Anciënt wisdom for the modern world...

Je kunt ook hieronder kijken bij
LINK NAAR UITZENDING GEMIST

Vanmiddag kwam ik lekker zappend langs een prachtige documentaire over de Tibetaanse meester Sogyal Rinpoche waarin ook John Cleese regelmatig een duit in het zakje doet. Ik heb genoten van zijn heldere uiteenzettingen over ons gebruik van ons brein. helemaal heb ik me kunnen vinden in zijn gedachtengang over de onvermijdelijke dood en hoe krampachtig wij in het westen hier in het algemeen mee omgaan. Ook herkende ik heel duidelijk waar 'der Johannes' van de Deep Change uit geput heeft, herkenning dus.

Sogyal Rinpoche is een van de meest bekende en gerespecteerde Tibetaanse boeddhistische leraren van het moment. Hij komt uit een oude, invloedrijke familie in Kham, in Oost Tibet. Hij is bekend geworden met zijn boek uit 1992, The Tibetan Book of Living and Dying.
Boris Penth maakte een liefdevol cinematografisch portret van deze Tibetaanse meester. Zowel de meest belangrijke gebeurtenissen uit zijn leven komen aan bod, alsook zijn interpretatie van de leer van Boeddha.
De film gaat met de Rinpoche terug naar Sikkim, de stad die zo belangrijk is geweest in zijn jeugd. Ook zijn huidige uitvalsbasis in het zuiden van Frankrijk, Lerab Ling, waar de grootste boeddhistische tempel van het westen zijn deuren heeft geopend, speelt een grote rol. Zo onthult de film langzaam het leven en de visie van deze wijze boeddhistische meester en laat hij terzijde de invloed van Sogyal Rinpoche´s lessen op de moderne mens zien.

Ben je geïntersseerd dan kun je op de link hierboven 'bij uitzending gemist kijken' òf as zaterdag 6 december in de herkansing want dan wordt de documentaire herhaald om 09:23 op ned. 2 Ik ga 'm opnemen want ik vrees dat ook de tweede keer kijken nog niet genoeg zal zijn voor mij...

Een goed jaar voor moord....

De afgelopen week was de ontknoping van het moordspel waar ik de afgelopen maanden in mee heb gespeeld. Ik speelde een FBI agent met de naam Bud Wizer, een onbehoorlijk morsige, kettingrokende bierdrinker (en dat tussen al die azijnpissers ;-) Helaas was ik nogal een prutser van een FBI agent en heb ik de moordenaar niet ontmaskerd. Ik was ervan overtuigd dat Tiny Bubbels de moordenares was maar een oude knecht Papa Vito, die gedurende het hele spel de meest vreselijke aria's uit opera's zong, bleek uiteindelijk de moordenaar te zijn. Maar goed, dat mocht de pret verder niet drukken, het was geweldig om hieraan en hierin mee te spelen. Ik heb mijn rol goed gespeeld en ben slechts door één persoon ontmaskerd want we wisten niet wie welke rol zou spelen.
Alle credits gaan overigens naar Hermien alias Brigitte Bordeaux die heel veel tijd en energie hierin gestoken heeft om alles in goede banen te leiden, chapeau Hermien!
Nieuwgierig geworden? Je kunt hier kijken waar en hoe we het gespeeld hebben...

Pssst, zachtjes...

Updeet van de update....
Ik ben zeer wel geslaagd op mijn diep geheime missie bij een fotozaak, heb een heerlijke frisse neus gehaald. Win win dus, nou nog even wat rijmen en dichten.
C U LATER...

Update:
Dank voor de nuttige tips en linkjes. Ben al vanaf 7 uur op internet aan het surfen en spring zo op mijn fietsje naar Utrecht. Wordt vervolgd ;-)

Ik zoek een sinterklaas cadeau voor mijn lief. Hij wil graag een loep, geen klassieke met een steel maar een soort van schaal loep. Nou ben ik al een poosje aan het tobben en piekeren maar waar kan ik nou zoiets kopen? Iemand een idee?

Kleine tobberijen...

Ik maar denken dat ik last heb van mijn spieren omdat ik gisteren zo krampachtig en voorzichtig fietsen moest vanwege de gladdigheid. Mooi niks, ik denk dat er een verkoudheid op de loer ligt, de sporen daarvan waren gisteren tenslotte ook al onmiskenbaar aanwezig.

