets naar zijn werk. Vanochtend had de bikkel echter niet zo’n zin om naar zijn baas te trappen (beetje wind en nat of zo J ) en zijn we samen met ut otootje naar Utrecht getogen, een knus begin van de dag. Met het oog op de nieuwe huisstijl die vandaag gemeentebreed -on line- ging was ik eigenlijk wel heel nieuwsgierig wat deze herfstige maandag mij ging brengen. Ach en dat het met de nieuwe huisstijl op Zuidwest wel snor zat wist ik eigenlijk wel want die was gewoon goed voorbereid.
Niemandsverdriet slaat op een site welke ik dit weekend ontdekt heb, http//www.nobodythere.com
Een heuse aanrader, deze jongeman heeft een prachtige druilerige kijk op zijn leven waar ik helemaal vrolijk van word. Ook dagen zijn korte verhalen, gedichtjes en andere interactieve creaties mij uit om de dingen op een totaal andere manier te zien. Laat je verrassen en werp een blik, of twee...
Tja, en dat ‘andere kleine leed’ slaat eigenlijk op het hoge ‘ziekengehalte’ in mijn werkomgeving. Ik vraag me al geruime tijd af wat hier de reden van kan zijn en kan eigenlijk maar tot één conclusie komen, namelijk ontevredenheid. In mijn optiek ben je verantwoordelijk voor je eigen leven, je eigen geluk en daarmee indirect ook je eigen gezondheid. Natuurlijk krijgt de één wat meer bagage of ‘slechte’ genen mee dan de ander maar ik bedoel te zeggen dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven en de keuzes die je maakt in dit leven.
Ik vind het leven in elk geval veel te kort om zo te tobben en heb ergens tijdens onze reis door Australië besloten van elke dag voluit te genieten en voorlopig vaar ik wel bij dit besluit.
Voel ik nou ook een kriebelhoest opkomen?

zondag 19 november 2006

Eindelijk....

Vrijdagavond vond ik de langverwachte aankondiging van de TNT- postbezorging in de brievenbus. Eindelijk komt ie dan, de door mij fel begeerde xperia WiFi box om draadloos te internetten. Volgens het ‘wij troffen u helaas niet thuis’ papiertje, beloofde de TNT de zending op zaterdag opnieuw aan te bieden. De hele zaterdag lonkte daar de zon en wilde ik naar buiten om me door, misschien wel de laatste zonnestralen van 2006, te laten strelen, maar helaas door dat stomme papiertje werd ik thuisgehouden, je moet tenslotte keuzes maken. Groot was dan ook de frustratie toen er om 17.00 uur nog steeds geen pakketje was bezorgd en de zon onder ging. Tja, en toen was er alleen nog maar tijd om me ff snel op te tutten en etensklaar te maken want we gingen een vorkje prikken met de buuf en haar man in het locale restaurant ‘de Engel‘. Een heerlijke avond, helaas werd dat door de weegschaal vanochtend bevestigd en moet ik de komende week heel wat balansdagjes inlassen om weer enigszins in model te komen.
Daarnaast heb ik bijna het hele weekend achter de pc doorgebracht wat ook niet erg bevorderlijk voor het spijsverteringsgebeuren is....
Wat een wereld van verschil met vorige week zondag om deze tijd! Was ik vorige week geheel voldaan en weldoorvoed van het geestelijke welke mij in overvloed in het gevolgde seminar werd aangereikt. Dit weekend heeft het aardse mij volledig in haar greep. Ik voel me nu een lui vet volgevreten varken. Vrijdag veel te veel gegeten tijdens de verwendag en flink aan de wijn gezeten met Maxim. Zaterdagavond heb ik dat nog eens dunnetjes overgedaan door de schranspartij in de Engel. Maar het was wel weer als vanouds erg lekker en het gaat tenslotte om het hier en nu en het zijn, ik moet alleen ergens een middenweg zien te vinden. De oplossing is mijn luie kont ‘in gear’ te zetten en lekker te gaan sporten! Nu dus! Go Mike go.

