Autopech

Ben net terug van een heerlijke ontspannende vakantie en wil met de auto naar een afspraak. Ik houd ervan om op tijd te vertrekken het leven is tenslotte al jachtig genoeg. Ik stap dus ruimschoots op tijd in de auto en draai de sleutel van het contact om. Het resultaat is een bijzonder zwak gegorgel, dat geeft deze burger geen moed.

Mijn hersenen werken op volle toeren en ik vraag lief naar de startkabels. Vreemd genoeg wil ook de achterklep niet open. Naar de buren dan maar.  Overbuurman Dirk doet niet open, wat nu?
Diederick is gelukkig wel thuis en heeft startkabels maar kan de accu van zijn auto niet vinden. Hoe moeilijk kan dat nou zijn? Maar blijkbaar zijn er automerken die de de accu verstoppen...

Wat een tegenwerking van het universum. Ik probeer ondertussen de fysiotherapeut te bellen dat ik wat later kom maar krijg iemand anders aan de lijn.  --Zucht-

Als de nood het hoogst is, komt de redding nabij. Ik zie ex-overbuurvrouw Hanna aan komen lopen, ze snapt het meteen en haalt haar auto. Diederick hanteert de startkabels zeer vaardig en een minuut later rijd ik in de auto weg. Met een zwaar voetje lukt het me om net op tijd voor de afspraak te komen, wel met een hoge hartslag, dat dan weer wel.

Pfff, wat een start van de dag. Een auto moet starten en rijden anders heb je er niets aan. Na mijn afspraak gelijk doorgereden naar de garage voor een nieuwe accu. Blijkt dat het de originele accu nog is en onze auto is 9 jaar oud.  Hoog tijd voor vervanging dus.

Tussen de oren

Ik ben geen goede slaper. Word van het minste geluid al wakker. Helemaal allergies reageer ik op snurkgeluiden van lief. Is toch ook om razend van te worden?

Sinds vrijdag vertoeven wij in Bad Bentheim in vakantiepark de Roompot. Werkelijk een mooi rustig park met veel privacy en groen.
Vanochtend werd ik echter in alle vroegte wreed gewekt door een luide "gnork fuuuuut". Met een dwarse kop wilde ik al hard met de elleboog uithalen  richting lief. Er was al enige schuimvorming rond de lippen, toen ik me realiseerde dat het geluid niet bij lief maar verder van buiten kwam.
Het was ook geen "gnork fuut"  maar meer "foehoet" en het was niet zo regelmatig als een ademhaling. Ik sloot mijn ogen en zag een uil in gedachten.  Gelijk krulde er een glimlach rond mijn mond en sliep ik weer met plezierige gedachten verder met "ah-wa-lief-een-uiltje".

Toch wel heel bizar dat je in je gedachten een super irritant snurkgeluid kunt transformeren naar een uilenroep. Dat moet ik toch vaker kunnen toepassen. Zou het  nachtleven van lief in elk geval een stuk aangenamer maken.

Verlichte groet

Yes, she's back!

Ik heb de inlogcodes van mijn oude blog weer gevonden. Zo leuk om weer oude berichtjes terug te lezen. Wat een prachtige reis is mijn leven. Up's en downs horen erbij en het voelt goed hier bij stil te staan en over te bloggen.

Zo is het vandaag 9 oktober en heerlijk zonnig. Wel fris maar ik ga zo een lekker stukje fietsen om bij Restaurant Vroeg weer wat lekkere broodjes te halen. Dit is een echt zondag's ritueel geworden. Ik fiets door het Houtense bos (Nieuw Wulven) en kom met een heerlijk leeg en fris hoofd en gevulde fietstas weer terug. Wat wil een mens nog meer?

Terwijl ik dit schrijf word ik gebeld op de pikettelefoon. Er is vannacht iets niet gelukt bij de bouw van de Dafne Schippersbrug en of ik een korte update kan plaatsen. De broodjes moeten dus nog even wachten :-)
Goed geluimde groet!

Jaardag.....

Ik was vanochtend al heel blij dat ik thuis geen Sara bij mijn deur had staan, je weet het tenslotte maar nooit met je buren en naaste familie ;-) Ik dacht dan ook de dans der Sara te hebben ontlopen.

Dacht dus, de schok was groot bij de aanblik van mijn werkplek.

