Wind in het hoofd...

Zuidwester of niet, ik heb vanochtend mijn fietsje gepakt. Zo vroeg viel de wind erg mee, de terugweg was daarentegen heel wat spectaculairder, het had weinig gescheeld of ik was na 30 jaar, alsnog in de goot terechtgekomen.

Waar ik ook altijd erg van kan genieten met dit weer, zijn de blikken van passerende en tegemoet komende fietsers, zeker op deze route waar er duidelijke stukken zijn waar je wind mee en wind tegen kunt hebben. Net kwam ik er ook weer een tegen die moeiteloos in het zwaarste vertzet trappend van de brug naar beneden wind in de rug, mij tegemoet fietst en bijna triomfantelijk aankijkt terwijl hij langsrijdt. Ach de volgende keer zit ik net zo met een grijns van oor tot oor.

Ik trap lekker bijtijds richting huis, want ben vanmiddag vrij, en terwijl ik achterom fiets zie ik de gordijnen van onze slaapkamer nog dichtzitten. Maxim houdt wel van flink uitslapen en ik besluit hem te verrassen, mijn weekend is immers ook begonnen.

Stilletjes sluip ik de trap op en maak de slaapkamerdeur heel zachtjes open , kijk om het hoekje om dan te ontdekken dat het bed leeg is en ikzelf vergeten ben de gordijnen vanochtend open te schuiven. Maxim was om 5 uur al op, dat was ik even vergeten...

Laatste keek...

Ik ben vanochtend, terwijl ik lekker naar het werk fietste, alle pluspunten van mijn bestaan nagegaan. En dat waren er heel wat. Heerlijk om zo, gevuld met positieve gedachtes, aan de werkdag te beginnen.

Vandaag had ik even tijd ingepland tussen onze vertrekkende wijkmanager en ikzelf, voor de laatste 'keek op de week'. Helaas (bijna zou ik schrijven 'natuurlijk';-) kwam er wat tussen waardoor deze 'keek' niet door kon gaan. Geeft niets, er zijn wel ergere dingen. Toch raakte ik wel even ontroerd toen ze wat later met twee cadeautjes aanschoof bij mijn bureau. Vanwege de helpende hand die ik haar geboden heb een prachtig fotoboek over allerhande handen, en een zeer fraaie zonnige sjaal waarvan ik alleen al van de kleur vrolijk word. Alsof het zo moest zijn, werden we niet gestoord door telefoon of andere 'binnenkomers' en was er even tijd voor elkaar.

Ik blik zowiezo terug op een lekkere dag. Dat fietsen doet me werkelijk goed en ik ben tegenwoordig geen veertig minuten meer onderweg maar heb mijn tijd bijgesteld naar vijfendertig en das toch nie gek voor dit 'ouwegie'.

Waarheen...

Vanochtend was ik alweer vroeg uit de veren en een wat kortere trippel van 30 minuten is al gemaakt. Misschien dat ik beter gedij met wat kortere wandelingen dan één wat langere. We zullen wel zien. Het was in elk geval heerlijk rustig op straat, op wat vroege kerkgangers na. Ik heb gekozen voor een wandeling langs 'de Wetering' die paralel loopt aan de rondweg en de groene wal die 'ons dorp' omgeeft.

Het lijkt wel alsof de lente is aangekomen, de vogels fluiten dat het een lieve lust is en woerden vliegen snaterend achter elkaar aan om indringers uit hun water te verjagen. Even verderop word ik blatend welkom geheten door een drietal schapen die er eerlijk gezegd een beetje verloren bijstaan, niet voor niets gebruiken we de woorden 'arm schaap', flitst het door me heen...

Al wandelend dwalen mijn gedachten naar vanmiddag. Er staat een drumcirkel in Zeist bij Auris in mijn agenda en ik verheug me nu al op het weerzien van de mensen en het opgaan in de energie die we met elkaar maken. Ik vind het altijd bijzondere middagen in elk geval.

'Wat is nou een half uurtje wandelen?', denk ik bij mezelf als ik na 30 minuten alweer bij de achterdeur sta. Time flies when you enjoy yourself...

Effe lekker niets...