De Ab King Pro
Ik krijg altijd een fantastisch goed gevoel van het sporten en ben dan ook zeer in mijn sas met onze sportkamer waar een prachtig roeiapparaat staat waar ik toch gauw in een half uurtje, volgens de digitale boordcomputer, 4 km op droog roei.
Omdat het uitzicht enigszins beperkt is door de dichtgetrokken gordijnen (ik zit niet zo graag in de kijkert), richt ik me vooral op de zeer beatvolle en luide lounge muziek die ik recentelijk ontdekt heb. Zwoegend en hijgend zing ik in gedachten uit volle borst mee.
Hierna sta ik dan nog 20 minuten op de pedalen van de crosswalker. Ook al zo’n fantastische uitvinding waar ik ritmisch op de muziek tracht mee te bewegen.
Tot voor kort sloot ik deze fenomenale fitness sessies af met enkele oefeningen op de Ab King Pro (ja, die van Telsel) doch helaas heeft ut apparaat onlangs tijdens een sessie met manlief de geest gegeven. De beide lasnaden bij de rolbeugel zijn finaal naar de gallemiezen geAbKingProod zullen we maar zeggen. Niet zo verwonderlijk overigens, daar ik vernam dat mijn lief, teneinde zijn strakke jonge adonislichaam te behouden, zich wel 200 keer ‘opdrukte’.
Daar zouden mijn lasnaden ook van afbreken...

vrijdag 17 november 2006

Verwendag in Varik

Vrijdag is een van mijn favoriete dagen omdat het een vrije dag is die ik helemaal voor mezelf heb te besteden. Vandaag stond enkel en alleen op mijn to do lijst dat ik tussen 9.00 en 9.30 uur in het instituut Helga Wouterse in Varik hoefde te zijn om me aldaar heerlijk in de watten te laten leggen met een oosters arrangement, iets waar ik al weken naar uitkijk. Nu ik dit zo schrijf lijkt het net alsof ik maar weinig tijd aan mezelf zou besteden, niets is echter minder waar lieve lezertjes! Volg mijn weblog en lees hoe ik uitsluitend egoïstisch bezig ben.
Ik ben gewoon niet zo met mijn uiterlijk bezig en denk dat ik het in het dagelijkse bestaan eerder moet hebben van mijn charme en warme persoonlijkheid, wilt u een teiltje?
Afijn, ik had deze verwendag samen met een collega afgesproken maar zij moest verstek laten gaan vanwege ziekte en daar het mij niet was gelukt iemand anders op zo’n korte termijn mee te tronen ‘moest’ ik deze dag alleen ‘ondergaan‘.
Wat is deze troeteldag heerlijk, een ware weldaad voor lichaam en geest en ik ben aangenaam verrast door de open en plezierige gesprekjes die ik met de twee jonge schoonheidsspecialistes heb over het leven van alledag. Hun frisse kijk op het leven prikkelt mij en ik benijd ze omdat ze zo veel zekerder zijn dan ik op hun leeftijd was.
Ook raak ik bijna ontroert als ik een foldertje vind en lees over een project om een school te steunen in India. Ook dit is blijkbaar werk van Helga en haar man Peter. Wat me ontroert is dat Helga een mooi instituut heeft opgebouwd vooral gericht op de schoonheid van uiterlijk en met het oprichten van deze stichting de innerlijke schoonheid en haar betrokkenheid met de wereld laat zien. Ik kan een ieder aanraden even de site van stichting b.connected te bekijken op: www.bconnected.nl en je te laten raken door het verschil wat je uit kunt maken in deze wereld. Waar heb ik ook alweer gelezen dat we slechts allen boodschappers zijn?
Terugdenkend naar mijn verwenarrangement van vandaag komt daar de lunch naar boven. Niet letterlijk maar in mijn gedachten dus. Ik heb in mijn eentje zitten smullen van een soort van rijsttafel maar dan zonder rijst, alleen maar kleine hapjes (elg lekkel). Ik heb alle bakjes leeggegeten en bedenk dat de oude Mike qua eetlust weer terug is. Thuisgekomen drink ik met mijn lief een goed glas wijn en proost op het komende weekend.

donderdag 16 november 2006

Natte neus?

