Rara, dikke tong zonder drank...

Sinds mijn tandartsbezoek van vorige week, kamp ik met een half werkende tong. Hoe dat kan? Nou simpel, tijdens de prik van de verdoving in mijn kaak, is er een uitloper van de tongzenuw geraakt.

Een maar half werkende tong is voor een ware lekkerbek tijdens deze feestdagen een heuse beproeving. Het voelt alsof er een handschoen van latex over de rechterhelft ligt. Ik proef of voel helemaal niets, ook niet of ik op voedsel of mijn eigen tong kauw.

Deze tong voelt als niet van mij, alsof er een aliën lap lauwwarm vlees bezit heeft genomen van mijn mond. Ook praten gaat lastig. Het klinkt alsof ik al wat borrels op heb. Wat ben ik blij dat ik met praten mijn brood niet hoef te verdienen, je zal maar coach zijn of leraar.

Ik vind mezelf dus best wel een beetje 'siellug'. Want om de tong te sparen ben ik veroordeeld tot slappe slobber happen. Niks geen knapperig, krokant eten wat gekauwd dient te worden. In de lekkerste maand van het jaar ben ik verstoken van voedsel met een lekkere bite of mondgevoel en veroordeeld tot shakes en soep. Maar goed ik tel mijn zegeningen en ik heb in elk geval te eten.
Daar gaan we dus maar het beste van maken. Met die shakes komt het wel goed :-), nou de soepjes nog.

Overigens nooit bij stil gestaan dit dat tot de risico's van een verdoving hoorde. Maar goed het leed is geschied, de vraag is nu hoe lang dit ongemak gaat duren...
Volgens de tandarts kan de zenuw zich herstellen maar dat kost tijd, een maand of zes maand...
We gaan het beleven.
shakerige groet,

Tussen de oren

Ik ben geen goede slaper. Word van het minste geluid al wakker. Helemaal allergies reageer ik op snurkgeluiden van lief. Is toch ook om razend van te worden?

Sinds vrijdag vertoeven wij in Bad Bentheim in vakantiepark de Roompot. Werkelijk een mooi rustig park met veel privacy en groen.
Vanochtend werd ik echter in alle vroegte wreed gewekt door een luide "gnork fuuuuut". Met een dwarse kop wilde ik al hard met de elleboog uithalen  richting lief. Er was al enige schuimvorming rond de lippen, toen ik me realiseerde dat het geluid niet bij lief maar verder van buiten kwam.
Het was ook geen "gnork fuut"  maar meer "foehoet" en het was niet zo regelmatig als een ademhaling. Ik sloot mijn ogen en zag een uil in gedachten.  Gelijk krulde er een glimlach rond mijn mond en sliep ik weer met plezierige gedachten verder met "ah-wa-lief-een-uiltje".

Toch wel heel bizar dat je in je gedachten een super irritant snurkgeluid kunt transformeren naar een uilenroep. Dat moet ik toch vaker kunnen toepassen. Zou het  nachtleven van lief in elk geval een stuk aangenamer maken.

Verlichte groet

Stoere stappers

Kijk deze kwam ik tegen in de winkel. Ik was niet op zoek, echt niet. Ze riepen naar mij " koop ons, wij liggen aan jouw voeten, neem ons mee, wij vinden jou leuk" . Daar moest ik gehoor aan geven. De keren dat ik namelijk in het openbaar zo hartstochtelijk word aangesproken worden steeds schaarser.  Wonderlijk hoe je de mooiste ontmoetingen kunt hebben als je niet op zoek bent.

Ze waren het laatste paar en ook nog in mijn maat, wat een droom. Ze zitten als gegoten en lopen heerlijk. Leuke kekke ritsen en gave gesp. Zelfs lief vindt ze leuk. Dat is heel bijzonder want lief is heel behoudend en houdt van 'netjes'.  Nu kun je van alles vinden maar het label 'netjes' past niet bij deze stoere stappers. Maar ze passen wel bij mij, net als lief trouwens.

Stoer stappende groet

Lost and found....and lost again...

Vanochtend was ik al vroeg wakker, heel vroeg.
Rond 4.00 uur voelde ik me onrustig en kon niet meer in slaap komen. Ook hoorde ik een vreemd geluid verderop in de straat. In bed kwam ik er niet achter, eruit dus en gluren tussen de gordijnen door. En ja hoor,'het geluid' bleek geschuivel van voeten van een oude man.
Ik heb me aangekleed en ben naar hem toegegaan. Hij had zeker een bekend gezicht maar waar kwam hij vandaan?
Zelf kon hij het me niet vertellen, wel was hij blij mij te zien en noemde me Anneke.

