Dagje Essen...

Niks niet bijkomen vandaag maar vroeg het warme bedje uitgeblazen, ditmaal door een perfecte uitgevoerde aubade op het dorpsplein. We moesten er toch vroeg uit want om half negen werden wij geacht kant en klaar bij mijn schoonouders te zijn voor een dagje winkelen in Essen. Ik zag er in eerste instantie even tegenop, na drie dagen training voelde het niet slim om gelijk een drukke stad te bezoeken maar het stond nu eenmaal gepland. Eigenlijk merkte ik gelijk al dat als ik niet in mijn weerstand ging zitten maar meega met de stroom, dat het met de drukte allemaal wel meevalt.

We hebben een heerlijk dagje gehad met veel zon en ik heb een prachtige zomerjas gescoord ;-) Essen is een fantastische stad en hoewel in de tweede wereldoorlog bijna met de grond gelijk gemaakt, zijn er toch nog wat mooie gebouwen gespaard gebleven, wat een heel gezellig winkelgebied opleverde.

Op de valreep bedacht ik mij dat ik morgen gasten heb en de winkels in Nederland dicht zijn en was ik in een keer erg dankbaar dat ik in Essen was, want 'essen' staat voor morgen toch echt op het programma en dat gaat nu dus helemaal goedkomen ;-)

Er staat een milde Indiase curry op het menu voor morgen maar het wordt wel een 'fusion' keuken want ik kon geen naanbrood krijgen, laat staan geschikte currykruiden. Ach we zien wel, het wordt vast lekker :-)

Over Deep Change

Nav een vraag 'wat is Deep Change?' Heb ik gedacht er een blogje aan te wijden. Voor mijn persoonlijke verslag van mijn eigen training die ik in 2006-2007 volgde kun je terecht via het label Deep Change
Het onderstaande heeft niets te maken met de Deep Change zoals door Hanscke beschreven bij de reacties, er zijn wellicht raakvlakken maar met ' coaching' heeft het niets van doen

Nogal eens komen mensen die met hulp van allerlei technieken en instrumenten enorm hun best doen om te veranderen en doelbewust met hun toekomst bezig zijn, op een punt dat ze genoeg krijgen van het werken aan zichzelf. Ze voelen zich gevangen in hun eigen aanpak en strategieën. Ze denken aan de grenzen van hun mogelijkheden tot verandering te zijn gekomen. Ze zijn het beu steeds dezelfde innerlijke strategieën tegen te komen en toch blijft er een wens om nog meer de verbinding te voelen met zichzelf.
Deze situatie vraagt om verandering die verdergaat dan wat jij doet, en zelfs verder dan wat er gedaan kan worden. Er is iets anders nodig.
Je kunt Deep Change niet ‘doen’. Je kunt Deep Change hooguit uitnodigen. Je kunt je erop voorbereiden. Dit vereist een ontvankelijke en open manier van met jezelf omgaan en jezelf serieus nemen.
Deep Change is een bepaalde houding om je te verbinden met de wereld, met hulpbronnen, met mensen of met je spirituele bron. Deep Change kan plaatsvinden als je percepties vrij zijn van oude beperkingen en blokkades. Als we ons verschrikt van onszelf afwenden als we diepe oude pijn tegenkomen, kunnen we niet bij onze ware natuur komen. De doorgang naar je ware zelf wordt daarmee vrijgemaakt en oude traumatische herinneringen lossen zich op en de weg naar je innerlijke bronnen en hulpbronnen kan zich openen. Dit maakt het makkelijker om met jezelf in contact te zijn, en vandaar uit met de wereld. Vanuit dit innerlijke thuis zul je ontdekken dat jij het niet bent die de wereld in beweging zet, maar dat de wereld jou in beweging zet, je (aan)raakt en je van binnenuit vernieuwt. Je zult je aan een nieuwe kwaliteit van verandering kunnen overgeven. De krachten die je daar tegenkomt, zullen je tot in je kern raken.
Deep Change kun je alleen maar ondergaan.
Zo, dat was dat, voor nog meer informatie kun je contact met mij opnemen via de reactieknop

Limmen....

