zondag 22 juli 2007

Mensen wensen...

Enige weken geleden heb ik hardop één van mijn wensen uitgesproken en dan zakken ze weer een beetje naar beneden naar het 'later als ik...

Met een schok realiseer ik me gisteren dat er een raampje openstaat naar zo'n wens. Tijdens een gesprek vorige week met mijn wijkmanager gaf zij aan mij meer verantwoordelijkheid te willen geven voor de site die ik onderhoud op het werk. Zelf interviewen en stukken schrijven. Ik zie me nog met grote angst ogen tegenover haar zitten, maar kan ik dat wel???

Wat in mij maakt mij toch zo onzeker, is dit nu typisch vrouweigen? Mannen hoor ik nooit over deze onzekerheden. Deep down, weet ik dat ik het kan, dus grijpen die kans en toch is daar dat vreemde gevoel, dat 'gat in de buik' en hoe pak ik dat dan aan?
"Met kleine stapjes", hoor ik mezelf zachtjes zeggen. Ik heb zoveel ideeën en besluit gelijk bij het 'gezicht' en de 'stem' van ons wijkbureau te beginnen, de balie!
'Het gezicht achter ...' wil ik de rubriek gaan noemen en elke week of twee weken iemand kort interviewen over waar zij mee bezig zijn. Ik denk dan ook aan de collega's van Doenja, misschien ook wel een uitstekend idee om zo wat meer 'zicht' op elkaar te krijgen.

Hoppa, en daar is de vonk en de drive om uit te kijken naar mijn werkweek. Ik heb er zin an. Net als in een stukje pruimentaart die zo heerlijk ruikt...

13 opmerkingen:

V@nM@n zei

Uitdaging toch... Jammer van die pruimentaart die ik mis.

ria zei

Ja hoor, wat Vanman zegt. Gewoon beginnen... sprak zij, die de onzekerheid zelve is ;-)

Mar zei

Die onzekerheid is vrouw-eigen... de schuld van de appel ;)
Ik kreeg een aantal jaren geleden een aanbod zoals jij nu krijgt (stukjes voor een huis-aan-huisblad schrijven, onder redigeersteun van een dame die in het vak doorkneed was), en ik durfde niet. Ik heb er nog elke dag spijt van. Wat een kans om te leren, om te horen waar je de mist in gaat, wat beter kan, maar ook hoe je jezelf ontwikkelt, en hoe je creativiteit groeit!

Doen dus! De ideeën zijn er al, je binnen-bron bruist al. Ik ben blij voor je :)

Liefs van Mar

Redstar zei

Onzekerheid komt voort uit iets wat in het verleden is voorgevallen. Meestal dan. Ik zou het gewoon doen. Het is een uitdaging, en de onzekerheid valt weg zo gauw je merkt dat die nergens voor nodig is..

Life is a dance zei

Yep, en ik ben al bezig met lezen. Moest ik niet zo moe zijn was hij al uit maar het gaat ietsje trager :)

Lin's ding zei

Yeah, yeah, yes, yes...applaus!!!!...goed zo Mike, ga er voor. Super

Martine zei

Doen,doen,doen,doen, niet miepen, gewoon doen, wat is er nou het ergste wat er kan gebeuren? Nou dan!
En hoe zit het met het recept van die obsceen smakelijk ogende pruimentaart?

Brillie zei

Als het maar niet te koste gaat van dit weblog: tuurlijk kan je het.

Mike zei

@allen, dank voor de support, ik houd u op de hoogte...

aargh zei

Aha, je doet het al, natuurlijk doe je het. En natuurlijk bak je er wel wat moois van, dat zien we hierboven!

Lin's ding zei

en...valt er al iets te zien of zo van je nieuwe werk .. je ging ons op de hoogte houden en ik ben nu al benieuwd.....hahaha

Pasula zei

Maar natuurlijk kun je dat! Een beetje meer zelfvertrouwen hoor, je hebt niet voor niets een leuk log. Ben benieuwd naar de reacties op je eerste interview! Ik las je vorige log ook en ik krijg honger,errug! (Je kan dus heel aanlokkelijk schrijven, zie je wel!)

Roosnans zei

gewoon doen, laat ze een poepie ruiken! volgens mij kun jij dit best! Hou me op de hoogte, want ik ben heel nieuwsgierig van de vordering!!! grin