Oudjaar 2007

Het is een dag zoals alle andere dagen behalve dan het verschil dat er veel geknald wordt en er bij vlagen een flinke kruitdamp hangt. Mijn oud en nieuw 'viering' is sober, als altijd. Maxim viert het met zijn familie en ik blijf lekker thuis bij de katten. Ik zal wat zappen of naar muziek luisteren. Als het droog is en niet te hard waait vanavond, dan maak ik een mooie fik in onze vuurkorf op het pleintje om 00.00 uur. Op dat fikkie komen altijd aardig wat buurtjes af en dan kleumen we even samen en gaan ieder ons weegs.

Wellicht heb ik vanavond nog zin te bloggen, alles staat open, ik zal het wel zien.

Voor nu wens ik een ieder een gezellige avond en dat 2008 een mooi jaar mag worden in alle opzichten!

En misschien nog een magere tip als alternatief voor oliebollen. Makkelijkste is om het oliebollenbeslag in plaats van in de frituurpan, gewoon te bakken (15 - 20 minuten 190 graden) in muffinvorm. Heel goed eetbaar al mogen ze de naam 'olie'bol natuurlijk niet dragen ;-)

Het wilgenloopje...

Vanochtend ongekend lang in mijn bedje gelegen. Ik werd pas om 10.30 uur wakker (bloos). Dat is helemaal niets voor mij en ik vind het een beetje zonde van mijn dag. Maar daar sta ik niet te lang bij stil, is nu eenmaal zo. Gauw aangekleed, ontbeten met heerlijke bak koffie met roggebrood met kaas en met de walkman op een heerlijk loopje gedaan naar het Amsterdams Rijnkanaal en dan langs 'de Staart' en de UFO landingsplaats weer terug naar het Oude Dorp. Op het laatste stukje staat een hele rij knotwilgen en ik verbaas me over de verschillende kleuren. Van grijs en bruin naar hel geel en knalrood. Is er iemand die weet waarom dit zo is? Op de foto zie je duidelijk een paar knotwilgen er qua kleur uitknallen.

Ik kom heerlijk warmgelopen en uitgewaaid thuis, wat een heerlijke wandeling. Morgen doe ik dat weer en vanaf nu veel vaker.

Honderdenzeven...

Mike is het zat. Het is nog niet zo erg als op de hiernaast afgebeelde tekening, maar ik ben het zat om me ongemakkelijk in mijn eigen lijf te voelen.

Vaak bedenk ik mij als ik moe en vol in mijn bedje lig, de meest prachtige plannen en voornemens om 'wat' aan gewicht te verliezen. Een riante positie om met een volle maag allerhande slanke gedachtes de wereld in te helpen. Helaas houden deze nooit zo lang stand. Als ik opsta de volgende morgen wil ik heel graag een ontbijtje en zo sukkel ik de hele dag door. Niet dat ik zo'n snoepert ben maar ik kan gewoon de hele dag door eten. Ik voel me gewoon lekker als mijn buik vol zit. Verslaafd aan eten dus.

Dertien jaar geleden was ik superslank en verslaafd aan sigaretten, daar stond ik mee op en ging ik mee naar bed. Ik heb dus de ene verslaving met de andere verruild, en eerlijk is eerlijk er is ook een tijd geweest dat ik die extra kilo's heerlijk vond. Men prees mij als ik zo zat te genieten van het eten en moedigde mij aan meer te eten. Niet dat ik de 'schuld' bij anderen wil neerleggen, elk pondje ging echt door mijn mondje, maar toch speelt het wel mee. Eindelijk werd ik gezien en kon men niet meer om mij heen, letterlijk. Alleen van binnen veranderde er niet zoveel, de onzekerheid en het gevoel van het altijd tekortschieten bleef.

Nu ik langzaam maar zeker door de gevolgde trainingen zoals Deep Change, steeds positievere gedachtes over mezelf krijg wil ik ook graag van die extra en inmiddels overtollige ballast af. Vanaf nu zal ik geregeld de kilo's van me af schrijven op dit blog. Als stok achter de deur want schrijven en met name bloggen is een grote hobby geworden.