De hele balie beplakt met feestelijke slingers en bordjes met het getal 50 erop en alsof dat nog niet genoeg duidelijk maakt wat er aan de hand is mocht ik ook nog een groot rozet met '50' opspelden.
Ik kan er niet meer omheen, laat staan onderuit en ik laat het (op)gelaten over me heen komen, go with the flow...

Al voor 8.30 uur stromen de gelukswensen met de vele collega's binnen. Dus lieve collega's die mijn openbare werkplek zo hebben opgeknapt, bedankt voor de vele felicitaties, zoenen van volslagen onbekenden en de big smile op mijn gezicht.

Volledig geschokte en in verwarring zijnde groet

Weet wat je eet...

Van collega blogger Redstar kreeg ik een youtube linkje toegestuurd over een aflevering van de keuringsdienst van waarde die ik je niet wil onthouden. De formule van de Keuringsdienst is even eenvoudig als doeltreffend: met argwaan, argeloosheid en nieuwsgierigheid op zoek gaan naar de waarheid achter een etiket. Deze aflevering over ijzer in de cornflakes was zo intrigerend dat ik via uitzending gemist de hele aflevering even heb bekeken (23 minuten).

De aflevering laat de zoektocht zien naar de herkomst van de toegevoegde ijzer in de Special Kelloghs K cornflakes (hu). Het maakt wederom weer glashelder dat (voedings)producenten geen zier geven om het welzijn en de gezondheid van ons consumenten. Geloof de onzinpraatjes niet van de reclames en zorg goed voor jezelf en blijf alert. Wil je de uitzending terugzien klik dan even hier http://player.omroep.nl/?aflID=10196154
Alerte groet!

Verdulleme...

Vanochtend ben ik vol goede moed opgestaan en vastbesloten het lekkers er gelijk weer af te trainen. Niets mis mee zul je denken. Maar in plaats van dat de kosmos mij toejuicht in mijn enthousiasme, krijg ik een natte klets over me heen en kan ik mijn lol op met dweilen.

What happend?
Van de fysio heb ik een aantal oefeningen mee gekregen om thuis te oefenen met gewichtjes. Zuunig als ik ben (of was het luiheid??) bedacht ik mij dat ik net zo goed een fles wasmiddel als gewichtje kan gebruiken en dat werkte tot vanochtend prima.
Helaas heb ik zelf verzuimd de dop er goed op te draaien met als gevolg dat ik een flinke gulp wasmiddel (wat prikt die zooi in de ogen) over mijn kop heen gooi en dankzij de grote brede mond zeker één liter over mijn hoogpolige kleed heb gegooid. Niet ernaast, waar ik het makkelijk kan opdweilen, nee er op. Nooit geweten dat wasmiddel zulke vlekken kon maken.

GRMPFFFFF

Het ruikt er nu wel lavendelfris, dat dan weer wel.

Vakantieleed...

Vanwege wat bizarre omstandigheden vandaag een blogje uit de oude doos.
Het betreft een vakantieverhaal van een oud collega.

Tja, je bent jong en wil op vakantie, dan ga je toch gewoon! Zo gezegd, zo gedaan en werd er met een otootje richting oosterburen gereden.

Collega S. en vriendin met een hoop lol die, ongehinderd door ook maar enige kennis van de Duitse taal, toch daar kwamen waar ze wilden zijn.
Misschien waren ze dan wel jong maar uit een ei kwamen ze zeker niet want elke keer als ze het otootje parkeerden in een Duitse stad dan schreven ze de straatnaam op een papiertje om zo weer het voertuig terug te kunnen vinden. Niet dat ze het eigenlijk nodig hadden want ze vonden eigenlijk altijd het vehikel op eigen 'kracht' terug.

Het zal zo'n beetje aan het eind van de vakantie zijn geweest dat de prille dames na een uitgebreid stedelijk bezoek weer het voertuig wilden opzoeken. Jammergenoeg kwamen de dames er deze keer niet uit en moest het papiertje met straatnaam er aan te pas komen. De dames klampten een Deutsche Polizist aan en begonnen aan hun charme offensief om de diender met handen en voeten duidelijk te maken dat ze hun voertuig zochten en dat het otootje in de straat op het papiertje moest staan.

De agent schoot bij het lezen van de straatnaam onbedaarlijk in de lach, op het papiertje stond namelijk , je raadt het al "einbahnstrasse".