Visite...

Ik heb lang uitgekeken naar deze vrije dagen, waarvan vandaag, koninginnedag, de eerste was. Ik heb heerlijk van deze zonnige dag genoten totdat de visite me vertelde over het drama in Apeldoorn. Ik tel mijn zegeningen zo zonder tv...

Vandaag was lief ook vrij en samen hebben we onze veranda partytent opgezet en er heerlijk onder gezeten. De foto is helaas jammerlijk mislukt maar een beter gelukt exemplaar zal ongetwijfeld nog een keer volgen.

Verder heb ik heerlijk onbekommerd in de hangmat gelegen en nagedacht over van alles en nog wat. Zo ook over het feit dat ik deze week niet afgevallen maar 8 ons ben aangekomen evenals dat mijn vetpercentage gestegen zou zijn...
Mijn taille (jawel ik heb er weer een ;-) en mijn broekmaat vertellen mij anders. De meest recent aangeschafte broek met maat 46 sluit niet meer aan en ik hoef de knoop en rits niet meer open te doen voor toilet bezoek. Dat heeft een handige kant maar verder doorlopend je broek met één hand vast moeten houden omdat ie anders van je billen zakt is toch wel vermoeiend.
Het kan niet anders dan dat mijn hormonen weer een loopje met mij nemen, ik weet immers wat ik gegeten heb en ik heb besloten mijn eigen broek maar te vertrouwen. Al die moderne technologie, ha! Daar heb ik mijn buik van vol.

Zo stoei ik ook met mijn nieuwe laptop met Vista besturing. Ik word een dagje ouder en kan al die verschillende besturingssystemen niet meer uit elkaar houden. Vista en XP thuis en het antieke windows 'weet ikveelwat voor jaartal' op mijn werk, mijn harde schijf raakt vol en heeft moeite de nieuwe info allemaal te downloaden. Maar goed de komende dagen zijn we vrij :-D en hebben we weer alle tijd om ons hierover te buigen.

Luie groet!

Joehoe...

Daar is ze weer...

Vandaag de hele dag in Putten geweest voor een training van Herbalife en oneindig veel geleerd en gehoord.
Het lijkt wel of ik totaal ontgift ben en ook absoluut niet meer taal naar zoete en of zoute vette zaken. Voor het geval je mocht denken dat Herbalife 'duur' is kan ik je alvast melden dat ik aan de kassa van de supermarkt tegenwoordig beduidend minder kwijt ben, zeker nu ik geen karrevrachten met onzinvoedsel en snacks meer naar huis hoef te slepen.

Het is je vast niet ontgaan hoe enthousiast ik zelf ben maar het horen van ervaringen van anderen vandaag, raakt mij net zo goed. Het wordt mij steeds duidelijker dat ik hiermee wil werken, en eigenlijk doe ik dat al. Door mijn steeds slanker wordende verschijning en energieke uitstraling komen er steeds meer nieuwsgierigen op mijn pad.
Stil maar, wacht maar tot de laatste 18 kilo's ook zijn weggesmolten en dat gaat gebeuren :-D
Ook deze week was er weer 1,5 kilo minder van mij.

Bij thuiskomst vanavond wachtte mij trouwens een verrassing, mijn pakketje van Vistaprint was afgeleverd. Vanaf heden ben ik in het bezit van heuse visitekaartjes, adresstickers en van mijn eigen opschrift voorziene zelfklevende memoblaadjes.

Uitgelaten groet!

Sisters in business...

Vandaag heb ik mijn introductiedag van Herbalife gehad en werd tot mijn grote verrassing naar voren geroepen om een pin en een certificaat van 'supervisor' te ontvangen uit de handen van Ronald Bos.

Ik snap werkelijk niet wat mij al die jaren heeft tegengehouden om me met dit bedrijf te verbinden maar ben heel erg blij dat ik dat nu eindelijk wel doe.
Het voelt als een eerste stap in een nieuwe levensrichting en het voelt heel vertrouwd tot mijn grote verbazing.
Natuurlijk helpt het enorm dat mijn eigen zus mijn sponsor is en dat ik gebruik mag maken van haar 16 jaar lange expertise en ervaring in dit vak. Ik voel ook dat ik met deze gezette stap eindelijk zèlf mijn richting bepaal.