Tot overmaat van ramp zie ik dat het volgende week al Sinterklaas is en ik heb er nog niets 'aan gedaan'. Op de een of andere manier is de sfeer er ook niet echt naar. Zou ik dan toch meer naar de TV moeten gaan kijken? Ook in de winkels vind ik de Sinterklaassfeer niet opvallend aanwezig of misschien ben ik meer murv en ongevoelig geworden door de jarenlange schreeuwerige reclameuitingen overal. Hm, hoe dan ook, ik zal voor een ieder nog een of meerdere cadeautjes moeten aanschaffen en wel op korte termijn.

Waar zijn de jaren gebleven dat er surprises gebouwd werden en uren lang gesleuteld werd aan de gedichten? De laatste jaren ligt het accent geheel en al op de cadeautjes. Ik mis die sfeer van lekker lachen en iemand een beetje op de hak nemen. Maar goed de tijden veranderen en ik ga mee met de stroom en wie weet borrelt er nog wel een pakkende rijm op, ik kan 'm er altijd nog lekker anoniem opplakken ;-)
Hoe breng jij trouwens pakjesavond door?

Potversnotjes...

Vanochtend stapte ik nietsvermoedend met mijn fiets aan de hand de garage uit, om bijna gelijk de oprit af te glijden. Ik gleed precies tussen de auto en de schutting door, richting straat alwaar ik met enigsinds stramme heupen, nog steeds rechtopstaand en mèt fiets zonder schade belandde. Ik had wellicht beter schaatsen onder kunnen binden maar aangezien ik niet over schaatsen beschik ben ik toch maar dapper op mijn fiets gestapt. Twee minuten later en net voorbij de eerste verraderlijke hoek kwam ik een eveneens glibberende en glijdende honduitlatende buurman tegen. Gelukkig had ook de hond last van de gladheid anders was hij zeker enthousiast naar me toegerend, nu bleef het bij een onderdrukte blaf en een bescheiden kwispelstaart.
Met een slakkengang ben ik richting het Utrechtse gefietst waarbij ik af en toe richting de naast gelegen sloot dreigde te glijden maar ik heb het uiteindelijk de hele weg droog kunnen houden. Het is natuurlijk absoluut af te raden je op één nacht ijs te begeven.
Eindelijk op het werk aangekomen zag ik een weinig appetijtelijk vochtspoor van onduidelijke substantie vanuit de neus richting oren lopen, toch wel knap gezien mijn geringe snelheid. Om begrijpelijke reden hiervan geen beeld. Afijn, gelukkig was het donker en kwam ik op dat tijdstip niemand tegen ;-)

Snotterige groet!

Before and after...

KLIKKERDEKLIK

De werkdag vloog voorbij en ik heb werkelijk mijn best moeten doen om ook nog een middagpauze in te lassen. Voordat ik het wist was het al 14.45 uur en tijd om te vertrekken. De weergoden waren mij wel zeer gunstig gestemd en de hele terugweg heb ik in een lekker zonnetje kunnen fietsen. Daar krijgt een burger op slag weer energie van :-) Of ik vrijdag nog zo blij rondhuppel is natuurlijk wel de vraag :-)

Zo kan ik je ook de grote leegte laten zien die het gesloopte brandweergebouw heeft achtergelaten. Het is nog niet duidelijk wat de gemeente nu wil, maar aan de bewoners is zwart op wit enkele jaren geleden toegezegd dat het niet bebouwd wordt. De tijd zal het leren maar we zijn alert ;-)

Op de foto is eveneens een werkloze boodschappenbezorgwagen van onze voormalige buurtsuper te zien. Er wordt momenteel hard gewerkt aan de nieuwe winkel waar de welbekende grootgrutter AH zijn intrek zal nemen. Mij maakt het niet zoveel uit welke supermarkt er zit, als ze maar biologische producten hebben.

De aftrap van deze week is in elk geval goed begonnen.

Vrolijke groet

Poepie gas...

