Mike says...BOE!

Met ingang van vandaag start ik een nieuw label welke ik 'tobberijen' ga noemen. Daar ga ik alle 'van mij af ' mijmeringen, 'recht voor zijn raap' shit en overige 'lulligheden' onder scharen. Vandaag merkte ik dat mijn gekoesterde evenwicht toch aardig wankel kan zijn, ik wijt dat aan mijn af en toe de kop opstekende onzekerheid en steeds terugkerende wens om toch maar vooral te pleasen. Wat mij vandaag uit balans en aan het wankelen brengt is de opmerking dat ik mij negatief zou uiten ten opzichte van mijn werk. Ik heb idd een behoorlijke periode van balen en shit achter de rug maar daar heb ik alle reden voor. Ik ben niet iemand die alles maar slikt, nee what you see is what you get. Walk the way you talk. Ik heb heel wat maskers afgedaan en wil dat graag zo houden, voel me eerlijker zo en erg bevrijd van allerhande keurslijven. Wellicht is het echt zo dat anderen nog aan deze 'andere' Mike moeten wennen maar mij bevalt ze uitstekend. Net als het werken aan de site, mijn eerste korte stukje over de zeeverkenners is een feit and there's more to come.

Update: Getver het stukje staat er dubbel in en met een hinderlijke tekstuele fout. Wat is die digitale wereld toch wonderlijk, zo kost het een eeuwigheid iets te plaatsen en dan staat het er twee keer ;-)

Details...

Kippig als ik ben, vertrek ik nooit van huis zonder camera. Om de een of andere reden vind ik het (nog) niet kunnen dat ik - op het eerste oog interessante objecten - met een vergrootglas onderzoek, dat is voor ouderen of wetenschappers, maar niet voor mij. Met mijn cameraatje maak ik fluks wat kiekjes die ik dan gauw vergroot zodat ik kan zien waar ik een foto van neem. Heel handig bij borden van de NS met vertrektijden en duistere bushaltes om de juiste informatie te ontwaren als ik weer eens zonder leesbril van huis ben gegaan. Je snapt dat ik om identieke redenen deze bril niet met een koordje om mijn nek heb hangen of nog erger, op het voorhoofd parkeer. In elk geval houd ik op deze wijze aardig de schijn op dat ik goed ziend ben.
Het leuke hiervan is dat ik een wereld in een wereld hiermee heb ontdekt. Zo krijg ik regelmatig cadeautjes in de zin van dat ik een bloem heb 'geschoten' en bij nadere beschouwing blijkt er ook nog een beestje in te zitten. Helemaal goed toch.














De 'hele' foto Et voila, 'surprise'...

De 'droge' Britse humor...

Vanochtend werd mijn mailbox opgevrolijkt door onderstaande foto. Helaas is noch de maker of maakster noch de winkel waar deze heerlijke stappers te koop zijn, bekend bij mij. Maar ik vind um schitterend en wel heel humoristisch. Hulde ook aan de maker of maakster van dit prachtige schoeisel. Ik hoop dat het een glimlach brengt in de overstroomde gebieden.

Update Peugeotje:
Hij is weer thuis en doet ut weer als vanouds...

Das pech, Peugeotje weg...

Ja, ik stond vanochtend wel even raar te kijken. Contactsleuteltje omdraaien en niks, noppes nada. Verlichting doet ut dus accu kan het niet zijn. Het sleuteltje weigert het laatste stukje te draaien en contact te maken. Nog even wat Shamballa reiki uitgeprobeerd maar waarschijnlijk sliepen mijn helpers vandaag uit. Gelukkig kon ik een beroep doen op de ANWB die waarschijnlijk dankzij het vroege tijdstip (06.15) binnen een kwartier ter plekke waren. Er is dus 'iets' met het contactslotsleutelhuisgeval. Terwijl ik relaxed een bakje troost maak wordt er geregeld dat het peugeotje opgehaald wordt met een takelwagen en naar de garage wordt getransporteerd. De takelwagenmeneer is zo aardig mij op mijn werk af te zetten en even later krijg ik al een telefoontje dat ik de leenauto mag ophalen die ik tot morgen 18.00 uur mag gebruiken, als ik de tank maar weer volgooi. Op mij staat een prachtige en in mijn ogen superdeluxe VW polo te wachten met allerhande toeters en bellen, die als klap op de vuurpijl ook nog eens een automatische transmissie heeft. FANTASTISCH! Mijn linkerbeen mag op vakantie, nu de rest nog..
Wat een superdag, op de prijs van de reparatie na dan, reparatie kost toch wel zo'n driehonderdvijftig euries. Gelukkig is het salaris net gestort en hoef ik de rollende ogen van Maxim niet te zien als ik hem rond 10.30 uur bel en hem deze tijding breng.
Pfff, nu dus weer een maand rustig aan doen, ik begin er al bijna aan te wennen...