Hij voelde helemaal koud aan en had alleen een blouse en broek aan dus zijn we naar mijn huis gescharreld. Na een warme kop thee en 20 keer glunderend vragen 'of ik hier óók alleen woonde', noemde hij een naam van een van mijn buren. Ondanks het nog steeds zeer onchristelijke uur heb ik die buren verderop wakker gebeld, ze kwamen gelijk en wisten ook familie met sleutel op te trommelen.

Eind goed al goed en toch maakt het me verdrietig. De weg kwijtraken, mijn angstthema in veel dromen, vaak in de vorm van een bus vol passagiers met mij als chauffeur.

Oude herinneringen aan mijn vader en zijn leven komen boven en het besef van onze vergankelijkheid en wat we uiteindelijk zijn.

Dust in the wind

Kweekvlees...

Ik moest toch wel even slikken bij het lezen over 'kweekvlees'. Het smoelt niet lekker en daarnaast lijkt het me ook verdacht. Volgens Wikipedia bestaat Kweekvlees uit vlees, dat in een laboratorium gekweekt wordt uit cellen van dieren. De door de maker gehanteerde en geregistreerde naam hiervoor is Invitro Meat. Het moet toch niet gekker worden.

Als 'smaakmakertje' voor het programma lees ik dat kalkoen, rollade, biefstuk en fazant verdwijnen van het kerstmenu. In 2015 wordt dit vervangen door Puur Vlees: vlees dat op basis van stamcellen kunstmatig gekweekt wordt. Onhaalbaar? Niet als je deze vraag aan Jort Kelder, Karen van Holst Pellekaan en Mark Post stelt. Zij discussiëren zondagmiddag 31 januari in NEMO samen met politici, beleidsmakers, wetenschappers, ondernemers, financiers en andere beslissers over het fenomeen Kweekvlees.

Kweekvlees
Puur vlees of Kweekvlees is de populaire naam voor in vitro meat, 100% diervriendelijk vlees, dat met gebruikmaking van onder andere stamcel technologie op modern wetenschappelijke wijze in een controleerbare omgeving geproduceerd gaat worden. Voordelen van het produceren van kweekvlees zijn: behoud biodiversiteit, geen dierenleed, CO2 uitstoot wordt verlaagd, geen astronomisch watergebruik en geen dierenziekten.

Ik weet het nog niet, ze mogen wat mij betreft beginnen met het verzinnen van een andere naam. Ik houd het nog even op de sojaburgers en af en toe een biologisch stukje vlees.

Afwachtende groet.

Ter overdenking...

In deze periode van feesten en eten in overvloed vind ik het wel gepast deze messcherpe kerstboodschap te laten horen (duurt slechts 41 seconden). Voor de mensen onder ons die graag elke dag vlees consumeren en nog steeds niet doorhebben dat het dagelijkse stuk vlees op hun bord direct te maken heeft met de opwarming van onze aarde, ook nog deze boodschap die gemaakt is door Sir Paul mcCartney die wellicht meer impact heeft op het dagelijks blijven consumeren van vlees.
Je kunt m ook bekijken door op de foto te klikken.
Aan tafel...

Rustig an...

Ik moet gewoon eens ophouden met te denken dat ik ik iets niet kan. Niet lullen of tobben maar gewoon doen. Zo kreeg ik vanochtend de boekhouder op bezoek en wat blijkt, met een paar kleine tips heb ik de boel al bijna voor elkaar. Ik heb een mooi digitaal pakket en de aangifte kan via het programma verzonden worden. Tuurlijk houdt ie wel ff vinger aan de pols, ik blijf natuurlijk een stresskipje en het is nog geen 31 oktober ;-)
Zonde van de afgelopen dagen waarin ik mezelf regelmatig met fronzend hoofd heb aangetroffen, nergens voor nodig!
Ook niet voor niets trok ik afgelopen maandag avond al een affirmatiekaartje waarvan de tekst eigenlijk pas nu tot me doordringt: "ik laat alle denkbeelden over mijn beparkingen los"...
Pfff, nou ja, beter dat het laat doordringt dan niet :-D
opgeluchte groet!

