zondag 9 december 2007

Flight, fight or freeze...


De energie in onze oefenruimte wordt dagelijks zorgvuldig opgebouwd. Altijd staat er een grote bos bloemen en branden er meerdere kaarsjes.
Vandaag starten we met een simpel 'dansje'. Mensen die der Johannes kennen hebben 'm vaker gedanst. Hij begint zijn seminars altijd met een barok stukje muziek, de truttigheid zelve en het dansje 'past' dan ook precies. Je staat in een grote kring, draait een kwartslag zodat je naar de rug van je buur kijkt. Vervolgens steek je twee keer achter elkaar je linker voet rustend op je hak naar de binnencirkel en maakt een lichte buiging waarbij je linkerhand van je hart naar buiten beweegt, ook twee keer, ondertussen maak je oogcontact met iemand aan de overkant van de groep om dan een stap naar voren te maken en hetzelfde maar dan met je rechtervoet en-hand naar de buitenkant van de cirkel uit te voeren. Hierbij mag je lelijk kijken en je tong uitsteken, is toch niemand die het ziet want je staat immers allemaal in een cirkel. Gegarandeerd grote pret en doodvermoeiend voor ondergetekende die heel veel moeite heeft pasjes en bewegingen in een bepaalde volgorde te moeten uitvoeren...Ook erg ingewikkeld om op te schrijven overigens.

Dit dansje is meteen de voorzet tot de oefening die we gaan doen en Johannes nodigt mij uit deze met hem te doen. Gelijk breekt het zweet me uit bij de gedachte aan tegenover hem staan en mijn hart gaat sneller. Als ik dit hardop uitspreek legt hij uit dat het autonome zenuwstelsel dit soort zaken 'regelt'. Het zweten is een natuurlijke reactie als je je bedreigt voelt zodat een eventuele aanvaller geen grip op je lijf krijgt. Hoewel Johannes mij met woorden geruststelt dat hij geen kwaad in de zin heeft lukt het me slecht wat meer te ontspannen, het duurt echt even voor ik mijn lichaam weer kan reguleren. Mijn hoofd weet dat ik deze man kan vertrouwen maar mijn lijf moet blijkbaar nog overtuigd worden :-)
Dit autonome zenuw stelsel is, als ik het goed begrepen heb, ook het stukje waar de genezing van trauma's kan gebeuren door te laten ontladen van opgebouwde spanning. De theorie die hierover gegeven wordt kon ik vorig jaar al niet volgen en het gaat me nu niet veel beter af, het zij zo, ik ben nu eenmaal meer een praktijkmens....

De dag vliegt voorbij en voordat ik het door heb is het afgelopen. Bij het afscheid kan ik voor de allereerste keer een kleine omhelsing van Johannes verdragen, wonderlijk hoe we dat beiden aanvoelen. Bij vrouwen gaat de aanraking en omhelsing veel makkelijker, ik houd het op andere energie en kijk uit naar het volgende blok in februari.

14 opmerkingen:

Redstar zei

Je bent dus weer iets gegroeit. Want de omhelzing kon nu wel. Het is een begin. Ik vind het leuk om te lezen hoe je vordert in dit proces ;-)

NickN zei

Ik kan het niet helemaal volgen want ik mis essentiële informatie. Wellicht brutaal van mij om het te vragen maar wil je het vertellen waar je training voor volgt en wat voor een. :-)

Mike zei

@ Nick; Poehee, vorig jaar was er een moment dat ik helemaal vastliep in mijn leven. Ik kwam erachter dat mijn levensstrategie niet meer werkte en dat ik 'iets' moest veranderen in mijzelf om verder te kunnen met mijn leven. Ik kwam uit bij deze training Deep Change'en mijn proces kun je volgen via het label Deep Change.(wel beter om in november 2006 te beginnen dan ;-) Die training heb ik inmiddels afgerond 6 maanden geleden. Twee weken geleden ben ik door de trainers gevraagd om als 'overlever' en assistent trainer met de afgelopen weekend gestartte groep mee te draaien.De training bestaat uit 5 blokken van drie dagen, ik zal dus nog 4 keer hieraan meewerken. Mijn 'verslagen' zijn dus net met een andere bril op, die van assistent trainer maar het mooie is dat ook deze training effect op mij heeft, misschien nog wel veel meer dan de eigenlijke training die ik vorig jaar volgde. Deep Change gaat over het verwerken van trauma's, in de breedste zin des woords. Ik snap heel goed dat het proces erg lastig te begrijpen is, ik doe ook slechts een poging het (persoonlijke)proces te verwoorden. Als je vragen hebt of meer wilt weten mag je altijd mailen of via de reactiebox reageren. Ok?

