Sloop...

Tja, en hoe gaat het met de sloop van de brandweerkazerne zul je je wellicht afvragen? De hele week is het bijzonder stil geweest. Zo stil, dat ik gistermorgen de gemeente maar eens heb gebeld. Gelijk wel eens aardig om vergelijkend warenonderzoek te doen bij een buurgemeente. Zo kon ik dit telefoontje onder werktijd prima verantwoorden in elk geval.

Een alleraardige stem vertelde mij dat ik met de gemeente Houten belde maar dat helaas alle medewerkers bezet waren. Vrij snel echter kreeg ik wel een wederom aardige dame aan te telefoon, van het gemeentelijk informatiecentrum. Dat trof bijzonder want dat was precies wat ik wilde, informatie en wel over de sloop van de oude brandweerkazerne. Na mijn vraag te hebben aangehoord, bleef het even stil. "En waar zegt u dat deze 'kazerne staat? dat moet ik echt even navragen hoor". Het blijft even stil en na enkele minuten wordt er getracht mij door te verbinden maar wordt de verbinding verbroken.
Ik laat mij niet zo gauw uit het veld slaan en doe een tweede poging. Binnen enkele minuten had ik dezelfde vriendelijke medewerkster die me dit keer wel goed kon doorverbinden. Na nogmaals mijn verhaal te hebben gedaan bij de medewerker van de afdeling 'bouwen en wonen', wist deze mij, ietwat zenuwachtig te vertellen dat er asbest was gevonden waarna de sloop accuut was stilgelegd. Op mijn vraag of het dan niet handig was om direct omwonenden even op de hoogte te stellen was hij verbaasd te horen dat dat niet was gebeurd. Hij vond het echter ook niet nodig dit alsnog te doen daar de asbestverwijderaar reeds was besteld en men verwachtte de sloop spoedig te kunnen hervatten.

Vanochtend was het dan zover. Een knalgeel aanhangkarretje met geblindeerde ramen werd het terreintje opgereden. De hele dag heb ik verder geen activiteiten kunnen ontdekken, tot nu een half uur geleden het gele aanhangertje weer is weggehaald. Zouden ze nu klaar zijn of gaan ze maandag verder met hun asbestonderzoek.
Mooi he, zo'n gele clifhanger ;-)

Presidential Election Coverage 2008

Ik was gisteren even bezig met de verkiezingen.

Besides Barack Obama, Joe Biden, John McCain, and Sarah Palin, there's a new candidate shown in this video...

Lurken...

Wat een lurker is, is zo langzamerhand wel bekend, maar wat je misschien niet weet is dat er sinds enige tijd een nieuwe is gesignaleerd in weblogland.

Jawel, een nieuwe lurker, eigenlijk moet ik zeggen onvrijwillig lurker. Sinds kort heeft mijn sus een heuse laptop en surft daarmee rond. Ze doet verwoedde pogingen berichten achter te laten op mijn blog maar dat is haar tot dusver nog niet gelukt.

Het rare is dat ik als reguliere gebruikster van Blogger altijd gelijk herkent word door de PC en nooit problemen ervaar bij het achterlaten van berichtjes.
Echter bij Blogger timmeren ze aan de weg, euh, of zoiets en ik krijg de laatste weken wel vaker te horen dat het lastig is om een bericht te plaatsen. Om nu aanschouwelijk voor sus te maken hoe ze dat moet doen, heb ik me via een andere computer op mijn eigen site uitgezocht hoe te reageren als je geen google account hebt.

Het is niet moeilijk maar je moet het ff weten, je klikt op 'kronkeltje' en dan komt ie:

1. popupscherm "beveiligingsinformatie" wilt u de onbeveiligde items weergeven: klik op ja.
2. je krijgt een invulscherm met kies identiteit, klik onderin 'anoniem aan, geef je reactie zet je initialen, nickname of eigen naam eronder et voila
3. verstuur je reactie, je krijgt het eerste scherm weer of je de onbeveiligde items (dat zijn de kleine foto's) wilt weergeven, klik op ja en klaar!