Zo zou ik bijna vergeten te melden dat er deze week weer 2,2 kilo minder van mij is. Ik geloof wis en waarachtig dat ik een kans maak op één van de drie prijzen in onze challenge van Houten. Misschien wat prematuur om hier over te schrijven daar ik pas halverwege de challenge ben en nog 6 weken heb te gaan maar ik zie toch een kans...En tegen die tijd kan ik best wat extra's voor een nieuwe garderobe gebruiken ;-D

Vrolijke groet!

De uitdaging...

De WLCU is 9 april van start gegaan met maar liefst 31 deelnemers en er stromen er nog steeds meer toe. Ik ben zo druk als een klein baasje maar geniet met volle teugen.

Ik start met de begeleiding van 4 deelnemers en heb om te beginnen mijn eigen verhaal maar eens op een nieuwe site gezet. Je dacht misschien vanwege mijn blogstilte hier dat ik uit de ether verdwenen was, maar niets is minder waar. Ik geniet van alle nieuwe positieve contacten en hoop de mensen op mijn pad te kunnen stimuleren om hun eet- en leefpatroon onder de loep te nemen en zo het verschil te kunnen uitmaken.
Morgenavond ga ik weer na mijn eigen challenge in Houten en hoop dat ik door de verjaardag van Maxim en de paasdagen niet te veel schade heb opgelopen ;-)

Paasgroet!

Wegen en meten...

Het gaat lekker met afvallen nu ik me goed aan mijn programma houd. Ook het wekelijks bij elkaar komen brengt naast gezelligheid ook steeds een stukje interessante informatie over onze voeding mee. Gisteren hebben we het uitgebreid gehad over ons spijsverteringssysteem en hoe prachtig het een en ander in elkaar steekt en hoeveel problemen er hier kunnen zijn.
Al snel kwamen de vragen over de stoelgang, altijd goed voor wat aarzelende grapjes maar Alice wist met dit gevoelige onderwerp een ieder al gauw te boeien. Vaak eten we bijvoorbeeld veel te weinig vezels en heel veel mensen schijnen zonder dat ze dat zelf weten een lactoseintolerantie te hebben. melk is ook helemaal niet voor volwassenen. En de zin en onzin van al die rechtsdraaiende of linksroerende yakultachtige bacterieculturen die ons door de reclame door de strot worden geduwd.
Maar goed, in elk geval kon ik ook deze week vieren dat er weer wat minder van mij was, 7 ons om precies te zijn. Helaas ben ik vergeten hoeveel mijn vetpercentage is gedaald maar ook dat gaat nu gestaag naar beneden.

Van geheel andere orde is dat de brief verzonden is en ik daarmee echt weer een stap voorwaarts heb gemaakt. Het voelt alsof ik weer adem kan halen en er een last van me af is gevallen. Ik heb nog geen geschikte functie gezien om op te solliciteren maar vertrouw erop dat er wat mijn kant opkomt. Voorlopig heb ik het met mijn klus op het wijkbureau wel naar mijn zin.
Opgeruimde groet!

Een paar parende padden...

Dit close stelletje kwam ik tegen langs het fietspad in Houten. Nadat ik de foto nam, wipte het stel, zonder blikken of blozen parmantig en innig omstrengeld naar de slootkant zonder elkaar los te laten, gelijk Ankie van Grunsven op Bonfire.

Vandaag was eigenlijk de eerste dag van deze zonnige week dat ik echt van het lenteweer kon genieten met slechts een halve werkdag was ik om 13.30 uur thuis om even later in de hangmat plaats te nemen. Wat een genot en hoewel er eigenlijk andere zaken op de agenda stonden, heb ik me toch maar een vrije middag gepermitteerd. Een mensch kan tenslotte niet altijd werken.

Deze week heb ik dan eindelijk 'de brief' geschreven, een ware bevalling. Dit weekend zal ik 'm zo nu en dan nog eens even ter hand nemen om te kijken of ie echt naar wens is en dan is dat klaar.

Dan wordt het zaak om mijn tobberige blik weer eens voorwaarts te richten op mijn werkende toekomst. Er moeten sollicitatiebrieven geschreven en presentaties voorbereid. YAK!
De schoorsteen moet immers blijven roken. Maar voor het zover is eerst nog maar eens een kleurtje op de bleke konen krijgen.

Warme groet!