maandag 1 december 2008

Boags...

Martine doet een oproep aan een ieder die dat wil om een voorwerp te fotograferen dat dierbare herinneringen oproept. Wieneke hielp het mij onthouden door er ook een blogje aan te wijden. Hier is mijn bijdrage met het verhaal erbij.

Sinds jaar en dag staat er een metalen reclamebordje op onze kast in de keuken. De hierop afgebeelde zwarte kater doet mij sterk denken aan mijn veel te vroeg overleden allerliefste kater Boags. Ik heb nog niet eerder over hem geschreven en hoewel het al jaren geleden is dat hij overleed voel ik de tranen prikken. Zijn dood blijft een rauw plekje.
Natuurlijk hebben we vroeger wel foto's van hem gemaakt maar het is mij nooit gelukt een mooie foto van hem te maken en des te blijer was ik met dit reclamebordje want dit is gewoon onze Boags.



Boags was vanaf dag één mijn kater en vreselijk jaloers als ik een van de andere katten aanhaalde, dat kon hij absoluut niet hebben en resulteerde altijd in aandoenlijk miauwen. Boags groeide als kool en werd al gauw een reuzekater maar iets klopte er niet. Wat er niet klopte kan ik niet uitleggen maar hij was te zacht voor een kater, te lief, net of zijn balletjes niet waren ingedaald, of iets dergelijks.

Op een avond, hij zal zo'n 2 jaar oud zijn geweest, hoorde ik hem buiten en hoorde ik dat het niet goed was met hem. Hij snakte naar adem en we hebben hem direct naar de dierenarts gebracht die hem gelijk aan het zuurstof heeft gelegd. Goddank werd hij daar wat rustiger van maar is ondanks de zorg van de dierenarts in het begin van de nacht overleden.
Ik heb in de loop der jaren veel katten gehad maar Boags heeft een heel speciaal plaatsje in mijn hart en zal altijd in beeld blijven in de vorm van dat reclamebordje. En waar hij aan overleden is zal ik nooit weten. Volgens de dierenarts was hij niet vergiftigd of aangereden en is hij overleden aan de gevolgen van een shock maar hoe hij in shock kwam zullen we nooit weten.

16 opmerkingen:

Wieneke zei

Och, dat is toch wel heel triest. Het kan natuurlijk een hartaanval geweest zijn. Het is vreselijk om een lief huisdier op zo'n jonge leeftijd al te verliezen. En dan ook nog zo plotseling. Op oudere leeftijd is het ook erg, maar dan kun je er wat meer vrede mee hebben, omdat het natuurlijker is. Het is een erg leuk bordje, Martha. Zo denk je elke dag nog aan Boags.

Martine zei

Wat een ontroerend verhaal. En wat een prachtig bordje, Dank je wel, Martha, voor deze recht-uit-het-hart bijdrage.

Terrebel zei

Net als met m'n eerste vriendinnetje. Hoeveel er ook nadien geweest mogen zijn, zij blijft toch die ene speciale. Niets aan te doen. Overigens leeft zij nog wel...

marjolijn zei

Fijn dat je dat mooie bordje in de keuken hebt, een mooi aandenken.

Me! zei

Ik had zo'n zelfde kater, Juultje, die heeft ook voor altijd zo'n plaatsje in mijn hart...

Thérèse zei

Even kijken of het klopt i.v.m. moeilijkheden op computer

Thérèse zei

Sorry, maar ik moest bij iedereen opnieuw invullen.
Ach, een lief verhaal, nee dat is niet het juiste woord, maar je begrijpt het wel, denk ik.
Hartlijke groetjes!!

Alice zei

Wat een leuk portretje. Wij hebben ook een zwarte kater, maar die is al ruim op leeftijd. Naar dat je jouw vriend zo snel kwijt was, Ik snap dat dat een beetje afzien is nog steeds.

aargh zei

Stoere jongen is dat!
Tja, ieder huisdier wordt uiteindlijk een week plekje in ons hart. Maar de een wel net iets meer dan de ander.

Soofy zei

Mijn gemoed schiet vol.
Voor mij zit ook veel pijn omdat ze niet begrijpen, afhankelijk, hulpeloos en bang zijn.
Ik heb in twee jaar tijd 3 poezen verloren. De laatste, mijn Maiky op 1 september siert mijn blog. Dank je wel, Martha.
Een prachtverhaal

Plato zei

Vreemd hè? Je zal het nooit weten maar hij heeft wel een onuitwisbare indruk op je gemaakt. Heb je een idee wat hij je te zeggen had. Welke gedachte is dan het sterkst?

Redstar zei

Ik heb ook zo'n kat gehad. Robin. Overleed aan een hartaanval.. Die kat zal ik nooit vergeten.. geen een van mijn katten en honden trouwens..

lili11 zei

Since I already landed here, might as well post a line. I do wish I understand all that's written here. Have a good day.

ria zei

Mooi verhaal. En jammer dat hem maar zo'n kort leven gegeven was.

Mikelodeon zei

@ plato: Ik las je reactie vanochtend en wist het gelijk. "hou van mij" bleef hij tot in den treure herhalen "hou van mij" tot hij schor was "hou van mij" tot ik alleen nog aan de beweging van zijn bekkie zag dat ie miauwde. Als ik naar hem keek begon hij al te spinnen en kneep hij zijn ogen toe, hunkeren naar mijn liefde en aandacht.
Onvermoeibaar 'blikt' hij nu mijn keuken in, waar ik ook zit, altijd is daar zijn dwingende blik "hou van mij"...

filosofietje zei

Zo triest. En zo'n leegte dat zo'n maatje achter kan laten. Toen Chip in zijn laatste tien minuten in mijn armen lag heb ik hem bedankt en bedankt en bedankt. Voor het feit dat hij mijn allergrootste kleine vriend was, mijn kereltje, mijn kind, mijn pretletter, mijn alles.

Een mooi beestje moet dat geweest zijn, Boags. Hoe kwam je op die naam?