Jeminikkel wat gaat de tijd toch snel, ik zou bijna vergeten dat ik een driedaagse Deep Change heb, te beginnen met vandaag. Vanochtend dus al vroeg uit de veren om rond 8.30 in Limmen te zijn en me te installeren, normaal vertrek ik de avond ervoor al maar daar kwam ik deze keer niet aan toe, veel te druk met andere leuke dingen :-)
Mijn lijf protesteerde flink de afgelopen nacht en ik ben flink ziek geweest maar gelukkig blijft het bij een korte nacht en een wrakkig gevoel vandaag want ik voel mijn health alweer terugkeren. Hoe kan het ook anders als je met twee van die kanjers in zo'n mooie training mag assisteren :-)
Op de foto zie je Fleur, een lieverd die ik in Frankrijk heb ontmoet en die samen met haar vrouwtje op een hele mooie plek in Zuid beveland woont. Bijna waren we daar trouwens helemaal niet gekomen en dat terwijl ik wel de TomTom had ingeschakeld. Op een zeer beslissend moment viel de Tomtom (was blijkbaar erg warm acher het glas ;-) en was daardoor een beetje vanslag waardoor we de afslag Numansdorp mistten. De kenner van die regio zal weten dat het dan een hele tijd duurt voordat je dan weer ergens mag keren maar we hebben genoten van het uitzicht over het Haringvliet, beide keren...

Ach eind goed al goed zullen we maar zeggen, we hebben een heerlijke middag (of wat daar nog van over was ;-) aan de waterkant mogen doorbrengen en we hebben een kleurtje :-)

Hoe het voelt een hersenbloeding te hebben...

Ik werd door iemand geattendeerd op onderstaand filmpje over wetenschapper/ hersenspecialist Jill Botle Tailer. De net genoemde wetenschapper wordt op een dag door een hersenbloeding getroffen in haar linker hersenhelft.
Ze ervaart hoe het is als je alleen van uit je rechterhersenhelft zou leven en vertelt hierover hoe verbonden zij zich voelde met alles en iedereen.
Ze vertelt heel gepassioneerd en met heel veel humor over haar belevenissen ik hoop dat je de tijd wil nemen dit te bekijken (20 minuten).
Enjoy!

Nora speelt piano...

Niks bijzonders zul je zeggen maar dat Nora een kat is maakt het toch een tikkeltje extra bijzonder.
Laat je vertederen door het pianospel van deze gezellige poes. Have fun!

Een beetje 'in de warrie'...

Hep u dat nou ook wel eens? Zo'n warrige dag waarin alle bewegingen taai en traag lijken en er niet door te komen valt? Het zicht vanaf je bureau, saaier dan saai, uitkijkt tegen een bruin dak met een mespuntje blauwe lucht, net genoeg om over buiten te dromen. Het open raam laat dwarrelende zomerse terras geluiden naar binnen. Een trekzakspeler, vrolijk gelach, aaah, wat doe ik hier denkend. Om dan eindelijk, als het tijd is, met een glimlach van oor tot oor naar huis te fietsen. Eerst laveren tussen de terrasjes en daarna tussen de weilanden om dan toch redelijk rozig thuis aan te komen, de garagedeur open te maken en je fiets binnen te zetten. Je pakt je tas uit je fietstas en gaat in je zak op zoek naar de huissleutel, die je daar niet aantreft. Nog steeds glimlachend haal je je tas leeg en kijkt, in elk zakje en vakje, voelt nog een keer je jaszakken na maar je sleutels blijven spoorloos. Toch wel een beetje gealarmeerd zucht je een keer en bedenkt een noodscenario, wie hebben er sleutels en dwaalt dan richting 'tobberige toer' en bedenkt wat een sores er op je afkomen nu je je sleutelbos kwijt bent, aangifte doen. Flarden van dat ze gestolen zijn en we nu thuis kunnen komen in een leeg geroofd huis en 'hoe vertel ik het mijn lief' die wel altijd alles heeft en kan vinden en nooit wat kwijt is. Hele doemscenario's voltrekken zich aan mijn geestesoog en ik voel me langzaam plakkerig worden van het zweet want het is behoorlijk warm in onze garage.
Garage, garage, garage, dat woord wil me wat duidelijk maken, verdorie, ik sta IN de garage en dat kan alleen mèt sleutels die dus gewoon in de garagedeur steken...
Pfff, morgen weer een dag ;-)

Utreg hep ut ...