Stop zinloze slachting dolfijnen op Faeröereilanden

Onderstaand bericht heb ik naar alle e-mailadressen verzonden in mijn netwerk. Ik wil vragen of je via de link http://www.pvdd.nl/ een petitie wil ondertekenen om deze zinloze en barbaarse jaarlijkse slachting op de Faeroër eilanden (Denemarken) een halt toe te roepen.

Elk jaar vindt er een slachtpartij plaats onder grienden (een dolfijnensoort) op de Faeröer eilanden, een autonome provincie van Denemarken. Deze prachtige dolfijnensoort werd ooit bejaagd om de lokale bevolking van voedsel te voorzien. Tegenwoordig is deze jacht niet meer nodig om de bevolking te voeden, maar is de jaarlijkse jacht uitgegroeid tot een culturele traditie. Tijdens de jacht drijven mannen in bootjes een groep grienden naar een baai, waar ze uit het water worden gehaald door stalen haken in de kop te slaan. Ieder jaar worden er honderden dieren gedood tijdens het jachtseizoen, dat meestal in de zomer plaatsvindt.
De Partij voor de Dieren vindt het een schande dat de overheid van de Faeröer eilanden de jacht, die geen enkel redelijk doel dient, nog steeds toestaat en roept daarom iedereen op zijn of haar naam onder onderstaande protestmail te zetten. Klik hier als je de foto's wilt zien maar je moet dan wel over een sterke maag beschikken.
Een geschokte groet

Zomaar een intern dialoogje...

Maker van bovenstaand schilderij Ansepans

Wat kan mij werkelijk gebeuren als ik de controle loslaat?

Bovenstaande prangende vraag van Plato stelde ik aan het aspect 'controleur' van Mikelodeon. Dit persoonlijke aspect van Mikelodeon ging er even echt voor zitten en stak van wal.

"Het is mijn functie om controle uit te oefenen over Mikelodeons leven. Zonder mij is ze reddeloos verloren in de chaos die ze zelf creeert. En die chaos zit niet alleen in haar hoofd, nee zonder lief zou ze jammerlijk omkomen in haar eigen stofnesten en geweven webben. Soms maakt ze het zo bont, zoals afgelopen week, dat ik als controleur de grootste moeite heb om de boel te laten functioneren naar behoren. Het scheelde maar weinig of Mikelodeon was geexplodeerd. BOEM, dus en dat betekent HO! En als ze dan niet stopt dan gaat ze een beetje stuk en doet ze het niet meer. Dat hebben we jaren geleden al eens meegemaakt en dat laten we niet nog eens gebeuren. Mikelodeon kan heel goed situaties of gebeurtenissen opblazen en buiten proportioneel groot maken. Zo kan ze zich verliezen in één enkel voorval die haar mee kan voeren naar de diepste donkerste krochten van haar wezen al waar ze dit voortdurend herbeleeft. Afijn maar wie controleert dat allemaal op juistheid en effectiviteit? Juist, dat doe ik en ik krijg daar bij hulp van 'de interne criticus'. Dat is een stevige bondgenoot en samen regelen we graag Mikelodeons bestaan."
Vervolgens laten we de interne criticus even aan het woord:
"Er komt heel veel informatie binnen in dat bolletje en al die info moet verwerkt worden. Op zich is dat hier allemaal intern goed geregeld maar de lijnen raken soms geblokkeerd als ze bv de informatie niet snapt, dan stagneert de lijn en gaan zich de dingen erachter opstapelen en dan krijg je een soort van stuwende werking met alle gevolgen van dien...
Ze wil graag alles snappen maar soms gaat het te snel of komt er teveel in één keer en dan gaat ze achter lopen. Ik moet haar dan flink achter de broek zitten en de zweep erover gooien anders komt ze gewoon niet meer mee en blijft ze tobbend achter. Soms denk ik wel eens dat ze dan in een soort van slachtofferrol kruipt maar dàt vindt mijn goede vriend 'de Rechter' dan eigenlijk. Ze blijft soms zo zeuren over futiliteiten en kleinigheden en dingetjes die ze 'voelt', allemaal onbenulligheden als je het mij vraagt. Gaan met die banaan, dat is mijn motto! Maar goed daar raakt ze dan soms van in de knoop.
Vervolgens komt daar dan 'de gefrustreerde' om de hoek kijken. En als 'de gefrustreerde' de macht grijpt dan zijn de rapen gaar en zeker als ze zich aangevallen voelt. Dan is ze groot en onheilspellend donker en slaat als een wildeman om zich heen en maait alles neer wat binnen bereik komt. Mocht dit gedrag niet het gewenste 'wegjaag en schrikgedrag' bij de tegenstander oproepen, dan neemt ze de benen en holt ze zelf hard weg. Dit is een herkenbaar patroon geworden en ze wil daar nu grip op krijgen. Als controleur doe ik mijn best al die persoonlijkheden in het bakje op de rollercoaster te houden, maar het is een woelige reis. Stemmingen wisselend per minuut van boos naar verdrietig en dan versnellend naar angst, grote angst voor alles en iedereen vooral de wolven en beren op de weg nog voordat ze in het bos is...
En waar bestaat die angst nou eigenlijk uit? Als alle laagjes zijn afgepeld tot op het bot dan zit daar angst voor afwijzing, om niet aardig gevonden te worden, om zielig over te komen en vooral bang om dom te worden gevonden. Jaja, mevrouw 'de Rechter'.
Allemaal angels die nog diep vastgehaakt zitten en die ze heel graag wil loshalen.
Denk nu niet dat het een kommervol bestaan is vol treurnis en zo, verre van dat. In de rollercoaster van Mikelodeons leven maken ook de aspecten humorist en zelfspotter een aanzienlijk deel uit. We hebben het met elkaar eigenlijk wel heel gezellig zo met z'n allen ;-) ".

