Klemtonen...

Ik heb hier al eerder vertelt over mijn 'carriëre' als buschauffeur. Gisteravond schoot mij weer een hilarisch moment binnen van het examen wat ik aflegde om mijn chauffeursdiploma te halen. Onderdeel daarvan is kennis van dieselmotoren, een soort van sleutel diploma voor pech onderweg. Nu was dat onderdeel voor mij als chauffeur op de stadsbus niet zo heel erg belangrijk, de monteurs reden in wagentjes rond en je mocht zelfs niet naar de motor wijzen van ze.
Maar goed het onderdeel was wel verplicht dus heb ik de theorie uit de boeken goed bestudeerd om ten tijde van het examen toch een beetje beslagen ten ijs te komen.
Op de dag zelf trof ik twee heren, de een nog serieuzer dan de ander en ik voelde dat ik gekeurd en bejegend werd ,'daar heb je weer zo'n rijdende muts'. Ik was heel blij het studiemateriaal goed bestudeerd te hebben en had zoiets van 'kom maar op met je vragen'.

Het ging me allemaal vlotjes af en ik zag de heren goedkeurend knikken tot het onderdeel 'nokkenaslager'. Ik begon te vertellen hoe dat werkte en en waar het voor diende en zag één van de heren rood aanlopen en de andere maakte vreemde hikgeluiden. Niet begrijpend keek ik ze aan, na enkele minuten konden ze weer redelijk uit hun woorden komen en vertelden ze me dat het de nokkenas-làger is en niet de nokkenà-slager zoals ik 'm genoemd had.
Ach ik was geslaagd en dat was belangrijker dan mijn gedeukte ego ;-)

Poepie gas...

Denk nu niet gelijk bij het lezen van bovenstaande titel dat het hier om een lichamelijke uitlating gaat. Nee, vandaag ga ik Wieneke terwille zijn en weer een verhaaltje 'uit de bus' neerschrijven.
Zoals bekend ben ik buschauffeur in het utrechtse geweest en daar hadden buschauffeurs bijnamen. Zelf werd ik op het eind van mijn carrière 'krasje' genoemd, om voor de hand liggende redenen;-)

Een greep uit de namen die ik mij herinner zijn: de Bolle, de Rooie, Lampje, de Schoen, Portomoneetje, Story, Lachebekje en de persoon waar ik vandaag aan moest denken, Poepie gas. Poepie gas was een aardige vent, met veel humor maar wel altijd redelijk bescheiden. Hij dankt zijn bijnaam aan een heldhaftig optreden vanuit een penibele situatie.

In die dagen was elke bus voorzien van een mobilofoon waardoor je met de chauffeurs onderling en de groepschefs op de centraalpost kon communiceren middels een 'open kanaal'.
Het verhaal doet de ronde dat hij met zijn bus half op de spoorwegovergang bij Overvecht in een kleine file stond. Op dat moment gaan de bellen rinkelen en willen de spoorbomen sluiten, een gevaarlijke situatie. De chauffeur meldt zijn probleem over de mobilofoon maar beseft ook dat hij de enige is die wat aan de situatie kan veranderen en roept na enkele secondendat ie een 'poepie gas' gaat geven en voegt daad bij woord en redt zo het vege lijf van hem en de passagiers. De geboorte van een prachtige bijnaam dus :-)

Natuurlijk was het slimmer geweest als hij de afstanden beter had in geschat maar hij kon er zo mooi over vertellen.

Regen en wind...

De onophoudelijk neerstriemende regen op de terugweg vanmiddag deed mij verlangen naar drogere tijden. Terwijl ik tegen de wind in doortrapte schoot ik onbedaarlijk in de lach bij de volgende herinnering...

In de vorige eeuw, toen ik mijn brood nog verdiende op de Utrechtse stadsbus, reed ik op een zeer druilerige en herfstige zondagochtend over de Oudenoord, richting Centraal Station.
Er zat op dat tijdstip niemand in de bus en ik moest stoppen voor het rode verkeerslicht op de hoek van de Kaatstraat.
Ik hing een beetje over het stuur tot mijn blik getrokken werd naar een bewegend voorwerp op de stoep aan de rechterkant. Langzaam maar zeker kwam daar een gehavende paraplu door de wind aangedreven richting oversteekplaats.

Bij de zebra aangekomen hield de paraplu een beetje in, alsof of de plu wachtte om over te mogen steken. En ja hoor, met het op groen springen van het voetgangers licht, zette de wind er weer vaart achter.
Het was een zeer bizar gezicht om de gehavende plu toch 'een soort van statig' over het zebrapad te zien schuiven en de weg kaarsrecht te zien oversteken. Ik heb zitten schateren tot de plu om de hoek en uit mijn gezichtsveld verdwenen was.
Dat mijn verkeerslicht inmiddels weer op oranje stond mocht de pret niet drukken.

Soms kan ik heerlijk in de lach schieten van dit soort herinneringen. Dat moet een vreemd iets zijn voor andere zwoegende en zwetende fietsers op de route, maar ik zal het er niet om laten.

Schaterende groet!