Was gegroet, the incredible shrinking woman ;-)

Aardig...

Droevenis...

Op de terugweg naar huis vernam ik dat Benazir Bhutto door een aanslag om het leven is gekomen.

Ik houd me al lange tijd ver van het 'nieuws', niets dan ellende waar ik in elk geval niet goed van word, kan er niet meer zo goed tegen en dit soort berichten bevestigen dat weer..

Enkele weken geleden heb ik nog een videofilm over haar terugkeer naar Pakistan mogen aanschouwen. Ik ben toen zeer aangenaam getroffen door deze prachtige sterke vrouw die zich in dat door achterlijke mannen geregeerde land wilde inzetten voor broodnodige hervormingen. Tijdens die film was er ook al een aanslag op haar leven maar ze liet zich niet bang maken. Wat kun je in hemelsnaam uitrichten tegen mensen die tegen vooruitgang of zelfs de kleinste veranderingen zijn. Wat mij trof in die reportage was de hoop die ze terugbracht naar Pakistan, dat het anders kon, blije gezichten.

Aan de andere kant zijn er de verhalen dat ze corrupt zou zijn en over de nodige bankrekeningen zou beschikken. Ik weet niet wat waar is en kan alleen afgaan wat ik van haar gezien heb.

Haar strijd is in elk geval voorbij, ik schaar haar bij de andere Groten als Ghandi en Luther King en blijf hopen dat dat de wereld nog tijdig tot inkeer zal komen.

Er heeft zich iemand opgeblazen in de buurt van Bhutto's voertuig. Zij liep daarbij zware verwondingen op en bezweek in het ziekenhuis. Volgens bronnen in het ziekenhuis vielen daarbij nog 19 andere doden. De aanslag komt tien weken na de terugkeer van Bhutto naar Pakistan na jaren van ballingschap. Ook toen vond een zelfmoordaanslag plaats in de havenstad Karachi waarbij 140 mensen het leven lieten. Over twee weken zijn er in Pakistan parlementsverkiezingen.

Geluksmoment 2007

De voorbereidingen voor de familie maaltijd zijn afgerond. Terwijl de een in de keuken bezig was heeft de ander het huis gepoetst. Nu zijn ze zelf aan de beurt, zij neemt een lekker ontspannend bad terwijl zij naar hem kijkt als hij zich scheert. Met rustige lange halen ontdoet hij zich met een scheermesje van zijn eendags baard. Steeds meer gezicht wordt zichtbaar. "Skroetsj, skroetsj" doet het mesje en nog een keer wordt alles zorgvuldig nageschoren. Ze kijkt naar hem en glimlacht terwijl hij helemaal opgaat in zijn bezigheden en rare gezichten trekt. Ze is trots op hem en straalt als ze naar hem kijkt. Via de spiegel kruisen hun blikken en ze voelt zich warm worden onder zijn blik. Het lijkt wel of haar hart groter groeit, zo groot dat het bijna pijn doet. Dit is haar lief, zo lief. En dat al twaalfeneenhalf jaar.

Gelukkig kerstfeest!

De voorbereidingen...

Morgen komt mijn schoonfamilie gezellig een vorkje prikken. Niet zozeer omdat het kerst is maar meer omdat we dat gezellig vinden, ik graag mag koken en van publiek houd in mijn keuken en iedereen vrij is. Vooral dat laatste is een klein wonder daar Maxim en zijn zus allebei onregelmatig werken en het zeker niet vanzelfsprekend is dat er van een gezamenlijke vrije dag met kerst sprake is...