Dat is mijn werk niet...

Ach na twee dagen klagen over mijn werkomstandigheden kan deze derde dag er ook nog wel bij. En eigenlijk was er vandaag helemaal niet veel reden tot klagen. Slechts één spoedje en dat was een herhaling van gisteren. Het versnellingsplan welke vanavond gepresenteerd wordt en waar gistermiddag, nadat ik het tig keer had gekopieerd en geniet, nog iemand zijn plasje over wilde doen en de tekst dus vanochtend moest worden aangepast en waarna het plan wederom mocht gekopieerd en geniet.

Ook 'plingde' vanochtend mijn computer een herinnering dat de archivaris langs zou komen. Goddank een jaarlijks gebeuren want vaker zou ik zo'n droge man niet kunnen velen. Zo'n archivaris is in mijn ogen dan ook van een uitstervend soort en daar hoeft geen actiegroep 'ter behoud van' voor opgericht te worden. Dit soort ambtenaren kunnen we missen. Ik heb een prachtig digitaal en overzichtelijk archief en dat papieren gebeuren mag van mij gelijk door naar het ronde archief.

Zo genoeg over mij! En hoe was uw dag?

Mike's off day...

Liever las ik dat het Mike's day off was maar voor vandaag geldt de titelversie. Een regelrechte boutdag vol misere en ellende veroorzaakt door absentie van collega's, vandaag vier stuks maarliefst. Ik vraag me echt af wat hier de oorzaak van kan zijn. Het lijkt er soms op dat er heel veel negativiteit in het gebouw zit. Elke dag maar weer de wachtruimte vol met mensen met allerhande problemen, net als de hele wijk. Waar houdt het op?

Ik was gewoon blij dat ik naar huis kon en dat het pijpestelen regende, en ik op de fiets, kon me geen moer schelen. Ik wilde alleen maar weg. Thuisgekomen ben ik gelijk eten gaan koken en terwijl dat pruttelde heb ik een zak chips opengerukt en heb daar een flinke hand van opgegeten. Na het eten had ik nog niet genoeg en ben ik naar de winkel gegaan om yogert te halen met crusli. Nu barst ik bijna uit mijn voegen en nog voelt en is het gat in mijn buik niet dicht.

Zo voelt het dus, ik weet het weer. Pure onmacht en uit frustratie stop ik me vol met eten. Goddank morgen weer een nieuwe dag dat ik opnieuw mag beginnen met een schone lei

Warme wind...

Het klinkt een beetje ranzig 'warme wind', maar zo voelde het wel vandaag tijdens mijn kanaalloopje. Ik was begonnen met een prachtig stukje muziek maar zodra ik een beetje buiten de bebouwde kom kwam werd de koptelefoon haast van mijn kop gerukt en was van enig luisterplezier van de meegebrachte muziek geen sprake. Wel heb ik mijn ogen goed de kost kunnen geven en ik heb minuten lang met verwondering naar een 'biddend' valkje gekeken. Ik had de grootste moeite zelf staande te blijven en deze vogel lukte het om schijnbaar moeiteloos tegen de wind in te blijevn hangen in de lucht Dat dit niet mijn foto is maar van raym moge duidelijk zijn.
Naast de blauwe reigers en canadese gansen heb ik volgens mij een boomklevertje gezien, een leuk klein vogeltje met een wittige keel en borst met donkerkoppie en vleugels die loodrecht de boomstam optrippelde en zich niets van mijn nieuwsgierige blikken aantrok. Ik blijf me verbazen over wat je zoal aan kunt treffen als je een beetje aan de wandel bent en je ogen open hebt, ik heb in elk geval genoten ;-)

We zullen dóórgaan...

