zondag 1 april 2007

Ontvankelijkheid...


Of het nu komt doordat ik net geraakt ben door een tekst op Brillies blog of omdat ik mij (onbewust) aan het voorbereiden ben op het komende (een na laatste) Deep Change seminar, is mij nog niet helder. Wel voel ik dat ik ontvankelijker ben voor allerhande invloeden. Ik slaap minder door, droom veel. Bij het laatste seminar is er veel gebeurd, misschien is het terugdenken daaraan al voldoende om me meer open te stellen.
In elk geval past voor mij het plaatje van mijn 'ingetrokken nek' en nekpijn als 'pain in the neck' in het beeld wat zich langzaam aan het vormen is.
Langzaam maar zeker zie ik hoe ik mezelf in mijn eerste echte liefde verloren heb. Bijna alle eigenwaarde opgeofferd om zijn liefde maar te behouden. Ingepast, aangepast en altijd opgepast om tijdig met hem mee te buigen. Psychologische dreunen, jaren lang. Natuurlijk liep dat stuk, hoe kun je nu houden van iemand die niet van zichzelf houdt!
Niet te vergeten alle mislukte relaties die hierop volgden, echte oppeppers voor mijn zelfbeeld... Wat ben ik blij dat ik mijn lief uiteindelijk ben tegengekomen, nu mezelf nog....
Kleine stapjes Mike, kleine stapjes...

2 opmerkingen:

Roosnans zei

mmm, ik herken wat (wegcijferen voor??). Geniet van je lief! En zie dat je het waard bent!

hug

Brillie zei

Ik ben geraakt door je verhaal.