Home sweet home...

Als een dief in de nacht vertrek ik om 2.30 uur richting huis. Tot Milaan gaat alles van een leien dakje. Daar staan veel te veel borden met teveel plaatsnamen die ik, nachtblind als ik ben, niet snel genoeg kan lezen. In paniek neem ik afslag na afslag na afslag om in een aggenebbiswijk aangekomen mezelf weer tot de orde te roepen. Ik doe een beroep op Shiwa en Afrodite en voor de zekerheid een schietgebedje naar Jesus en wonder o wonder zie ik, als ik even rondkijk, het juiste wegnummer. Natuurlijk dank ik de goden en vervolg mijn reis zonder problemen door Zwitserland en Duitsland. Bij Frankfurt aangekomen raak ik wederom de weg kwijt maar als ik even later bij een tankstation stop zie ik op de kaart dat het niet zover om is. Wel zie ik na een korte sanitaire stop een Duits race monster staan, zo'n laag bij de grond type met bredebanden en uitgeboorde koplampen, wat de snelheid schijnt te verhogen ... Als ik goed kijk 'hangt' de spoiler aan de voorkant aan één kant wel erg laag en bij nadere beschouwing zie ik dat deze is afgebroken en bijna op de voorband drukt.

Als er een kaalgeschoren jonkje zich als eigenaar aandiend vraag ik hem of hij de schade aan zijn auto heeft opgemerkt. Hij verschiet verschrikt van kleur en gaat gelijk aan de slag deze te repareren. Later in de auto bedenk ik mij wat er allemaal had kunnen gebeuren. Er wordt zo ontzettend hard gereden op de Duitse autobaan, wie weet wat er aan leed is voorkomen.
Ik kijk op de kilometerteller van mijn auto en zie allemaal negens staan. Het Peugeotje gaat zo de ton voorbij. Weer een mijlpaal ...

Zonder problemen en files bereik ik precies 13,5 uur later om 16.00 uur Home sweet home. Ik word door Tooheys luidkeels begroet alsof ik maanden ben weggeweest en ook Foster komt me kopjes geven bij de auto.
Ik ben blij ze weer te zien, mijn jongens!

Ciao La Bazza

Dan komt de allerlaatste dag van mijn vakantie in La Bazza 2007, ik ben me geestelijk aan het voorbereiden op de terugtocht terwijl ik zachtjes heen en weer schommel in mijn hangmat. Ik kijk toe hoe Willem zich in het zweet werkt. Het leven is goed en niet alleen op het Brabantse land ...
Mario en Irma komen nog even afscheid nemen waarbij Mario zonder ook maar enige gene zich in zijn hemd laat fotograferen. Irma heeft onder haar hoed op het voorhoofd een soort van stoffen maandverband gebonden, tegen het zweten, de temperatuur is flink boven de 30 graden. Ik geniet van hoe deze mensen ongehinderd ''gewoon zijn". Daar kan ik nog heel wat van leren, wat kan ik dan nog zitten met het idee 'er niet uit te zien' of iets dergelijks. Ergens doet het eenvoudige leven hier mij erg denken aan Australië, ook daar zegt de staat van de kleding of hoe je eruit ziet helemaal niets over wat je status is. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat, buiten de grote steden, status en de bijbehorende symbolen als kleding, auto en huis, in Australië (nog) onbelangrijk is, in elk geval inde ogen der Aussies. Maar goed meer daarover in oktober als Maxim en ik weer op 'down under' expeditie gaan...

Boktor? Houtworm?

La Bazza is nu redelijk houtworm- en boktorvrij. Er is ons niet veel bekend over deze hongerlappen, behalve dan hun ongelofelijke vraatzucht. Zelfs via internet is het nog niet gelukt om aan afbeeldingen van volwassen exemplaren te komen. We hebben het sterke vermoeden dat de volgroeide beestjes kunnen vliegen daar zelfs het houten kruis achter de gespijkerde Jesus aangetast was.
Italianen vinden de bezorgdheid van Willem en Rietje over de aanwezigheid van deze beestjes in meubelen en houten balken, zwaar overdreven. Zij begrijpen dan ook niets van dat Willem met injectiespuiten gevuld met gif de balken te lijf gaat. In de ogen van de Italianen is alles pico bello totdat het dak naar beneden komt of tot het moment dat je door de stoel heen zakt.
Ik heb daarom wat lijken opgescharreld en gefotograveerd om te kijken of ik via mijn blog erachter kan komen of dit rode exemplaar wellicht een volwassen houtworm is. Van de andere ben ik eigenlijk al wel overtuigd dat het boktor is, maar zekerheid boven alles ...
Heeft iemand enig idee of we hier op de juiste weg zitten qua volwassen houtworm en boktor?