En om nu terug te komen op de vraag van Plato, wat er gebeurt als ik de controle los laat, dan kan het hoofd 'bedenken' dat er niets is om angst voor te hebben. Het lijf echter reageert veel sneller (autonomic response system) dan ik kan denken en voordat ik het weet verval ik in mijn oude overlevingsstrategie waar ik nou juist zo graag vanaf wil.
Tobberige zwaai ;-)

Een lichtje...

Soms voelt het niet voldoende om alleen de naam 'in het licht van de roos' te zetten en heb ik de behoefte iemand daadwerkelijk een lichtje toe te sturen.
Zoals mijn schoonvader die gisteren te horen kreeg dat zijn ziekenhuisopname vandaag niet doorgaat. Ze durven de operatie niet aan omdat er 'iets' met zijn hart niet goed is. De cardioloog had na uitgebreid onderzoek zijn fiat voor de operatie al gegeven maar de neuroloog die de hersentumor gaat verwijderen durft de operatie nu toch niet aan.
Hoe nu verder? Nou de heren medici gaan eerst op vakantie en gaan zich er verder over buigen in september. Helaas voor Maxim en zijn vader kan de geplande mannentrip naar Australië in september dus naar alle waarschijnlijkheid niet doorgaan. Ook houd ik mijn hart vast of mijn schoonpa, na deze flinke domper (je leeft naar zo'n operatie toe) het kan opbrengen om zich nog een keer zo voor te bereiden.
Ik hoop er in elk geval het beste van.
Dit lichtje kwam ik tegen bij de webwinkel van centrum Lazuli en past wonderwel bij mijn intentie. Het pakketje bestaat uit een waxinekaarsje met houdertje en een mooie kaart waar je zelf je tekst op kan schrijven en een pakje lucifers.

Zijn ze gek geworden!

Gisteravond hoorde ik voor het eerst over HAARP (High Active Auroral Research Project) . Het was net of ik over een science fiction verhaal hoorde. Voor zover ik het begrijp gaat het om een onderzoeksproject die zich bezighoudt met onderzoek naar het ontstaan van aurora 's en het klimaat en hierbij gebruikmaakt van ionentechnologie. Ik ben gaan Googlen en werd helemaal niet goed van wat voor vele toepassingen bij HAARP mogelijk zijn. Tot mijn grote verbazing lees ik dat er in 1999 een verslag van is gemaakt voor de commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid van het Europees parlement. In het verslag wordt geschreven over militaire toepassingen van HAARP als wapen die in staat is om niet alleen plaatselijk klimaat maar ook de mens te beinvloeden. Het verslag zelf is een heuse taaie ambtelijke rakker maar liegt er niet om. Hieronder een kort stukje uit het verslag:

HAARP - een wapensysteem dat het klimaat ontregelt

Op 5 februari 1998 organiseerde de Subcommissie veiligheid en ontwapening van het Europees Parlement een hoorzitting over o.a. HAARP. Vertegenwoordigers van de NAVO en de VS waren uitgenodigd, maar zij verkozen niet deel te nemen. De Commissie betreurt dat de VS niemand stuurde om vragen te beantwoorden en geen gebruik maakte van de mogelijkheid het gepresenteerde materiaal van een toelichting te voorzien.