Natte neus?
Vandaag was ook een ‘halen en brengen’ dag. Een collega heeft aangegeven begin volgend jaar met ontslag te gaan en het diepe in te duiken want weet nog niet wat te gaan doen. Wat een inspirerende gedachte om zo te luisteren naar je hart en je niet blind te staren op alle onzekerheden die dit besluit met zich meebrengt. CHAPEAU!
Aan de andere kant huilt het in mijn hart want ik ga haar verschrikkelijk missen. SNIF
Mijn hoofd activiteit vandaag bestond uit een vreselijk saaie klus namelijk het aanpassen van de tabellen op de utrecht zuidwest site. Aanstaande maandag wordt de nieuwe huisstijl van de gemeente over de al bestaande site heen - on line- gebracht en wij (de webmasters) houden ons hart vast want op de digitale snelweg kunnen dan de vreemdste dingen gebeuren....
‘Lekker belangrijk toch allemaal’ flitst er oneerbiedig door mijn gedachten, terwijl ik mij naar een webmaster vergadering spoedt aan de andere kant van Utrecht. Waar een mensch al niet druk mee kan zijn. Gelukkig was het een plezierige en nuttige bijeenkomst en heb ik deze werkdag met een positief gevoel kunnen afsluiten alvorens op een mega file te stuiten maar dàt kan er na zo‘n dag ook nog wel bij...
Lekker naar huis, Chineesje halen en mijn dagboek site bijwerken. Ik heb gisteren een kop gemaakt voor bovenaan deze site en ben reuze benieuwd of deze fotobijdrage gehonoreerd wordt door de JOHO peoples en ik hoop op spoedige plaatsing.......
En dan komt de buuf nog even langs om te horen hoe of mijn weekend is verlopen. Ze sluit het bezoekje af met de opmerking dat ik er, afgezien van het ontbreken van een natte neus, met mijn ‘glanzende vachtje’ waar zij bij navraag mijn hoofdhaar mee bedoeld, patent uitzie. Een compliment dus, ingewikkeld weliswaar, maar toch een compliment!

maandag 13 november 2006

Hi you, me flirt...

Ik slaap als een beer. Het hele weekend al 10 tot 11 uur per nacht geslapen en afgelopen nacht ook weer de 11 uur gehaald.
Wat gebeurt er toch allemaal? Gisteravond bij thuiskomst mijn belevenissen nog eens dunnetjes overgedaan door Maxim uitgebreid te vertellen.
Wat ook merkwaardig is dat is dat ik dagelijks na de lunch geen honger meer heb. Ik moet ook bekennen dat het fantastische lunches waren met elke dag verschillende salades.
Enfin, je begrijpt dat ik meer bedoel dat mijn lichaam iets van andere ‘kost’ te verwerken heeft gehad.
Ook vond ik het opvallend dat ik na de eerste dag van het seminar ‘s avonds heel veel heb moeten plassen, ik voelde me een echte zeikerd. Vanochtend was ik dan ook aangenaam verrast toen de weegschaal 1 kg minder aangaf, das ook weer mooi meegenomen!
Kortom, ik voel dat deze dagen heel erg goed voor mij zijn geweest en ik kijk reikhalzend uit naar het volgende blok in december.

Ik heb trouwens als opdracht meegekregen dat ik moet gaan flirten. Niet zozeer flirten met de (andere) sexe, als wel flirten met het leven zelf. Dus als je mij heftig lonkend aantreft in de buurt van een reep chocolade of gevulde koek, dan hoef je je geen ernstige zorgen te maken, dan doe ik gewoon mijn huiswerk.

zondag 12 november 2006

Deep Change dag 3

Vanochtend heb ik de ‘stoute schoenen’ aangetrokken en tegen Johannes, de trainer, verteld wat zijn professionaliteit, zijn houding tussen het seminar door, met mij doet.
Der Johannes is tijdens het seminar voor iedereen duidelijk aanwezig, echter in de lunchpauze of voor of na de training op de gang zie ik een ander persoon die me qua houding en gedrag laat weten, druk, geen tijd, ik zie je niet.