Als ik terugblik naar het afgelopen jaar dan is er veel veranderd qua eetgewoontes. Zo was de hele familie (ik incluis) niet vies van een flinke homp vlees. In de loop der jaren zijn we echter steeds bewuster voor minder vlees consumptie en biologische producten gaan kiezen en sinds enkele maanden eten we praktisch geen vlees meer. Ik schrijf praktisch want Maxim ziet nog graag een goede rookworst bij zijn stamppotje en ook de harige jongens blijven erg geïnteresseerd in een plakje echte worst. Ja die zijn niet gek hoor en hebben absoluut geen trek in de sojatarwekunstworsten die ik ze wel eens voorhoud :-)

Maar goed, het is kerst en we hebben een ambachtelijke slager in het dorp die ook zelf nog slacht en de (scharrel)varkens en koeien bij een locale boer weghaalt. Voor de liefhebbers morgen is er dus ook een zeer bescheiden hoeveelheid vlees naast een heel scala aan vegetarische producten.

Vandaag ben ik in elk geval druk met voorbereiden. De boodschappen zijn binnen en ik maak alvast de stoofpeertjes, kruidenboter, aardappelschotel en het deeg voor de hartige groententaartjes voor bij het gourmet.

Zij die voorbereiden groeten u :-)

Film...

Bij wijze van hoge uitzondering heb ik gisteravond wat tijd voor de kijkbuis doorgebracht. Al zappend kwam ik langs duidelijk Australische beelden. Meteen geboeid bleef ik 'plakken' en deed dat de rest van de film.

Het verhaal speelt ergens in de 30-er jaren van de vorige eeuw waar de Australiërs bedacht hadden (regeringsbeleid!) om halfbloed Aboriginal kiddo's 'gewoon' bij hun moeders weg te halen voor een soort van 'witte' Engelse hersenspoeling. Deze kinderen worden aangeduid als 'the lost generation'. Het verhaal: drie aboriginal kinderen die weggehaald zijn en in een opvoedkamp zijn terechtgekomen, lopen weg en leggen 1000 mijl te voet af door de woestijn o.a. langs de 'rabbit-proof fence en worden door de camera gevolgd op hun tocht.
Zeer schrijnend allemaal als je weet dat dit roven van kinderen tot 1970 heeft geduurd. In dat jaar werden aboriginals pas in de statistieken opgenomen als deel van de bevolking, ervoor waren ze als dieren beschouwd door de Engelsen. Niet iets om erg trots op te zijn als regering...



Om nog even in Aussie sferen te blijven, plaats ik deze foto die mij toegemaild werd. Voor het geval u geen idee had hoe sterk slangen kunnen zijn.

Ik weet het niet helemaal zeker maar ik denk dat dit een (olijf?)python (wurgslang) is die net zijn wekelijkse prooi (een wallabi of kangaroe) heeft gevangen. Klik eventueel op de foto om hem groter te bekijken. Prachtig hoe deze slang opgaat in de omgeving. Zo heeft hij naar alle waarschijnlijkheid ook de wallabi kunnen verschalken. Deze leven op de meest moeilijk bereikbare rotsformaties, behalve voor deze slimme snake dan ...

Nabrandertje: gezien de typische en unieke rotsformatie is Australië expert Maxim ervan overtuigd dat deze foto afkomstig is uit Karijini Park in West Australië en ik denk dat hij daar wel eens gelijk in zou kunnen hebben.

Gezellige dagen!

Bloggenoten,
Ik ben gisteravond aan het fröbelen geweest met de bedoeling een mooie kaart te fabrieken. Helaas voor u resulteerde mijn 'ramzijn' (moet snel en in één keer goed) me tot enige imperfectie. Maakt allemaal niet uit wat ik bedoel te zeggen is:
Hele gezellige feestdagen!

Ut ophalen kan ff duren (maar dan heb je ook wat ;-)

Lui, links en lak aan de burger...

Kom ik vandaag langs een artikeltje over een boekje vol vooroordelen over 'de' ambtenaar.

De titel pakte me: "Lui, links en lak aan de burger".