Nou ben ik natuurlijk retebenieuwd naar jouw nickname, ik laat me verrassen en het is een beetje laat maar van harte welkom hier :-)

Stuk, euh stokje...

Zes onbelangrijke zaken van mezelf noemen, dat is de opdracht die ik krijg in de vorm van een 'stokje' van redstar. Ik ben nog even op zoek gegaan naar de bron van dit stokje maar dat bleef steken bij Greetepeet want ntone, de persoon van wie zij het stokje kreeg aangereikt is even digitaal onbereikbaar.....
Het vreemde is als je gaat nadenken over wat onbelangrijk is in je leven, dat onderdeel toch aandacht krijgt en je het dus ergens wel belangrijk vindt, denk ik, euh?
Bij deze dus zes onbelangrijke aspecten van mikelodeon op een rijtje...

1. Allereerst hebben we daar het oeverloze geneuzel tijdens vergaderingen waarbij
2. al dan niet grote ego's met elkaar wedijveren en bijna continu het (saaie) woord voeren
3. Niet vergeten om hierbij te voegen de noodzakelijke politieke correctheid die hier voortdurend in praktijk gebracht dient te worden, al dan niet gepaard met de nodige 'massages' mocht je eens 'uitschieten'.
4. Het bezigen van terminologiën waarbij 'het ambtelijk ambitie document' toch wel een absolute kroon spant, wat is dat in godsnaam?
5. Poehee, het gaat me gemakkelijk af maar 'bestuurlijk gevoelig' liggen mag toch niet ontbreken op mijn lijst van onbelangrijke dingen
6. Ahum, een dag als vandaag, daar kan ik absoluut zonder voor het geval dat nog niet duidelijk was...

Je begrijpt dat ik met dit stokje vandaag het liefst om me heen had lopen rammen, maar ik ben beschaafd en welopgevoed en doe dat niet, hooguit gesel ik wat met mijn digitale pen. Ben dus niet echt in mijn nopjes maar wijt dat geheel en al ook vandaag weer aan de hormonen.
Het zij zo, het leukste deel van deze 'stokjes estafette' is natuurlijk het overdragen naar anderen. Hm, wie zal ik hier eens mee verrassen? Ik denk aan Wieneke, Roosnans, Coos, Ria , Filosofietje en Terrebel
Zo, ik vlieg verder op

Op verzoek...

Roosnans was nieuwsgierig hoe mijn uitzicht inmiddels zou zijn. Ze wordt op haar wenken bedient want voila, zover zijn ze. Heel even dacht ik dat de slopers zaterdag verder zouden gaan maar dat bleek loos alarm. Het was de papierkliko die in alle vroegte geleegd werd ;-)

Zoals het zich laat aanzien gaan ze maandag gewoon verder met slopen en verwacht ik, tegen de tijd dat ik thuis kom, dat de klus geklaard zal zijn.
Het is vreemd om steeds meer van de huizen aan de overkant te kunnen zien, een soort van gluren bij de buren. Ik kan bijna niet wachten om eindelijk van dat lelijke gebouw verlost te zijn. Zelfs nu ik zie dat de sloop een stukje privacy in onze tuin zal wegnemen.

Verder staat deze herfstige zondag in het teken van trommelen bij Auris in Zeist, lekker van 13.00 tot 17.00 uur uit mijn dak gaan in de ritmes en het samenspel van de diverse trommels.

Drumming rocks!

Enigjes...

Een van mijn collega's heeft de marathon van Zeeland gelopen, hardgelopen dus. En een andere collega bedacht vanmiddag dat hij daar nog niet voor beloond was. Het blijft een geweldige prestatie tenslotte.
De marathonloper heeft eigenlijk altijd zoete trek. Hij kan het lijen want er zit geen grammetje vet an. Bijna elke dag vult hij de afdelingstrommel met koek en op woensdag heeft hij zijn vaste gang naar de markt alwaar hij vele zakken chocoamandelen bestoven met kaneel inslaat. Ik ken mijn grens en sla zijn aanbiedingen, jawel hij is reuze gul, af. Ik ken mezelf, na het nuttigen van één of twee nootjes, wil ik meer, véél meer en ik kan dat dus niet lijen...