HAARP; programma voor het onderzoek van hoogfrequente straling (High Frequency ActiveAuroral Research Project) wordt gezamenlijk uitgevoerd door de Amerikaanse luchtmacht enmarine, in samenwerking met het Geophysical Institute of the University of Alaska, Fairbanks. Soortgelijke proeven worden eveneens uitgevoerd door Noorwegen, waarschijnlijk op de Zuidpool, maar ook in de voormalige Sovjetunie.

HAARP is een onderzoeksproject in het kader waarvan met uitrusting op de grond, een net van antennes die ieder hun energie ontvangen van een eigen zender, delen van ionosfeer worden opgewarmd met krachtige radiogolven. De gegenereerde energie warmt bepaalde delen van de ionosfeer op met het gevolg dat er in de ionosfeer eveneens gaten vallen en kunstmatige lenzen ontstaan. HAARP kan voor vele doelen worden ingezet. Door de elektrische eigenschappen in de atmosfeer te manipuleren kunnen enorme krachten worden gestuurd. Indien dit wordt gebruikt als wapen kunnen de gevolgen voor de vijand verwoestend zijn. Door middel van HAARP kan miljoenen malen meer energie naar een exacte plaats worden gedirigeerd dan met iedere andere traditionele zender. De energie kan eveneens worden gericht tegen een bewegend doel, hetgeen nuttig kan zijn bij de bestrijding van vijandelijke raketten...
Ik moet eerlijk bekennen dat ik nu wel iets anders tegen alle rampen die de aarde de laatste jaren teisterden aankijk. Zoals de tsunamie en recente aardbevingen, El Niño, de droogtes en overstromingen, om maar even wat te noemen en het gat in de ozonlaag.

Olifantenkunst?

Even geleden schreef ik in een eerder blog enthousiast over een zichzelf portretterende olifant. Gisteren kreeg ik wat meer informatie over de achtergronden.
Lees en huiver...

Als resultaat van het videofilmpje hebben miljoenen mensen interesse getoond voor een schilderij gemaakt door één van deze 'kunstzinnige' olifanten. Helaas heeft men (en ik ook ) zich niet gerealiseerd dat deze kunstige schilderijen niet zonder een beestachtige trainingmethode tot stand kunnen komen. Het stel, Liz Allen en Mark Fangue, welke het 'zelfportret' op het YouTubefilmpje vastlegde, hebben een website waarop de schilderijen te koop worden aangeboden. Waarschijnlijk hebben ze geen enkel idee van de wrede trainingspraktijken en de impact op de olifanten en dan met name de baby olifanten die gewoon hiervoor geexploiteerd worden. Menig olifanten bezitter wil meeliften op de successen van schilderende, en geld in het laatje brengende olifanten. Het wordt gebracht alsof de olifanten plezier hebben in het schilderen maar daar gaat heel wat leed aan vooraf en het schilderen behoort uiteraard niet tot het natuurlijke gedrag van een olifant. Als je meer wilt weten, kun je hier de nieuwsbrief lezen die mij werd toegestuurd.

Het wilgenloopje...

Vanochtend ongekend lang in mijn bedje gelegen. Ik werd pas om 10.30 uur wakker (bloos). Dat is helemaal niets voor mij en ik vind het een beetje zonde van mijn dag. Maar daar sta ik niet te lang bij stil, is nu eenmaal zo. Gauw aangekleed, ontbeten met heerlijke bak koffie met roggebrood met kaas en met de walkman op een heerlijk loopje gedaan naar het Amsterdams Rijnkanaal en dan langs 'de Staart' en de UFO landingsplaats weer terug naar het Oude Dorp. Op het laatste stukje staat een hele rij knotwilgen en ik verbaas me over de verschillende kleuren. Van grijs en bruin naar hel geel en knalrood. Is er iemand die weet waarom dit zo is? Op de foto zie je duidelijk een paar knotwilgen er qua kleur uitknallen.

Ik kom heerlijk warmgelopen en uitgewaaid thuis, wat een heerlijke wandeling. Morgen doe ik dat weer en vanaf nu veel vaker.

Droevenis...

Op de terugweg naar huis vernam ik dat Benazir Bhutto door een aanslag om het leven is gekomen.

Ik houd me al lange tijd ver van het 'nieuws', niets dan ellende waar ik in elk geval niet goed van word, kan er niet meer zo goed tegen en dit soort berichten bevestigen dat weer..