Denk nu niet gelijk bij het lezen van bovenstaande titel dat het hier om een lichamelijke uitlating gaat. Nee, vandaag ga ik Wieneke terwille zijn en weer een verhaaltje 'uit de bus' neerschrijven.
Zoals bekend ben ik buschauffeur in het utrechtse geweest en daar hadden buschauffeurs bijnamen. Zelf werd ik op het eind van mijn carrière 'krasje' genoemd, om voor de hand liggende redenen;-)

Een greep uit de namen die ik mij herinner zijn: de Bolle, de Rooie, Lampje, de Schoen, Portomoneetje, Story, Lachebekje en de persoon waar ik vandaag aan moest denken, Poepie gas. Poepie gas was een aardige vent, met veel humor maar wel altijd redelijk bescheiden. Hij dankt zijn bijnaam aan een heldhaftig optreden vanuit een penibele situatie.

In die dagen was elke bus voorzien van een mobilofoon waardoor je met de chauffeurs onderling en de groepschefs op de centraalpost kon communiceren middels een 'open kanaal'.
Het verhaal doet de ronde dat hij met zijn bus half op de spoorwegovergang bij Overvecht in een kleine file stond. Op dat moment gaan de bellen rinkelen en willen de spoorbomen sluiten, een gevaarlijke situatie. De chauffeur meldt zijn probleem over de mobilofoon maar beseft ook dat hij de enige is die wat aan de situatie kan veranderen en roept na enkele secondendat ie een 'poepie gas' gaat geven en voegt daad bij woord en redt zo het vege lijf van hem en de passagiers. De geboorte van een prachtige bijnaam dus :-)

Natuurlijk was het slimmer geweest als hij de afstanden beter had in geschat maar hij kon er zo mooi over vertellen.

Pancake party...

Het werd een gezellige avond waarbij mijn bijdrage slechts bestond uit het aanwezig zijn en een klein oogje in het zeil houden. De pannenkoeken werden met vaardige hand gebakken door de oudste van de drie kinders waar ik een avondje mocht vertoeven. Ik heb zowaar een actiefoto kunnen maken om te kunnen staven dat er met vaardige hand een pannenkoek omgegooid werd. Dat ze er ook naast vielen en geklieft op de rand van de koekenpan terecht kwamen zal ik hier verder met geen woord over reppen. De sporen spraken voor zichzelf op de kookplaat ;-)

Deze zaterdag was verder extreem rustig. De katten waren een beetje opgewonden door de sneeuw en renden door het huis en Foster heeft zelfs op zijn oude dag nog achter zijn staart aangezeten wat zeer komisch was. Een zeer relaxte dag waarin ik ook nog even van de zon heb genoten die die royaal de woonkamer binnenscheen. Mijn vitamine D gehalte is weer op peil.

Relaxte groet!

Stevige bries...

Vanochtend was ik erg opgelucht dat ik nog van een vrije vrijdag kon genieten. Het klonk bijzonder onaangenaam buiten, ik hoorde de regen van het slaapkamerraam gutsen. Gelukzalig heb ik me nog maar een keertje omgedraaid in mijn bedje en stond om 9 uur geheel verkwikt naast de echtelijke sponde.

Lief had hele vroege dienst en had mij 's ochtends gevraagd om de vuilniszakken met plastic (ja in Houten zamelen we ook dat apart in) aan de weg te zetten. Aan lichaamsbeweging deze ochtend geen gebrek, in tegendeel, ik kreeg het gebrek.
De hele ochtend ben ik in de weer geweest om die krengen uit tuintjes en onder auto's vandaan te halen en heb ze op gegeven moment maar weer in de garage gezet. Uren later zag ik de vuiliswagen aan komen rijden, zij moesten natuurlijk de zakken ook overal vandaan halen, en liepen daardoor vertraging op, in elk geval kon ik mijn zakken nog tijdig aan bieden.

Verder was vandaag de laatste dag dat de buurtsuper open was. Niets vermoedend toog ik met mijn boodschappentasje richting winkel, pakte een karretje en vond al dat er zo raar naar mij gekeken werd. Eenmaal binnen werd het me al gauw helder waarom, alle artikelen werden met 50% korting verkocht en het was duidelijk dat al velen mij waren voorgegaan.
Er stond hele maal niets meer in de schappen en wel rijen dik voor de kassa, leeg dus, net als mijn kar die ik maar weer teruggezet heb.

En straks mag ik met de kinderen van een vriendin pannenkoeken gaan bakken. Als dat goed afloopt zonder al te veel schade aan de keuken dan kunnen we nog een 'Haegsche Kruidkoeck' fabrieken met elkaar.
Bakkende groet!

Uitzicht, of het gebrek daaraan...

