maandag 26 november 2007

Bij Ria in Zeeland...


Terwijl ik s'ochtens een beetje sip door de flink natgeregende ramen keek, kreeg ik in alle vroegte al een mailtje van Ria dat de zon scheen in Zeeland natuurlijk ! ;-). Na de yogales bleek het zowaar droog te zijn geworden in Houten en ging ik op pad naar het Zeeuwse land. Ik bereikte zonder veel problemen de locatie waar Ria woont(sloeg slechts één oprit te vroeg af wat een kerkhof bleek te zijn ;-)

Ria en Joop wonen erg mooi in hun eigenhandig gebouwde huis en ik heb het geweldig gevonden de kleine dingetjes te ontdekken waar ze over schrijft. Na een heerlijke bak koffie hebben we de wandelschoenen aangetrokken (waarbij ik Ria uitdrukkelijk verzocht heb geen top tot teen foto te maken) voor een heerlijke uitwaaiwandeling achter en langs het strand. Wat heeft Ria een paar prachtige wijze diepbruine ogen en wat voelde het vertrouwd om zo met haar op te lopen. En wat is Simba een heerlijk rustig wandelmaatje, onvermoeibaar liep ze fier met haar grote plastic jerrycan rond. Ik heb het een bijzondere warme ontmoeting gevonden en de wandeling was een fantastische manier om me voor te bereiden op het intense weekend wat nog komen ging. Misschien dat ik daar later nog op terugkom als alle indrukken wat meer ingedaald zijn.

woensdag 21 november 2007

We zijn er weer...



Heb niet echt de oorzaak van vastlopen kunnen ontdekken maar ik denk dat het met het rippen van muziek vanaf CD te maken heeft. Dat mag ook helemaal niet dus ik moet er niet over zeuren.

Een van de collega's vertrekt en ik 'mag' van alle andere collega's een persoonlijke toepasselijk liedje op CD branden als aandenken, met een klein tekstje. Een leuke klus alleen moet deze wel in mijn vrije tijd gemaakt worden want natuurlijk hebben we op het werk deze geavanceerde mogelijkheden niet en denk ik niet dat het nog gaat lukken deze tijd te compenseren. Ben alleen al gisteravond uren aan het kloten geweest om de boel te rippen.

Vandaag was het een enerverende dag met 'hoog' bezoek, vandaag geen minister Vogelaar maar minister Hirsch Balin van Justitie himself die polshoogte op 'ons' eiland kwam nemen. We schijnen een soort van voorbeeld functie te gaan krijgen....

Mijn aandeel in de poppenkast van vandaag was het aanleveren van voldoende parapu's en het opvangen van de gastvrouw met een kopje thee na het serveren van vele liters koffie. Het is vandaag niet meer rustig geworden, het voelt alsof er 'wat' aan zit te komen, 'iets' onderweg is, misschien de superstorm wel...

dinsdag 20 november 2007

Digi troubles..


Het lap topje heeft er vandaag geen zin in, loopt vast en zo. Vandaag dus geen blogje...

maandag 19 november 2007

Landrotten opgepast!


Heerlijk stappend langs het Amsterdam Rijnkanaal, links en rechts groetend, want ik ben zeker niet de enige die zo de lunchpauze doorbrengt, kom ik aan het eind van mijn wandeling dit bord tegen.

Ik kijk en zie eronder een grote kliko staan waar dus alleen de aanmerende schepen gebruik van mogen maken. Het kan zijn dat de veegploeg net is geweest maar ik vind het opvallend netjes en kan geen troep in de omgeving ontdekken. Zo kan het dus ook.
Ik geloof niet dat ik eerder zo'n frivool verbodsbord van gemeentewege ben tegengekomen. Ik vraag me af waarom we niet vaker gebruik maken van dit soort speelse 'verboden'. Hoe dan ook het lijkt te werken hier op deze groene strook langs het Kanaleneiland.

Met een glimlach loop ik terug, er is nog hoop...

zondag 18 november 2007

Slappe zak...


Hihi, ik bekijk vanochtend mijn mail en daar zit een tamelijk ongezouten reactie van ene 'Frits' tussen. Ik heb overigens zijn IP nummer en weet via welke site hij bij mij is gekomen, dat terzijde maar ik vraag mij af waarmee ik deze jongen zo geraakt heb dat hij de moeite neemt om te reageren? Ik laat de reactie zelf even links liggen want het is voor mij duidelijk dat hij mij niet kent. Iemand mag me best een 'zak' vinden, das een mening, maar om nu te schrijven dat ik er een ben???