Die vooroordelen zijn er dus genoeg, ik denk gelijk aan een heel scala aan ambtenarenmopjes zoals "waarom kijkt een ambtenaar s'ochtends nooit uit het raam?"

In dit boekje worden maar liefst tweeënveertig vooroordelen jegens 'ons' ambtenaar onderzocht en getoetst. We zouden saai zijn, minder hard werken en last but not least kunnen we lezen hoe Xaviera Hollander (ja, die ja) over het sexappeal van een ambtenaar denkt. Heeft ze de laatste tijd wel eens naar zichzelf gekeken ?

Goddank zit deze werkweek erop, de laatste loodjes waren even zwaar maar we hebben het glansrijk doorstaan. Dit mede dankzij de hilarische bijdrage van Aargh aan deze dag.

Donderdag kom ik pas weer opdraven. Tot die tijd ben ik lui, links en heb ik lak aan alles!

PS, natuurlijk kijken ambtenaren 's ochtends nooit uit het raam, dan hebben ze 's middags niets meer te doen.

Hoezo een baard?

Haha, zij die gaan vrijbuiteren, groeten u!

We zijn er bijna...

Ongewoon snel raast de dag voorbij, het is ook langer donker dan dat er daglicht is maar ik vind het evengoed ongehoord snel gaan.

Vandaag kreeg ik zowaar de kerstman aan mijn bureau geflankeerd door twee lieftallige rendiertjes en werd er een 'gouden' engeltje uitgereikt. Goddank geen zedepreek, wat dat betreft houdt de santa het een stuk luchtiger dan de sint. Ook geen foto van dit fraaie span maar van een zeer ongeduldige en hol ogende Tooheys die zich optrekt aan het randje om door het glas in de deur te kijken waar of dat het eten blijft. Dat hierbij het raamlatje helemaal naar de gallemiezen gaat zal u duidelijk zijn maar dat zal mijn pret hierom niet onderdrukken. Morgen nog een laatste dagje buffelen en dan ga ik genieten van enkele dagen NIETS :-)

Twaalfeneenhalf...

Zo wat een productieve dag, ik zeg het zelf maar even ;-) Om zeven uur scherp zat ik al te werken en dat was maar goed ook want alle tijd vandaag kon ik goed gebruiken. Tijdens de vergadering van gisteravond kwamen we een verzendingsblunder tegen en dat mochten we vandaag rechtzetten. Heerlijk wat een teamwork, het lijkt wel als er een beetje stress is je heel goed efficient kunt werken.

Vanmiddag kreeg ik nog even een extra baan over de schutting gegooid, vanwege het offerfeest waren de twee collega's aan de balie vrij en de andere twee ziek. No problemo hoor, Mike draait die dienst er gewoon bij. Eerlijk is eerlijk, het ging allemaal gesmeerd, wel jammer dat ik geen dubbel salaris ontvang zo :-) Ook dacht ik lekker om 15.30 uur naar huis te kunnen aftaaien maar helaas was er niemand beschikbaar om de baliedienst over te nemen. Tot 17.00 uur gebleven en rekenend op een flinke file was ik tot mijn grote verbazing in twintig minuten thuis. Waar ik door mijn lief een warm welkom werd geheten met een prachtige bos bloemen en zoenen...

Twaalfeneenhalf jaar getrouwd, and going strong. Dit houden we nog wel effe vol hoor, easy :-)

Het gesprek...

We zijn er niet uitgekomen, het draaide uit op een ordinaire 'welles niettus'. Jammer maar het heeft nu in elk geval wel duidelijkheid inzake verlof nemen opgeleverd namelijk dat de 'regels' als vannouds zijn, ongewijzigd dus. Een magere 'overwinning', voor zover we daar van kunnen spreken. We laten in het midden waarom ik geen vrij heb kunnen krijgen en gooien het op 'miscommunicatie'. Tja, en daar zit 'm dan net de angel. Ik kan niet zeggen dat ik opgelucht of blij ben, er zit nog steeds veel boosheid die heel makkelijk met het maken van excuses opgelost had kunnen worden. Er blijft een naar gevoel achter, ik had 'gewoon' graag gehoord dat ze zich vergist had...
Verder afgesproken elkaar direct aan te spreken op onduidelijkheden. Hoewel ik toch in de emotie schoot (erg boos) vind ik het toch goed dat ik voor mezelf ben opgekomen en me niet heb laten overdonderen. Ach ja, die rammen blijven koppig hoor :-)
Verder heb ik nog een lange avond voor de boeg met een vergadering.
Zij die nog tot 22.00 uur 'onder de pannen' zijn, groeten u.