Deze week klaagde ik over de donkerte in mijn werkend bestaan, waarop Roosnans vroeg in een reactie of ik geen ramen had. Zoals je kunt zien op bovenstaande foto heb ik aan ramen geen gebrek, de hele wand bestaat uit ramen. Helaas voor deze ambtenaar is het uitzicht vreselijk. De foto is genomen vanaf mijn werkplek en dit is mijn uitzicht. Zelfs als de zon uitbundig schijnt krijg ik daar niets van mee omdat deze kamer aan de noordkant ligt en eigenlijk altijd hetzelfde uitzicht biedt in de vorm van dit immer glimmende poepbruine dak.

Natuurlijk kan ik wel schuin op straat kijken richting Neude en naar links de Oudegracht maar dan moet ik met mijn neus tegen het raam aan gaan staan.

Soms komt er een bakje met glazenwassers voorbij, die hoor je dan van verre al aankomen omdat ze de arbeidsvitaminen hard meebrullen, dat geeft dan wel een komisch effect.

Misschien denk je nu dat ik alle tijd heb om uit het raam te kijken maar dat is niet zo. Ik heb een redelijk intensieve baan waarbij ik eigenlijk de hele dag vanachter de pc werk. En dan is het heerlijk om af en toe je blik op een wat weidser venster te mogen werpen.
Er zijn trouwens wel plannen voor een beter uitzicht, want we gaan verhuizen naar de dertiende etage en dat geeft deze burger weer moed.

Zoals het er nu uitziet zou dat ergens in januari gebeuren maar het zou mij niet verbazen als het nog wat langer gaat dueren. In april hoorde ik dat we in juli zouden verhuizen. Als van al dit uitstel maar geen afstel komt...

He you, me flirt...

schilderij Kim Engelen

Flirtles voor noordelijke ambtenaren
Jonge ambtenaren uit Groningen, Friesland en Drenthe krijgen les in flirten. Tijdens een les die donderdag gegeven wordt in het provinciehuis in Groningen, krijgen ambtenaren van een flirtcoach de ins- en outs te horen van het flirten.
Doel van de cursus is te komen tot een betere relatie met zakelijke contacten, ambtenaren en burgers die ze aan de balie te woord moeten staan, zo maakte een woordvoerder van de organisatie bekend.

Het gaat om een cursus van een uur van de 'Universal Flirting Academy' uit Dordrecht aan jonge ambtenaren aangesloten bij de vereniging Jonge Ambtenaren Noord Nederland (JANN). De ambtenaren hopen dankzij de lessen een betere uitstraling te krijgen, zodat ze ideeën en informatie beter kunnen overdragen. Voor de cursus hebben zich veertig noordelijke ambtenaren aangemeld.

Volgens een woordvoerder van de Flirting Academy is het doel van de cursus de ambtenaren te leren hoe ze hun non-verbale communicatie kunnen verbeteren. ,,Flirten moet je niet opvatten in de betekenis van verleiden. Maar wel als het streven om door positieve aandacht verbinding te krijgen, om andere mensen te laten bloeien", zegt Angelique van 't Riet van de Academy.

Ik weet dat servicenormen en compensatieregelingen 'hot' zijn momenteel in ambtenarenland. Maar om ambtenaren nu te leren flirten om een beter klantcontact te krijgen...

WHOEHAHAHA

Flirtende groet ;-)

Week van de kat...

Althans, volgens Thérèse, die al voor de derde achtereenvolgende keer iets liefs over Koos de kat schrijft. In huize Mikelodeon is het elke dag feest voor de harige jongens en dit huishouden lijkt wat katten betreft wel enige aantrekkingskracht uit te oefenen. Hadden we enige tijd geleden een Goudlokje daar zijn inmiddels alweer drie andere jonge poezen bijgekomen en allemaal willen ze meeëten.

Inmiddels hebben we onze eigen jongens geïnstrueerd wat alerter op het brutale jeugdige kattenvolk te zijn want het liep de spuigaten uit.
Nu zitten onze eigen jongens om de beurt aan de binnenkant van het kattenluik met opgeheven poot, klaar om bij de minste beweging van buiten, met hun poot op het klepje te slaan. Dat hierbij, al dan niet bedoeld, vaak de eigen huisgenoot getroffen wordt, mag de klepperpret niet drukken.