I rest my case ;-)
Maar ik wil deze reactie vandaag eens aangrijpen als voorbeeld om te vragen hoe jij leest en reageert op blogjes. Ik bedoel te zeggen dat ik wel eens blogjes lees waar ik opdat moment niets mee heb, ik kies er dan voor om gewoon niet te reageren, omdat ik niet weet wat zinnigs te schrijven. Hoe ga jij hier mee om? Vind je dat reageren een 'must 'is ? Of 'lurk' je ook wel eens, want dat is toch eigenlijk wat ik doe als ik wel lees en niet reageer ? Ik ben benieuwd wat jij doet.

zaterdag 17 november 2007

Dagje Limmen..

Vanochtend was ik al voor dag en dauw op, eerst Maxim naar Utrecht brengen om vervolgens richting Limmen af te reizen. Er waren 4 mede deep- changers wat me weer een warm welkom gaf. De groep van vandaag bestond maarliefst uit 60 mensen en dat is groot voor familieopstellingen. Toch zorgde de locatie en de zeer begaafde Johannes in no time voor een veilige omgeving voor de deelnemers en schouwenden, die eigenlijk ook deelnemers zijn daar je gevraagd kan worden iets of iemand te representeren.
Johannes opende de bijeenkomst zichtbaar geroerd door iemand die voor het eerst zelf geen thema inbracht maar als toeschouwer meedeed. Ik vind dat heel krachtig als je als mens durft te laten zien wat iets of iemand werkelijk met je doet, dat raakt mij dan weer. Moet je voorstellen, je hebt 60 mensen aan je lippen hangen en je schiet vol en je hebt de kracht te vertellen wat je zo raakt. Ik heb daar ongelofelijk veel respect voor.

En dat was nog maar het begin. Zo'n opstelling hoeft zich overigens niet te beperken tot een familieopstelling, je kunt ook afdelingen van organisaties opstellen of je afdeling met de mensen die er werken of je eigen lichaam met de diverse organen. Er zijn ongelofelijk veel toepassingen en de inzichten die je verkrijgt zijn altijd verrassend en geven je altijd een frissere kijk op de problematiek waar je in vastloopt.

Pff, maar ik moet wel toegeven dat ik moe ben van alle indrukken en het heen en weer rijden. Morgen nog een dagje...

vrijdag 16 november 2007

Vrijdag...

Was het maar altijd vrijdag, heerlijk met het hele weekend nog voor de deur...
Vanochtend zette ik de wekker uit en deed nog even mijn ogen dicht om door de kerklokken van 9.00 uur wakker gebeierd te worden. Duidelijk te laat voor yoga maar wat heb ik lekker geslapen en wat kan je bed toch lekker zijn. Ik ben geen langslaper maar ik denk dat dit luie gedrag alles met met late en lange werkdag van gisteren te maken had. Dus helemaal niet erg en welverdiend.

In alle rust ontbeten en een boodschapje gedaan en heb heerlijk onderweg een openhartig gesprek met een buurtbewoner gehad. Gewoon op straat, vrij in de openbare ruimte. Soms kom ik mensen tegen op mijn weg die me zo'n goed gevoel geven, die zo heerlijk positief in het leven staan. Positief dekt eigenlijk niet de lading, de openheid van het durven laten zien wat er in je leven gebeurd, je kwetsbaar opstellen, de dankbaarheid, het wonder van leven en beseffen dat je daar ook je best voor doet. Geluk is iets waar je aan kunt werken, als je werkt aan je eigen geluk dan straalt dat af op anderen, daar ben ik van overtuigd.
We hebben afgesproken elkaar eens vaker op te zoeken voor zo'n vruchtbaar gesprekje maar dan met een dampend bakje warme koffie.

Verder heb ik me met wat huishoudelijke klussen vermaakt, terwijl ik tussendoor eens wat gelurkt heb bij andere bloggers. There's a world full of bloggers, ik geloof niet dat ik ooit uitgekeken raak in deze digitale wereld. Ik geniet van alle door- en inkijkjes, ik heb het altijd al geweten, er schuilt een voyeur in mij ...
De foto is afkomstig uit de serie bloeiende planten in de Australische dessert

donderdag 15 november 2007

Weekend in zicht...