Bijna basta...

Nonna, de oude buurvrouw van 94, is gevallen in de badkamer een poosje terug en heeft haar heup daarbij gebroken. Ze loopt wat moeilijker maar ze loopt! Menig 'ouwetje' die zoiets overkomt, raakt de kluts kwijt en komt niet meer thuis. Deze oma 'dieselt' gewoon door, het duurt even voor ze 'op gang' is maar daarna gaat ze, langzaam weliswaar, maar ze gaat.
Rietje begrijpt uit het verhaal welke Nonna haar verteld dat ze schoenen aan het maken is. Dat willen we wel eens zien en gezamenlijk lopen we naar het buurhuis. Daar aangekomen laat (schoon)dochter Bruna zien wat Nonna bedoelt, het zijn gebreide sloffen. Nonna begint helemaal te stralen als wij haar gebreide sloffen bevoelen en bewonderen. Persoonlijk moet ik er in deze bloedhitte niet aan denken ze te moeten dragen...

Ik sta versteld van hoe ver de druiven al zijn, er zitten al trosjes aan de planten. Op de achtergrond hoor ik Bruna schateren van de lach en een lachstaccato van Mario. Zijn lach doet mij nog het meest denken aan een ekster en de lach van Bruna aan een kraai. Het is wonderlijk hoe snel ik deze mensen in mijn hart heb gesloten. Ik begrijp geen snars van wat ze zeggen en toch is daar een 'klik'. Of misschen verbeeld ik me dat laatste wel maar het maakt niets uit, het is goed zo.

Ik vind dat de tijd hier verschrikkelijk snel gaat en bedenk met een schok dat ik morgen al weer 'moet' inpakken. Hoe zou het weer in Nederland zijn?
Met een zucht blaas ik de gedachte aan Nederland van me af, morgen is vroeg genoeg om me daar mee bezig te houden, ik gooi wel een vest op de achterbank van de auto...

Cinque Terre...

Ik heb me in Nederland ongans gezocht naar Cinque Terre in de atlas, niet zo verwonderlijk nu het blijkt te bestaan uit meerdere plaatsjes, vijf dus, die zeer vernuftig tegen de ruige bergachtige kust 'geplakt' zitten. De weg ernaartoe is erg smal en bochtig en ik moet er niet aan denken in het hoogseizoen deze te rijden. Italianen rijden als gekken en halen je, bij voorkeur, net voor een onoverzichtelijke bocht met dubbel doorgetrokken streep in. Met dit in mijn achterhoofd deze hele autotrip ben ik blij dat Willem achter het stuur zit, wat maakt dat ik met iets minder samengeknepen billen mij laat vervoeren ...

En dit is een anti allergene geranium, althans ik word aangemoedigd deze aan te raken en te ervaren dat er geen allergische reactie van komt. Wist overigens in het geheel niet dat je ook al allergisch voor geraniums kon zijn. Je zal er maar de hele dag achter moeten zitten ...

La Bazza Vidi...

Ik geniet 's avonds van de vreemd aandoende 'dans' der vuurvliegjes. Het kost mij weinig fantasie om bij deze lichtjes, kleine elfjes voor te stellen. Ik laat me moeiteloos meenemen in de vreemde lichtpatronen die ze maken. Wat een wonderlijk schouwspel. Jammer dat ze zich niet laten fotograferen maar dat heb je wel vaker met die sprookjesfiguren.

Op weg naar Cinque Terre en we genieten van prachtige bergpassen en vergezichten.
Het kasteel bij Bardi ziet er prachtig en imposant uit en links en rechts van de weg liggen pittoreske kleine 'borgo's. In Borgotora is er markt waar ik met veel plezier rondscharrel en een paar luchtige bloesjes 'scoor'. Als Willem en Rietje nog wat bankzaken afhandelen, nestel ik me achter een heerlijke kop cappucino, op een verder door Italianen bezet terrasje. Het gonst van bedrijvigheid en levendige gesprekken en ik geniet van dit moment. Soms zie ik zulke mooie kleuren, dat ze me raken. Zoals de zachte gelemuur met houten blinden en het prachtige rode blad van een es, maar dat weet ik niet zeker. Of de klaprozen die 'zomaar' uit een muur lijken te groeien, waar bestaan ze van ? ...