Maar goed, ik dwaal af, mijn collega komt terug met een prachtig cadeau, de ultieme wraak. Namelijk een uitvoering van Trivial Pursuit en dan van chocola. Volgens de gebruiksaanwijzing moet je eerst de drie vragen op het chocoladewikkel goed hebben beantwoord voordat je je mag vergrijpen aan de inhoud. Indien fout dat moet je het chocolaatje terugleggen. Ik heb een blik op de vragen geworpen en die zijn niet mis. Ha dat zal de veelvraat leren :-)

Ik ga er ook gauw een exemplaar aanschaffen, ik zie al voor me hoe we de avond na het diner gezellig aan de koffie met chocospel gaan doorbrengen...

Updeet schoonpa

Vandaag stond in het teken van het behandelplan van schoonpa. Goddank heeft hij blijkbaar niet de ergste soort kanker, ze onderverdelen het in vier categoriën. Ik weet absoluut niet wat het inhoud maar naar het zich laat aanzien valt hij onder kanker categorie drie.
Verder is onderzocht in hoeverre een chemokuur raadzaam zou zijn en dat was in zijn geval niet werkzaam, had ook iets met de genen te maken. Wel mocht hij als proefkonijn meedoen aan een exprimentele chemo in Rotterdam, waar vriendelijk doch beslist voor bedankt werd.
Nu heeft hij ook al jaren last van een plekje op zijn neus welke vaak opengaat. Hij is ermee naar onze dorpsdokter geweest die hem aanraadde er maar een beetje vaseline op te smeren ter bescherming.
Bij de gesprekken vanmiddag zat ook een radiologe die lang bij dermatologie had gewerkt en die dat plekje even bestudeerde en gelijk concludeerde dat ook dat plekje bestraalt moet worden. Twee vliegen in één klap dus. Binnen drie weken gaan de bestralingen plaatsvinden op dagelijkse basis en dan dertig keer. Hopelijk 'klaar' met de kerst dus.
Volgens de chirurg reageert elk mens anders maar bestaat er een goede kans dat hij weinig last van bijwerkingen heeft, dat weet je na de eerste serie bestralingen. Nog maar weer even afwachten dus...

Van die dagen...

Soms, heel soms, word ik overvallen door een bijna onbedwingbare lust tot verbaal geweld. Misschien overkomt mij dit wel om mijn overmatig plezierige aardse bestaan weer even wat te normaliseren. Je hebt immers geen bergen zonder dalen.
Afijn, gelukkig weet ik nu, middels een blogje van Aargh, dat je dat op z'n Oud-Hollandsch alleraardigst kunt doen zodat de negatieve gevoelens die normaliter met schelden gepaard gaan, teniet worden gedaan.
Wat dacht je bijvoorbeeld van:
„Jou verken! jou karonje! jou aenhouster! jou ritse teef! jou sletvink! jou kolreyster! Jou valse prooy! jou vunse pry! jou tochtzwijn! jou hongden aes!
jou bescheete Nayster! Jou duyvels-kop! ’t Is wonder dat ikje dat Duyvel gezicht niet uyt jou oogen hael. Gy vuyle slons en rechte morsebel! O snoode verraadster!
Gaet heen ghy Lapsalfster, ghy snoode leugen verkoopster, ghy bedriegster, ghy schelm, ghy loose langtloopster.”

Zo, en hoe was jouw dag?

Goddelijk weekend...