Waanzinnig lekker weer en omgeven zitten door terrasjes en er geen tijd voor hebben om daar s ff lekker plaats te nemen. Met jalourse blikken heb ik ze vanmiddag gade geslagen, de nietsnutters, met opgerolde broekspijpen en glazen rosé en bier.

Verschrikkelijk trouwens al die witte benen maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat die van mij ook (nog) een hoog melkflesgehalte hebben. In elk geval was het heerlijk om even de Oudegracht rond te lopen en het heerlijke lentesfeertje op te snuiven. Venezia deed alweer goede zaken met de ijsverkoop en overal zag ik gekokketeer van hitsige duiven, heb trouwens vanmiddag op de terugweg de eerste kuikentjes al gezien :-)

Ik ben overigens apetrots op mezelf, ja...Het lukt me al twee dagen om te stadten (?) zonder een koopje mee naar huis te slepen. Dat het einde van de maand nadert heeft hier ook wel een beetje mee te maken ;-)

Utreg hep trouwens heel veel, gezellige terrasjes aan de werf, triljoenen fietsen (overal aan vastgemaakt), een rondvaartboot en niet te vergeten die prachtige puist waar ik in werk, zo valt ie nauwelijks op toch ;-)

Vrijdag...

Vandaag is er weer hard gewerkt, niet door mij overigens ;-) maar door o.a. mijn lief die de tuin weer flink onder handen genomen heeft en daarbij deze 'lieverd' tegenkwam. Hij weet wat voor dierenvriend ik ben, zeker als het om dit soort exemplaren gaat ;-), en riep me gelijk om het digitaal vast te laten leggen, de held, brrrr.

Helaas was het vandaag net niet zonnig genoeg om me neer te vleien in de hangmat maar de bank in de woonkamer was ook heerlijk om even op te soezelen. Samen met de twee harige jongens, die zijn namelijk altijd van de partij als er ergens lekker geluierd wordt. Verder enkele fraaie foto's gemaakt, iets wat ik lang niet meer gedaan heb. Kortom het was een verrukkelijke dag, zo zou je er meer in een week moeten hebben...

Werken aan chaos...

Geheel eigenlijk volgens verwachting was er veel te weinig tijd om mijn bevindingen goed door te spreken. Ik proefde eigenlijk dat het wel verwacht werd maar ook een beetje weerstand. Het vereist immers een flinke gedragsverandering van de chaoot in kwestie.
Ik ga maar 'gewoon' beginnen en ga op weg naar het pad over de hoge smalle richel op zoek naar de balans tussen naar wat kan en niet kan, beetje geven en nemen en aftasten. In elk geval zijn de eerste stappen gezet en heb ik het agenda beheer, time is on my side now :-)
Nou is vrijdag nog steeds mijn vrije dag, ik ben dus heel benieuwd wat ik maandagochtend zal aantreffen...
Ik gok op een zee van gele post-it's :-)

Chaos...

Jawel je leest het goed CHAOS. Het slaat niet op persoonlijke chaos maar uitsluitend op mijn nieuwe werkplek. De afgelopen anderhalve week heb ik rondgekeken en mijn oor te luisteren gelegd en tot bovenstaande conclusie gekomen.
Hier regeert de waan van de dag en is er m.i. gebrek aan duidelijke hoofdlijnen.
Hoe ernstig is het als een afdeling, die het goede voorbeeld moet geven op het gebied van publieksdienstverlening naar buiten, er intern een rommeltje van maakt. Ik bedoel te zeggen, als je een protocol maakt hoe er gemeentebreed omgegaan dient te worden met bv de mailafhandeling en je maakt er zelf een rommeltje van dan kom je niet geloofwaardig over.
Ofwel ik vind het tijd worden om mijn bevindingen duidelijk te maken en (harde) afspraken te maken hoe dit op te lossen.
Als ondersteuner heb ik begrepen dat tenslotte een van mijn kerntaken is om zaken te monitoren en de vinger aan de pols te houden.
Morgen dus maar eens 'polsen' hoe mijn plan van aanpak ontvangen wordt...

Talent...