La Bazza Veni...

De overbuurtjes komen bijna dagelijks even buurten. Eerst worden we uitbundig begroet vanaf de weg. Doordat het gras erg hoog staat zien we alleen wat wuivende armen en horen we de begroeting, vervolgens komen ze met een omtrekkende beweging via de buurvrouw 'aan'. Er zit bar weinig wind in de banden van de rolstoel van Irma en Mario heeft er een hele kluif aan om haar over de onregelmatige grond te verplaatsen. Ik blijf me verbazen over de dunne beentjes van Mario, ze zijn niet in verhouding met zijn redelijk forse bovenbouw. Tja, en dan zijn die beentjes ook nog eens verpakt in een wel heel erg klein broekje. Ik geloof niet dat Mario door heeft hoe ieders blikken telkens 'afdwalen' naar zijn verschijning. Ik verbaas mij over hoe hij ongehinderd door ook maar enig schaamtegevoel dapper rondstapt slechts gehuld in dat kleine donkerblauwe (lende)lapje ...

Prachtig mens die Mario...

La Bazza op zondag ...

Vandaag is het de dag des heren en wordt er niet gewerkt, euh door de buren dan. Willem en Rietje trekken zich niets aan van deze vermeende rustdag. Wel passen zij zich aan in de zin van dat er geen lawaai wordt gemaakt. Een beetje kwasten zo hier en daar maakt geen herrie en past dan ook uitstekend in het Italiaanse zondagse patroon.
Om 09.00 uur wordt er luid en langdurig gebeierd vanuit het dal om alle gelovige schapen te lokken. Ik vind het wel best zo in mijn hangmat, ik zie god in elke grashalm en ben ervan overtuigd hiervan te mogen genieten vanuit mijn horizontale positie...
Ik moet ineens denken hoe vaak ik vroeger op zondag uit mijn bed ben gebeld door mensen die mij blij en opgewekt 'over Jesus en de bijbel' wilden vertellen. De oplossing voor dit probleem zag ik in dezelfde periode op een bordje ergens aan een voordeur bevestigd :"SECTARIËRS, WIJ MOGEN UITSLAPEN VAN GOD".
Zouden ze nog bestaan, de verkondigers van het woord?

Viva La Bazza!

Ik ben blij te merken dat zowel Willem als Rietje wat meer gaan relaxen en de tijd nemen om een boek te lezen, zou mijn luiheid aanstekelijk werken???
Naast het luieren heb ik me deze dagen uitstekend vermaakt met mijn andere hobby namelijk het bereiden van voedsel. Ik bak koeken, taarten, bereid snacks en andere tussendoortjes en zorg voor het avondeten. Ik draai mijn hand niet om voor gefrituurde courgettebloemen als voorafje of om een monsterhoeveelheid heksensprotten te bakken die we af kunnen wisselen met appeltaart en later in de week met wat heerlijke brownies, met dank voor het recept van Roosnans... Wauw, wat een vakantie!
Dit is 'La dolce vita'!

La Bazza dag 3...

Het weer werkt meer dan geweldig mee aan deze stralende vakantieweek. Vanuit mijn hangmat kijk ik lodderig toe hoe Willem en Rietje aan het klussen zijn. Recht op luiheid!
Als het geluid van de motormaaier eindelijk is verstomd, hoor ik alleen de vogels en bij vlagen, de wind. Het gemaaide gras ruikt zalig. Het valt me op hoe makkelijk het hier is om gewoon 'te zijn'. Niets hoeft of moet, het leven draait hier heel wat tandjes lager. Ik hoor de buurvrouw Bruna en begroet haar. Gelijk krijg ik hele verhalen te horen, uiteraard in het Italiaans en worden rokken tot ver boven de knie opgetild om duidelijk te maken dat ze last heeft van haar miniscus (denk ik althans uit haar verhaal te kunnen opmaken).

"La Bazza" betekent overigens iets van 'mazzel' hebben, een 'bof' of een koopje. En dat is deze plek. Zo ongerept en puur natuur, zelfs ik vind dat ik bof dat ik hier ben. Op de achtergrond hoor ik flarden Italiaanse filmmuziek uit de 30-er jaren, ik word er helemaal melancholisch van. Willem verstoord deze droom door hard het liedje "het leven is goed op het Brabantse land" te gaan zingen, de toon is gezet. Dit is het liedje wat de hele week zal blijven doorklinken. Vorig jaar was het de begintune van het A team ...

