zondag 12 november 2006

Deep Change dag 3

Vanochtend heb ik de ‘stoute schoenen’ aangetrokken en tegen Johannes, de trainer, verteld wat zijn professionaliteit, zijn houding tussen het seminar door, met mij doet.
Der Johannes is tijdens het seminar voor iedereen duidelijk aanwezig, echter in de lunchpauze of voor of na de training op de gang zie ik een ander persoon die me qua houding en gedrag laat weten, druk, geen tijd, ik zie je niet.

Ik begrijp wel dat hij zichzelf moet afschermen, althans mijn hoofd begrijpt dit er zijn zoveel mensen die een beroep op hem doen. Mijn lichaam, mijn hart krimpt echter in elkaar en ik wil hem laten weten wat dit met mij doet als ik niet ‘gezien’ wordt, als er geen knikje van ’zien, herkenning of contact’ is en dat heb ik nog nooit zo duidelijk ervaren.

Dit bovenstaande voert me terug naar ‘het kleine potje met grote oren’, zoals ik door, met name, mijn moeder vaak genoemd werd. Het eenzame nakomertje, hunkerend naar attentie en aandacht.

Wat verrekte jammer dat alleen mijn ex zwager deze behoefte zag en daar schromelijk misbruik van heeft gemaakt. Je snapt dat het een heftige ochtend is geweest, mijn gevoelens gingen als een rollercoaster door het lijf. Maar we raken zo wel bij de hete brij waar ik al jaren omheen dans.
De kunst is nu heel goed te luisteren naar mijn lichaam naar mijn gevoelens en te zoeken naar mijn grenzen, en deze aan te geven.
Ik ben op weg naar mijn Deep change journey.

1 opmerking:

Anoniem zei

Wow! Daar ben ik even stil van.
Wat schrijf je dat prachtig op.
Heel verstandelijk, maar je zinnen zijn verweven met heel veel gevoel.
Dankje.

Gemma

P.S. Dus jij hebt die verandering in Johannes teweeggebracht. Hij gedraagt zich anders tijdens de koffie of na de cursus. Meer toegankelijk. Ik vroeg me al af hoe dat kwam.