Tom poes verzin een list...

Deze week mag ik op poes Minoes passen, nou ja 'oppassen'...
Sinds Poes M verhuisd is naar een nieuwe woning heeft ze haar eigen toegangsdeur gekregen, ze is dus een zeer onafhankelijke poes geworden en komt en gaat wanneer het haar blieft, zo was mij verzekerd. Mijn taak zou vooral 'bedienend' te noemen zijn, je kent het wel zoals zorgen voor fris water en brokjes en misschien 'even' een aai of zo, als ze dat aangeeft.

Al de eerste dag is er wat 'mis'. Bij binnenkomst tref ik de rechtop gezette tussendeurklink naar de slaapkamers open aan.
Als een poes een deur kan openmaken dan dwingt dat zowiezo al de nodige respect bij mij af en een deur met rechtopstaande klink open kunnen maken dus helemaal.

Na wat lieve lokkende kreetjes en vooral gerammel met haar lievelingssnoepjes hoor ik toch echt wat benauwd gemiauw (je zal toch maar je lekkers mislopen;-)van de bovenverdieping afkomen. Gauw de deur geopend en daar kwam mevrouw aan, hevig verontwaardigd miauwend op hoge poten en met kaarsrechte staart, niet wetend of er eerst snoepjes gegeten dan wel kopjes gegeven moest worden. Het leek alsof ze weken vol ontberingen achter de rug had en compleet uitgedroogd en uitgehongerd was.

'Overdrijven' is echter iets wat menig kat tot kunstvorm heeft verheven en Minoes is hierop geen uitzondering. Haar reguliere personeel was pas dezelfde ochtend vertrokken en met een vette knipoog speelde ik haar spelletje van 'zielig verlaten stakker' een poosje mee.
Afijn, na enige tijd vond ik het wel goed geweest en maakte ik aanstalten te vertrekken. Echter bij elke vertrekpoging kreeg ik een kopje van haar met een knorretje, vrij vertaalt "BLIJF". Pas na 30 vertrekpogingen, vond mevrouw het goed dat ik me terugtrok.
Pff, het eerste leed is geleden, nu nog wat vinden op deze inventieve deurenopenster.

Iemand een vernuftig idee?

Een mooie lenteochtend...

Elke ochtend breng ik het eerste half uur van de ochtend door in de huiskamer alwaar ik in alle rust en ruimte wat grondoefeningen doe. Vanochtend was geen uitzondering hierop, hijgend en puffend van de inspanningen vernam ik wat geluid schuin achter mij en was in de veronderstelling dat het één van de harige jongens zou zijn. Bij de volgende ademhaling zag ik uit mijn ooghoek de beide katten echter zeer geïnteresseerd naar iets boven en achter mij kijken. Ik draai me om en zie tot mijn grote verbazing een heuse kraai in de boekenkast zitten. Om begrijpelijke redenen geen foto van dit tafereel maar mijn verbijstering moge duidelijk zijn...

In een flits realiseer ik mij wat zich hier in alle vroegte moet hebben afgespeeld. Bij het krieken van de dag heeft één van de katten de zwarte prooi gevangen en vol trots en met veel moeite door het kattenluik mee naar binnen gesleurd. Vervolgens wist ie niet goed wat met het grote dier aan te vangen en wat doe je dan? Nou dan laat je m toch gewoon gezellig los...

Ik mag dan tot de 50plussers behoren maar aan actie en daadkracht is dat niet te merken ;-)Mijn brein werkt goed zo op de vroege ochtend want ik had de tegenwoordigheid van geest om de katten naar de gang te doen, tegelijk lief te wekken, alle ramen open te zetten en gezamenlijk de kraai de weg naar buiten te wijzen, wat na diverse pogingen uiteindelijk lukte. Natuurlijk met achterlating van de nodige natte poepsporen, maar goed, klus geklaard. Het duurde echter nog wel even voordat de rust weder keerde want Tooheys heeft nog lang gezocht in alle hoeken en gaten. Ongehoord wat er overigens aan witte poep uit zo'n zwarte kont kan komen.