Ik begrijp wel dat hij zichzelf moet afschermen, althans mijn hoofd begrijpt dit er zijn zoveel mensen die een beroep op hem doen. Mijn lichaam, mijn hart krimpt echter in elkaar en ik wil hem laten weten wat dit met mij doet als ik niet ‘gezien’ wordt, als er geen knikje van ’zien, herkenning of contact’ is en dat heb ik nog nooit zo duidelijk ervaren.

Dit bovenstaande voert me terug naar ‘het kleine potje met grote oren’, zoals ik door, met name, mijn moeder vaak genoemd werd. Het eenzame nakomertje, hunkerend naar attentie en aandacht.

Wat verrekte jammer dat alleen mijn ex zwager deze behoefte zag en daar schromelijk misbruik van heeft gemaakt. Je snapt dat het een heftige ochtend is geweest, mijn gevoelens gingen als een rollercoaster door het lijf. Maar we raken zo wel bij de hete brij waar ik al jaren omheen dans.
De kunst is nu heel goed te luisteren naar mijn lichaam naar mijn gevoelens en te zoeken naar mijn grenzen, en deze aan te geven.
Ik ben op weg naar mijn Deep change journey.

zaterdag 11 november 2006

Deep Change dag 2

Gisteren liep ik over van energie, ik heb blijkbaar een hoop hulpbronnen waar ik uit kan putten en ik ‘tel mijn zegeningen’ in deze want een boel mensen zitten ‘er door’.

Ik ben ooit eens bij Jomanda in Tiel geweest en heb daar ervaren wat ‘trauma’ in de ruimste zin des woords met mensen kan doen maar was toch nog geschokt om van zo dichtbij mee te maken hoe heftig het lichaam kan reageren. Ik ben apetrots te merken dat ik bij mezelf kan blijven en me niet verlies in het verdriet en leed van anderen, dat moet ik zien vast te houden.

Hierna hebben we een aantal oefeningen gedaan om elkaars ruimte en grenzen te verkennen en hier ging het mis met mij. Ik ben zo goed geworden om de ander aandacht te schenken om zo maar niet met mezelf aan de slag te hoeven, dat ik mijn oefenpartner te veel ruimte heb gegeven en mijn energie ben kwijtgeraakt door helemaal ‘op te gaan‘ in zijn verhaal.
Het blijft een broos gebeuren dat groeiproces van mij. Zo gewonnen, zo geronnen dus...

Na een heerlijk warm bad waar ik werkelijk van geniet komt er weer wat warmte en energie in mijn lijf terug en ik besluit nog een avondwandeling te maken. Ik steek enkele appels bij me, want er staan wat leuke paarden langs de route. Het waait en stormt verschrikkelijk en het regent bovendien maar mijn besluit om te wandelen staat vast. De eerste 100 meter probeer ik me staande te houden met de paraplu maar dan denk ik ’what the ***’ en laat de regen komen. De appels vallen bij de paardjes goed in de smaak en terwijl ik aan het ‘neuzen’ ben met de een, ziet het andere paard mijn gebleekte lokken even voor stro aan.

Ik voel me weer heerlijk en voel de regen en wind. Ik geniet van het knokken en ik stamp met mijn voeten elke stap, vastbesloten om vooruit te komen en besluit dat vandaag mij weer een boel heeft gebracht. Wordt vervolgd.

vrijdag 10 november 2006

NLP Deep Change dag 1

Stipt om 09.30 uur komen er zeer aantrekkelijke klassieke geluiden uit de grote zaal die mij in elk geval uit mijn kamer lokken. Ik zie tot mijn grote schrik een heleboel stoelen in carré opgesteld.

Ik ben niet zo’n groepsmens en met zo iets persoonlijks als ’de wens om ’deep te changen’ slaat de schrik mij om het hart. Ik kan nog terug maar bedenk me net op tijd dat de NLP practicioners startte met over de 40 deelnemers en dat heb ik ook overleefd, en hoe!
Al snel bemerk ik bij andere deelnemers ook witte neusjes en zenuwachtige trekjes bij de aanblik van zoveel stoelen die langzaam maar zeker stuk voor stuk bezet gaan worden.

De trainers bestaan uit Johannes Smidt und Andrea Wandel en uit twee assistenten Annemiek de Groot en Thea de Wit. De voertaal is engels en ik schiet bij de eerste zin van Johannes al in de lach. Zis is ze second time we give zis courze in Limmen....Heerlijk!