Na al het gemopper over de vroege herfst mag er ook wel eens opgemerkt worden dat het prachtig was weer, dit weekend en het weer dus ;-). Wel is het goed merkbaar dat het herfstig is als de zon ondergaat. Dan gaat in huize M gezellig de kachel aan en liggen de poezen ervoor in plaats van op de kachel. Das net iets te warm zelfs voor vuurvaste poezen als Tooheys, die haar vaste stek òp de kachel heeft als ie op waakvlam staat tenminste.

De katten zie ik genieten van de zonnige nadagen en ze hebben allebei heel ondeugende kuren. Zo heeft Tooheys ontdekt dat ze in struiken kan klimmen en dat dàt een mooi uitzicht geeft om onverhoedse aanvallen op Foster of Goudlokje te ondernemen. Goudlokje komt niet meer binnen maar is wel regelmatig in en rond onze tuin te vinden, nou dat is prima. We hebben het kokertje om haar hals goed bekeken maar dat is toch echt een magneet voor een kattenluik en heeft ons niets verder gebracht omtrent de identiteit van haar baasje.

En ik? Ik heb genoten van de rust die dit weekend me heeft gebracht. Ik heb me heilig voorgenomen wat meer rust en evenwicht in en om huis te vinden, er gebeurt genoeg in mijn omgeving. Tenslotte blijft die malle wereld maar doordraaien. De komende week wordt het behandelplan voor mijn schoonvader gemaakt en vanaf woensdag is Maxim weer aan het werk en is zijn vakantie voorbij. Wel ontzettend fijn dat hij deze zware tijd vrij is geweest om zijn ouders te ondersteunen.

Vispeuken...

Schrijffout? HA, mocht je willen.
Ik had een bijzondere arbeidzame dag. Ja bijzonder want dit mensch voert eigenlijk in haar vrije tijd niet zoveel uit en zeker geen huishoudelijke arbeid. Maar goed, vandaag bij wijze van hoge uitzondering, de vriezer en koelkast eens nagelopen.
Vooral in de vriezer kwamen wat oude artikelen 'boven' zoals twee hardgevroren pangasius filets. Met de beste wil van de wereld kon ik mij niet heugen deze ooit te hebben aangeschaft wat mij doet vermoeden dat ze nogal oud waren.
Maar goed, ik ben niet zo van de voedsel weggooierige, heeft vast veel met de oorlog van mijn ouders te maken, maar dat terzijde.
De filets waren dan misschien wat ijzig maar roken eigenlijk best wel fris na het ontdooien en ik bespeurde de nodige interesse bij de jongens die werkelijk poeslief zich in mijn nabijheid ophielden.
Tja wat is eigenlijk dan nog eenvoudiger dan de filets even te pocheren en met een vorkje los te maken en met wat kookvocht in hun etensbakjes te schikken.

Groot was dan ook mijn verbazing dat de vis eerst met de tengels werd 'uitgehengeld' om vervolgens met een ferme natte klets op de keukenvloer terecht te komen. Nu kun je bij ons gerust van de vloer eten als je poes bent maar waarom zou je dit doen?

Uiteindelijk kwam alles goed en is alles vakkundig weggepoetst en opgelikt waarna ze zichzelf op een uitgebreide wasbeurt tracteerden, maar toch, wat beweegt katten tot het zo omgaan met hun voedsel?

Heterdaadje...

Katten mogen niet op tafel en ook niet op het aanrecht, vind ik.
Zelf denken zij daar geheel anders over. Foster heeft ontdekt dat ie precies achter de laptop past en hij sluipt er zo geraffineerd achter dat ik het niet doorheb. Tja en na enige tijd is er dan gewenning en weten ze zich gedoogd en lachen ze je uit als je ze terechtwijst.

Foster tikt nog net niet met zijn pootje tegen het voorhoofd maar dat scheelt weinig. Nu vanavond neem ik even afstand van het geschrevene, kijk opzij en krijg de ondeugd in mijn vizier. Ik doe nog een zwakke poging om hem tot de orde te roepen en zeg: "foei" maar weet eigenlijk al dat ik de strijd verloren heb als ik deze minzame blik terugkrijg.