Heel even voelde ik teleurstelling toen ik van de weegschaal afstapte, slechts 6 ons eraf. Maar onder de douche raakte ik die nare gedachte al gauw kwijt. Ik voel me namelijk helemaal top en vind dat ik er steeds strakker ga uitzien. Mijn stretchbroeken hoeven helemaal niet meer te stretchen en truitjes en shirts zitten beduidend losser. Ofwel, ik ga gewoon lekker door op dit pad wat ik ben opgegaan. Enne 6 ons is toch al gauw het gewicht van twee pakjes roomboter ;-)

Als ik trouwens naar buiten blik doet het weer nogal herfstig aan, de regen loopt in straaltjes langs het raam. Het is natuurlijk lekkerder lopen als het droog is maar het betekent ook dat het rustig zal zijn in het winkelcentrum ;-)

Ik maak mij op voor een herfstige voettocht richting het Rond voor de nodige boodschappen. Zij die gaan uitwaaien groeten u !
Tot later...

Lekker loopje...

Het mag een godswonder heten maar lief en ik hebben een wandeling gemaakt samen en in Nederland. Jawel, ik lieg het niet!

Lief en ik hebben een bijzondere relatie aangaande het samen buitenhuis 'bewegen'. Dat doen we dus niet. Veel meer dan samen even naar de buurtsuper, waar we dan nog ieder ons eigen weg gaan, zit er niet in en daar dat vinden we beiden best.
Een deel hiervan is te wijten aan zijn onregelmatige werk maar niet alles. Zijn bewegingspatroon tekent zich steeds duidelijker af; fietsen van en naar het werk, das genoeg beweging volgens hem. In Nederland bewegen is volgens hem niet fijn, te vol en te druk.
Op vakantie echter, als het tropisch warmvochtig of gewoon godsgloeiend heet is, is hij niet te stuiten en loopt en klimt hij als een klipgeit tegen de meest steile wanden op, in elk geval zie ik geen kans hem in dat tempo te volgen. Van nature houd ik me bij dergelijke temperaturen wat rustiger...

Nu kan het natuurlijk komen omdat hij vanochtend twee vakanties heeft geboekt naar eerder genoemde oorden. Dat kan hem wat toegankelijker voor mijn wandelvraag hebben gemaakt, ik sloeg in elk geval bijna achterover van verbazing dat lief mee wilde wandelen over landgoed Heidestein. Dat ik het geweldig heb gevonden en lief zowaar leuk, ondanks de regen die gestaag op ons neerkwam, wil ik nog wel even hier kwijt...

Dapper op de trapper...

Onder dat motto vandaag weer een flinke afstand afgelegd. Vanochtend levensgevaarlijk vanwege de mist en vanavond, ja ik was weer eens laat, levensgevaarlijk vanwege zich naar huis spoedende automobilisten die vanwege de regen waarschijnlijk weinig zicht hadden op mij. Ik voelde me een eenzame zwoeger, natuurlijk tegen de wind in maar ik zet door. Ik heb het fietsen gemist, het is heerlijk om te fietsen. Tot 5 jaar geleden fietse ik gewoon dagelijks naar Utrecht, daar kwam pas de klad in toen mijn vader wat slechter werd en ik de grote groene lobbes te onbetrouwbaar (en te langzaam) vond. Een klein peugeotje werd gauw aangeschaft want ik wilde gewoon snel naar hem toe kunnen als het nodig was. Het duurde niet lang of ik pakte de auto voor het dagelijkse woon-werk verkeer. Heel begrijpelijk allemaal en ik ben heel erg blij dat ik nu (her)ontdekt heb hoe heerlijk het stoeien met de elementen is. Het brengt oude herinneringen aan het windsurfen naar boven waar ik worstelde met de winden, ik kon uiteindelijk tot een maximum van windkracht 5 het zeil houden. Ontelbare keren vallen en weer opstaan, maar dat gevoel van de wind in het zeil voelen en je hele lijf overgeven en 'hangen' om het zeil te houden, je één voelen met de mast, plank, wind en water, bijna in plané over het water scherend, WAUW!

Terug weer naar het hier en nu, ben ik blij bij elke ronddraaiende trapper en regenvlaag die in mijn gezicht waait.

Ik leef!

Ja hallo zeg...

Had vandaag niet helemaal 'mijn dag'. Mijn lange werkdag van gisteren en het weer bijtijds naast het bedje staan vanochtend heeft hier ongetwijfeld een rol in gehad. En mijn van nature sterk aanwezige korte lontje draagt op dit soort momenten ook niet erg bij...