Enkele weken geleden heb ik nog een videofilm over haar terugkeer naar Pakistan mogen aanschouwen. Ik ben toen zeer aangenaam getroffen door deze prachtige sterke vrouw die zich in dat door achterlijke mannen geregeerde land wilde inzetten voor broodnodige hervormingen. Tijdens die film was er ook al een aanslag op haar leven maar ze liet zich niet bang maken. Wat kun je in hemelsnaam uitrichten tegen mensen die tegen vooruitgang of zelfs de kleinste veranderingen zijn. Wat mij trof in die reportage was de hoop die ze terugbracht naar Pakistan, dat het anders kon, blije gezichten.

Aan de andere kant zijn er de verhalen dat ze corrupt zou zijn en over de nodige bankrekeningen zou beschikken. Ik weet niet wat waar is en kan alleen afgaan wat ik van haar gezien heb.

Haar strijd is in elk geval voorbij, ik schaar haar bij de andere Groten als Ghandi en Luther King en blijf hopen dat dat de wereld nog tijdig tot inkeer zal komen.

Er heeft zich iemand opgeblazen in de buurt van Bhutto's voertuig. Zij liep daarbij zware verwondingen op en bezweek in het ziekenhuis. Volgens bronnen in het ziekenhuis vielen daarbij nog 19 andere doden. De aanslag komt tien weken na de terugkeer van Bhutto naar Pakistan na jaren van ballingschap. Ook toen vond een zelfmoordaanslag plaats in de havenstad Karachi waarbij 140 mensen het leven lieten. Over twee weken zijn er in Pakistan parlementsverkiezingen.

Hoezo herfstdip...

Ik zie, lees en hoor het overal en ik zou me er bijna door laten aansteken.

Ik heb het over 'de herfstdip' natuurlijk. Gelukkig herkende ik de symptomen bijtijds en ben ik een dip offensief aangegaan. Eerlijk is eerlijk, het vooruitzicht om op vakantie te gaan in de zeer nabije toekomst, helpt hier zeker bij. Verder weiger ik om mijn herfstjas al uit de dekenkist te trekken, ik red het nog wel met extra vrolijke sjaaltjes en een warme kom thee, desnoods met hotpacks, maar géén dikke jas!
Waar ik ook even 'last' van had is dat ik nog steeds niets vernomen heb over mijn bezwaarschrift. Deze Mike, liet heel even haar oren hangen en had bijna zin om zich door de herfstmisere te laten verzwelgen. Een ingeving (!) zorgde ervoor dat ik naar de site van de NLP surfde en leefde helemaal op toen ik een mooie workshop zag, gegeven door 'der Johannes' van de Deep Change en die eind november slechts drie dagen, gaat duren. En met een zeer aantrekkelijke korting omdat ik al een training dit jaar gedaan heb...

Het borrelt en bruist dus weer volop in huize W, wij zijn nog lang niet toe aan herfstdippen en aanverwante somberheden toe. Nee ook dit jaar weiger ik hieraan ten prooi te vallen.
Ik zal me hiertegen met hand en tand verzetten, u bent gewaarschuwd :-)

Vervolg "Feestelijk vuil"...

Inmiddels zal het duidelijk zijn dat met de posteractie van vorige week niet onze Annie bij het vuil werd gezet maar dat de actie bedoeld was om de jarige reinigingsdienst en de daarbij horende vuilnisophalers eens in het zonnetje te zetten.
Deze week is het dan zover en kunnen inwoners van de domstad hun huisvuil opleuken met de hiernaast afgebeelde stickers. Op 'ons eiland' heb ik vele stickers reeds aangetroffen maar niet op de daarvoor bedoelde zakken huisvuil. Ik blijf het een volkomen misplaatste actie vinden.

Net als het komende burgemeesters referendum. Wat een poppenkast. De twee PVDA kandidaten dingen naar de stemmen van de kiezers en deinzen hierbij nergens voor terug. Zo ontving ik vanmiddag een mail met het verzoek of we na wilden denken of er mogelijkheden zijn in onze wijk om één van de burgemeesterkandidaten voor één nacht onderdak in de wijk te verschaffen.

Nu wil het geval dat mijn naaste collega op een heuse 'hotspot' woont waar zelfs de politie interesse voor heeft als 'steakout'. Maar om je stulpje te delen met een burgemeesterkandidaat, zelfs voor één nacht, ik weet het nog zo net niet. Of zou ze op deze wijze haar urgente wens om uit deze wijk te vertrekken kracht bij kunnen zetten?