Kraaiende groet

Vegen...

Vanochtend werd ik al vroeg wakker in een prachtige besneeuwde wereld. Wijs geworden door eerdere sneeuwmomenten, ben ik gelijk naar buiten gegaan om de sneeuw weg te vegen voordat ie platgetrapt en niet meer wegveegbaar is. Resultaat mag er zijn en terwijl ik tevreden achter een kop thee zit zie ik ze vallen. Grote dikke sneeuwvlokken. Nou ja, ik heb mijn best in elk geval gedaan, ook al is dat over enkele ogenblikken al helemaal niet meer te zien.

Ook leuk is het frequente bezoek van onze huislijster. Deze is veelvuldig te vinden op onze buitentafel al waar ik mijn met kleurige besjes en andere vrolijke elementen belegde krans had neergelegd. Toen ik deze krans aanschafte had ik geen enkel idee dat een ander wezen hier voedsel in zou kunnen zien maar blijkbaar, bij gebrek aan beter is, onze huisvriend niet de beroerdste en pikt alle mooie besjes eruit onder het toeziende oog van Foster. Deze zit uiteraard aan de andere kant van het glas en 'mekt' onophoudelijk als de lijster verschijnt maar laat zich niet verleiden tot het naar buiten gaan want vindt het duidelijk erg koud. Tooheys daarentegen geniet volop en vindt het heerlijk. Ze rolt met haar dikke vacht gewoon door de sneeuw en holt achter vallende sneeuwvlokjes aan. Natuurlijk heeft ook zij de fouragerende lijster in de gaten maar met haar lompe lijf maakt ze weinig indruk en de lijster pikt gewoon door tot alle besjes op zijn.

Inmiddels is het weer opgehouden met sneeuwen en ik ga het pad maar weer eens vegen.

Opgewekte groet!

Kerstbal...

Even weer een moment voor mezelf en bezinning :-) Waar haalde ik vroeger de tijd vandaan om te bloggen en om te reagluren?

Gaat voor jou de tijd ook zo snel? Komt dat doordat de dagen nu zo kort zijn of leven we daadwerkelijk zo snel?

Hoe dan ook, we leven alweer bijna 5 dagen verder na mijn laatste blogje, hopelijk wordt die interval niet groter ;-)

De voorlaatste keer schreef ik over het plateau waar ik me gewichtshalve op bevond. Het gewicht bleef stabiel en zakte niet verder naar beneden. Nou ik kan je melden dat er weer beweging inzit hoor. Het gaat heel langzaam maar in 14 dagen is er een pond vanaf. Daar moet ik wel bij opmerken dat er bijna 1 kg aan spier is bijgekomen (jabbadabbadoe). Ik meet mezelf regelmatig door dus kan prima monitoren wat er in mijn lijf gebeurd, voor zover mijn broeksband me dat niet vertelt :-D

Inmiddels is huize Mikelodeon alweer helemaal in kerstsferen gedoopt. Ik geniet van de gezellige lichtjes, misschien niet helemaal klimaatneutraal maar goed, ik tracht op andere wijze mijn steentje op dat gebied bij te dragen. De jongens vinden het ook reuze gezellig en slaan de (onbreekbare) kerstballen onophoudelijk de huiskamer door. Helaas is bij dit wilde spel één van mijn uit 3 exemplaren bestaande ranke waxinelichtjeshouder overleden. De overgebleven twee houden dapper stand.

Gezellige groet!

Huisvlijt...

Ach, net terug van vakantie en nog zeeën van tijd. Even een filmpje knutselen, gezelli saampjes met Tooheys die momenteel weer zo slank als een den is. In de winter is ze een stuk molliger, en dat is niet alleen een dikkere vacht hoor...
Maar goed, dit soort akties moet ze volgens mij niet te vaak doen :-D

Relaxte groet!