Katten en opvoeden, het blijft een soort van dweilen met de kraan open

Storing....

Vanochtend vol frisse zin me op een berg werkmail gestort. We mailen wat af tegenwoordig, hoor ik van een collega dat outlook het de afgelopen twee dagen niet gedaan heeft. Dan kun je de gemeentelijke toko wel sluiten dus. Outlook is het hart van de software die we gebruiken, alleen al om elkaar telefonisch te vinden, we maken gebruik van een intern digitaal telefoonboek in outlook. Drama dus. Ik kan me helemaal voorstellen hoe hulpeloos je je voelt zonder. Je kunt natuurlijk wel aan andere documenten werken maar zodra je iets wil nakijken of navragen, ga je al manco.
Vandaag waren er nog wel wat naweeën trouwens. We zijn allemaal aangesloten op netwerkprinters en die besloten geheel eigenhandig (ja, zo geavanceerd zijn ze ) dat alle documenten op A5 formaat geprint konden worden. Goed te lezen voor jonge ogen maar aangezien de gemiddelde Utrechtse ambtenaar ver boven de veertig jaren is, was dat zelfs met leesbril niet te doen. En denk nou niet dat je de instelling handmatig kon bijstellen, nee hoor, het apparaat wist het beter.

Ach we hebben ons erdoorheen geslagen en na wat dreigingen dat we de stekker eruit zouden trekken van de walloutlet liep ook die weer in het gareel.
Op naar de donderdag :-)

Uitwaaien...

Vandaag heerlijk met lief naar het strand geweest en het was er een heerlijke dag voor. Strakke blauwe hemel en een heerlijk warm zonnetje. Eigenlijk zo simpel, je pakt wat krentebollen in en een flesje water en gewoon gààn.
Moesten we vaker doen, gewoon lekker samen weg :-)

En morgen? Morgen ga ik weer in het gareel en lekker aan het werk. Het is herfstvakantie, ik verwacht geen drukke werkdag maar goed, je kunt het nooit helemaal zeker weten.

Uitgewaaide groet.

latertje...

Een vol programma zorgde ervoor dat ik geen gelegenheid meer had gisteravond wat digitaal te babbelen. Voor het eerst in hele lange tijd had ik een afspraak staan met twee dierbare oude vrienden, alwaar ik na het werk gezellig een vorkje zou gaan prikken.
Het was een hele gezellige avond met heel wat updeetjes over Italië en ik heb me heilig voorgenomen daar volgend jaar minstens weer een week naar toe te gaan. Ooit wil ik op die plek nog een hele winter doorbrengen, een soort van sabbatical, maar goed dat wordt vast later als ik groot ben ;-)
Het dorp waar deze vrienden een huis hebben, bestaat uit 5 huizen en pak m beet 10 personen maar aan smeuïge verhalen geen gebrek :-)
Ik ga er maar naar toewerken om er in maart een week te verblijven in alle rust.
Tja, en na dat gezellige etentje moest er nog gefietst worden naar Houten. Ik had zelf ingeschat dat ik er een uur over zou doen. Het donkere van de nacht en heerlijke diner gaven mij echter vleugels, geloof het of niet maar ik was in 40 minuten thuis. natuurlijk heeft mijn nieuwe lichte sportfiets daar ook een 'vinger in de pap', maar toch, ik bedoel maar ;-)

Getver...

Ik word net gebeld door Maxim, hij is in het ziekenhuis bij zijn ouders want de uitslag van de tumor zou binnen zijn en ze hebben een afspraak met de neuroloog om de uitslag te bespreken.
Is de neuroloog ziek, tja, ook artsen kunnen ziek worden maar ik vind het nogal wat om je patienten zo in spanning te laten, is er niet iemand anders ? Of hebben ze gezien dat de berichten niet goed zijn en moet de neuroloog dit zelf vertellen? getsie, ik weet niet wat hiervan te denken.
Doet me erg denken aan het afzeggen van de operatie de vorige maand, slechts één dag voor de operatie werd deze toen afgeblazen.
Pfff, zo dat moest ik nog even kwijt

Mist...

