donderdag 6 september 2007

O wee, BHV...


Vandaag mocht ik mij vermaken met de jaarlijkse herhalingsoefeningen 'Bedrijfshulpverlening'. Sinds jaar en dag weten collega's mij te vinden voor paracetamolletjes en pleisters en het is al lang geleden dat ik op het werk iets te doven had. Het laatste wat ik brandend en wel mocht uitmaken is al gauw weer zo'n 5 jaar geleden, mijn laatste sigaretje.

Afijn, de dag startte al ietwat stressvol daar de training op een, voor mij, nieuwe locatie gegeven werd. Maar ietwat later dan gepland, schoof ik dan eindelijk aan in het voor EHBO ingerichte leslokaal in het vergadercentrum van Stadion Galgenwaard in Utrecht. De hele ochtend ben ik druk doende geweest met het stelpen van slagaderlijke bloedingen, aanleggen van stompverbandjes en oeverloos reanimeren van juffrouw Jannie, waar dit jaar wederom nieuwe richtlijnen voor zijn bedacht, euh, als ik goed heb opgelet moeten we dit jaar 30 hartmassages geven en twee beademingen en dat tot je er zelf bij neervalt want dat is zwaar. Reanimeren valt vanaf nu onder het beoefenen van topsport!

De lunch was dit jaar bijzonder treurig, kleffe witte broodjes zonder boter met een plakje ham of kaas, een glas melk of karnemelk en als toetje een op een wit bolletje soppende kroket die op 70 graden gefrituurd was, yak! Ik verheugde mij bijzonder op wat voor spannende zaken de middag mij zou trakteren. Hier hoefde ik niet lang op te wachten en diende zich aan in de persoon van Claas de brandweerman. Een olijke, te jong grijs geworden vent die wonderlijk genoeg geheel opleefde van de net beschreven lunch. Na echt hele verstandige dingen te hebben gezegd over electriciteit en electrocutiegevaar (niet met waterstraal een fikkende PC blussen) mochten we naar buiten om aldaar te oefenen met echte 'real life events' zoals 'vlam in de pan'.
Elk jaar weer twijfel ik ernstig aan de nuttigheid van mijn BHV- schap en na deze dag helemaal.

Hier nog ernstig over nadenkend wil ik het terrein weer afrijden om mij in de file naar huis te begeven, geeft het kaartje aan dat ik 14 euro aan parkeergeld moet betalen. Ik was erg gehaast de parkeerplaats, zeg liever bouwput, opgereden en heb nergens gezien wat het me zou gaan kosten, dus dat was ff slikken. Maar goed geen cash dan gewoon even pinnen, kon niet alleen met chipcard of creditcard en die bezit ik geen van tweeën. Op het knopje gedrukt voor assistentie en te horen gekregen dat er geen pinmogelijkheid in de buurt was en dat er maar even iemsnd geld moest komen brengen. Inmiddels was de rij wachtenden achter mij aanzienlijk en voelde ik me ondertussen flink opgelaten. Naar lucht happend en met schuim om de mond heb ik me vreselijk onhandig manouvrerend kunnen bevrijden uit de klapboom en de rij achter mij wachtenden. Niemand zal je dan ook even bijstaan, nee maar wel toeteren en gebaren maken. Met opgeheven doch rood gelaat heb ik mijn otootje weer geparkeerd en dankte de Here dat ik mijn mobieltje had opgeladen want er moest nu natuurlijk gebeld gaan worden. Maxim was niet te bereiken, collega's van mijn kantoor gelukkig wel, die hebben een inzameling gehouden en kwamen mij binnen een half uur 20 euro brengen. Duizend maal dank dames, ik hoop het ooit goed met jullie te kunnen maken.

En nu? Nu even helemaal niets, weekend, rust en hangmattenweer hopelijk. Gelukkig heb ik weer een heel jaar om van deze dag te herstellen en na te denken of ik dit volgend jaar weer wil...

16 opmerkingen:

Anoniem zei

Heel invoelbaar Mike. Zo heb ik ooit bij de slagboom van het UMC gestaan: kaartje op het dak gelegd toen ik de kinderen in de auto zette (dom natuurlijk)...teruggerend langs de rij wachtenden achter ons, en toen lag het gelukkig nog ergens. Rust lekker uit!
Marlies

John zei

Zo, een behoorlijk bewogen dagje. Ja mensen willen snelsnelsnel naar huis, en hebben geen begrip voor iemand die er opeens zo voorstaat. 14 euries voor een dagje werken is trouwens behoorlijk wat aan parkeergeld..

Mike zei

@ Marlies; hihi, uitrusten is synoniem voor hangmat in mijn woordenboek.

@ John; wauw, een reactie op persoonlijke titel, ik ben vereerd :-)

Brillie zei

Ik moet dat op het landgoed onder mijn personeel ook maar eens invoeren...

ria zei

Pfff, kan me voorstellen dat je je behoorlijk opgelaten voelde. Gelukkig was het eind goed al goed en nu maar lekker hangen ;-)

Martine zei

Dat is geen brood óp de plank, da's eerder brood ván de plank. Maar je hebt wel geweldige collega's..

Mike zei

@ Brillie;stuur ze dan niet naar Galgenwaard ;-)

@ Ria; als ik zo naar buiten kijk komt er van hangen niets. Gelukkif begint vandaag de Yoga weer ;-)

@ Martine; Haha (schaterlach) en mijn collega's zijn fantastisch!

Linneke zei

Haha! Klinkt een beetje als mijn slagboomverhaal - ik weet dus ook goed hoe het voelt om voor zo'n weigerend onding te staan. :-)

Nog een geluk dat in die rij wachtenden achter jou niemand een hartaanval kreeg, of je mocht je topsportreanimatie meteen in de praktijk omzetten...

aargh zei

Hé, ik stond gisteren ook vergeefs voor een slagboom, maar die was gelukkig niet zo duur.
Hang die hangmat maar in de huiskamer want buiten wordt het niets meer.

Et in Arcadia ego zei

Dit is je reinste terreur! Het lijkt wel of de mens er voor de automaat is en niet omgekeerd.

Mike zei

@ Linneke; haha, aan die mogelijkheid had ik nog niet gedacht :-)

@ Aargh; niet zo sombertjes, hier komt een stralend zonnetje door en ik heb maar een half uurte nodig hoor om op te laden ;-)

@ in Arcadia ego; haha ik stond ook idd voor de automaat. 1984 lijkt dichterbij te komen. Mijn Arcadia lijkt in elk geval niet op galgenwaard :-)

John zei

@ Mike, Oke dan :-)

Wieneke zei

Mensenkinderen, Mike, hoe moet jij nou mensen gaan reanimeren tot ze blauw zien op een klef wit broodje en een rauwe kroket. Dat kunnen ze toch niet van jou vragen? Gooi het meteen voor de bond! Als ik achter je had gestaan bij die slagboom had ik je dat geld wel even aangereikt, hoor. Of je met mijn voorbumper opgeduwd tot je otootje vanzelf toch door de slagboom heen was gegaan :-)

Mike zei

@ wieneke; U is te aardig, thanks!

Roosnans zei

Pffffff, wat een dag...even heel diep ademhalen zeg....
En wat een toestand bij die slagboom. Tof dat ze in ZW het hart duidelijk op de goeie plek hebben!!!
En nu maar bijtanken in het weekend!
grtzzzz

hanscke zei

Een hele korte reactie: Ik ben één jaar BHV'er geweest. Ook ik twijfelde zo zeer aan de nuttigheid, zodat ik bij de op herhaling onmiddellijk ben gstopt.