vrijdag 13 maart 2009

Hinken...

Bij de post vond ik een koud en afstandelijk briefje van mijn inmiddels (ex)manager. Het was een door haar geschreven verslag van ons 'gesprek' met daarin haar motivatie voor het gezegde. Ik plofte bijna uit elkaar toen ik het las. Het was een zeer eenzijdige weergave waarin ik mijn woorden helemaal mistte.
Wat is nu wijsheid, laat ik dit gebeuren achter mij en ga ik verder, wat natuurlijk een wijs besluit is want hierin duiken gaat me heel veel energie en emotie kosten.
Of geef ik gehoor aan mijn verontwaardiging dat een oncapabel manager mij wegrukt uit een prima team? In het laatste geval zal het een slepend iets worden, ik ben en blijf natuurlijk een ondergeschikte. Mijn leven lang ben ik weggevlucht uit dit soort conflicten moet ik deze uitvechten? Ik ben er nog niet over uit, het blijft dus nog even hinken op twee benen en gedachten.

18 opmerkingen:

Wieneke zei

Is het wegvluchten als je gewoon iets achter je laat? Ik heb zo het idee (uitsluitend afgaande op wat jij schrijft over e.e.a.) dat hier helemaal niks meer aan te verhapstukken valt. Je kunt natuurlijk nog wel het een en ander op papier zetten voor je eigen gemoedsrust en rechtvaardiging, maar ik zou er verder niks meer van verwachten. Steek je energie en je vechtlust maar fijn in nieuwe dingen!

Linneke zei

Wat heb je ermee te winnen? Dat is altijd de cruciale vraag voor mij. Ik steek mijn energie niet meer in mensen en zaken die ik toch niet kan veranderen.
Zij zit opgesloten in haar eigen grote gelijk en jij kan nu de strijd aangaan met argumenten om jouw kant van het verhaal te schetsen maar haar overtuigen zal je toch niet.
Als haar 'verslag' je daarentegen (professioneel) schade kan berokkenen, dan moet je er wel tegenin gaan. Keihard zelfs!
Sterkte!

Terrebel zei

Voor mij werkt het goed om over zoiets te schrijven. Aan haar in dit geval. Dan is het uit je systeem en kun je het laten rusten. Blijf wel beleefd in je brief. Het is bijna als het aan een kind vertellen dat je teleurgesteld bent in hem of haar, zonder stemverheffing en zonder straf te geven. Wieneke en Linneke geven goede tips! Maar de beslissing ligt bij jou en jou alleen.

Soofy zei

Als je reageert, hoop je haar te bereiken. NEVER! NOT! Maar een reactie is zeker op zijn plaats, de kunst is: hoe? Ikzelf zou haar zo kort mogelijk zeggen (alsof je er boven staat) wat jij de kern van de zaak vind. Zo objectief mogelijk. Daarna zou ik afsluiten met een positief gestelde goede raad voor haar.

Me! zei

Laat je niet verleiden om hierop te reageren. dat heeft geen zin. Dat wordt een eindeloze mail-wisseling en is uitermate onprofessioneel. Ik zou er niet op reageren en haar langzaam gaar laten smoren in haar eigendunk...

Soofy zei

@ Me!, ik bedoel een eenmalige reactie, als PUNT! UIT!

Redstar zei

Waarom zou je iets moeten uitvechten, of waarom zou je wegvluchten. Doe wat voo jouw goed voelt! :-)

marjolijn zei

Ja, moeilijk zo'n situatie, maar als er voor jou iets te winnen is, zeker doen. Maar als je al denkt hier valt niets meer te halen, laat het gaan en gebruik je energie voor de goede dingen.
Toch een goed weekend, lieve meis.
Kijk het zonnetje schijnt...!!!

Natje zei

Je voelt je ontzettend aangetast in je eigenwaarde. Maar of het inderdaad zin heeft om haar erover aan te spreken? Denk ik niet. Maar volg je gevoel. Fijn weekend Liefs Natje xxx

geertje zei

Je moet ook niet haar aanspreken, maar diegenen die hoger staan dan zij. Laat hun het verslag zien met JOUW versie erbij. Kort, zakelijk, niet emotioneel, zoveel mogelijk op rationele gronden, zodat iedereen denkt: ja, logisch gezien heeft M. hier een punt. Niet op de man (in dit geval een vrouw) spelen. Het gaat dus niet om haar, maar de indruk die je achterlaat. Die moet zo zuiver mogelijk zijn, vind ik, niet met een onterecht verslag in je personeelsdossier. Daarom zou ik het doen. Niet om bij haar je gelijk te krijgen, maar om je eigen beeld in je dossier rechtop te houden.

Anoniem zei

Het is moeilijk te oordelen omdat ik niet in jouw schoen sta, ga op je gevoel in je hart af, ik denk dat je dan het dichtst bij jezelf staat. Ik probeer mij kinderen altijd te leren, bij Twijfel, niet doen! Succes met je besluit maar ik wens je vanuit Zweden een fijn weekend Lantliv.........

Mikelodeon zei

@ allen; dank voor jullie meedenken, ik ben er nog steeds niet helemaal uit maar neig wel naar het geven van een formele reactie, al was dat alleen al om in mijn personeelsdossier op te laten nemen. Nogmaals mijn dank ik stel jullie oprechte reacties erg op prijs.

Thérèse zei

Ik vind wel dat Geertje een punt heeft, maar het is heel moeilijk. Het moet niet ten koste van jou gaan. Dat is heel vaak zo.
Je komt er vast wel uit en het is niet gek om er even over te denken.
Rustig weekend gewenst.

Hermien zei

Eens met Thérèse: denk er rustig nog over na en doe wat uiteindelijk voor jou het beste voelt.

ria zei

Ik ben het helemaal met ME eens, het heeft geen nut, gewoon in haar eigen sop gaar laten koken zeggen wij ;-)

Martine zei

Goede raad genoeg hier! Neem er de tijd voor. Als het je lukt om een beetje afstand te nemen, en alle aspecten die hier al genoemd zijn te wegen, kom je vast tot de voor jou beste beslissing. Misschien vanuit je hangmat? Of met je lief bij de vuurkorf?
Ik wens je veel wijsheid.

Lin's ding zei

Ik ben benieuwd waar je voor gekozen hebt. Persoonlijk heb ik gemerkt dat er vaak dingen van de andere partij slecht verwoord worden (hoorzittingen) en dat is niet leuk (dat druk ik netjes uit he). In jouw geval vind ik dat je zeker moet uitvogelen of deze brief ook in je persooneelsdossier gekomen is, want dat ga je niet zo maar laten gebeuren, want dat achtervolgt je je hele werktijd tot aan je pensioen en dat gunnen we je ex manager zeker niet en dat verdien je ook zeer zeker niet...zijn ze nou helemaal.... tsss...

plato zei

Als je het gevoel heb dat het vluchten is, kun je beter reageren. Is na de boosheid het gevoel meer in de richting van ' ha gelukkig het is over' , laat het dan voor wat het is.