Rainy day...

En het begon vanochtend zo goed. Heldere hemel en zo, bij de snelweg rond Utrecht zag ik al een dikke mist hangen wat enige tijd later een wolk vol water bleek. Maar mijn dag is goed, dat had ik me gisteren al voorgenomen en ik heb dan ook een zeer productieve dag gehad ondanks dat er een heuse plaaggeest in ons pand rondwaart. Rare zaken als het mysterieus verdwijnen van aangeschafte voedingswaren uit de koelkast of post en stukken uit de postbakjes tot toiletrollen in de pot en het hoog zetten van de verwarming. Misschien wel vermakelijke grappen om zo te lezen maar zo langzamerhand heb ik er mijn buik wel van vol dat er 'iemand' is die aan het saboteren is. Van mij mag er een stiekeme camera opgehangen worden, wel tien zelfs, als dit maar stopt.

Maar ik heb verder lekker gewerkt, het is rustig in ambtenarenland als het college op reces is, dat geeft mij in elk geval alle ruimte om aan achterstallige klussen te zitten. Helaas voor Lin's ding moet ze nog even wachten op het eerste interviewtje want er zijn eerst andere zaken maar in het achterhoofd ontspruiten alwel wat vragen. Heb geduld dus...

iesiepiesietaart...

Hieronder het wel zeer eenvoudige recept, niet alleen geschikt voor pruimen maar ook voor appels, bananen, persik, nectarine afijn verzin het maar...
125 gram boter op kamertemperatuur, 125 gram suiker, 4 eieren, 250 gram bloem, 2 afgestreken eetlepels bakpoeder, 16 rijpe pruimen, citroenrap van 0,5 citroen, kaneel, 2 eetlepels suiker.
Instructies
De pruimen halveren en ontpitten. In de bakvorm bakpapier op de bodem leggen. Met een mixer de zachte boter glad kloppen. De suiker toevoegen en dan 1 voor 1 de eieren. Kloppen tot het mengsel romig is. De citroenrasp en de bloem vermengd met de bakpoeder luchtig door het beslag scheppen. Het beslag in de vorm doen en daar bovenop het fruit storten. Het beslag rijst helemaal over de vruchten heen (als het goed is ;-) dus maakt niet zoveel uit. De taart bestrooien met kaneel en in het midden van de oven op 170 graden in circa 45 minuten gaar bakken. 2 lepels kristalsuiker over de hete taart strooien en af laten koelen. Of warm met bolletje ijs of beetje creme fraiche....

Mensen wensen...

Enige weken geleden heb ik hardop één van mijn wensen uitgesproken en dan zakken ze weer een beetje naar beneden naar het 'later als ik...

Met een schok realiseer ik me gisteren dat er een raampje openstaat naar zo'n wens. Tijdens een gesprek vorige week met mijn wijkmanager gaf zij aan mij meer verantwoordelijkheid te willen geven voor de site die ik onderhoud op het werk. Zelf interviewen en stukken schrijven. Ik zie me nog met grote angst ogen tegenover haar zitten, maar kan ik dat wel???

Wat in mij maakt mij toch zo onzeker, is dit nu typisch vrouweigen? Mannen hoor ik nooit over deze onzekerheden. Deep down, weet ik dat ik het kan, dus grijpen die kans en toch is daar dat vreemde gevoel, dat 'gat in de buik' en hoe pak ik dat dan aan?
"Met kleine stapjes", hoor ik mezelf zachtjes zeggen. Ik heb zoveel ideeën en besluit gelijk bij het 'gezicht' en de 'stem' van ons wijkbureau te beginnen, de balie!
'Het gezicht achter ...' wil ik de rubriek gaan noemen en elke week of twee weken iemand kort interviewen over waar zij mee bezig zijn. Ik denk dan ook aan de collega's van Doenja, misschien ook wel een uitstekend idee om zo wat meer 'zicht' op elkaar te krijgen.

Hoppa, en daar is de vonk en de drive om uit te kijken naar mijn werkweek. Ik heb er zin an. Net als in een stukje pruimentaart die zo heerlijk ruikt...

Van boleet tot pruimentaart...