Van krabben en ballen...

Haha, mijn dag begon uitzonderlijk goed. Allereerst startte de motor toen ik het sleuteltje omdraaide, wat lang niet overal vanochtend zo vanzelfsprekend was...

Ten tweede was ik zo verstandig geweest mijn anti bevries dekje over de voorruit heen te trekken. Zag ik andere dagen nog besmuikt lachende voorbijgangers terwijl ik in de wind worstelde met het aanbrengen van het dekje. Vanochtend bleek ik in elk geval niet meer de enige, wel de enige met origineel antivriesdekje want lakens en zelfs kranten trof ik aan op buurauto's. Overal om mij heen hoorde ik het bekende schrapen, gerechtigheid voor al die keren dat ik uitgelachen ben omdat het niet gevroren had ;-)

De werkdag was verder pittig maar met een gebakje bij de thee want er was een jarige. Voor morgen staat dan eindelijk het gesprek met mijn leidinggevende en onze wijkmanager gepland. Ons meningsverschil is wat naar de achtergrond verschoven maar moet nog steeds uitgesproken worden. Wel merk ik bij mezelf dat 'tijd' mij doet nuanceren en relativeren. Gelukkig maar en misschien lukt het morgen om als volwassenen met elkaar te praten.

Thuisgekomen maak ik met kloppend hart de deur open en kijk om de hoek voorbereid op het ergste. Maar ik zie helemaal niets behalve twee zich uitrekkende luie harige bengels die zich keurig voor mij opstellen met een blik van 'ben je nou alweer terug, we hebben nog geen gelegenheid gehad de boom ongestoord door de kamer te rossen'.

De ballen en de boom zijn dus nog intact.

Bergen aan zee...

Vandaag heb ik grotendeels doorgebracht met tijger van de Deep Change. Bijna ging deze gezellige dag niet door doordat de accu het liet afweten. Ik dank de goden overigens dat het me vandaag overkwam en niet morgenochtend als er gewerkt moet worden. De ANWB meneer was in elk geval snel ter plekke en had zelfs een nieuwe accu bij zich die gelijk geplaatst kon worden zodat ik met slechts een half uur vertraging richting Alkmaar mocht vertrekken.

Bij tijger aangekomen had zij de fietsen klaarstaan om naar Bergen aan zee te fietsen om aldaar de beentjes langs het strand te strekken, dat we niet de enige waren zal u niet verbazen ;-)
Het was een heerlijke fiets- en wandeltocht en het was geweldig om de zee weer te zien. De zee doet wat met mij, de ruimte de geuren en geluiden, wauw...

De terugweg ging iets minder voorspoedig wat alles te maken had met de wel zeer schrale wind die we van voren te verduren kregen. Toch was het heerlijk fris. Onderweg hebben we honderduit gepraat over onze belevenissen van de laatste maanden, en ben ik gevraagd door tijger om een aankomende expositie van haar mede gestalte te geven door een soort van flyer te ontwerpen. Ik ben al volop bezig wat ideeën uit te werken.

Ik kijk weer terug op een meer dan geweldig weekend enne, de kerstboom staat nog steeds ;-)

Klaar voor de kerst...