La Bazza dag 2...

Geweldig om het huis in de middagzon te zien liggen.
Gauw de spullen uitgepakt en mijn nieuwe aanwinst, de hangmat op poten, uitgeklapt en heerlijk even gestrekt. Languit liggend in de laatste zonnestralen hoor ik het bekende fluitje van Mario, de overbuurman. Twee minuten later staat hij voor mijn neus en wil hij weten of Wiellem en Rritie komen.
Met rollende ogen en heftige hand- en armbewegingen maakt hij duidelijk hoe het met hem en Irma gesteld is, niet echt heel geweldig maar dat is niets nieuws.
Hij is erg blij te weten dat Wiellem en Rritie in aantocht zijn, alleen is het nog niet zo makkelijk uit te leggen op welke termijn zodat hij na gedag te hebben gezegd nog regelmatig op het balkon verschijnt om al dan niet aanwezige dieren met luide 'ksssst' bewegingen van het balkon te jagen en zo gelegitimeerd naar het huis te kunnen kijken of zijn vriend, de professeur al gearriveerd is. Om 20.30 uur sluiten de luiken en geeft Mario het op, morgen is er weer een dag ...

Rond 21.00 uur arriveren dan eindelijk de grootgrondbezitters. Het zo leuk geparkeerde peugeotje wordt van haar plaats verdrongen en moet het veld ruimen voor de camper met boedelbak. Jawel hij is er weer, als boedelbakken konden praten dan had deze heel wat avonturen te vertellen. We drinken nog een glaasje wijn en gaan dan gauw naar bed. Wat een dag en wat een reis, heerlijk slapen en morgen maken we wel een plan de campagne.

La Bazza...

Jawel, she's back van La Bazza in bella Italia.

Vandaag het relaas van de heenreis.

Ik ben met met mijn eigen kleine peugeotje met opgewekt gemoed via Duitsland richting Zwitserland en Italië getogen terwijl de regen met bakken uit de hemel valt. Ongelogen, de ruitenwissers hebben zeker 9 uur achter elkaar 'gewist'.
Ik voel me vrij en ben bij elke plaats die ik voorbij rijd apetrots dat ie ook op de kaart staat en ik dus nog steeds op de goede weg zit. Als in Zwiterland de motor hapert bij een inhaalactie neem ik gas terug en de motor doet het weer. Vuiltje in de benzineleiding of lucht, het maakt niet uit na een paar hic-ups weet ik dat ze van korteduur zijn. Als er vervolgens af en toe een lampje gaat branden voel ik de onzekerheid weer naar boven komen en voel ik me langzaam maar zeker erg warm worden en voorzie ik het ene na het andere doemscenario. 'Gelukkig' kom ik in een megafile terecht en zie ik de stoom vanonder de motorkap uitkomen en houd ik verplicht stil op de vluchtstrook om de motor te laten afkoelen. Dat doen meer mensen en dat schept een band, we lachen wat schaapachtig naar elkaar terwijl de onafgelaten stroom auto's zich aan ons pechvogels vergaapt. Alle tijd om het technische handboekje er even bij te pakken om te kijken wat voor mysterieus lampje er toch steeds brandt.
Ach, het blijkt dat het slechts brandt als de motor 'iets' met brandstof doet en dat is tevens de verklaring voor de horten en stoten.
Na twee uur en 10 minuten zie ik wat de oorzaak van de megafile is, de toestroom doserings verkeerslichten voor de Gotthardpass. Eenmaal in de tunnel verloopt de reis verder zeer voorspoedig en aan de andere kant van de pas is het droog en na de laatste bergen te hebben gepasseerd schijnt de zon. Zonder problemen rij ik in één keer door naar Varsi en Franchini. De Italiaanse buren lopen uit om me te verwelkomen en begrijpen er niet veel van dat ik in mijn eentje ben, GNA, mooi wel gedaan dus!

Deze Ferrarie heb ik overigens (rechts) ingehaald, wie doet dat me na...

Arrivederci...

Ik ga me nu in de file voegen, tot volgende week.
Ciao, Mike

'Lurkt' u?...

