woensdag 22 augustus 2007

Heeft u dat nou ook wel eens...


Na een heerlijke werkdag rij ik met het middagzonnetje naar huis. In Houten aangekomen zie ik vlak bij huis mijn schoonvader rijden, das niet zo gek want mijn schoonouders wonen enkele straten verder. Enthousiast geef ik een toetertje draai het raampje naar beneden en begin joviaal en uitbundig te zwaaien. Terwijl ik me begin af te vragen waarom hij mij met zo'n verbaasde blik aan blijft kijken, kijk ik nog eens goed naar de auto en ontdek dat het een geheel ander merk is dan waar mijn schoonpa in rijdt en dat het hier ook niet mijn schoonvader betreft. Ongehinderd door ook maar enige schaamte blijf ik vrolijk doorzwaaien en focus wat vager naar een achter de auto gelegen punt.

Waarom doe ik toch zo raar schutterig? Waarom geef ik niet gewoon ruiterlijk toe dat ik het niet goed gezien heb en maak ik een 'sorry vergissing' gebaar? Zou ik dan misschien toch een brilletje nodig hebben...?



Pfff. Overigens is dit een foto van een paarse walvis die ik bij gebrek aan een paarse krokodil van de collega's van Doenja aangereikt heb gekregen nav mijn blogje van gisteren, met de mededeling dat publicatie waarschijnlijk volgend jaar maandag kan plaatsvinden. Een significant verschil ...

12 opmerkingen:

ria zei

Hahaha, ja, ik heb dat ook regelmatig hoor, ik zwaai wat af naar onbekenden, meestal zwaaien ze vriendelijk terug :-)

V@nM@n zei

Och, vergissen is menselijk... Ik denk dat iedereen dat wel eens overkomt

Roosnans zei

Tja oeps...herkenning herkenning....bloos

wat een humor trouwens, die collega's van mij...grin
Benieuwd wie dat paarse beest waar heeft opgeduikeld, hoort vast ook weer een heel verhaal bij...

Mar zei

Ik deed het vaak expres; naar vreemden toeteren en zwaaien. Je zag ze dan helemaal verbaasd met elkaar bespreken... ken jij die? nee, jij? *grin*

Overigens een erg leuk paars beest :)

En dank voor je lieve e-card!
knuf van Mar

Martine zei

Ach, misschien was hij er wel heel blij mee, met jouw gezwaai. Had hij, voor het eerst sinds lange tijd eens iets te vertellen als hij thuis kwam uit zijn ongelofelijk saaie werk, zo maar een wildvreemde vrouw, die naar hem zwaaide, naar hém. En hij zou voor de spiegel gaan staan, zichzelf van opzij bekijken, zijn buikje intrekken en met een tevreden gevoel aan tafel gaan, klaar voor een onverwacht genoeglijke avond..

Pasula zei

Ik zie jou al zwaaien. Hij blij.
Totdat hij merkt dat je naar iets anders zwaait en HIJ zich al snel beschaamd voelt hahahaha.

Ik zou -als het kon- uitstappe, naar hem toelopen en hem een handgeven en zeggen: sorry ik weet niet of u het flatteus vindt maar u lijkt op mijn overgrootvader (leugentje om bestwil) (en dan je liefste glimlach erbij).

Leuk paars knuffelding, je collega's zijn dol op je zie ik.

Redstar zei

Lol, Hoe herkenbaar. ZO liet ik ooit mijn vader stoppen langs de kant van de weg, en bleek totaal iemand anders te zijn. :-)

Linneke zei

Schitterend !!! En heel herkenbaar. Dat heb ik ook vaak voor, dat ik denk iemand te herkennen en vrolijk begin te zwaaien om dan verbijsterd en vooral diep blozend te constateren dat het een compleet onbekende is.
En omgekeerd loop en rij ik wel bekenden dan weer blind voorbij zonder een teken van herkenning of begroeting - ook knap lastig.

Mike zei

@ Ria; gelukkig dus een brilletje hoeft (nog)niet :-)

@ VanMan; dat zelfs jij dit herkent is toch wel een soort van opluchting

@ Roosnans; Ja, van jouw collega mocht ik um zomaar hebben...

@ Mar; wat een heerlijke humor, ik zie het al helemaal voor me, ik heb daar alleen de lef (nog) niet voor ;-)

@ Martine; Jij schets helemaal een fantastisch beeld, haha

@ pasula; Dat vind ik wel een leuke geste voor de volgende flater die zich ongetwijfeld binnen afzienbare tijd zal aandienen :-)

@ Redstar; Jij spant hier de kroon, hoe reageerde die arme man?

@ Linneke; hm, ja dat omgekeerde overkomt mij ook wel en dan moet ik vaak mijn hersens pijnigen 'hoe heet ie ook al weer'. Vooral als de persoon en de locatie niet overeenkomen, een naaste collega in de sauna...O maar dat is meer een MEM verhaal :-)

V@nM@n zei

En btw, ik was vanochter vergeten het vinkje bij publish aan te zetten.

Mike zei

@ VanMan; gelukkig is niets menselijks ook u niet vreemd :-)

Mar zei

Ooit was ik getrouwd en hadden wij twee peutertjes. We deden een snelle boodschap in een andere plaats, onze auto had een bijzondere, afwijkende kleur en mijn man met zou met kindjes op de parkeerplaats wachten.

Ik haast me door de winkel, kom terug en zie de auto nota bene voor de verkeerslichten staan! Kon die man zich aan geen enkele afspraak houden? Dus ik ren naar de auto, stap in, en zeg hijgend en nijdig: moet dat nou? Je zou dáár wachten! Waarop een wildvreemde meneer achter het stuur, stikkend van de lach, zegt: ja, hij wacht daar geloof ik ook... 50 auto's in de aparte kleur bleek toch nog iets te veel...
Ik ben met een kop als een boei uitgestapt en naar de juiste auto gelopen. Alwaar ik nogmaals hartelijk werd uitgelachen.
Terecht :)