Zondag was een zeer gezellige dag en ik werd volledig in beslag genomen door de jaardag van lief. Het mooiste cadeau was wel een originele tekening van ons nichtje van 3,5 die helemaal zelf onze Tooheys geportretteerd heeft. Kijk dat fantje kon dr wat van maar zeg nou zelf, dit is toch op z'n minst veelbelovend te noemen, zelfs de vele kleurtjes van Tooheys heeft ze vastgelegd op wel geheel eigen artistiek gevoel.

Net als de holle hongerige ogen waarmee dit katje door het leven gaat heeft ze trefzeker vastgelegd, evenals de grijns die ze altijd heeft.

Maxim en ik vinden het een meesterwerk en deze mag de koelkast sieren.

Aan tafel...

Morgen hebben we weer een familie diner, ditmaal omdat Maxim 40 wordt. Ik verheug me op het samenzijn en het lekkere eten natuurlijk ;-)

Zo'n bijeenkomst staat altijd garant voor het maken van compromiterende foto's van familieleden maar in het kader van de privacy mag ik die hier niet laten zien. Onze Tooheys heeft echter geen enkele last van gene en liet zich op de laatste bijeenkomst bevallig kieken in het kinderstoeltje van ons kleine nichtje.

Alleen een mes en vork in de knuistjes ontbreekt nog, ik heb erover gedacht deze erbij te tekenen maar eigenlijk is het beeld zonder ook wel duidelijk.

Als je erop klikt wordt ie groter

Gezellige zaterdag verder!

Zelfportret?

Vandaag heb ik heerlijk geluierd en zo hier en daar tussendoor even gesurfd en kwam daarbij dit opmerkelijke filmpje tegen van een olifant die een portret tekent van een olifant. Ik weet dat olifanten een zelfbewustzijn hebben en zichzelf in spiegels kunnen herkennen maar dat ze konden tekenen???
Hoe dan ook dit wil ik je niet onthouden. Enjoy :-)

Bye bye, zwaai zwaai...

Het is definitief voorbij, het doek is gevallen. Maxim, een jongensdroom armer, pinkt een traantje weg terwijl de grote groene lobbes, in een wolk van rook, langzaam uit ons zicht verdwijnt. We gaan naar binnen en drinken een glaasje wijn en heffen het het glas meerdere keren terwijl we herinneringen ophalen aan het groene monster en de avonturen die we ermee beleefd hebben. Maar we zijn het beiden eens, het is goed zo, wij konden gewoon niet goed genoeg voor hem zorgen, hij is beter af bij deze enthousiaste nieuwe eigenaar die grootse plannen heeft voor de laro, die overigens niet lang groen zal blijven ;-)
Er zijn grootscheepse renovaties en verbouwingen gepland en dan gaat ermee gereisd worden, Oost Europa, Afrika, roept u maar. Persoonlijk was ik altijd al blij dat ie de eindbestemming binnen Nederland haalde, maar goed, ondanks mijn sleuteldiploma voor dieselmotoren brak het zweet mij toch uit als er iets haperde en de motorkap omhoog moest. Eerlijkheid gebied mij hier te melden dat het zware reservewiel op de motorkap mede oorzaak van de zweetuitbraak was ;-)
Met een rol ducktape als standaard 'gereedschap' was een lek leidinkje of losgeschoten onderdeel of zelfs een afgebroken luik altijd fluks te repareren. Maar goed, het was een mooie tijd en nu zitten we met een gapend gat en vreselijke inkijk. Daar hadden we nog niet bij stilgestaan en mijn peugeotje verdrinkt nu zo'n beetje op de oprit en staat er wat verloren bij.
Gelukkig is bij Maxim het leed van 'verloren jongensdroom' gauw geleden, hij heeft een nieuwe jongensdroom, een jonge meid van achttien, maar daar zullen we nog maar even niet aan beginnen dacht ik zo ;-)

Waaraan herken je een blije fietser?