Ik krijg een telefoontje van een dame die wil weten wat de status van haar in december ingediende klacht is. Op zich niets bijzonders, ik ben er om mensen verder te helpen en de weg te wijzen in ambtenarenland. Maar het wordt al gauw een ietwat grimmig gesprek omdat ze eist dat ik haar terugbel, iets wat in dit geval niet erg handig is omdat ik er dan als een messenger tussen zit, ik moet de informatie elders halen en weer terugkoppelen aan haar, wat natuurlijk weer meer vragen oproept. Mij lijkt het verstandiger dat ze rechtstreeks met de afdeling zaken doet waar ze moet zijn. Ik wijs haar de weg en daar neemt ze geen genoegen mee. Ik heb zelden zo'n starre dame ontmoet en ben verbijsterd over wat ik allemaal in mijn lijf voel als ik zeer boos heb opgehangen na haar nog net een prettige dag te hebben gewenst. Toch voelt het erg onplezierig en onbevredigend om zo een gesprek af te sluiten. Ik laat het maar met moeite los.

En waar haar klacht over ging? Ze heeft geluid- en stankoverlast van de A2 alsof we dat met een omleidinkje even kunnen regelen.

PFFFFF...

Het houdt je van de straat...

Vanavond mag ik weer bij het maandelijks overleg zitten van de wijkraad, een lange dag dus want ze weten van geen ophouden en kunnen lang blijven plakken. Zeker met het onderwerp van vanavond, namelijk het samenscholingsverbod op Kanaleneiland. Eerst roepen ze om harde maatregelen en nu gaan we te ver met het instellen van het samenscholingsverbod. Ach we zullen het wel zien straks en misschien valt het allemaal wel mee, whoehahahaha

Moge het nog niet duidelijk zijn waar mijn passie ligt, hier in elk geval zeker niet :-)

Effe niets dus...

Ik heb heerlijk gesmuld van mijn beschuitje maar heb 'm toch ook maar even 'vereeuwigd'. Het zal je toch maar overkomen als roze muisje gemaakt worden met eigenlijk maar één doel in je bestaan, namelijk tesamen met een heleboel andere rose muisje verdwijnen in grote feestvierende monden omdat er een meisje is geboren en je komt dan in een doos met blauwe muisjes terecht.

Wat is er gebeurd en waar is het misgegaan? Het heeft mij wel enige tijd prettig bezig gehouden, niet dat ik achter de oorzaak ben gekomen. Misschien heb ik te lang digitaal meegesnoven bij die brandweerman van Nick...

Hoe dan ook er komt eigenlijk niets uit mijn vingers qua blogje, hier zult u het mee moeten doen. Thats all folks :-)

Jippiejahee...

Toch wel enigzins gespannen nam ik vanochtend plaats op de onverbiddelijk correct aangevende digitale weegschaal. Ik heb deze week wat minder gefietst dan voorgenomen vanwege de regen, maar daar tegenover staat dat ik wel wat meer de benenwagen heb genomen in mijn lunchpauze. Ook waren er de afgelopen week wat feestelijkheden waarbij ik het nodige genuttigd heb waaronder 4 glazen champagne, kaas, veel pure chocola met hazelnoten, stroopwafels en als kersje op de cake een heus slagroomgebakje. Dat laatste was om iemand te overtuigen dat ik niet aan 'het lijnen' ben. Al met al kijk ik tevreden terug want ik had niet gedacht dat ik mijn streven van één kilo zou halen maar dat is me wel gelukt. Ook kan ik met mijn hand op het hart zeggen dat ik me niets heb ontzegd en heerlijk mijn buik rond heb gegeten. Vol vertrouwen ga ik de komende week in en leg de lat ietsie hoger door op 1 februari de magische grens van 100 te bereiken...

Hollandsch Glorie...