No comment....

Vanmiddag haalde ik de hangmat van stal en de jongens vonden het heerlijk, ondergetekende ook trouwens.

Zonnige groet!

Aan tafel...

Na het gezellige eten in de Engel kregen we vanochtend een heuse verrassing van onze eigen jongens. Goddank geen ontbijt op bed, maar wel op de nuchtere maag. Ik gleed op weg naar de papierkliko, nog voor mijn eerste kop koffie, bijna uit over deze vangst van de nacht.
Helaas niet helemaal scherp geworden maar het is, of liever 'was', een spitsmuisje.
Vandaag maar eens kijken wat deze zondag in petto heeft, het ziet er hier in elk geval vriendelijk en zonnig uit.

Glibberige groet

Zonnestraaltjes...

Het is me gelukt om vandaag twee keer droog over te komen en dat vind ik, gezien alle neerslag, zeer vermeldenswaardig ;-)

Ook moet mij van het hart hoe geweldig knap ik het vermogen van een kat vind om de lekkerste plekjes te vinden. Bij kou en donkerte wordt er in huize mikelodeon gevochten om het lekkerste plekje bovenop de kachel, mits ie op de waakvlam staat natuurlijk.
Bij het kleinste zonnestraaltje worden alternatieve plekjes gevonden van de vensterbank tot een klein stukje uitstekend stukje schouw.

Vanmiddag mocht ik getuige zijn bij binnenkomst van een gelukzalig spinnende Foster in de zonnige vensterbank en een net zo gelukkig spinnende Tooheys die zich speciaal voor de foto even netjes, zoals dat een dame betaamd, zittend in een reepje zon liet portretteren.

Ik zou er bijna naast gaan zitten en even heerlijk wegdromen.

Zonnige groet!

Kattenlol...

De jongens donderjagen door het huis en Foster maakt er een sport van om zichzelf vanuit het kattenluik te lanceren bovenop de tafel. Uiteraard zonder eerst zijn voeten te vegen dus zijn er ontelbare kleine pootafdrukjes op tafel zichtbaar.

Hij heeft waarschijnlijk de hele dag geoefend want hij doet keer op keer triomfantelijk zijn ererondje over de keukentafel. Als ik na de derde keer me verder aan het typen van dit stukje waag, doet ie weer een poging zich achter de laptop te verstoppen. Tooheys hobbezakt met haar logge lijf wat achter hem aan en beleeft haar grootste lol door met een grote sprong op het vloerkleed te springen waardoor deze een stukje doorglijdt.
Het doet me een beetje denken aan 'apekooien' vroeger op school maar dan de katten versie.

Wat lijkt het me heerlijk om kat te zijn maar dan wil ik wel bij mezelf wonen ;-)
Na een half uur donderjagen keert de rust weer en vallen ze lekker in slaap voor de kachel. Die rust zal niet lang duren gezien het tijdstip, met een klein half uur komt lief thuis en dan verwachten ze eten, net als lief dus.

Een gauw schillende aardappel groet!

Shrinking laptop...

Of groter gegroeide kat....

Ik was de barsten in het plasmascherm van de 'oude'laptop helemaal zat en heb vandaag de stoute schoenen aangetrokken en ben op zoek naar zo'n leuk klein maar fijn laptopje gegaan.

Wat een keuzemogelijkheden allemaal. Ik heb me zitten vergapen aan alle mogelijkheden en leuke gadgets die er bijgekomen zijn. Ik ben uitstekend geslaagd al zeg ik het zelf. Ik ben uitgekomen op de ASUS EEE PC en ik ben helemaal verguld. Foster wat minder want die ziet geen kans meer om ongezien achter de laptop te verdwijnen. Hij blijft het proberen maar begint volgens mij nu wel door te krijgen dat er iets veranderd is ;-)

Knagen...

