zondag 18 februari 2007

Deep Change dag 7


Daar gaan we weer, eerste ochtend is gevuld met een ‘rondje’ hoe we er allemaal ‘bijzitten’. Ondergetekende bruist van de energie en vrolijkheid en ik zou willen dat dàt aftapbaar was zodat ik een ieder, die daar behoefte aan heeft, van een potje zou mogen voorzien. Ik mag zo graag (uit)delen. Helaas is behoort het aftappen van levenslust nog niet tot de mogelijkheden. Hier moet je het op eigen kracht doen wat voor iedereen weer anders uitpakt.
De ochtend sluiten we af met een opstelling en weer ben ik verbaasd hoe het toch mogelijk is dat een representant ‘in de huid’ van de presentant kan kruipen, heel erg boeiend. Volgens der Johannes maken wij, als groep, dit proces mogelijk. Hoe dan ook, iedere keer weer vind ik het heel boeiend om te aanschouwen wat er gebeurt.
De middag was erg intensief doordat we met ‘aanraken’ aan de slag zijn gegaan. Een thema waar ik nog veel in te leren heb. Je denkt dat het ontvangen of geven van een hug of knuffel zo gemakkelijk is. Ik weet uit eigen ervaring dat ik soms niet aangeraakt kan worden en dat je zelfs niet bij mij in de buurt moet komen. Ik voel dan een explosieve hitte ergens rond mijn middenrif ontstaan en berg je dan maar....
Vanmiddag mocht je zelf aangeven waar je aangeraakt wilde worden. Daar ik van de oefening ervoor weer een pijnlijke nek had opgelopen heb ik gevraagd of ik een hand tussen mijn nek en schouderblad mocht. In een heel rustig tempo, waarin zowel ik als mijn partner goed in contact met onszelf bleven, mocht ik een halfuur lang ‘zijn’. Ik voelde me gesteund en gesterkt door de aanraking en volkomen vrij. Ik zag twee anderen mij observeren maar had daar totaal geen last van. Ik genoot van het simpele mogen ‘zijn’ terwijl ik ook nog eens een prachtig uitzicht had op een weiland met schapen, paarden en hazen...
Na een halfuur nam mijn oefenpartner zijn hand zo rustig en respectvol van mijn rug dat ik het ’terugtrekken’ niet voelde. Ik heb nog zeker 15 minuten zijn niet meer aanwezige hand gevoeld. Heel ver weg deed de oefening mij denken aan de stervensbegeleiding die mijn broer aan mijn moeder gaf. Terwijl zij in coma lag is hij dicht bij haar gaan zitten en heeft hij zijn hand op haar hand geplaatst en is hij synchroon met haar gaan ademen, waar zij heel rustig van werd. Dat deed deze oefening ook met mij, ik voelde me heel kalm, tevreden en in balans en in harmonie met alles om mij heen.
WAUW, wat een prachtige ervaringen weer.....

1 opmerking:

Roosnans zei

Dank je weer voor het delen. Wat ontroerend mooi weer.
Ik begrijp nu dat het heel bijzonder is dat je je hebt aangeboden om reiki te oefenen. Dank je!
hug