Er is tenslotte 50% kans dat ie burgemeester wordt.
Of ben ik weer te negatief en is dit een prachtkans voor een prachtmens om één nacht in een, als het aan minister Vogelaar ligt, toekomstige prachtwijk door te brengen...

Dinsdag...

klik voor een groter exemplaar...wel met de'vorige' pijl weer terug anders ben je me kwijt :-)

Vandaag was een verrukkelijke werkdag en ik ben heerlijk opgeschoten met al mijn klussen waar ik gisteren niet aan toe ben gekomen. Geheel opgetogen door deze ongewone vlijtigheden en uiteindelijke onverwachte en zeer zonnige dag, spoedde ik mij huiswaarts om aldaar nog even lekker te genieten van het zonnetje in de hangmat. Een zalig idee zult u denken, helaas kwam hier helemaal niets van terecht. Bij aankomst zag ik het al. Ik had een ander 'klusje' over het hoofd gezien. Vandaag wordt onze 'nieuwe' garagedeur geplaatst en die is un tikkeltje groter dan de vorige. Er is gehakt, geboord en vervolgens aan beide zijden flink gefreesd in de muren om het geheel op in het gareel te krijgen. Maar goed , dan heb je ook wat!

Geen hangmat dus maar wel een goed sluitende, waterdichte en met extra loopdeur ingerichte garagedeur. Als toetje ligt er een dikke laag stof over alle spullen in de garage op de tegels van het terras en last but not least de ramen. Foster kijkt minzaam op alle werkzaamheden toe en waagt zich niet buiten, bang voor vieze voeten of zo. Ik kan 'm overigens geen ongelijk geven.

Ik ben erg blij dat Maxim de komende dagen vrij heeft...

Horror in Houten...

Misschien herken je het beeld, je zit lekker rustig, je bent tevreden en dan bekruipt je het gevoel dat je niet alleen bent.
Er gaat een huivering over je ruggegraat, je hoort zachtjes maar onmisbare tikjes en in je ooghoek verschijnt een megamonster op minimaal 8 poten...
Je wilt gillen maar bedenkt dat snel handelen hier beter op haar plaats is. Mijn Boedistisch inslag weerhoudt mij om de maat 40 in te zetten waar ik tegenwoordig op leef. Gelukkig zie ik mijn halfvolle glas water staan die in één teug leeg is en het volgende moment al over de spin heen staat. Koelbloedig niet?
Tja en daar zitten we dan ogen in oog. Wachtend op de thuiskomst van Maxim, mijn held en steun in deze avonturen.
Fosters belangstelling is inmiddels gewekt en tot mijn grote griezels wil hij de spin bevrijden om ermee te spelen. Ik ken mijn pappenheimer en weet dat hij gauw verveeld is en zijn prooi laat lopen. Hoe fijn ik dat bij andere slachtoffers ook vind, bij dit soort prooien heb ik geen enkele moeite als ze sneuvelen. Maar dit monster los laten?
Als Maxim eindelijk om 1.30 uur thuiskomt wordt de spin behoedzaam door mijn lief opgepakt om buiten losgelaten te worden. Op de voet gevolgd door Foster...
Wederom een kort filmpje met Foster in de hoofdrol...

Thankgod it's almost friday...

Wat een waanzinnige week, zowel privé als op het werk. De gemoederen rond het ge (en mis)plaatste hekwerk zijn nog lang niet gesust. Een niet zo welkome cameraploeg van RTL4 heeft aan den lijve kunnen ondervinden wat er speelt in deze buurt en zijn wat apparatuur lichter geworden. Tja het intikken van een (auto)ruitje is haast kinderspel en helaas orde van alledag. Of je nu met je vingers in de neus zit of aan andermans spullen, hier kan alles, zelfs op klaarlichte dag. Ik vraag me ernstig af hoe we het tij hier ten positieve kunnen keren.

Gisteren heb ik een dagje vrij genomen om met een zieke vriendin naar het ziekenhuis te kunnen voor een afspraak. Goddank werd er eindelijk serieus naar haar geluisterd en is ze meteen opgenomen. Gisteren en vandaag stonden dan ook in het teken van onderzoeken die helaas nog niets hebben opgeleverd. Onze hoop is nu gevestigd op een MRI scan die helaas pas dinsdag kan worden gemaakt. Ik verwacht haar dus vanavond of anders morgen op te kunnen halen uit het ziekenhuis. Ik hoop dat ze haar pijn tot die tijd in elk geval afdoende kunnen bestrijden.