Onderschrift foto: "Ach vrouwtjelief toe blog niet meer..."

Heb jij ook wel eens het gevoel dat als je de deur dichttrekt dat er dan iets in je achterhoofd begint te knagen maar dat je daar even geen aandacht aan schenkt en je voortvarend op weg gaat in de nieuwe dag?

Mij overkwam het vanochtend en wat er zo knaagde bleek niet geheel onbelangrijk, mijn handtas namelijk met toegangspas, mobiel, portemonnee en nog veel belangrijker mijn camera. De tas was dus thuis op de stoel blijven liggen.

Helaas voor mij kwam ik er in Utrecht pas achter en was er ook geen tijd om terug te fietsen en 'm even op te halen daar ik mijn eerste afspraak had om 8.00 uur.
Goddank waren de goden mij gunstig gezind en kwam ik gelijk met een andere collega aan zodat ik in elk geval de werkplek kon betreden, zo vroeg is de gemiddelde ambtenaar in utrecht niet op zijn werk, zeker niet op vrijdag. Die exemplaren kun je echt op één hand tellen ;-)

Er zijn mensen die absoluut ontwenningsverschijnselen krijgen als ze zonder mobieltje zitten, ik behoor daar niet toe. Echter het niet hebben van mijn pinpas in combinatie met het tegenkomen van een mooie trui was gewoonweg stuitend. Het droge commentaar van lief die hier de financién doet:"elk nadeel hep een voordeel" deed mijn gemoed ook geen goed.

Helaas moet mijn voornemen om mee te doen met een pakkende foto aan de friday sky watch nog een weekje uitgesteld worden maar ik beloof beterschap en ga volgende week in de herkansing.

Als troost bied ik hier mijn uitzicht van dit moment aan...

Tooheys versus Goudlokje...

Sinds ik 'smiddags wat eerder thuiskom uit het utrechtse, mag ik tijdens daglichturen aanschouwen waar de harige jongens zich zoal op de dag mee vermaken. Ik doel daarmee niet op binnengebrachte afgekloven prooien maar meer op een vers gevangen kerstbal of zoals vanmiddag een beleefdheidsbezoekje van ons allerliefste Goudlokje.
Vandaag dacht ze vast dat ze het wel weer even kon proberen om binnen te komen het rook zo heerlijk naar verse brokjes daarbinnen, maar dat had ze gedacht. Tooheys bleek echter niet voor de poes en haalde kattig uit zorgde zo ervoor dat Goudlokje mooi buiten bleef.
Het bleef nog lang onrustig bij de keukendeur...

Boags...

Martine doet een oproep aan een ieder die dat wil om een voorwerp te fotograferen dat dierbare herinneringen oproept. Wieneke hielp het mij onthouden door er ook een blogje aan te wijden. Hier is mijn bijdrage met het verhaal erbij.

Sinds jaar en dag staat er een metalen reclamebordje op onze kast in de keuken. De hierop afgebeelde zwarte kater doet mij sterk denken aan mijn veel te vroeg overleden allerliefste kater Boags. Ik heb nog niet eerder over hem geschreven en hoewel het al jaren geleden is dat hij overleed voel ik de tranen prikken. Zijn dood blijft een rauw plekje.

Natuurlijk hebben we vroeger wel foto's van hem gemaakt maar het is mij nooit gelukt een mooie foto van hem te maken en des te blijer was ik met dit reclamebordje want dit is gewoon onze Boags.

Boags was vanaf dag één mijn kater en vreselijk jaloers als ik een van de andere katten aanhaalde, dat kon hij absoluut niet hebben en resulteerde altijd in aandoenlijk miauwen. Boags groeide als kool en werd al gauw een reuzekater maar iets klopte er niet. Wat er niet klopte kan ik niet uitleggen maar hij was te zacht voor een kater, te lief, net of zijn balletjes niet waren ingedaald, of iets dergelijks.