Een heerlijke wandeling door landgoed Heidestein bij Zeist gedaan en een spontane rendez vous met mijn berkenboom gehad. Ik ben verbaasd over de hoeveelheid paddenstoelen in juli en heb deze (met een gezichtje lijkt wel een) panterpaddo genoemd.

De foto hiernaast is niet van mijn grote teen maar is de wijsvinger van Jessie om maar even aan te geven wat een kleine paarse schatteboutjes dit zijn.

De laatste foto is een grondfoto van een spinneweb waar een heleboel waterdruppeltjes in liggen. Mijn oog werd getrokken door de blauwe glans die helaas op de foto niet goed te zien is. Ik heb dit nog niet eerder mogen aanschouwen en ik vind ze (hoewel niet helemaal scherp) prachtig!

Verders is de buuf morgen jarig en ga ik pruimentaart bakken, ben volop bezig de verse pruimen van de buuf haar moeder te ontpitten, als de taarten lukken volgt morgen de foto. Nu 'mag' ik weer terug naar het aanrecht ;-)

Ik vraag me af waarom ik toch in godesnaam ambtenaar geworden ben terwijl ik zo gelukkig ben in de keuken...
Als je klikt op de foto's kun je ze wat groter bekijken

Zomerse dag...

Met tropische temperaturen. Vandaag heb ik maar geen wandeling naar de brug gemaakt, ben dus ook niet langs dat verleidelijke terrasje bij Van Dijk gelopen. Ik was gewoon veel te bang niet meer terug te willen naar mijn bureau denk ik.
Maar nu is mijn weekend aangebroken en lonkt de hangmat nog even, even, want ik heb begrepen dat ik morgen de plantjes geen water hoef te geven en dus mag de hangmat straks de garage weer in.



Vandaag is er overigens hard gewerkt, niet zozeer door mij, maar door de collega's van Doenja. Dit jaar is 'de schoonmaak' van de gemeente Utrecht aanbesteed (jaja keurig hoor) en heeft waarschijnlijk de goedkoopste aanbieder gewonnen met als droevig gevolg dat ons pand flink aan het versmeren is.
Alle hulde dus voor de collega's van Doenja die vandaag er wat aan doen!




Hop handen uit de mouwen en soppen en boenen, geen plek bleef onberoerd, zelfs dat ene plekje onder het bureau daar rechts wordt door A. vakkundig onder handen genomen.
Later zag ik het duo H&H tot aan de oksels in het sopwater de vitrage wassen. Zij hadden zich te laat gerealiseerd dat het in onze prachtwijk niet verstandig is het kantoor een avond en nacht zonder gordijnen achter te laten, dus niks geen snel machinewasje thuis maar het eerlijke handwerk.

Later bedacht ik mij dat het wellicht een leuke 'joined venture' had kunnen zijn voor alle medewerkers en tevens een duidelijk signaal naar de heren en dames van de aanbestedings afdeling dat het misschien toch niet zo'n hele goedkope aanbesteding is geweest....
Maar ja te laat dus, misschien moeten we het nog maar eens doen ja...

Aaah, regen...

Niet gedacht dat ik op zo'n korte termijn alweer zo naar een verkwikkende regenbui kan verlangen, maar het is echt zo. Ik snap ook niet waar al dat regenwater, van de afgelopen weken, is gebleven. De grond is gortdroog, ook in huis is de aarde helemaal hard en droog. Ik geef toe dat ik erg schraal ben met het geven van water maar daar heb ik de planten ook naar. Ik ben dol op succulenten en orchideeën en die vragen beiden weinig water. Ik heb zelfs de indruk dat ze het beter doen als ik ze gewoon een beetje verwaarloos.

Buiten is een ander verhaal en moet ik alles dagelijks begieten wat, als er geen hemelwater is gevallen, een hele klus is.
En nu sta ik in twijfel, zal ik er een gietertje overheen gooien of komt er nog een bui...Als dat buitje valt neem ik mij voor er in te gaan staan en me nat te laten regenen. Ik word op mijn wenken bediend en er valt een lekker locaal buitje, het blijft benauwd maar toch is het opgefrist.

Tevredenheid...

