Is mindfulness de sleutel?
Mijn innerlijke hippootje, of criticus (dat irritante stemmetje wat tegen je zegt dat het toch allemaal niet uitmaakt, die dus) heeft het veel te lang voor het zeggen gehad.
Ik wil weer ZELF aan het stuur van MIJN leven.
Terugkijkend naar de momenten waarop ik me vergreep aan eten, hebben (bijna) al die momenten gemeen dat ik GEEN TIJD nam om na te gaan WAT er nu gebeurde. Ik reageerde gelijk primair en stopte wat in mijn mond. Dat gaf me troost, net als het opsteken van een sigaret eerder. Misschien is dit wel instinctmatig als ik denk aan gevoed worden door de moederborst, maar goed dat is een heel ander verhaal🙄.
Ik ben nu bijna 4 weken bezig met BEWUST worden van WAT ik WANNEER DOE. Van mijn GEDRAG dus. Dat was nog niet zo makkelijk, er zijn zoveel afleidingen om in weg te VLUCHTEN. Allereerst ETEN, dan RELATIE, WERK, TRUMP, WERELDLEED, NETFLIX, FACEBOOK en zo zijn er nog vast veel meer.
Ik ben begonnen met ETEN, en dan bedoel ik BEWUST ETEN.
Wat gebeurt er in mijn lijf als ik een mailtje van mijn werk met bv kritiek krijg. Ik krijg een raar gevoel in mijn buik en MOET wat ETEN. Ik kan aan NIETS anders meer denken totdat ik wat in mijn mond kan stoppen. Mijn innerlijke hippo dramt net zo lang door totdat ik ook echt wat in mijn mond stop, nou en die hippo houd je niet tegen hoor. Dat eten is dan even lekker maar helpt niets. Dat rotgevoel zit er nog steeds en daarnaast voel ik me nog schuldig ook. VREETZAK.
Er zijn ook zoveel prikkels in ons huidige leven dat ik opnieuw moet leren om BEWUST te worden wat er in MIJN LIJF gebeurt. Ik ben begonnen met aandacht te eten. Lastig hoor, mijn gedachten gaan alle kanten op, nog steeds maar ik blijf volhouden om UITSLUITEND TE ETEN. Dan bedoel ik niet ondertussen op de telefoon iets te checken, e-mail bij te werken of tv te kijken. Ik eet mijn shake met een lange dunne dessertlepel. Dat gaat zo tergend langzaam 😓. In het begin wilde ik de shake gewoon naar binnen kloeken.
Ik NEEM dus weer DE TIJD om te ETEN. Ik ruik en proef en kauw langzaam.
Ik heb inmiddels ontdekt dat ik van sommige telefoontjes en e-mail (allemaal werk) zo ontzettend BOOS kan worden dat mijn HART tekeergaat. Voorheen bleef ik zitten en 'verbeet' de EMOTIE. Nu haal ik heel bewust een paar keer adem. En ga lopen, ik pak de trap en gebruik de vrijgekomen cortisol of adrenaline (dat zijn dus ook dikmakers) voor de trap. Dan gaat mijn hart nog steeds te keer maar dan nu wel van inspanning.
Nu zou het nog fijn zijn om te leren dat ik me niet alles persoonlijk hoef aan te trekken, maar goed alles op zijn tijd.
Mijn innerlijke hippo wordt overigens met de dag minder dominant, ook het stemmetje wordt zachter. Dit werkt heerlijk motiverend voor mij. Ben dus bezig met mindfulnes eten en meer bewegen en dat doet me goed. Kleine stapjes, maar elke lange reis begint met het zetten van de eerste stap.