Vanmiddag, op de terugweg, heb ik (geheel onvrijwillig overigens) mijn vegetarische principes overboord moeten gooien.
Dat mijn recentelijk gestarte forensbewegingen op de fiets mij langs schilderachtige fietspaadjes voert was al duidelijk maar waar ik nog niet zo op beducht was zijn de wolken vliegen en muggen die deze landelijke contreien bevolken. Ook zijn de boeren luchten hier opvallend sterk aanwezig. Zou er een verband zijn tussen die twee?
Geheel voldaan van alle onderweg geconsumeerde eiwitten, dacht ik mij na thuiskomst even in het snelzakkende zonnetje te kunnen koesteren. Dat vonden de harige jongens welgeteld 5 minuten akkoord, daarna ontstond een flink schijngevecht waarbij duidelijk werd dat de wintervacht nu definitief plaats maakt voor de zomervacht en één van de twee had liggen rollen in de zandbak. Als ik in de lichtstralen kijk is alles wat daar zweeft bijna goed voor een zonsverduistering. Gelukkig zijn er stofzuigers en echtgenoten die weten hoe zo'n technisch ding te hanteren.
En waar je die blije fietser aan herkent? Aan de vliegjes tussen de tanden natuurlijk!

Lange (zonnige) dagen...

Ik meld bij voorbaat maar alvast dat het niet vanzelfsprekend meer is om dagelijks te bloggen. Niet dat ik niets te melden heb maar het is een gebrek aan tijd. Of eigenlijk is het eerlijker te zeggen dat er andere zaken zijn die nu mijn aandacht verlangen. Te beginnen bij de full time baan die ik in vier dagen pleeg te proppen wat natuurlijk consequenties heeft voor de 'vrije' tijd op werkzame dagen. Vaak moet ik na de gedane arbeid nog 'even' naar de winkel om daarna wat lekkers op tafel te kunnen zetten. Het loopt dan al gauw tegen achten, zeker als lief mij verleidt met een glaasje wijn en even gezellig zitten en bijpraten.
Tja en dan lopen er nog twee harige jongens rond die na een dag doerakken, nu met mij willen flirten en geaaid willen worden. En denk nou niet dat je dat gedachtenloos kunt doen. Nee, dat hebben ze haarfijn door. Nee dat aandacht geven moet heel bewust gebeuren anders gaan ze klieren door bovenop het toetsenbord te gaan liggen.
Als ik dan eindelijk alles en iedereen tevreden heb gesteld 'mag' de laptop uit de tas en ik even bloggen, zoals nu, even na de heerlijke dis, GAAP, bijna bedtijd alweer ;-)
Morgen misschien meer tijd...

De film en de meditatie The Moses Code...

Zondagmiddag heb ik met ongeveer 20 anderen doorgebracht met het kijken naar de Moses Code. Deze film werd dit weekend wereldwijd geïntroduceerd als soort van vervolg op The Secret. Persoonlijk vind ik de films niet met elkaar te vergelijken. De Secret heb ik als wel interessant maar erg Amerikaans en gericht op het vergaren van materie ervaren.
The Moses Code is veel directer en vanuit de mens gemaakt, is veel toegankelijker. Wat ik eruit haal is hoe belangrijk het is dat we inzien dat wij allen één zijn en dat je je identificeert met alles en iedereen. Neale Donald Walsch vertelt hier over dat hij tijdens een wandeling zich bij alles wat zich aan zijn gezichtsveld voorbijtrok zei: "I am that, I am". Dit zinnetje herhalend bij het grasveld, dronkaard, agressief gedrag medeweggebruiker of bij het zien van een verliefd stel. We hebben het allemaal in ons, de schaduwkanten en ook de lichte kanten, ofwel houd van jezelf ook van je minder leuke kanten. Kortom, omarm jezelf en wees jezelf en niet degene die je denkt te moeten zijn.
Wat nieuw voor mij was is dat "I am that, I am" de 'naam' was die Moses hoorde uitspreken bij de brandende struik toen hij zijn opdracht kreeg van god en zich afvroeg wie de stem toebehoorde. Ik ben niet erg bijbelvast en heb Maxim gevraagd (hij is de bijbelkenner in huis) op te zoeken wat er als 'naam' in onze nederlandsche bijbel staat, of misschien weet een bloglezer het wel...

Verder wordt het erg duidelijk gemaakt dat we in 'geven' pas kunnen 'ontvangen'. Liefde is alles, onvoorwaardelijke liefde voor alles en iedereen en boveal onszelf.