Daar staat ie dan, vakkundig en geheel van alle versieringen ontdaan. Kaal dus en een tikkeltje scheef. De schuldigen wassen zich beiden in onschuld maar ik weet wel beter, en beschik daarnaast over 'heterdaad' actiefoto's.
Door het hele huis vinden we nog snippers, losgeslagen en opengekrabte kerstballetjes en zo ook dus glitters onder de zich aan deze sloop schuldig gemaakte voetzooltjes...

Om nu niet het hele weekend naar de afgetakelde boom te hoeven kijken spoed ik mij nog even, net voor sluitingstijd, naar het locale kruidvatfiliaal om daar voor luttele pecunia's wat nieuwe, uiteraard onbreekbare, ballen en slingers aan te schaffen.

Zeer geïnteresseerd word ik gadegeslagen als ik even later de nieuwe glimmende en ritselende waren aanbreng in de boom,. Als ik de bengels laat kennismaken, wordt er zorgvuldig geroken, gevoeld, aangetikt, gewikt en gewogen maar het is de lieverds al gauw duidelijk dat er wat deze boom betreft er geen LOL valt te beleven en er 'geen bal aan is'...

Niets te bloggen...

Niet dat ik niets meemaak of dat er niets gebeurd, er gebeurt juist heel veel. Mijn innerlijk is in beweging en het lijkt dat de hele wereld in opstand is, of is dat mijn eigen projectie?

Elke minuut gevuld met actie en zinnen met veel woorden als 'moeten'. Waar is de stilte van het afgelopen weekend? Het lijkt alweer zo lang geleden. Vanavond ga ik dus even helemaal niets doen. Lang leve het recht op even helemaal niets te hoeven doen!

Wel nog even naar dit filmpje van Bolus kijken :-)

VB rules!

Als geroutineerd Australië reiziger kan ik met een gerust hart zeggen dat Australië het beste klimaat heeft om bier te drinken. Ze hebben er dan ook een uitermate ruime keus. Het is daar een doodnormale zaak om als je effies bij iemand langsgaat een 'slappy' of 'sixpack' bier mee te nemen in plaats van een bosje bloemen, die zijn daar namelijk geen lang leven beschoren. Nu ik er over nadenk 'leven' koude biertjes er overigens ook niet zo lang ;-)
Wij zijn zo gek op dat 'down under' gerstenat dat we zelfs onze katten vernoemen naar de daar gebrouwen biertjes.
Hoe ik op deze bierzin of onzin kom? Ik kreeg onderstaande video toegestuurd en dat vind ik toch wel een reclamefilm van klasse en dat wil ik gewoon even delen. Na alle zwaardere blogjes de hoogste tijd voor wat aardsere berichtjes met een hemelse smaak, dat dan weer wel ;-)

Flight, fight or freeze...

De energie in onze oefenruimte wordt dagelijks zorgvuldig opgebouwd. Altijd staat er een grote bos bloemen en branden er meerdere kaarsjes.
Vandaag starten we met een simpel 'dansje'. Mensen die der Johannes kennen hebben 'm vaker gedanst. Hij begint zijn seminars altijd met een barok stukje muziek, de truttigheid zelve en het dansje 'past' dan ook precies. Je staat in een grote kring, draait een kwartslag zodat je naar de rug van je buur kijkt. Vervolgens steek je twee keer achter elkaar je linker voet rustend op je hak naar de binnencirkel en maakt een lichte buiging waarbij je linkerhand van je hart naar buiten beweegt, ook twee keer, ondertussen maak je oogcontact met iemand aan de overkant van de groep om dan een stap naar voren te maken en hetzelfde maar dan met je rechtervoet en-hand naar de buitenkant van de cirkel uit te voeren. Hierbij mag je lelijk kijken en je tong uitsteken, is toch niemand die het ziet want je staat immers allemaal in een cirkel. Gegarandeerd grote pret en doodvermoeiend voor ondergetekende die heel veel moeite heeft pasjes en bewegingen in een bepaalde volgorde te moeten uitvoeren...Ook erg ingewikkeld om op te schrijven overigens.

