Eerste familieopstelling
Met haar gezicht tegen de muur. Voelde spijt toen ik haar zo had neergezet, dat verdient ze niet, ze heeft naar vermogen gegeven.
Het was alleen niet genoeg voor mij.
Er zit een ' zielig' kind in mij. Een verwaarloost kindje. Toen mijn alter ego 'Mike' in mijn jeugd het roer overnam, heeft me dat gered maar ook veel gekost. De hardheid en stoerheid van Mike is ten kostte gegaan van mijn compassie en zelfliefde.
Hoewel ik de afgelopen jaren al een paar keer afscheid heb genomen van Mike, zit die versie van mezelf nog vaak aan het roer. Vooral bij situaties waarbij emoties spelen. Boosheid, alleen voelen, gekwetst zijn..
Mike neemt het dan over om me niet te laten voelen.
Ik dank Mike voor voor alle keren dat ik zo kon overleven, nu wil ik verder met Martha aan het stuur, en ruimte maken voor mildheid, zachtheid, en het zielige ondergeschoven kindje. Zelfs nu ik dit schrijf voel ik afkeer van dit deel van mezelf. Maar ik begin de contouren van het kind te zien.
Ik wil van mezelf houden, waarlijk en totaal.
Ik wil alle delen van mijzelf omarmen
Ik wil met zachtheid naar mezelf kijken
Ik wil zonder oordeel naar mezelf en anderen kijken
Ik wil vooruit en groeien en loskomen van de delen in mezelf die me belemmeren in mijn groei.
Hoopvolle groet