Ik heb de afgelopen maanden veel mooie momenten tijdens meditaties of in de natuur mogen beleven en ik heb meerdere keren (even) mogen ervaren om me één te voelen met al wat is, dat maakt dat ik me een rijk en gelukkig mens voel. In dat licht bezien was het zien van deze film een soort van thuiskomen en veel herkenning.
Wat ik een heel indukwekkend beeld vond was een stukje film van duizenden mensen die hand in hand in een grote kring rond het oude stadscentrum van Jeruzalem stonden en tegelijkertijd "I am that, I am" uitspraken. Hier wordt ook aan gerefereerd tijdens de meditatie oefening die je hier kunt beluisteren. Kortom, ik heb het een mooie duidelijke film met boodschap gevonden, helemaal passend in de reis die ik anderhalf jaar geleden begonnen ben.

Zo en dan nu weer met de voeten op de grond, het was een prachtige (berekoude) zonsopgang deze morgen toen ik naar het werk fietste.

HEE WIJFFIE..

Vandaag de eerste ritjes met de Tomtom gereden waaronder een bezoekje aan Roosnans in het nabij gelegen Newfun.
Na aldaar vlekkeloos te zijn heengeleid door 'Eva' en te hebben geparkeerd, blijkt het betaald parkeren te zijn geworden. Dat was nie zo fun maar terwijl ik met het betaal apparaat stond te stoeien hoorde ik "hee wijffie, heije dr al geld ingegooi? Hier heije nog een koartsje kèn je nog effe groatis, ze benne hier helemaol van de pot geruk met da betaol parkere"
Ik kreeg een kaartje in mijn handen gedrukt en bleef sprakeloos achter.
Dat duurde niet lang want ik werd door Roosnans en Lin's ding (met nieuwe schoenen incluis roze veters, daar herkende ik haar aan ;-) aangeroepen en naar de juiste woning geleid. Eenmaal binnen werd ik liefdevol ontvangen en vertroeteld door haar lief met echte thee (niet uit een theezakje maar losse thee) en een niet te versmaden lekker groot stuk aardbeienvlaai.
Er heerste een meer dan gezellige drukte welke me deed denken aan verjaardagen in mijn ouderlijk huis van lang vervlogen tijden. Ik vond het erg leuk om Lin's ding en familie en Roosnans haar 'lief' 'in den lijve' te ontmoeten, zo'n ontmoeting geeft toch een extra dimensie aan de blogvriendschap die inmiddels is ontstaan.
En Eva heeft mij keurig zonder zweet- of driftaanvallen binnen de voorspelde termijn weer thuis afgeleverd. Heerlijk zulke avonturen gaan er meer komen :-)

YEAH!

Ik kon niet wachten op de wekker en was onchristelijk vroeg al helemaal 'up and go'. Toen ik kwart over zes op mijn fiets stapte was het nog redelijk donker maar daar trok ik me weinig van aan evenals de vele vogels die mij de hele weg naar Utrecht uit volle borst nafloten :-)

Natuurlijk was ik lange tijd de eerste op de werkplek (mijn nieuwe collega's zijn langslapers en starten rond 09.15uur) maar ik had al vele mailtjes mogen ontvangen dus ik heb mijn tijd tot ik ingewerkt zou worden nuttig besteed.
Mijn eerste indruk van deze werkplek is dat het een schot in de roos is. Ik voelde me eigenlijk al gelijk op mijn gemak en het werken in de Neudeflat is net als in een warm bad stappen. Wat is het heerlijk om zo gewenst te zijn, ik ben echt stralend door oud collega's verwelkomd en er stond zelfs een schattige poezenmok als welkomscadeautje van een benedenbuurvrouw klaar en later kreeg ik nog een prachtig tulpenboeket. Ook heb ik het een en ander aan e-cards mogen ontvangen waarvoor mijn dank! Kortom een geweldige warme start. En het werk? Nou ik kon niet vermoeden hoeveel kanten er aan publieksdienstverlening zitten maar de eerste stappen zijn gezet en er begint zich reeds een beeld te vormen van de werkzaamheden. En dan even een loopje doen tussen de middag en hartje stad zitten. Helemaal goed, ik denk dat wat ik nu meer verdien razendsnel omgezet gaat worden in leuke dingetjes die ik hier tegenkom. Waar vind je veertig rozen voor 5 euro? Juist ja, op de hoek ;-)

Ik denk dat ik de komende tijd weer fluitend naar mijn werk zal gaan, uitdagingen genoeg al was het alleen al om de hand op de knip te houden...