Dit dansje is meteen de voorzet tot de oefening die we gaan doen en Johannes nodigt mij uit deze met hem te doen. Gelijk breekt het zweet me uit bij de gedachte aan tegenover hem staan en mijn hart gaat sneller. Als ik dit hardop uitspreek legt hij uit dat het autonome zenuwstelsel dit soort zaken 'regelt'. Het zweten is een natuurlijke reactie als je je bedreigt voelt zodat een eventuele aanvaller geen grip op je lijf krijgt. Hoewel Johannes mij met woorden geruststelt dat hij geen kwaad in de zin heeft lukt het me slecht wat meer te ontspannen, het duurt echt even voor ik mijn lichaam weer kan reguleren. Mijn hoofd weet dat ik deze man kan vertrouwen maar mijn lijf moet blijkbaar nog overtuigd worden :-)
Dit autonome zenuw stelsel is, als ik het goed begrepen heb, ook het stukje waar de genezing van trauma's kan gebeuren door te laten ontladen van opgebouwde spanning. De theorie die hierover gegeven wordt kon ik vorig jaar al niet volgen en het gaat me nu niet veel beter af, het zij zo, ik ben nu eenmaal meer een praktijkmens....

De dag vliegt voorbij en voordat ik het door heb is het afgelopen. Bij het afscheid kan ik voor de allereerste keer een kleine omhelsing van Johannes verdragen, wonderlijk hoe we dat beiden aanvoelen. Bij vrouwen gaat de aanraking en omhelsing veel makkelijker, ik houd het op andere energie en kijk uit naar het volgende blok in februari.

Gatenkaas...

"Go for cheese and don't explore your wounding." Deze zin blijft de hele dag nagalmen. Maar natuurlijk ontkomen we niet aan de gaten in de kaas. Om deze gaten in de loop van de training te mogen ontdekken hebben we een veilige omgeving nodig, een veilige ruimte. "Even life develops in enclosed spaces" (baarmoeder) en gelijk denk ik aan hoe heerlijk ik het vind om me in mijn dekbedje te rollen tot groot ongenoegen van Maxim, maar dat is een heel ander verhaal ;-)
Om deze veilige ruimte te creëren doen we oefeningen met het verkennen van je grenzen, wanneer voel je je veilig genoeg? Voor sommigen was 50 meter nog niet genoeg afstand. Ieder heeft zijn eigen grens, dat moge duidelijk zijn. Ik ervaar het als erg plezierig om te spelen met de ruimte in mijn hoofd. Ik zit op 50 cm afstand van mijn buurman en kan in gedachten op de maan zitten, spelen met attentie en intentie.

Mooi is te zien en te merken hoe twee mensen hun grens opzoeken, de ruimte tussen hun in wordt een plek van onderhandeling. Een stapje achteruit van de een brengt een zucht van verlichting bij de ander naar buiten. Welbeschouwd zijn er onnoemelijk veel grenzen: lichamelijke, emotionele, culturele, geluids, tast, etische, spirituele, energetische of sexuele afijn noem maar op. Ik ken en herken de oefeningen van vorig jaar en ben erg blij te merken hoeveel ik gegroeid ben in mezelf terwijl ik tegelijktijd redelijk vaak baal dat ik me zo onzeker voel. Vandaag, tijdens de lunch (met de trainers onderling), was er een bijzonder moment. Er werd een rondje gedaan waarbij een ieder een uitspraak over de ander deed over hoe het met die persoon gaat, hoe deze 'erbij' zit. Ik dacht eerst dat ik het niet goed verstond, de voertaal is immers Engels, maar het was echt waar 'ze' spraken over mij terwijl ik erbij zat en ik vond het fantastisch om te horen. Ik voelde me natuurlijk wel gelijk het kleine potje met de grote oren uit mijn prille jeugd. Ik heb altijd geleerd hoe onrespectvol dat is en toch vandaag werd ik helemaal warm en trots op mezelf.

Cut the cheese...