Het is een lust voor het oog om Johannes te zien bewegen in de ruimte van de carré. Hoe volkomen natuurlijk en gemakkelijk hij loopt, zit, staat of ligt zonder onrustig te zijn. Dat wil ik ook! Ook zijn kalme, bijna lijzige manier van spreken maakt dat ik me op mijn gemak voel. Langzaam wordt me duidelijk dat hoe ik in mijn vel zit bepaald hoe ik naar de wereld kijk, hm, very interesting, it makes sense! Nog voor de lunch krijgt hij mijn volle vertrouwen en na een meditatieoefening proef ik bijna de positieve verandering die door onze groep heengaat.

Natuurlijk worden de nodige traantjes geplengd en ook ik word geraakt tijdens een oefening waarin ik, voor de groep, mag luisteren naar zijn stem en oogcontact met hem maak en moet beschrijven wat ik ervaar. Ik mag als eerste beleven hoe het is om even te ruiken aan de nieuwe vrijheid die je krijgt als je niet meer belemmerd wordt door oud leed oid. Wonderlijk te merken hoe je ‘trauma’ lichamelijk kunt verwerken in plaats van in de pijn en de emotie te gaan zitten. Misschien begrijp je er geen snars van maar het is ook echt een ervaring en ik weet het niet beter uit te leggen.

Morgen meer......WAUW!
Op de site van http://www.ntinlp.nl/ staat meer info aan de linkerkant onder methodieken.

maandag 6 november 2006

Jabbadabbadoo!!!!

De kop is er alweer af, van deze week dan. One down three to go, heerlijk dat aftellen, bijna net als vroeger voor een schoolreisje. Ik voel bijna een zelfde soort spanning. Donderdagavond reis ik namelijk af naar Limmen om aan mijn langverwachte NLP training ‘Deep Change’ te beginnen. Ik ben er echt klaar voor en heb er reuze veel zin in om ‘Deep te Changen‘. Is dat nodig? Ja, ik vind dat nodig, hoognodig! Al jaren wordt ik in meer of mindere mate ‘geteisterd’ door vervelende zelfondermijnende gedachtes die zich maar blijven opdringen en mijn leven verzieken. Dit jaar was er een ‘hoogtepunt’ welke mij heeft doen besluiten stappen te ondernemen. Aanpakken dus! Jabbadabbadoo!Je wordt echt wijzer in de tweede helft van de veertig! Vrijdag beginnen we, natuurlijk neem ik mijn laptop mee en misschien fabriek ik nog wat aan deze weblog. We zullen zien wat het weekend mij brengt. Voorlopig nog 3 nachtjes slapen..........

vrijdag 3 november 2006

Hoog sammie, kijk omhoog

Weer een heerlijke dag! Wat is het toch prachtig om te wandelen op de Veluwe in dit jaargetijde. Weliswaar was het koud en waaide het guur maar er was een waterig zonnetje en we hebben de prachtigste kleuren gezien en de mooiste paddestoelen. Dit jaar opvallend veel grote -rood met witte stippen- je weet wel van kabouter Spillebeen.
Ook was duidelijk te merken dat de bossen en open vlaktes niet meer zo bevolkt door mensen worden want overal zagen we dieren of verse sporen van dieren (hoefsporen en keutels enzo...)
Ook veel verschillende vogels waaronder een heuse specht. Langs het hele pad zag je verse wroetplaatsen van wilde zwijnen. Ik was in gedachten zo met de wilde zwijnen bezig dat ik een kleine teckel geheel over het hoofd zag en het bijna in mijn broek deed toen ie mijn kuit aanprikte met zijn lange zwarte neus. Van mijn reactie schrok Sammie, want zo heette ie, zodanig dat hij met zijn staartje tussen de benen achter zijn baasje ging lopen. Ach en Sammie bedoelde het allemaal zo vriendelijk.
Het is helaas tussen Sammie en mij niet meer goed gekomen.
Ik heb met volle teugen genoten en een heerlijke frisse neus en frisse geest gekregen. Eigenlijk moet een mens dit veel vaker doen.