Een lurker is een persoon die op Internetforums, chatrooms, BBS-en, Usenet of Wiki’s alleen mee leest, maar zelf bijna niets bijdraagt.

Vanochtend ben ik op de site van ria onderstaande oproep tegen gekomen en ik vind 'm leuk en ondersteun deze.

Ik roep bij deze alle meekijkers en meelezers van dit blog op voor één keertje te reageren en zich bekend te maken, al dan niet met eigen naam. Maak me blij zodat ik bij thuiskomst een volle mailbox met 'spontane' reacties aantref.

Ik laat mij verrassen....

Beuk...

Dit is mijn blogbijdrage van vandaag. We hebben van het werk uit een 'dagje op de hei' gehad en dat was erg vermoeiend, een soort van 'de beuk erin'. Volgens mij is dit een beukeblad met beukenootje. Pfff, ik val om, morgen weer een dag, de laatste ...Joepie, nog ff.

De mafmat...

Ik ben net even, met gevaar voor eigen leven, naar de winkel geweest om een mafmat aan te schaffen. Ik dacht ff snel op de fiets te gaan, want wat kan zoiets nou wegen? Het zit in een draagzak, dus is ie draagbaar. Dat er vervolgens een zeer onhandige dikke doos omheen zit en de behulpzaamheid van het personeel tot aan de drempel gaat, moge duidelijk zijn. Dan is 11,5 kg en minstens anderhalve meter lang toch knap onhandig op de fiets maar met wat enge opstapproblemen ben ik dan toch weer veilig thuis aangekomen om bijna bij het afstappen te verongelukken.
Afijn het kost allemaal een beetje maar dan heb je ook wat.
Ik doel natuurlijk op de mafmat. En nee, das geen dul kleedje op de vloer maar een heuse hangmat met ingenieus buizen systeem zodat je ten alle tijden en op elke plek je oogjes even kunt sluiten. Ik zie mezelf, zachtjes wiegend in de wind lekker luieren onder een lommerrijke boom met uitzicht op de vallei, vogels kwetteren op de achtergrond en zoemende insectjes...
Nog twee nachtjes slapen en dan ga ik aan mijn eigen avontuur beginnen, ongeduldige ram die ik ben, kan ik haast niet wachten...

PC perikelen...

Na meer dan een week nogal dangerously te hebben 'geïnternet', want 'unprotected' (ik kan heel goed waarschuwingen en rode prangende berichten negeren), ben ik vandaag eens diep in de virusproblematiek gedoken. Ik heb vorig jaar een norton virusscanner gekocht en sinds de laatste crash kreeg ik elke keer meldingen dat mijn virusscanner niet beschikbaar was of uncompattible. Na oeverloos te hebben geprobeerd deze opnieuw te installeren kreeg ik de tip alles van de pc te verwijderen wat met norton te maken heeft en het geheel opnieuw te installeren. En HOERA, we kunnen weer. Ik werd hier weer gelijk zo enthousiast van dat ik mijn schijf heb geschoond en mijn foto's opnieuw gerubriceerd è een paar fraaie nieuwe plaatjes heb gemaakt. Al met al ben ik dus reuze tevreden over mijn prestaties van vandaag. Als toetje heb ik photoshop (succesvol) geïnstalleerd zodat ik heelijk in bella italia aan de slag kan met de volgende (serie) fotoboekjes.

'damesleed'

Ik heb al eerder geblogd over mijn tijd als 'paardenmeisje'. Deze knollen zijn echter van een geheel andere orde. Dit soort knollen krijg je als je ze net niet kan gebruiken. Mijn moeder vertelde me al heel vroeg altijd een extra paar 'bij de hand' te hebben, want je 'kon het nooit weten'. Zekerheid dus om er altijd onberispelijk en keurig uit te zien, 'netjes' voor de buitenwacht. Ik geloof dat ik dat al vroeg als ballast 'overboord' heb gegooid. Vandaag had ik daar wel een ietsiepietsie spijt van want na de yoga van vandaag moest ik linea recta door naar kantoor vanwege een vergadering. Geen tijd om ff te shoppen en geen reservepanty en veel te koud voor blote benen.

Toen werd het dus een kwestie van geraffineerd bewegen en steeds anderen voor laten gaan en het rokje steeds lager trekken...
Wat een uitvinding die stretch stof, ik heb met opgeheven hoofd zonder zichtbare ladder het thuisfront weten te bereiken, ach en zo'n midi rok past misschien zelfs wel beter bij zo'n 47 jarige puber...