Mike zei

@ redstar; het zijn kleine stapjes maar maken voor mij een wereld van verschil, het doet me goed dat je het opmerkt :-)

Me! zei

Alle beetjes helpen om vooruit te komen. Misschien kom je er nooit helemaal, als de weg maar duidelijk wordt.

Mike zei

@ me!; dat is heel waar en ik zal altijd blijven reiken naar dat wat ik wil en zal gelijkertijd moeten zorgdragen op mijn pad te blijven en natuurlijk onkruidjes wieden
;-) pfff

NickN zei

Ik snap het nou volledig en het is me nu duidelijk welke proces je meemaakt. Nou heb je veel meer met theorie te maken en het word je steeds duidelijker en je begint het goed te begrijpen wat weer positief weerslag op je heeft.

hanscke zei

Dankzij de uitleg aan Nick begrijp ik er nu een klein beetje van. Ik las deze week iets over www.padwerk.nl Volgens mij is dat net zoiets.

Mike zei

@ Nick; het doet me goed te lezen dat ik heb kunnen overbrengen waar ik mee bezig ben. Het is bijna een 'ongrijpbaar' proces, wat is er nu vager dan 'voelen'.

@ Hanscke; ik heb even 'geneusd'op www.padwerk.nl , mijn indruk is dat padwerk erg spiritueel gericht is, er zijn wel raakvlakken, zeker wel maar dit is ook erg gericht om uit het denken van je hoofd weer terug in je lijf te komen. Wel een interessante site overigens, dank voor deze link :-)

Linneke zei

Beste Mike,

Aan jouw reis ben ik nog lang niet toe. Vroeger heb ik veel gepiekerd over het leven, en de 'gaten in mijn kaas' zeg maar, maar echt gelukkiger werd ik daar niet door. Integendeel zelfs. Ik bleef een beetje vast zitten in mijn pijn en vergat het mooie rond mij te zien.
Met mijn vriend en mijn zoontje heb ik leren leven in het hier en nu. Ik weet dat ik - zoals iedereen - gaten heb, maar ik heb ook ingezien dat dat niet de essentie van mijn leven mag zijn.
Mijn motto is dan ook een tijdje geweest: het ergste dat je kan overkomen, is een gebroken hart, maar zelfs dat heb je al onnoemelijke keren overleefd dus what the hell... :-)
Nu is mijn voornaamste hoop dat ik mijn kinderen voor veel trauma's mag behoeden maar ik weet niet in hoeverre dat mogelijk is. Ook zij zullen vast niet kunnen ontsnappen aan 'gaten'. Ik wens hen dan ook de kracht, de moed en de energie toe om desondanks verder te gaan en het mooie te blijven zien en voor het goede te blijven kiezen ...

Pasula zei

Mooi geschreven, vooral de laatste alinea. Het lidt ergens toe en dat ervaar je nu. Prachtig!

Roosnans zei

Heel erg mooi stukje weer!Wat een cadeautje, zo'n weekend.
geniet nog maar lekker na!
hug

Mike zei

@Linneke; Trauma's zijn onvermijdelijk, iedereen loopt deze op, de 'truc' is te leren hier mee om te gaan zodat je het kan ombuigen naar iets positiefs en ervan te leren zodat je kunt groeien als mens. Ik vind het mooi te lezen hoe je je kinderen het beste wilt geven :-)

@ pasula; de innerlijke verwarring is groot maar ik kom er wel ;-)

@ Roosnans; daar was helaas weinig tijd voor en ik zat al weer vroeg achter mijn bureau te werken en klaarde helemaal op van jouw mooie kaartje. Investeer in mooi papier en maak er een mooie kaart van. het is zo mooi :-)

Roosnans zei

@ mike...dat ga ik ook doen...maar voor nu ben ik vooral bezig met de naderende verhuizing van mijn lief deze kant op!