Door een opmerking van Wieneke over dat koolraap varkensvoer zou zijn, voel ik me geïnspireerd de vergeten groentes van Nederland wat meer onder uw aandacht te brengen. Te beginnen bij het begin natuurlijk. De winter is bij uitstek het seizoen om van echte oud Hollandse groentes te genieten. De mensen met een moestuintje weten al vast wel hoe de meeste wintergroentes het beste bewaard kunnen worden en dan bedoel ik niet blancheren en hup de vriezer in. Nee, vroegah toen de vriezer nog niet bestond (een strenge winter daargelaten) werden harde wintergroentes zoals kolen, pastinaken, pompoenen en wortelen bewaard in kelder of schuur in een kist met zand.
Zo ook dus de koolraap, belangrijk bij deze bewaarmethode is dat de groenten niet hutje mutje liggen maar een beetje de ruimte hebben en elkaar niet aanraken en een beetje kunnen 'ademen'. Zo kan koolraap makkelijk enkele weken goed blijven op een droge donkere plaats. Tja, en hoe smakelijk deze groente is hangt af van de bereidheid om deze groente klaar te maken.
Voor de nodige ideeën om de koolraap te bereiden verwijs ik door naar de receptensite van Odin, de bio grootgrutter. Hier heb ik al jaren een abonnement op elke week een verrassingstasje met biologische en soms biodynamische geteelde groenten. Tot zover deel een, want dat hier sprake is van 'vergeten groenten' in meervoud mag duidelijk zijn...

Reuzetrek...

In afwachting van het avondmaal, welke in de oven staat te bakken, kan ik alvast van de salade gaan snoepen of mij nuttig maken met het schrijven van mijn dagelijkse blogje. Ik kies voor het laatste en terwijl ik lekkere luchten naar binnen snuif vraag ik me af waar ik het vandaag over wil hebben maar er dringt helemaal niets door tot mijn hersenen behalve dan de geuren van het eten. Vandaag eten we aardappels en als frites gesneden koolraap en lange stukken prei , allemaal in één bak à la Jamie Oliver in de oven met een klein restantje kruidenboter. Geflankeerd met een vegaburger (ook uit de oven) en een salade.

Vandaag ben ik met de auto naar het werk gegaan, er stond zo'n ontzettende wind dat ik in fietsen even geen zin had. Wel heb ik een heerlijke lange wandeling tussen de middag gemaakt, dat dus weer wel. Het voelt trouwens net alsof ik meer energie krijg van dat bewegen. Althans overdag wat meer energie, als ik thuiskom en de laatste boodschapjes heb gehaald en het eten is op dan gaan bij mij de lampjes een beetje uit. Deze week lag ik elke avond rond negen uur in mijn mand maar dat mag wel als je om half zes weer kwiek naast je bedje wil staan ;-)
Ah, dinner is ready, later.......

Het smaakte me voortreffelijk, wel wordt het buitenste laagje prei een beetje taai maar die heb ik gewoon niet opgegeten. De binnenkant zag mooi groen en was heerlijk zacht. Ook de koolraap was heerlijk zacht.

Navigeren...

Tussen de middag, tijdens mijn lunchwandeling langs het Amsterdam Rijnkanaal, spotte ik deze wreed onthoofde bloemetjes in het gras.

Ik werd er eigenlijk wel vrolijk van en waande me heel even in teletubbieland.

Verder zit ik de denken om een navigatie geval aan te schaffen voor in de auto, zodat ik zonder stress van A naar B kan gaan. Maxim vindt dit natuurlijk klink klare onzin en begrijpt niet waarom het mij niet lukt te reizen zonder deze kunstgrepen, maar ik heb vreselijke stress als ik op onbekend terrein ben. Vorig jaar ben ik nog een keer, na uren rondrijden, onverrichte zake terug gereden naar huis omdat ik het verpleeghuis van mijn tante niet kon vinden...

Ik heb mijn oog laten vallen op de compasseo van Packard bell. Is er iemand die hier ervaring mee heeft of met een ander merk. Ik wil wel dat ik in heel Europa kan rondtouren en het moet natuurlijk erg gebruiksvriendelijk zijn en zo. Ik ben heel benieuwd wat de ervaringen van jullie zijn hiermee. Is er iemand met zo'n ding?

Life goes round and round...