Trutten in het kwadraat...

Ik verheug me heel erg op Italië volgende week. Iets waar ik me minder op verheug echter is de weg ernaartoe. Ik had natuurlijk een fly drive kunnen boeken naar Milaan maar de gedachte om na een enerverende vliegreis (vliegen vind ik naar en ervaar ik als bijzonder onnatuurlijk) in een vreemde auto vanaf een druk vliegveld me in het chaotische toeterende Italiaanse autoverkeer te storten, trok me niet erg aan. Nee, deze held van de weg gaat 'liever' met eigen vervoer zestien uur in d'r eentje in haar oude peugeootje zo'n avontuur aan. Trouwe lezers van mijn blog kunnen zich mijn eerdere auto avonturen vast nog wel voor de geest halen zoals "tam tam zonder tomtom".
Hoe dan ook, waarschijnlijk moeten jullie anderhalve week wachten op het goede nieuws of ik wel ben aangekomen want dan ben ik pas weer terug. Op de berg waar ik heen ga is namelijk geen internet en geen telefoon. Mijn lief heeft overigens al aangeboden dat ik hem ten alle tijden mag bellen als ik de weg kwijt ben en in een driftaanval lijk te verzanden. Dat idee houdt mij dan maar weer op de been èn op de weg, naar ik hoop....

Puberen...

Vanmiddag had ik een 'privésessie' met 'der Johannes' van de Deep Change. De chaos in mijn hoofd heeft een reden, net als de pijn. Het zijn symptomen, de 'oude Mike' valt uiteen, is aan het defragmenteren (of zoiets, nee niet dementeren) en daar komt dan nog een laagje 'overgang' bij en dit alles is overgoten met hormonen en doordrenkt met hormonen.
Het geheel doet mij het meest denken aan mijn pubertijd. Vreselijk ongelukkig zijn met jezelf en de hele wereld, grote stemmingswisselingen, Mike lacht en Mike huilt, ach en zo kan ik nog wel even doorgaan. "Natuurlijk" zijn een boel van deze klachten met een pil of zo te bestrijden maar dan ben je met de bestrijding van symptomen bezig en daar wilde ik nu juist vanaf. Hoogste tijd om eens lekker te puberen. Althans dat was zo'n beetje het advies wat ik meekreeg. Dus u zeit gewaarschuwd, bij deze mag ik gewoon dreinen en vervelend doen. Maak de borst maar nat ...

Kat in de zak part 2

Alles komt altijd goed, zo is de drinkbak voor de vogels 'vanzelf' weer gevuld, staan alle hangende bloemetjes weer fier rechtop en liggen de katten weer lekker te ronken op de bank. Gezellig, en zo wil ik ze ook best wel weer op schoot. Met dat droge weer blijft er namelijk van alles aan zo'n kat hangen, van dorre takjes en zand tot dode droge pier en daar ben ik (begrijpelijk toch) niet zo dol op. De katten zelf begrijpen er niets van dat ze met mooi weer een minder hoge aaibaarheidsfactor hebben en willen het liefst met hun hele aanhang op je schoot plaatsnemen. Maar nu is alles weer goed, de vachten en snorren gepoetst, zedig kijken ze beiden vanaf de vensterbank naar buiten en maken gezellig mekkende geluiden als er een vogel voorbijkomt.

En mijn dag? Mijn genieten begint pas bij thuiskomst en bij de aanblik van dit alles. Zoals je kunt zien is de odingroentetas nog steeds een bron van vermaak.

Vijf kilo erbij...

Althans, zo voelt het vandaag na het fantastische vijfgangendiner van gisteravond en het vijf sterren ontbijt van vanochtend. We hadden ze hard nodig, die extra kilo's want het schuimde langs 'heeren wegen' en het was glibberig glad zo nu en dan, dus een beetje extra 'down force' was zeer welkom. Maxim en ik kijken terug op een heerlijk weekend met veel wandelen en eten, een uitstekende combinatie overigens. We hebben vanavond in Rees am Rhein gegeten met uitzicht op de Rijn en daar kwam net de zonnebloem boot voorbijgevaren.
Om het goede leven weer een beetje vaarwel te zeggen drinken we nog een laatste glaasje MUMM en dan gaan we er nog een weekje tegenaan en dan wacht bella Italia....