Klepperende groet ;-)

Bekentenis...

Ik ben een neppert, ja heus, ik ben een namaak vegetariër. De gedachte aan de hartige smaak de samenstelling en de structuur, doet mij watertanden.
Waar ik dan aan denk, vraag je je wellicht af?
Aan zo'n heerlijke sappige rookworst met zo'n knapperig velletje en zo eentje waar -als je daar je vork in prikt- het sappige sap uitloopt en een plasje op je bord vormt.
Eigenlijk zag ik het al aankomen met mijn blogjes over nep gehaktballen en nephaché, hoe smakelijk het ook was, ik houd het niet langer, ik moet en ik zal vanavond mijn tanden in een echte rookworst zetten.
Het doet me ergens denken aan zo'n aanval waar je zeer beslist iets zoets moet hebben, nou vandaag (en wel nu) is het vlees. Ik kan 'm, en de aardappels wel gaarkijken. Kook dan toch, nee niet de rookworst maar de aardappels, schiet op, kook, en wordt gaar! Ik zou bijna gaan stampvoeten...
Aah, bijna klaar, de geur alleen al, mjammie. Vegetariërs onder u wees gewaarschuwd onderstaande afbeelding kan schokkend zijn.
Vraatzuchtige groet!

Regen en wind...

De onophoudelijk neerstriemende regen op de terugweg vanmiddag deed mij verlangen naar drogere tijden. Terwijl ik tegen de wind in doortrapte schoot ik onbedaarlijk in de lach bij de volgende herinnering...

In de vorige eeuw, toen ik mijn brood nog verdiende op de Utrechtse stadsbus, reed ik op een zeer druilerige en herfstige zondagochtend over de Oudenoord, richting Centraal Station.
Er zat op dat tijdstip niemand in de bus en ik moest stoppen voor het rode verkeerslicht op de hoek van de Kaatstraat.
Ik hing een beetje over het stuur tot mijn blik getrokken werd naar een bewegend voorwerp op de stoep aan de rechterkant. Langzaam maar zeker kwam daar een gehavende paraplu door de wind aangedreven richting oversteekplaats.

Bij de zebra aangekomen hield de paraplu een beetje in, alsof of de plu wachtte om over te mogen steken. En ja hoor, met het op groen springen van het voetgangers licht, zette de wind er weer vaart achter.
Het was een zeer bizar gezicht om de gehavende plu toch 'een soort van statig' over het zebrapad te zien schuiven en de weg kaarsrecht te zien oversteken. Ik heb zitten schateren tot de plu om de hoek en uit mijn gezichtsveld verdwenen was.
Dat mijn verkeerslicht inmiddels weer op oranje stond mocht de pret niet drukken.

Soms kan ik heerlijk in de lach schieten van dit soort herinneringen. Dat moet een vreemd iets zijn voor andere zwoegende en zwetende fietsers op de route, maar ik zal het er niet om laten.

Schaterende groet!

Nieuwe URL...

Al sinds maart 2008 broed ik op een ander internetadres. Voor een groot deel omdat ik soms niet zulke aardige anonieme reacties kreeg en ik toch met voor- en achternaam genoemd werd in de vorige Url en vrij open blogde over mijn zieleroerselen.
Daarnaast heb ik in maart besloten de door mijn ouders gegeven voornaam weer in gebruik te nemen en stoorde ik me aan de oude voornaam in de oude Url. Met deze nieuwe Url 'mikelodeons' klopt het weer meer. Van alles wat dus net als mijzelf ;-)
Helaas is bij deze verhuisactie de lijst met linken verdwenen. Ik doe mijn uiterste best om alle linken weer in ere te herstellen maar check even of je ertussen staat en laat me je adres even weten. Nou zoals je ziet ben ik nog niet aan het luieren toegekomen maar we hebben vanmiddag nog...
Kan ik je ook mooi nog even attenderen op mijn nieuwe (nog niet zo populaire) toevoegsel om dit blog te volgen., staat aan de rechterkant. op dit moment heeft alleen rainbow light zich 'ingeschreven' maar zij heeft een afgeschermd blog. Je kunt je zowel anoniem als met avatar (of hoe heet zoiets) aan melden. Als ik het goed begrijp werkt het als een soort van 'Feed'. Ik ben ook eigenlijk wel benieuwd wat je ervan vindt, als het niks is haal ik 'm gewoon weer weg. Nou ben benieuwd...
Bedrijvige groet!