Vandaag weer als vanouds een flinke werkdag tot zeker 22.30 uur vanavond. En dat is een beste tijd gezien ik er om 07.00 uur al was. Geen tijd dus voor een lang blog met foto maar dat haal ik morgen wel weer in.

En hoe het op mijn werk was? Tja, we zijn beiden professioneel genoeg om 'gewoon' door te werken maar fijn of leuk is anders. Voelt als een gewapende vrede of zoiets.

Wat wel leuk en fijn is is dat vanavond mijn weekend begint en ik morgen een lekker etentje heb met de familie van lief vanwege zoveel jaar huwlijk, veertig jaar geloof ik.
Zaterdag en zondag wil ik naar Limmen voor een workshop proceswerk en familieopstellingen met Der Johannes, iets waar ik ook reuze veel zin in heb en natuurlijk zal tijgertje daar ook zijn :-).
Maandag zien we dan wel weer verder.

But first things first, ik hoor de plicht alweer roepen....

woensdag 14 november 2007

Pas op de plaats...

Helaas, al mijn goede zin en voornemens ten spijt, het gesprek vandaag heeft de lucht niet kunnen opklaren. Sterker nog mijn hakken zijn weer volledig het zand ingedreven. Het overlevingsmechanisme is weer in werking gesteld. Wat ging er mis? Ik weet het niet zeker, de voorwaarden waren goed. In plaats van een duf gesprek op kantoor stelde ik voor de benen buiten te strekken en terwijl we dat deden scheen de zon. ..
Ik kan alleen maar melden dat we lijnrecht tegenover elkaar stonden in wat er in mijn beleving vorige week gezegd is, mijn woord tegenover haar woord. Waar hebben we het over? Waar gaat dit over? Machtstrijd?
Ik kom uit een omgeving waar je overleg voert en samen naar mogelijkheden en oplossingen zoekt en ik raak behoorlijk geprikkeld door een persoon die vanuit de 'ouder' positie mij de les wil lezen en daarnaast niet meer weet wat ze vorige week gezegd heeft. Al mijn haren staan overeind en het wederzijds respect is ver te zoeken. Neemt niet weg dat dit een flink communicatieprobleem is. Ik voel me misselijk, hoe moet dit nu verder...

Gelukkig laat Foster, de wijze grijze schattebout mij zien dat het beter in de kast vertoeven is dan erop gejaagd te worden, misschien eens tijd voor Mike om uit de kast te komen dus. De vraag is alleen waarmee...

dinsdag 13 november 2007

BOOS...


Dat is hoe ik me voel, met hoofdletters, bijna verongelijkt en miskent. Gedreven in de slachtofferhoek omdat ik geen vrij krijg. Kan het nog zieliger? Kan het nog basaler? Ik zit helemaal in mijn 'ramrol', er bestaat geen grijs slechts zwart of wit. To be or not to be en nu dus boos.

In een keer rammelt er van alles en deugt er niets meer. Onzin natuurlijk.

Ik moet gewoon een en ander uitspreken richting de juiste persoon, dat wordt dus stap één. En aangezien ik nog steeds kleine stapjes moet maken houd ik het eerst bij deze uitdaging. Ook dit is durven opkomen voor mezelf. Het is een hele oude valkuil om in de emotie en boosheid te gaan zitten en dat werkt niet daar was ik toch al achter gekomen?
Dank in elk geval voor alle reacties, het is toch fijn om op momenten dat ik niet zo van mezelf houd te lezen dat er mensen zijn die meedenken en heel wat milder naar mij kijken.

Terwijl ik hier een serieus blog tracht te schrijven, wordt mijn geduld uitermate op de proef gesteld want Maxim heeft boodschappen gedaan en heeft de onuitgepakte tassen in de keuken neergezet, wat voor een waar feest zorgt met twee brutale katten. Hier in elk geval een kung fu actie van de Foster, die een serieuze aanval op de rookworst inzet, wat bij mij in elk geval weer een schaterlach teweegbrengt.

maandag 12 november 2007

Nog een brug te ver...


het knarsen wordt steeds luider

bijna oorverdovend hard

het scheelde maar een haartje

of vandaag krijgt nog een staartje


krakend hijs ik 'm toch weer aan

die fijne vaste baan





zondag 11 november 2007

Zomaar een zondag...