Vanochtend was het voor het eerst echt pikkedonker toen ik richting werk vertrok. Vaak zie ik onderweg aan de horizon de dageraad wel gloren, maar vandaag was daarvan geen sprake. Pas bij Utrecht zag ik, bij het omhoogkijken, dat daar de lucht wat lichter werd.

Eenmaal op het werk en op de 5e etage aangekomen zag ik hoe mistig het was en heb ik nog even ongestoord van de gedempte sfeer genoten. Het heeft wel wat, zo'n mistige verstilling. Zeker als je er in alle rust en met een warme kop koffie van kunt genieten.

En hoe is jouw dag begonnen?

Daar izze weer...

Terug van een week te zijn weggeweest, stapte daar, alsof het de gewoonste zaak van de wereld betrof, Goudlokje weer binnen. Natuurlijk hebben we haar resoluut de deur gewezen. Navraag bij de overbuurvrouw bracht ons niet dichter bij de eigenaar. Ook 'zwerft' dit kattebeest in de straten achter onze woningen, dus ze heeft, zeker voor zo'n jong ding, een behoorlijke actieradius. We hebben nu besloten die zware koker om haar nek de volgende keer aan een inspectie te onderwerpen om te kijken of dat nu een adreskoker of magnetische kattenluikopener is. Misschien is de dame in kwestie wel een beetje blond en gewoon de weg naar haar eigen huisje een beetje kwijt.
Ik vind haar overigens wel heel goed kleuren bij ons interieur ;-)

Miss Fridge...

Nou had ik eigenlijk voor vandaag weer een 'roadmovie' gepland. Ik ben naar Alkmaar geweest en ik heb gedurende de hele autotrip opnames gemaakt. Helaas had ik niet door dat halverwege mijn geheugenkaartje al vol zat ;-)Dus al die geweldige opnames van inhaalacties, overvliegend vliegtuigen en in aanbouw zijnde gebouwen (ja, er wordt wat afgebouwd aan de weg)houd je nog even tegoed.
In plaats van de roadmovie een home video dus, want thuisgekomen deze maar even gemaakt. Een gezellig en tevreden snorrende knorrende poes heeft ook wel wat 'herfstigs', afijn oordeel zelf ;-)

Lang kijken...

Helemaal geweldig deze foto van Amazing cat collection. Wat is hier aan de hand dat deze katten zich allemaal zo hoog en droog hebben teruggetrokken. Wat meesterlijk dat dit gezien en dus gekiekt wordt.
Wat je dan ook fantaseert rondom de reden van hun ijle verblijf, deze katten laten zich niet zomaar uit de boom kijken.
Nu we toch in de katten sfeer zitten, ik kwam dit heerlijke 'katten ninja" filmpje tegen, wat een heerlijke wezens zijn het toch ;-)

Updeetjes...

Vandaag naar zuslief in Almelo geweest, een hele trip, zeker op vrijdag met heel wat files. Gelukkig wel de andere kant op ;-)

Ik trof een broodmagere, maar wel montere zus aan. Aankomen is, net als afvallen, een hele strijd. De oplettende lezer zal het zeker zijn opgevallen dat er nog steeds het zelfde aantal kilo's staat als 14 dagen geleden. Dat gebeurt soms zo, een harder laagje vet of zo ;-)
Maar goed, zus blijft 'het eten ' erg moeilijk vinden maar eet wel drie keer per dag en daar ben ik heel blij mee. Tussen de middag heb ik een maaltje warm gemaakt en heb ik met eigen ogen aanschouwd dat er twee aardappeltjes, een soepkom haché en een portie sperciebonen zijn opgegeten. Daar stond ze zelf ook wel van te kijken :-) het was gewoon gezellig en samen eten doet ook eten. Ik kan altijd wel uren aan tafel zitten ;-)

Ook goede berichten van schoonpa, hij is alweer redelijk up and go en zelfvoorzienend. Ook is hij opgewekt en vrolijk. Wel is er sprake van een soort afasie maar als het goed is komt dat door de zwelling van de hersenen en moet dat weer gaan afnemen. Hij is er in elk geval erg vrolijk onder en dat maakt het voor iedereen makkelijk om mee te dealen. Ik heb erg veel bewondering voor hem in elk geval.