Aha, vandaag hebben we een geheel nieuwe benadering van onze problemen. Het leven is als een grote kaas met gaten. We zijn te gefixeerd op de gaten, die symbool staan voor onze trauma's en wonden. We verliezen onszelf en verdwijnen er teveel in. Vandaag richten we ons dus op de kaas tussen de gaten. We benoemen de zaken die ons goed doen, de zogenaamde ' hulpbronnen', kijken naar onze talenten, dingen waar we goed in zijn en waar wellicht de passie zit en kijken naar de mensen die daarin belangrijk zijn geweest. Ik vind het heerlijk om weer stil te gaan staan en zo te mogen luisteren wat er gebeurd in mijn lijf als ik hiermee bezig ga.

Als assistent trainer merk ik dat er met andere ogen naar mij gekeken wordt. Ik heb altijd de neiging gehad anderen een beetje boven mij te plaatsen. Hoe bizar dat is ervaar ik nu zelf, er wordt nu door sommigen tegen mij opgekeken en dat geeft mij een vreemd gevoel. Enerzijds streelt het en anderzijds kan ik mezelf wel voor de kop slaan anderen belangrijker dan mijzelf te achten. Dat is blijkbaar een hardnekkige gedachte die me al heel lang achtervolgt en keer op keer weer de kop opsteekt. Mike moet onkruid blijven wieden dus!

Opmerkelijk is ook dat een van mijn taken nu juist is de grote drempel tussen de trainers en de cursisten een beetje te overbruggen. Ik ben volop bezig met het vinden van mijn plekje in dit geheel en ik durf zowaar te schrijven dat ik geniet van dit gebeuren.

Wel merk ik aan het eind van de dag dat ik uitgeput ben, waarvan? Ik heb nog een nagesprek met Annemieke die me geruststelt dat ik er 'gewoon' mag zijn. Hoe simpel ;-)

Bloggerkuren...

Ik krijg namelijk geen mail meer als jullie op mijn blog reageren. Geen leuke bliepjes in de mailbox dus...
Ook krijg ik al enkele dagen 'klachten' dat de commentmogelijkheid steeds 'strakker' wordt en dat er alleen nog maar als Googlemember gereageerd mag worden. Enige simpele oplossing die ik hiervoor kan bieden is reageren via de anoniemknop en onder reactie je naam plaatsen.

Verder kijken en zoeken bij Blogger levert geen nieuws op 'nothing on the hand' als het ware maar bij nadere beschouwing beschikt mijn blog ook niet meer over de Nederlandsche versie...

Wat izzer gebeurd? Als iemand het weet mag ie het mij vertellen.Of zou Tooheys iets met deze mysterieuze digitale dwalingen te maken hebben?
Foster lijkt het te weten maar hult zich in boeken en stilzwijgen.
Pfff and another day is gone. Ik maak mij op voor de Deep Change als assistent trainer, morgen meer....

Laptopcat...

Tooheys is erg goed in het vinden van plekjes waar ze volop alle aandacht krijgt. Ik weet niet of ik vandaag de kans tot bloggen krijg...

Het heerlijke avondje is gekomen...

Eerlijk gezegd is het me allemaal een beetje ontgaan. Normaal vang ik deze dag welvoorbereid aan. Cadeautjes al ingepakt, snedige gedichtjes kant en klaar om uitgeprint te worden. Voordat ik ziek werd heb ik welgeteld twee presentjes aangeschaft en één daarvan is en blijft onvindbaar. De wanhoop nabij heb ik de Maxim deelgenoot gemaakt en de schat fluistert mij toe dat hij genoeg heeft voor iedereen. Gerustgesteld laat ik de opgekomen paniek weer varen en maakt plaats voor schuldgevoel want juist het cadeau voor Maxim kan ik nergens terugvinden...

Update: Met dank aan Aargh fluks enkele originele Wilhelmina pepermuntjes ingepakt en van puntig gedicht voorzien waarbij die stomme Sinterklaas niets bespaard blijft...