Wat een lekkere luierdag vandaag. Laptopje binnen handbereik, krantje, kopje koffie, cryptogrammetje, kortom allemaal ingrediënten voor een heerlijke zondag die ik helemaal naar eigen believen kan invullen want lief heeft dienst. Dat staat dus garant voor heerlijke Mike muziek van Mozart tot Deva Premal en van Australische natuuropnames van vogels tot de Beach Boys. Niemand die zich stoort aan mijn zappende vermogen om al deze muziekstijlen moeiteloos door elkaar tot mij te nemen.
De katten vinden het overigens allemaal goed, als ze maar op of naast mij op de bank mogen. Net op het moment dat ik me een beetje moegeluisterd en lam geaaid heb komt er een buurman even een glaasje wijn drinken en klinken we samen op al het goede in het leven en nemen we ons voor vaker even bij elkaar 'aan' te komen. Wat wonen we hier toch prachtig in de overvolle randstad op zo'n mooi en rustig plekje.

De foto is een van de vele bloeiende planten die ik 'geschoten' heb in de dessert van Australië. Op het moment dat wij in dat stuk waren stond net alles na een korte periode van regen in bloei. Dat is nog eens mazzel hebben...

zaterdag 10 november 2007

Mooie zaterdagmiddagfilm...


-The story of the weeping camel-

Regie en scenario: Byamabasuren Davaa, Luigi Falorni
Met: Janchiv Ayurzana, Chimed Ohin, Odgerel Ayusch e.a.
90 min. / Mongolië-Duitsland / 2003

Geheel toevallig stuitte ik vanmiddag op een hele bijzondere TVfilm of liever gezegd documentaire.
Het gaat over een kameel die een moeilijke bevalling meemaakt en daarna haar (witte=bijzonder) kalf verstoot en wat deze mensen allemaal doen om ze toch bij elkaar te krijgen. Er moet uiteindelijk een violist aan te pas komen om het jong weer met zijn moeder te verenigen. Denk nu niet aan een disneyachtige tranentrekker, nee dit is echt de wijze waarop deze mensen leven met hun dieren.
Er zijn nauwelijks dialogen wat maakt dat je echt even moet gaan zitten om je mee te laten voeren door de makers van deze film. Beter nog, je moet je eigenlijk overgeven aan alles want ik vond het een zeer indringend portret van deze nomadenfamilie ergens in de Gobiwoestijn, in Zuid Mongolië. Een hechte familie van kamelen- en schapenfokkers die in volslagen afzondering woont van wat we wel eens de “beschaafde wereld” durven noemen.

Tijdens het eerste stuk van de film stellen de regisseurs, zich tevreden met een eenvoudig beeld van een leven dat in het teken staat van de natuur: ouders en hun kinderen, de mens en zijn dieren. We krijgen lange, betekenisvolle shots van de oude handen van de grootmoeder die touw knoopt uit kamelenhaar. Van de grootvader die ’s ochtends het zand van de tenten veegt, wat later door de dochter overgenomen wordt. Van de manier waarop voedsel wordt bereid, de kinderen hun bad krijgen, de familie ’s avonds rond een vuur kruipt en gemoedelijk een sigaretje rookt, enzovoort...
Wat helemaal mooi is is het stuk dat de violist op één of andere manier het ritme en de emotie van de muziek op de kameel weet over te brengen zodat deze gaat huilen (de titel dus) en uiteindelijk het kalf weer bij zich laat drinken.
Dat concept van ouders en kinderen is erg krachtig: de families die we volgen, zijn van elkaar afhankelijk, ze zitten constant op elkaars lip in de enkele tenten die ze bewonen in hun barre thuisland. Grootouders, ouders en kinderen leiden één leven, met een intensiteit van samenzijn die wij ons hier nauwelijks of eigenlijk niet meer kunnen voorstellen. Wanneer ze dan zien hoe een dier haar jong verstoot, betekent dat een verstoring van de natuurlijk orde – zo hoort het niet, en het is van het allergrootste belang dat die verstoring zo snel mogelijk ongedaan wordt gemaakt. De nomaden leiden een leven dat wordt gedomineerd door de natuur, met een buitenwereld die zich steeds sterker aan hen opdringt: wanneer twee van de zonen van de familie naar de “grote stad” moeten reizen om een violist te vinden, maken ze voor het eerst kennis met de televisie, en ze zijn gefascineerd. Eens ze weer thuis zijn, vragen ze aan hun ouders of ze er ook één mogen hebben. ‘Waar is dat nu goed voor?,’ krijgen ze als antwoord, maar hoe lang zal het duren voor er zo’n ding staat?
Ik heb in elk geval genoten van de prachtige beelden, en de achtergrondgeluiden zoals een ziedende wind en het gejank van een achtergelaten kamelenjong.