Zandverstuiving Kootwijk

Onderweg naar de oosterburen zijn we langdurig gestopt bij de zandverstuiving op Kootwijk. Vroeger hebben Maxim en ik hier veel rondgelopen en vandaag hebben we opnieuw met dit prachtige gebied kennisgemaakt. We hebben koekoeken en spechten kunnen horen maar ze lieten zich niet zien net als de herten en everzwijnen waar we wel overal de sporen van zagen.
We zijn neergestreken in hotel Bonaparte en maken ons op voor het 5 gangendiner welke bij dit arrangementje ons ‘aangeboden’ wordt.
Ik hoop op iets met asperges, daar kan ik geen genoeg van krijgen....

We proudly present....

Eindelijk, daar is ie dan mijn troetelkind en ik heb alweer zeeën van ideeën voor volgende onderwerpen om boekjes van te maken. Helaas kan ik maar 18 foto's plaatsen in dit digitale album en ook is het jammer dat de tekst zo niet is te lezen maar het is maar om je een impressie te geven. Als je er met je muis overheen gaat, kun je 'bladeren'.
HOERA! Ik heb een hobby...
UPDATE: Mijn nieuwe hobby bestaat dus uit het maken van papieren boekjes met teksten en fotoos. Van het eerste boekje heb ik fotoos gemaakt en dat zie je in onderstaande digitale frutselboekje. Snappu?

Cool Slideshows

Beheren en begeren en zo...

Ach, op de valreep van mijn weekend kreeg ik nog een vraag van een bezoeker die de agendabeheerder van mijn vakantieverende collega zocht. Manus van alles die ik ben en een beetje oververhit door deze zonnige dagen verspreek ik mij met dat ik haar 'begeer'.
Ter plekke rood aanlopend en stotterend wist ik eigenlijk al dat het niet meer zou goedkomen vandaag. Ik ben de middag, schutterend en wel, doorgekomen en heb mij naar de klok van vieren heengesleept. En nu? Nu ben ik heerlijk thuis nog even aan het genieten van de laatste zonnestralen en laat mijn uitzicht zien. Ik blaas deze dag van mij af en richt mij op het komende weekend. Vier hele dagen vrij, ik zou er bijna aan gaan wennen.
PFFFFFFF

En we luieren lekker verder...

Aangezien dit luierweer nog even aanhoudt zag ik mij vandaag genoodzaakt een nieuwe ligstoel aan te schaffen daar het vorige exemplaar na jarenlange trouwe dienst bezweken is onder deze maar voortdurende hitte. Dat mijn gewicht hier niets mee te maken heeft moge duidelijk zijn!

Alvorens zo te kunnen luieren moest er wel eerst gewerkt worden en zowaar is het gelukt wat aan de gemeentelijke website te klussen. De server had er zin in en ook mijn peecee is maar één keer vastgelopen en dat is niet noemenswaardig veel zodat het ergergehalte van vandaag zich tot het minimum heeft weten te beperken. Ahhh, dit soort dagen mogen vaker komen. Vandaag is het mij ook nog gelukt mijzelf te verrassen, jawel.

In mijn agenda staat dat mijn lief me komend weekend meeneemt naar het oosten. 'Wat een schat' zult u denken, is ie ook maar ook uitgekookt want in Duitsland is lekker bier en met deze temperaturen is het daar vast goed vertoeven en driemaal raden wie de Bob is.

Pffff, eerst zelf maar even luieren.

Lekker toeren...

Onze Tooheys, komisch kat in hart en nieren, verzint elke keer een nieuw spel. Deze week is zij zich in het 'achter-op-de-fiets-springen' aan het bekwamen.
Sprong zij afgelopen vrijdagavond nog een beetje lomp waarbij zij een aantal fietsen, die tegen elkaar aangeleund stonden in haar val, met zich meenam, vandaag springt zij zeer gracieus.
Tussen een enorme kluwen van fietsturen, wielen en trappers terechtkomen zou menigeen de lust tot opnieuw springen benemen, maar niet onze Tooheys, vandaag toont zij vol trots dat ze voorbeeldig en zeer bevallig kan springen en kan blijven zitten bovendien. Ziehier hoe ze vol trots haar kunsten toont op de bagagedrager van 'de baas'.

Ik ben overtuigd dat, indien van een comfortabel mandje voorzien, ze best mee zou willen toeren. Natuurlijk wel verscholen achter de brede rug van Maxim, want het blijft een poes en al die andere weggebruikers 'eng'.