Zomaar een intern dialoogje...

Maker van bovenstaand schilderij Ansepans

Wat kan mij werkelijk gebeuren als ik de controle loslaat?

Bovenstaande prangende vraag van Plato stelde ik aan het aspect 'controleur' van Mikelodeon. Dit persoonlijke aspect van Mikelodeon ging er even echt voor zitten en stak van wal.

"Het is mijn functie om controle uit te oefenen over Mikelodeons leven. Zonder mij is ze reddeloos verloren in de chaos die ze zelf creeert. En die chaos zit niet alleen in haar hoofd, nee zonder lief zou ze jammerlijk omkomen in haar eigen stofnesten en geweven webben. Soms maakt ze het zo bont, zoals afgelopen week, dat ik als controleur de grootste moeite heb om de boel te laten functioneren naar behoren. Het scheelde maar weinig of Mikelodeon was geexplodeerd. BOEM, dus en dat betekent HO! En als ze dan niet stopt dan gaat ze een beetje stuk en doet ze het niet meer. Dat hebben we jaren geleden al eens meegemaakt en dat laten we niet nog eens gebeuren. Mikelodeon kan heel goed situaties of gebeurtenissen opblazen en buiten proportioneel groot maken. Zo kan ze zich verliezen in één enkel voorval die haar mee kan voeren naar de diepste donkerste krochten van haar wezen al waar ze dit voortdurend herbeleeft. Afijn maar wie controleert dat allemaal op juistheid en effectiviteit? Juist, dat doe ik en ik krijg daar bij hulp van 'de interne criticus'. Dat is een stevige bondgenoot en samen regelen we graag Mikelodeons bestaan."
Vervolgens laten we de interne criticus even aan het woord:
"Er komt heel veel informatie binnen in dat bolletje en al die info moet verwerkt worden. Op zich is dat hier allemaal intern goed geregeld maar de lijnen raken soms geblokkeerd als ze bv de informatie niet snapt, dan stagneert de lijn en gaan zich de dingen erachter opstapelen en dan krijg je een soort van stuwende werking met alle gevolgen van dien...
Ze wil graag alles snappen maar soms gaat het te snel of komt er teveel in één keer en dan gaat ze achter lopen. Ik moet haar dan flink achter de broek zitten en de zweep erover gooien anders komt ze gewoon niet meer mee en blijft ze tobbend achter. Soms denk ik wel eens dat ze dan in een soort van slachtofferrol kruipt maar dàt vindt mijn goede vriend 'de Rechter' dan eigenlijk. Ze blijft soms zo zeuren over futiliteiten en kleinigheden en dingetjes die ze 'voelt', allemaal onbenulligheden als je het mij vraagt. Gaan met die banaan, dat is mijn motto! Maar goed daar raakt ze dan soms van in de knoop.
Vervolgens komt daar dan 'de gefrustreerde' om de hoek kijken. En als 'de gefrustreerde' de macht grijpt dan zijn de rapen gaar en zeker als ze zich aangevallen voelt. Dan is ze groot en onheilspellend donker en slaat als een wildeman om zich heen en maait alles neer wat binnen bereik komt. Mocht dit gedrag niet het gewenste 'wegjaag en schrikgedrag' bij de tegenstander oproepen, dan neemt ze de benen en holt ze zelf hard weg. Dit is een herkenbaar patroon geworden en ze wil daar nu grip op krijgen. Als controleur doe ik mijn best al die persoonlijkheden in het bakje op de rollercoaster te houden, maar het is een woelige reis. Stemmingen wisselend per minuut van boos naar verdrietig en dan versnellend naar angst, grote angst voor alles en iedereen vooral de wolven en beren op de weg nog voordat ze in het bos is...
En waar bestaat die angst nou eigenlijk uit? Als alle laagjes zijn afgepeld tot op het bot dan zit daar angst voor afwijzing, om niet aardig gevonden te worden, om zielig over te komen en vooral bang om dom te worden gevonden. Jaja, mevrouw 'de Rechter'.
Allemaal angels die nog diep vastgehaakt zitten en die ze heel graag wil loshalen.
Denk nu niet dat het een kommervol bestaan is vol treurnis en zo, verre van dat. In de rollercoaster van Mikelodeons leven maken ook de aspecten humorist en zelfspotter een aanzienlijk deel uit. We hebben het met elkaar eigenlijk wel heel gezellig zo met z'n allen ;-) ".