Op een avond, hij zal zo'n 2 jaar oud zijn geweest, hoorde ik hem buiten en hoorde ik dat het niet goed was met hem. Hij snakte naar adem en we hebben hem direct naar de dierenarts gebracht die hem gelijk aan het zuurstof heeft gelegd. Goddank werd hij daar wat rustiger van maar is ondanks de zorg van de dierenarts in het begin van de nacht overleden.

Ik heb in de loop der jaren veel katten gehad maar Boags heeft een heel speciaal plaatsje in mijn hart en zal altijd in beeld blijven in de vorm van dat reclamebordje. En waar hij aan overleden is zal ik nooit weten. Volgens de dierenarts was hij niet vergiftigd of aangereden en is hij overleden aan de gevolgen van een shock maar hoe hij in shock kwam zullen we nooit weten.

Week van de kat...

Althans, volgens Thérèse, die al voor de derde achtereenvolgende keer iets liefs over Koos de kat schrijft. In huize Mikelodeon is het elke dag feest voor de harige jongens en dit huishouden lijkt wat katten betreft wel enige aantrekkingskracht uit te oefenen. Hadden we enige tijd geleden een Goudlokje daar zijn inmiddels alweer drie andere jonge poezen bijgekomen en allemaal willen ze meeëten.

Inmiddels hebben we onze eigen jongens geïnstrueerd wat alerter op het brutale jeugdige kattenvolk te zijn want het liep de spuigaten uit.
Nu zitten onze eigen jongens om de beurt aan de binnenkant van het kattenluik met opgeheven poot, klaar om bij de minste beweging van buiten, met hun poot op het klepje te slaan. Dat hierbij, al dan niet bedoeld, vaak de eigen huisgenoot getroffen wordt, mag de klepperpret niet drukken.

Klepperende groet ;-)

Kattekwaad...

Lief vraagt zich af hoe de appels toch aan die bruine plekjes komen?
Foster en ik houden ons wijselijk stil en kijken terug op een gezellig speels en ondeugend weekend...

Goddelijk weekend...

Na al het gemopper over de vroege herfst mag er ook wel eens opgemerkt worden dat het prachtig was weer, dit weekend en het weer dus ;-). Wel is het goed merkbaar dat het herfstig is als de zon ondergaat. Dan gaat in huize M gezellig de kachel aan en liggen de poezen ervoor in plaats van op de kachel. Das net iets te warm zelfs voor vuurvaste poezen als Tooheys, die haar vaste stek òp de kachel heeft als ie op waakvlam staat tenminste.

De katten zie ik genieten van de zonnige nadagen en ze hebben allebei heel ondeugende kuren. Zo heeft Tooheys ontdekt dat ze in struiken kan klimmen en dat dàt een mooi uitzicht geeft om onverhoedse aanvallen op Foster of Goudlokje te ondernemen. Goudlokje komt niet meer binnen maar is wel regelmatig in en rond onze tuin te vinden, nou dat is prima. We hebben het kokertje om haar hals goed bekeken maar dat is toch echt een magneet voor een kattenluik en heeft ons niets verder gebracht omtrent de identiteit van haar baasje.

En ik? Ik heb genoten van de rust die dit weekend me heeft gebracht. Ik heb me heilig voorgenomen wat meer rust en evenwicht in en om huis te vinden, er gebeurt genoeg in mijn omgeving. Tenslotte blijft die malle wereld maar doordraaien. De komende week wordt het behandelplan voor mijn schoonvader gemaakt en vanaf woensdag is Maxim weer aan het werk en is zijn vakantie voorbij. Wel ontzettend fijn dat hij deze zware tijd vrij is geweest om zijn ouders te ondersteunen.

Vispeuken...