Heeft u 'm al gedaan de persoonlijkheidstest van 'Hart en Ziel'? Ik wel vanochtend, niet dat ik erg veel waarde hecht aan dit soort testjes, daarvoor is het te kort en te oppervlakkig. Het leuke is dat je 'm vaker kunt doen, alle resultaten kunnen worden opgeslagen en je kunt jezelf dus 'monitoren'. Een andere mogelijkheid is om je door anderen te laten beoordelen en op jouw beurt ook weer iemand te 'beoordelen'. Gewoon leuke 'spielerei' dus.

Van geheel andere orde was het gezamenlijke ontbijt vanochtend. Het is heel duidelijk dat kwart voor acht een te vroeg tijdstip is voor een gezellig spontaan samenzijn. Blijkbaar hebben ambtenaren en welzijnwerkers een langere aanloop nodig of meer koffie alvorens er gezellig gebabbeld kan worden. Hoe dan ook het ontbijt was lekker en ik kan u met trots melden dat ik het bij één zeer verantwoorde donkerbruine boterham met kaas gehouden heb en een heel bescheiden bakje magere yogert met muesli en dat ik mij wederom op de fiets heb getransporteerd. Ik vind het werkelijk heerlijk om te fietsen, zelfs met wind tegen. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ik waarschijnlijk minder heldhaftig zal zijn als er regen in de lucht zit maar voorlopig is het heerlijk fris en droog.

'm smeren...

Doet u dat wel eens, er stilletjes tussenuit knijpen? Nou ik wel, vanavond is er een nieuwjaarsreceptie van onze dienst maar ik 'poets de plaat'. Ik zie altijd vreselijk tegen die 'gezellige' netwerkbijeenkomsten op, als ik een taak heb dan is het prima maar aanwezig zijn en gezellig doen dat ligt niet in mijn aard, dat wil ik niet meer, dat voelt teveel als 'aanpassen'.

Hoewel het bijwonen van dit soort dingen niet verplicht is word je toch geacht aanwezig te zijn. Erg dubbel dus, ik vind echter mijn vrije tijd te kostbaar om deze te verdoen met dit soort 'gezelligheden'. Bovendien ben ik nog steeds fietsende en wil ik graag bij daglicht naar huis fietsen. Overigens heb ik morgenochtend ook al een nieuwjaarsontbijt en zeg nou zelf één zo'n sociaal samenzijn is toch meer dan genoeg? Op dat ontbijtje verheug ik me zeer. Ik heb vandaag inkopen gedaan en lekkere gezonde dingen aangeschaft zodat er voor elk 'bekkie' wel wat is. Kijk dat vind ik nou wel leuk, een beetje bezig zijn, wat lekkers op tafel zetten, een beetje verzorgen.

Op de foto bovenin staat mijn lunch van vandaag, eenvoudig doch voedzaam. Tortilla met rauwkost, heerlijk en je kunt er eindeloos mee varieren ;-)

Zien en gezien worden...

Het is half elf en kom net terug van mijn dagelijkse 'frisse neus'.

Ik heb onderweg lang zicht gehad op een oudere man en zijn border collie die voor mij uit liepen. Wat een heerlijk stel, de hond zo alert en gericht op de oude baas die op zijn beurt weer hele zachte aanwijzingen gaf waarop de hond er als een pijl vandoor ging of weer terug kwam. Toen ik hem even aansprak en vertelde dat ik zo van ze had genoten, raakte hij bijna niet uitgepraat over zijn oogappel. Hij had voor zijn hond wel een kudde schapen willen aanschaffen maar het ontbrak hem aan genoeg ruimte...

Halverwege werd ik ingehaald door twee joggende dames op leeftijd die constant aan het kletsen zijn, waar halen ze de lucht vandaan?

Bij het Amsterdam Rijnkanaal aangekomen ben ik even blijven staan om te genieten van de vele ganzen die bezit hebben genomen van het langsgelegen weiland. Ze kibbelen een beetje en met veel bravoure worden groepjes andere ganzen naar een verder gelegen weiland opgejaagd. Zou er al een beetje voorjaar in de lucht zitten?