Een heuse aanrader!

vrijdag 9 november 2007

Thorny Devil...

















Dit kleine monstertje is dus een thorny devil.
Je moet wat extra's hebben om te overleven in deze woesternij moet de schepper gedacht hebben en gaf 'm een afschrikwekkend uiterlijk mee. Deze kleine miereneter zie je erg veel op deze rode stoffige wegen en ze zijn heel traag en worden zo makkelijk slachtoffer van andere weggebruikers. Maar zeg nou eerlijk, is ie niet schattig? Wij zijn in elk geval dol op deze kleine hagedissen, want tot die soort behoren ze.

Verder vandaag een wat minder leuk bericht van mijn schoonvader vernomen. Hij is net een jaar lekker van zijn welverdiende pensioen aan het genieten en nu is na een lichte tia, epilepsie geconstateerd. Wat concreet betekent dat hij niet meer in zijn net aangeschafte nieuwe auto mag rijden.
Dit doet me erg terugdenken aan de dag dat mijn eigen vader zijn rijbewijs moest inleveren. Hij heeft het er erg moeilijk mee gehad want leverde daarmee zijn onafhankelijkheid in. Dit zal ook voor mijn schoonouders gelden en zij zijn nog erg jong, pas rond de 60.
Natuurlijk zullen Maxim en ik en zijn zus en haar man ze zoveel mogelijk helpen met vervoer maar het zal wel een grote verandering voor ze zijn. Misschien kunnen ze meer met de trein gaan, hoe dan ook, ze zullen er verder mee moeten. Mijn dappere schoonmoeder denkt zelfs over het nemen van rijlessen, fantastische vrouw.

donderdag 8 november 2007

Hoezo herfstig?


Vanochtend was het nog heerlijk hier met een heus warm zonnetje waar mijn collega en ik ons even aan gekoesterd hebben. Nu lijkt dat al weer lang geleden net als het moment dat ik deze foto maakte.

Dit is een typische Maxim actie. Je rijdt lekker over een wasbord en kijkt wat om je heen. Het volgende moment plak je tegen de voorruit omdat er iets over de weg loopt, kruipt of vliegt en Maxim bovenop de rem staat. Een zeer beminnelijk streven natuurlijk om geen slachtoffers te maken, behalve dan zijn eigen vrouw maar die kan wel tegen een stootje, moet ie regelmatig gedacht hebben ;-)

Op deze wijze heeft Maxim al heel wat fotootjes van bijzondere beesten kunnen maken en bij deze bedacht ik mij dat het maken van een foto in deze positie een aardig beeld zou kunnen geven van het uitzicht waar ik regelmatig op getracteerd ben tijdens ons avontuur.

Afijn genoeg over Maxim, maar wat heeft die daar in zijn knuist? Nee, ik bedoel niet de camera maar in zijn andere hand.

Iemand enig idee? Morgen komt de oplossing

woensdag 7 november 2007

ROOD...

Langzaam maar zeker onthullen zich de contouren van een nieuwe weg.

Het wringt en kraakt, mijn oude jas wordt mij te klein en nee, ik ben niet aangekomen mocht je dat soms denken.
Het knerpt en krast als ik als tandwiel meedraai, steeds onwilliger, ik moet wel maar verlang naar iets anders.

Ik lees net een prachtige zin:

Je voelt je nog nooit zó toe aan vakantie als de week erna...

Dat zette me aan het denken, net als het bezoek aan een dierbare vriendin die me een aura soma therapieconsult gaf.

Ik voel me gevangen in mijn eigen gesponnen web van zekerheden en voel een enorme behoefte hieruit te breken en snak naar adem. Ik wil niet langer de dagen tellen tot het weekend of pensioen maar ga zorgen dat de dagen tellen.
Het roer gaat om, en ik ben niet langer bang om in het licht te staan.
Vandaag geen foto maar een stukje prachtige muziek. Hiernaast heb ik als 2e van boven het mooiste nummer van Marco Borsato op You Tube opgevist, ROOD dus.
De andere drie nummers krijg je gratis meegeleverd :-)

dinsdag 6 november 2007

Slechte dag...