Lichtpuntjes zijn er overigens meer dan voldoende, ik ben drie dagen vrij (joepie!) en morgen komt tijger op bezoek en gaan we naar Amadorra. Misschien is het ook nog lekker weer voor een wandeling. Ik verheug me in elk geval erg op haar komst. En last but not least heb ik nog slechts 8 dagen arbeid voor de boeg en dan vakantie. O wat een heerlijkheid.

O wee, BHV...

Vandaag mocht ik mij vermaken met de jaarlijkse herhalingsoefeningen 'Bedrijfshulpverlening'. Sinds jaar en dag weten collega's mij te vinden voor paracetamolletjes en pleisters en het is al lang geleden dat ik op het werk iets te doven had. Het laatste wat ik brandend en wel mocht uitmaken is al gauw weer zo'n 5 jaar geleden, mijn laatste sigaretje.

Afijn, de dag startte al ietwat stressvol daar de training op een, voor mij, nieuwe locatie gegeven werd. Maar ietwat later dan gepland, schoof ik dan eindelijk aan in het voor EHBO ingerichte leslokaal in het vergadercentrum van Stadion Galgenwaard in Utrecht. De hele ochtend ben ik druk doende geweest met het stelpen van slagaderlijke bloedingen, aanleggen van stompverbandjes en oeverloos reanimeren van juffrouw Jannie, waar dit jaar wederom nieuwe richtlijnen voor zijn bedacht, euh, als ik goed heb opgelet moeten we dit jaar 30 hartmassages geven en twee beademingen en dat tot je er zelf bij neervalt want dat is zwaar. Reanimeren valt vanaf nu onder het beoefenen van topsport!

De lunch was dit jaar bijzonder treurig, kleffe witte broodjes zonder boter met een plakje ham of kaas, een glas melk of karnemelk en als toetje een op een wit bolletje soppende kroket die op 70 graden gefrituurd was, yak! Ik verheugde mij bijzonder op wat voor spannende zaken de middag mij zou trakteren. Hier hoefde ik niet lang op te wachten en diende zich aan in de persoon van Claas de brandweerman. Een olijke, te jong grijs geworden vent die wonderlijk genoeg geheel opleefde van de net beschreven lunch. Na echt hele verstandige dingen te hebben gezegd over electriciteit en electrocutiegevaar (niet met waterstraal een fikkende PC blussen) mochten we naar buiten om aldaar te oefenen met echte 'real life events' zoals 'vlam in de pan'.
Elk jaar weer twijfel ik ernstig aan de nuttigheid van mijn BHV- schap en na deze dag helemaal.

Hier nog ernstig over nadenkend wil ik het terrein weer afrijden om mij in de file naar huis te begeven, geeft het kaartje aan dat ik 14 euro aan parkeergeld moet betalen. Ik was erg gehaast de parkeerplaats, zeg liever bouwput, opgereden en heb nergens gezien wat het me zou gaan kosten, dus dat was ff slikken. Maar goed geen cash dan gewoon even pinnen, kon niet alleen met chipcard of creditcard en die bezit ik geen van tweeën. Op het knopje gedrukt voor assistentie en te horen gekregen dat er geen pinmogelijkheid in de buurt was en dat er maar even iemsnd geld moest komen brengen. Inmiddels was de rij wachtenden achter mij aanzienlijk en voelde ik me ondertussen flink opgelaten. Naar lucht happend en met schuim om de mond heb ik me vreselijk onhandig manouvrerend kunnen bevrijden uit de klapboom en de rij achter mij wachtenden. Niemand zal je dan ook even bijstaan, nee maar wel toeteren en gebaren maken. Met opgeheven doch rood gelaat heb ik mijn otootje weer geparkeerd en dankte de Here dat ik mijn mobieltje had opgeladen want er moest nu natuurlijk gebeld gaan worden. Maxim was niet te bereiken, collega's van mijn kantoor gelukkig wel, die hebben een inzameling gehouden en kwamen mij binnen een half uur 20 euro brengen. Duizend maal dank dames, ik hoop het ooit goed met jullie te kunnen maken.

En nu? Nu even helemaal niets, weekend, rust en hangmattenweer hopelijk. Gelukkig heb ik weer een heel jaar om van deze dag te herstellen en na te denken of ik dit volgend jaar weer wil...