Ik kijk naar de langsvarende schepen en steek spontaan mijn hand op en zie hoe er enthousiast wordt teruggezwaaid en probeer me voor te stellen hoe het zou zijn om de wereld in het tempo van een varende schuit aan je voor bij te zien trekken. Dat lijkt me heel wat aangenamer dan op de vrachtauto in de file te verkeren ;-) natuurlijk zal er ook aan het scheepsbestaan wel de nodige haken en ogen zitten maar voorlopig lijkt het mij geweldig en kan deze dag niet meer stuk!

Vreemd gaan met Tony...

Nu ik de afgelopen dagen zo'n prachtig positief en vooral sportief beeld van mij heb laten zien, moet me nu toch wel even van het hart dat ik vandaag een -offday- heb. Niet dat ik mij per automobiel richting werk heb laten vervoeren, integendeel, ook vandaag heb ik weer flink van me afgetrapt, tot jankens toe. Wat kan zo'n schraal oostenwindje aankomen. Ook heb ik me niet laten gaan in de locale super. De verleiding was daar groot, zeer groot er waren daar diverse producten die naar me schreeuwden 'neem mij, eet mij en proef mij'.

Eindelijk veilig thuisgekomen had ik zo'n vreselijke trek dat ik me vergrepen heb aan een heerlijk stuk. U begrijpt dat Tony mij iets geeft wat ik bij Maxim onmogelijk kan krijgen. Tja, en na zo'n robbertje met Tony voel ik me schuldig en tegelijkertijd was het zoo lekker en wil ik meer, veel meer.

Waar dit moment van zwakte vandaan komt, u mag het zeggen. Ook als u weet waar ik deze Tony's kan aanschaffen want wat zijn ze lekker...

Ga toch fietsen!

In het kader van 'trap eens wat vaker naar je baas' zat ik vanochtend om 06.15 reeds op het fietsje richting Utrecht. Het eerste kwartier was knap koud, zeker zonder handschoenen want die was ik vergeten. Daarna werd het warm, heel warm. Ik heb het in 40 minuten gefietst en dat vind ik geen slechte prestatie van mezelf. De terugweg was zeker zo aangenaam daar het zelfs een beetje zonnig was.

Over de tussenliggende tijd van 8,5 uur wil ik het niet hebben oké ;-)

Wel wil ik u attenderen op een beregoede film die ik gistermiddag mocht aanschouwen (DVD) met de titel: 'Das leben der anderen'.

Het verhaal gaat over een stasi-officier die toezicht moet houden van hogerhand op een toneelschrijver en die door al het luistervinken zelf wordt aangeraakt door de liefde en de vrijheid van geest, zaken die hem tot dan toe onbekend waren, hij heeft ook helemaal geen privéleven en leeft voor zijn werk.

Langzaam maar zeker zie je hoe hij afstand neemt van zijn plicht jegens het nationaal socialisme in de DDR en het Oost Berlijn van 1984. Werkelijk heel boeiend en soms tenenkrommend van het vele onrecht maar boeiend tot het eind. Een aanrader dus.

Frisse start...

Ik ben vanochtend al vroeg opgestaan en ik heb inmiddels een frisse wandeling achter de rug. Niet dat ik vanochtend al zo uitgeslapen was maar het was meer om nog even in de stilte te kunnen wandelen in ons dorp. Tegn half elf is de locale jeugd uitgeslapen en dan krijgen we de nabrandertjes en geloof het of niet, ik ben een beetje bang voor vuurwerk en houd al helemaal niet van harde knallen, behalve dan van een champagnefles zo op z'n tijd ;-)

Tot mijn grote vreugde heb ik heel wat vogels gezien op mijn wandeling, een aantal hebben het geweld van afgelopen nacht in elk geval overleefd. Ik vond mijn wandeling in de vroegte in de mist bijzonder en bijna metafories voor het begin van een nieuw jaar. Het deed me ook erg denken aan een wijsheid van Martin Luther King:"Als je vertrouwen hebt, hoef je niet de gehele trap te zien om de eerste stap te zetten". Vanochtend was het zicht zeer beperkt, ik zag niet verder dan 50 meter vooruit en bleef lekker doorstappen...

Ben gisterochtend, op de valreep, nog even bij de kapper langsgegaan voor een, hoe kan het anders, frisse coup!