Je hebt soms van die dagen dat alles bij elkaar komt. Het begint s'ochtends al met zo'n plukje haar wat maar niet 'neer' wil. Je laat je ontbijt vallen, wordt bijna van de sokken gereden als je uit je auto stapt.
Je van thuis meegebrachte salade kom je richting lunchtijd nogal verlept tegen in je tas, tja die had in de koelkast gemoeten.
Je hebt een behoorlijk verschil van mening met je 'baas' en je krijgt de ene opvlieger na de andere.

Pfff, gelukkig morgen is er weer een nieuwe dag met nieuwe kansen...

maandag 5 november 2007

De outback slak...



Nog even terugdenkend aan onze fantastische vakantie blader ik wat door de foto's en kom daar deze slak tegen.

Ach hier in Houten hebben we al sinds mensenheugenis ontelbare slakken.

Jarenlang hebben we ze liefdevol geraapt en bij de buren weer de vrijheid gegeven. Tegenwoordig laten we ze maar begaan met als krakend gevolg dat er nog wel eens eentje sneuvelt onder onze zolen. Ook heb ik eens mogen aanschouwen hoe onze Tooheys met een groot exemplaar aan het knikkeren was, rolderdebolder over de stoeptegels, net zolang tot ie een beetje stuk was, tja en dan is de lol er gauw af.


Maar goed ik dwaal af, dit exemplaar kwam ik tegen op een campsite 'down under' en 'het' liet zo'n grappig spoor na dat ik ut echt even moest kieken.

zondag 4 november 2007

Speerpunt...


Vandaag, of liever gezegd, vanmiddag, ben ik weer naar een drumcircel in Zeist geweest. Er waren een boel nieuwe gezichten en er heerste een fantastische sfeer. Ik blijf het fascinerend vinden om met het slaan op trommels zo in cadans en balans te komen. Heerlijk en allemaal blije gezichten. Misschien wordt het tijd om mijn eigen trommel te gaan bouwen, ik geloof dat ik wel klaar ben om dat proces in te gaan. Ik heb ook de wens geuit om met enkele anderen een grote powwow te gaan bouwen. Samen op één grote trommel slaan is helemaal geweldig en het is een prachtige manier om je op elkaar af te stemmen. Vandaag was er een moment dat we met 16 personen om de grote powwow stonden en in 'samenspraak' gingen met de iets kleinere powwow waar ook nog zo'n 10 personen omheen stonden. Daarnaast werd er ook nog al drummend tegengas gegeven door enkele 'losse' omstanders. Een soort van woord en weerwoord maar dan met deze trommels. Om kippenvel van te krijgen zo mooi en krachtig!

In de pauze kreeg ik deze speerpunt in het oog, niet letterlijk natuurlijk maar deze 'sprak' tot mij en naar ik later hoorde, is deze geheel met de hand gemaakt van vuursteen door native indians en door Ron van Auris meegenomen uit Amerika.
Ik kan wel wat doelen in mijn leven gebruiken en mijn gevoel zegt mij dat deze speerpunt mij daar mee kan helpen, daar is ie voor gemaakt tenslotte.

vrijdag 2 november 2007

Boehoe, ik ben spam...

Update: Vanman heeft zijn blog aan de wilgen gehangen. Het is een droeve dag...

Al enige dagen tracht ik te reageren op het blog van VanMan, doch keer op keer worden mijn spitsvondigheden als zijnde 'spam' hardnekkig geweigerd, vandaar dat ik mijn toevlucht neem tot u op deze wijze. Ik vraag u VanMan, wat heb ik gedaan om in ongenade te vallen? Bij mijn weten heb ik geen instellingen veranderd.
Ik ben een zenuwinzinking nabij. Mijn eens zo mooi lange nagels zijn nu bijna tot op het bot afgekloven.
Zelfs 'snachts laat dit gebeuren mij niet los en droom ik over afgewezen en buitengesloten worden.

Help mij uit deze nachtmerrie, please en laat onderstaande boodschap gauw tot het verleden behoren...

"Spam Preventie: Niet toegelaten boodschap.
Uw reactie kon niet worden toegevoegd omdat reacties op dit artikel niet toegelaten zijn, u ongeldige data heeft ingevoerd of omdat uw reactie geblokkeerd werd door antispammaatregelen."