En om nu terug te komen op de vraag van Plato, wat er gebeurt als ik de controle los laat, dan kan het hoofd 'bedenken' dat er niets is om angst voor te hebben. Het lijf echter reageert veel sneller (autonomic response system) dan ik kan denken en voordat ik het weet verval ik in mijn oude overlevingsstrategie waar ik nou juist zo graag vanaf wil.
Tobberige zwaai ;-)

Kattekwaad...

Lief vraagt zich af hoe de appels toch aan die bruine plekjes komen?
Foster en ik houden ons wijselijk stil en kijken terug op een gezellig speels en ondeugend weekend...

After diner updeetje...

De eters hebben hun buik goed rond gegeten. Er zijn alleen wat aardappeltjes en een likje haché overgebleven, een ienieminiportie voor morgen dus. De borden werden nog nèt niet afgelikt maar dat scheelde weinig ;-) Het was een gezellig etentje en we hebben weer even wat bij kunnen praten.
Het is een komen en gaan vandaag in huize Mikelodeon, het volgende bezoek in de vorm van een andere zwager heeft zich inmiddels aangediend. De kurk gaat op de wijn en er wordt wat bier uit de koelkast geplukt. Ik ben benieuwd wanneer de borrelnoten aangesproken zullen worden ;-) Er is weer iets van autosport, een Grandprix als ik het goed heb, op de tv en ik trek me terug in onze keuken met mijn laptop en blik voldaan terug op een gezellig weekend.

Hatsikedee, smullen en smikkelen....

Wellicht overmoedig geworden door het gehaktballensucces van gisteren, bedacht ik me vandaag dat haché ook zo'n niet te versmaden lekkernij bij rode kool kan zijn. Nadere inspectie van de vriezer leverde mij een pakje Des, ook van Quorn, op. Uien zijn er altijd wel te vinden in huize Mikelodeon evenals, laurierblad en kruidnagel. Zelfs een plakje ontbijtkoek ter binding van het geheel mocht ik uit de persoonlijke voorraad van de heer des huize gebruiken. Het resultaat, een heerlijk geurende vegetarische haché. De structuur van de Des is vergelijkbaar met kip maar doet het toch heel aardig in deze 'stoofpot'.
Als liefhebster van vleessmaak vind ik het toch een uitdaging om het alternatief zo 'echt' mogelijk te laten smaken en als ik zo voorproef ben ik van mening dat ik daar aardig in geslaagd ben. Maar goed, ben benieuwd wat de eters ervan vinden.

De gasten mogen komen, we zijn er klaar voor ;-)

Gehâkballegie...

Zondagavond komen zus Ank en zwager Ben een vorkje prikken. Ik verheug me om ze weer eens te zien want dat is alweer veel te lang geleden. Ik vind het heerlijk als er mensen komen eten en voor morgen heb ik lekkere ouderwetse rode kool met kruimig aardappeltje in gedachten met een heerlijk balletje gehakt. De gedachte alleen al doet me watertanden.
Al enige tijd eten we in Huize Mikelodeon praktisch geen vlees meer, niet zozeer omdat we het niet lusten maar meer omdat we het niet meer kunnen rijmen met de levensomstandigheden van de dieren. Daarnaast zorgt deze veestapel in onze groeiende vraag naar (meer en goedkoper) vlees voor een mega milieubelasting.
Zelfs een biologisch 'verantwoord' stukje vlees kan ons inmiddels niet meer bekoren. Nee, sinds jaar en dag zetten wij onze tanden met veel smaak in vegetarische producten. Maar dat balletje gehakt bleef wel in mijn achterhoofd zitten. Vandaag heb ik geexperimenteerd met 'fijn gehakt' van Quorn in combinatie met een pak gierstmix, deze met 2 eieren en wat water en peper en zout gemengd en tot gehaktballen gedraaid.
Het is een beetje een zware natte mix en de mooie ronde ballen verwerden algauw in de koekenpan tot platte schijven maar het resultaat mag er zijn. Ze ogen niet alleen zeer smakelijk, zelfs Maxim vond de smaak en structuur erg met gehakt overeenkomen.
Geslaagd met vlag en wimpel dus :-)
Morgen rode kool mèt gehâk.