Als laatste een foto van de prachtige pashminasjaal, ik draag 'm al de hele week en wat mij betreft mag de winter komen. Het is een heerlijke zachte warme sjaal en de kleur is helemaal goed. Nogmaals mijn hartelijke dank aan Joop! voor het meebrengen van de sjaal.

Nicht Nienke Rocks...

Eerder al schreef ik over mijn nicht Nienke Eijsink en over haar film 'FAN' waar ze toen volop mee bezig was. Inmiddels is dit project afgerond en kun je op haar site een kort stukje hiervan zien. Klik op 'FAN' en onderin op 'play video', als je deze wil bekijken. Begin 2009 wordt de film in NCRV Dokument uitgezonden, waarvan ik uiteraard weer tzt melding zal maken.

Vandaag kom ik een kort interview met haar tegen in de VPRO-gids nummer 40( blz 7).
Ik citeer uit de VPRO gids:

Flying Doctor blijkt rokende actrice

Filmaakster Nienke Eijsink (1977) was als kind bezeten van Flying Doctor Chris Randall, een rol van actrice Liz Burch. Die adoratie zette ze om in FAN, een bijzondere film waarin haar fictieve en echte leven door elkaar loopt.

Waar komt dit idee vandaan?
Nienke Eijsink: "toen ik 12 jaar was bepaalde The flying Doctors mijn leven. Ik schreef brieven naar de VARA, de productiemaatschappij en de BBC. Soms haalde zo'n brief de VARAgids en dat betekende nogal wat bij de fanclub - waar ik trouwens een van de jongsten was. Omdat we geen video hadden nam ik alle scenes van Liz op met een cassetterecorder. Eerst wilde ik dat ze mijn moeder was, daarna mijn vriendin en later wilde ik haar zelf zijn. Achteraf denk ik dat dit ook te maken had met het feit dat ik lesbisch ben ik voelde me een beetje eenzaam en anders dan mijn klasgenoten. Twente was ook niet de beste plek voor een coming out".
Wat vond je moeder er van?
"Zij vond Chris eigenlijk wel een goed rolmodel."
Hoe lang duurde dit?
"Tot ik in een interview las dat Chris eigenlijk Liz Burch was en 2 pakjes sigaretten per dag rookte. Een Flying Doctor! In die tijd was er nog geen internet en informatie summier, al snapte in natuurlijk dat ze een rol speelde. Maar hierdoor wist ik ook dat ik geen Flying Doctor hoefde te worden en dat actrice volstond."

Maar Chris kwam terug in je leven
"Na de kunstacademie las ik dat Liz zonder werk zat en dat was (toevallig?) wel nadat ze een lesbische rol had gehad. Ik dacht ik ga iets terug doen voor de vrouw die zoveel voor mij betekend heeft. Ik naar Australië."

En?
"Het was geweldig! Maar ze begreep mijn filmplan met fictie en werkelijkheid niet zo goed. "kom maar terug met een script," zei ze. dat duurde een tijd en toen ik 3 jaar later terugkwam was ze al iets minder aardig. Ze had ook weer werk, en mij eigenlijk niet meer nodig, haha. Enfin; de film is er. het is nogal eclectisch en ik speel zelf ook in de Flying Doctors. In Coopers Crossing heb ik ook gefilmd, maar daar herinnert niets aan de serie."

Ben je nu klaar met Chris?
'Ik denk het wel. The Flying Doctors is geen escapisme meer, maar werk geworden."

Te zien dus begin 2009, tot die tijd ben ik haar grootste fan ;-)