Dat is wat ik voel als ik dit weekend overzie. Ik heb heerlijk gedaan wat ik wilde doen. Mijn neus een beetje achterna geweest en mijn intuitie gevolgd. Ik heb veel gewandeld en gepraat en van gedachten gewisseld over van alles en nog wat. Ik ben 'even' -op en neer- geweest naar mijn Zus in Deventer om het boekje van het trouwen van hun dochter te laten zien en bij hun dochter achter te laten. Zij komen straks thuis van hun huwlijksreis en het lijkt mij leuk als verrassing als ze thuiskomen. Ik heb een stukje geschreven over Waldo een erg lieve en leuke kat die ik ben tegengekomen.
Ook heb ik tussen deze 'bedrijvigheden' door heerlijk onder de bewolkte hemel in de hangmat gehangen, met de Tooheys tevreden knorrend boven op mij. Normaal is dat veel te warm maar nu was het heerlijk toeven in de hangmat zo samen. Nu rest mij nog de planten buiten water te geven, dat zou een mens bijna vergeten met zo'n natte zomer maar het is alweer hard nodig!

Prins Charles even afgeleid...

Dat zag ik vanochtend in alle vroegte als krantekop op de voorpagina staan, 'lekker belangrijk' dacht ik nog. Tot dat ik na een kop koffie met mijn wat meer wakkere oog, de foto nog eens bezag. De zon breekt door, ik schaterlach en val bijna met een achtetwaartse flikvlak van mijn stoel. Wat een prachtige moment opname. De fotograaf, John Stillwel, heeft hiermee wat mij betreft , de eerste prijs van alle royaltyfoto's gewonnen!

Bron: Algemeen dagblad

Bijna te koop....

Dat staat een beetje raar zo maar het is wel waar en ik ben al helemaal in jubelstemming. Vanaf februari ( Valentijnsdag 2007) ben ik al op mijn lief aan het inpraten. Je kent het wel, je komt met goede argumenten en brengt het op de juiste momenten, dringt niet te veel aan, je legt het een beetje 'in de week'. Je brengt het zo af en toe eens terloops ter tafel en dan plotsklaps als donderslag bij heldere hemel hoor ik de verlossende woorden uit zijn mond: "ik denk dat we de LARO maar moeten verkopen"...

Nu is het zaak om deze uitspraak niet te laten versloffen en heb ik aangeboden het ding op internet te plaatsen. Daar schrok hij wel een beetje van want de lieverd vindt dat ie eerst moet worden gekeurd. Hij moet nog een beetje wennen aan het idee dat ie weggaat...

Persoonlijk denk ik dat zo'n keuring voor een liefhebber niet van belang is. Een liefhebber vertroetelt de grote groene lobbes en weet wat ie koopt, wat de zwakke plekken zijn, dan doe je toch wat van de prijs af?

Lieve, doch stoere groene lobbes zoekt dringend nieuw huis, liefst met carport en een eigenaar met veel vrije tijd...

Pijnlijke zondag...

Twee dagen feest, dat gaat mij niet 'in de koude kleren' zitten. Nee, dat ligt niet aan mijn alcoholconsumptie want die was vrij gering, misschien had ik me zelfs wel beter gevoeld als ik wat meer spiritualien tot mij had genomen. Vrijdag was een koude dag met veel staan en gisteren ook veel gestaan, dat in combinatie met de natte kou en mijn artrose, auw en bah, ik word een oude tokkel!

Afijn, vanochtend voelde ik mij als een dweil, werd wakker en voelde zo stijf als een plank, kon bijna niet lopen, het voelde alsof bijn beide voeten flink gekneusd zijn. En mijn nek verspreidde zo'n afschuwlijke pijn dat ik twee paracetamol en toen dat niet hielp een 400 mg ibuprofen genomen heb. Het is nu 16.30 en ik ben net wakker. Nog steeds erg stijf en ik denk dat ik een griepje onder de leden heb. Daar gaan we dan maar gehoor aangeven.

Verder kan ik u melden dat de buurtBBQ een groot succes was. Ik heb weer een aantal nieuwe mensen ontmoet waarvan een vrouw een bijzondere indruk heeft achtergelaten, ach, ontmoetingen zijn nooit toevallig. Wat schijnt de zon trouwens lekker! Misschien is een uurtje in de hangmat ook wel erg helend...
Op de foto staan Rik en Marieke, wat een prachtig jong stel, zeg nou zelf!

Bloemetjes en bijtjes...

Tussen, tijdens en na de buien valt er toch nog genoeg te genieten. Vanachter mijn droge werkraam zie ik de meest komische taferelen aan mijn oog voorbijtrekken. Paraplu zonder eigenaar, iemand met een werkende paraplu maar waar het regenwater zo hoog van de grond weer opspat dat ie nog helemaal nat wordt. Hollende mensen met een nattekrant op het hoofd, volgens mij toch nog een aardige klus om straks de drukinkt weer van het bolleke te boenen. Collega's die binnen komen druppelen, letterlijk. Beslagen brilleglazen en dampige lijven. Had ik het al gehad over de vele plassen water waar je zo lekker hard doorheen kunt rijden? Het maakt allemaal niet zoveel uit, iedereen is nat en met gebogen hoofden rent een ieder naar zijn of haar bestemming. Net zo plots als de buien verschijnen, komt de zon ertussendoor wat het kwik snel doet stijgen. Als ik thuis kom straalt de zon werkelijk heerlijk en zie ik dit bijtje nog even het bloemetje induiken, en of ie gelijk heeft!