Schrijffout? HA, mocht je willen.
Ik had een bijzondere arbeidzame dag. Ja bijzonder want dit mensch voert eigenlijk in haar vrije tijd niet zoveel uit en zeker geen huishoudelijke arbeid. Maar goed, vandaag bij wijze van hoge uitzondering, de vriezer en koelkast eens nagelopen.
Vooral in de vriezer kwamen wat oude artikelen 'boven' zoals twee hardgevroren pangasius filets. Met de beste wil van de wereld kon ik mij niet heugen deze ooit te hebben aangeschaft wat mij doet vermoeden dat ze nogal oud waren.
Maar goed, ik ben niet zo van de voedsel weggooierige, heeft vast veel met de oorlog van mijn ouders te maken, maar dat terzijde.
De filets waren dan misschien wat ijzig maar roken eigenlijk best wel fris na het ontdooien en ik bespeurde de nodige interesse bij de jongens die werkelijk poeslief zich in mijn nabijheid ophielden.
Tja wat is eigenlijk dan nog eenvoudiger dan de filets even te pocheren en met een vorkje los te maken en met wat kookvocht in hun etensbakjes te schikken.

Groot was dan ook mijn verbazing dat de vis eerst met de tengels werd 'uitgehengeld' om vervolgens met een ferme natte klets op de keukenvloer terecht te komen. Nu kun je bij ons gerust van de vloer eten als je poes bent maar waarom zou je dit doen?

Uiteindelijk kwam alles goed en is alles vakkundig weggepoetst en opgelikt waarna ze zichzelf op een uitgebreide wasbeurt tracteerden, maar toch, wat beweegt katten tot het zo omgaan met hun voedsel?

Heterdaadje...

Katten mogen niet op tafel en ook niet op het aanrecht, vind ik.
Zelf denken zij daar geheel anders over. Foster heeft ontdekt dat ie precies achter de laptop past en hij sluipt er zo geraffineerd achter dat ik het niet doorheb. Tja en na enige tijd is er dan gewenning en weten ze zich gedoogd en lachen ze je uit als je ze terechtwijst.

Foster tikt nog net niet met zijn pootje tegen het voorhoofd maar dat scheelt weinig. Nu vanavond neem ik even afstand van het geschrevene, kijk opzij en krijg de ondeugd in mijn vizier. Ik doe nog een zwakke poging om hem tot de orde te roepen en zeg: "foei" maar weet eigenlijk al dat ik de strijd verloren heb als ik deze minzame blik terugkrijg.

Katten en opvoeden, het blijft een soort van dweilen met de kraan open

Daar izze weer...

Terug van een week te zijn weggeweest, stapte daar, alsof het de gewoonste zaak van de wereld betrof, Goudlokje weer binnen. Natuurlijk hebben we haar resoluut de deur gewezen. Navraag bij de overbuurvrouw bracht ons niet dichter bij de eigenaar. Ook 'zwerft' dit kattebeest in de straten achter onze woningen, dus ze heeft, zeker voor zo'n jong ding, een behoorlijke actieradius. We hebben nu besloten die zware koker om haar nek de volgende keer aan een inspectie te onderwerpen om te kijken of dat nu een adreskoker of magnetische kattenluikopener is. Misschien is de dame in kwestie wel een beetje blond en gewoon de weg naar haar eigen huisje een beetje kwijt.
Ik vind haar overigens wel heel goed kleuren bij ons interieur ;-)

Miss Fridge...

Nou had ik eigenlijk voor vandaag weer een 'roadmovie' gepland. Ik ben naar Alkmaar geweest en ik heb gedurende de hele autotrip opnames gemaakt. Helaas had ik niet door dat halverwege mijn geheugenkaartje al vol zat ;-)Dus al die geweldige opnames van inhaalacties, overvliegend vliegtuigen en in aanbouw zijnde gebouwen (ja, er wordt wat afgebouwd aan de weg)houd je nog even tegoed.
In plaats van de roadmovie een home video dus, want thuisgekomen deze maar even gemaakt. Een gezellig en tevreden snorrende knorrende poes heeft ook wel wat 'herfstigs', afijn oordeel zelf ;-)