Ik ga gauw nog even een frisse neus halen voordat ie weer nat wordt.

U heeft mail...

Vandaag zat een mail met onderstaande link in mijn mailbox van een vrouw die ik afgelopen mei heb leren kennen....

Het neemt even wat tijd om de video's te bekijken maar ze zijn meer dan de moeite waard.
En ik herken deze weg en ken steeds meer mensen die deze weg bewandelen.
Ik ben diep onder de indruk en heb besloten om mee te doen om op 17 juli om 13.11
Neem de tijd om de video's te bekijken, in ieder geval de eerste 3 video's en video 7

Ik heb alle video's gezien en Shelly's verhaal boeit, intigreert en raakt mij. Ik heb eerder ervaren wat er gebeuren kan als je positieve krachten bundeld. Als je liever 'haar' site bezoekt om het verhaal te lezen dat kan ook.

De Canadese Shelley Yates maakte in november 2002 twee wonderen mee in Halifax, Nova Scotia. Samen met haar zoon kwam ze bij een auto-ongeluk in een moeras terecht. Ze overleefde het ongeluk door te luisteren naar boodschappen die lichtwezens haar gaven. Ze zegt: 'Ik was vijftien minuten "dood". De lichtwezens vertelden mij hoe ik mezelf en mijn zoontje kon redden. En ik kreeg een boodschap over hoe ik de aarde kon redden.'Shelley vertelt haar verhaal op deze You Tube video. Het is een oproep aan iedereen op aarde om op 17 juli 2007 om 11.11 GMT (dat is om 13.11 Nederlandse tijd) een uur lang samen te mediteren voor de genezing van de aarde.De website van Shelley Yates
De link van het plaatje werkkt niet, deze wel

Groeizaam weer...

Zo kan ik dit weertype het beste omschrijven. Alles groeit als kool, genoeg zon en water. Tussen de buien door vind ik het heerlijk om even in de hangmat te vertoeven die ik daarvoor speciaal in uitgeklapte staat in de garage heb staan. Ik hoef 'm slechts naar buiten te dragen, de mat erin te hangen en mijzelve rustig te laten zakken et voila. U begrijpt dat als er dan weer dikke wolken voor de zon komen drijven, ik als het weerlicht uit de hangmat moet zien te geraken, wat overigens geen makkelijke opgave is. Zo heerlijk ontspannend als het liggen is, is het opstaan nog niet zo makkelijk onder de knie te krijgen. Ik heb al verschillende technieken hiervoor aangewend maar echt snel zijn deze geen van allen te noemen. Zo komt het dat ik op deze dagen voldoende lichaamsbeweging krijg, ja heus zo'n hangmat 'bewonen' daar komt echt nog wel het een en ander bij kijken hoor en is lang niet zo inactief als het lijkt...

Afijn, bij deze nog een doorkijkje van mijn uitkijkje in de tuin

Stoute schoenen...

In navolging op het hardop uitspreken van mijn wens om te creëren en te schrijven en foto's te maken, heb ik ze aangetrokken. De stoute schoenen.

Ik heb zojuist een mailtje gestuurd aan het NTI NLP instituut waar ik de Deep Change 'heb gedaan'. Vorig jaar wilden zij een boekje uitbrengen, ik dacht in verband met een jubileum, en er werd input van (oud)cursisten gevraagd hiervoor. Ik heb een stukje geschreven en naar ze toegemaild maar nimmer meer wat vernomen.
Vandaag dus de stoute schoenen aangetrokken en een balletje opgegooid, een mens moet tenslotte ergens beginnen en de daad bij het woord voegen, soms letterlijk.

Zo, ik heb gezegd en wie weet hoe dit balletje gaat rollen...

Daarnaast heb ik mijn nieuwe rijbewijs mogen ontvangen. Vanaf vrijdag blik ik hard en zonder krullende mondhoeken vanaf het hardroze plastieke kaartje de wijde wereld in, in zwart wit, zoals een goed portret moet zijn.

Hoera! Ik doe weer mee aan de ratrace...