Autopech

Ben net terug van een heerlijke ontspannende vakantie en wil met de auto naar een afspraak. Ik houd ervan om op tijd te vertrekken het leven is tenslotte al jachtig genoeg. Ik stap dus ruimschoots op tijd in de auto en draai de sleutel van het contact om. Het resultaat is een bijzonder zwak gegorgel, dat geeft deze burger geen moed.

Mijn hersenen werken op volle toeren en ik vraag lief naar de startkabels. Vreemd genoeg wil ook de achterklep niet open. Naar de buren dan maar.  Overbuurman Dirk doet niet open, wat nu?
Diederick is gelukkig wel thuis en heeft startkabels maar kan de accu van zijn auto niet vinden. Hoe moeilijk kan dat nou zijn? Maar blijkbaar zijn er automerken die de de accu verstoppen...

Wat een tegenwerking van het universum. Ik probeer ondertussen de fysiotherapeut te bellen dat ik wat later kom maar krijg iemand anders aan de lijn.  --Zucht-

Als de nood het hoogst is, komt de redding nabij. Ik zie ex-overbuurvrouw Hanna aan komen lopen, ze snapt het meteen en haalt haar auto. Diederick hanteert de startkabels zeer vaardig en een minuut later rijd ik in de auto weg. Met een zwaar voetje lukt het me om net op tijd voor de afspraak te komen, wel met een hoge hartslag, dat dan weer wel.

Pfff, wat een start van de dag. Een auto moet starten en rijden anders heb je er niets aan. Na mijn afspraak gelijk doorgereden naar de garage voor een nieuwe accu. Blijkt dat het de originele accu nog is en onze auto is 9 jaar oud.  Hoog tijd voor vervanging dus.

Lief....

Gisteravond was er een bijeenkomst op ons dorp over de Visie van onze oude dorpskern van nu tot 2030. De plannen van enkele jaren geleden waren afgestoft en werden op enthousiaste wijze gepresenteerd door een snelle jongen van een duur bureau. Niets nieuws dus, de gemeente wil van ons dorpsplein een soort van 'klein Vrijthof' maken en wil nu al kijken hoe ze het verwachte autoverkeer van de toekomst, in goede banen kan leiden. De muziekschool bij ons naast is al gesloopt en wordt de komende maanden omgetoverd tot 50 parkeerplaatsen. Helaas kregen de aanwezig bewoners te horen dat die parkeerplaatsen slechts aan kortdurende parkeerders wordt toegewezen en dat zij net als andere langparkeerders naar een verder gelegen parkeerterrein worden verwezen. Een vreemde zaak, bewonersbelangen worden dan ondergeschikt gemaakt aan bezoekersbelangen. Ook vrees ik dat de parkeerdruk in onze straat flink zal toenemen. Automobilisten willen nu eenmaal niet ver lopen. Maar goed, hier wilde ik helemaal niet over bloggen...

Ik vernam namelijk een heerlijk verhaal welke ik zonder naam en toenaam zal vertellen (er zijn lurkers onder ons ;-)
Ten tijde van de hevige sneeuwval en flinke vorst van begin van het jaar, wilde een van de buren de auto van zijn vrouw alvast ijsvrij maken (wat een lieverd!). In alle vroegte en duisternis werd er ijverig ijs gekrabt en zagen de ruiten er na verloop van tijd weer zichtbaar uit. Als finishing touch na zijn noeste arbeid wilde de buurman nog even iets in de auto doen en drukte op de centrale vergrendelingsknop om zich toegang te verschaffen. Tot zijn grote verbijstering bleven de deuren echter hermetisch gesloten en bliepte er verderop in de straat een door een dikke laag sneeuw en ijs bedekte auto...

Whoehaha, een omgevallen van het lachen groet!

Limmen....

Jeminikkel wat gaat de tijd toch snel, ik zou bijna vergeten dat ik een driedaagse Deep Change heb, te beginnen met vandaag. Vanochtend dus al vroeg uit de veren om rond 8.30 in Limmen te zijn en me te installeren, normaal vertrek ik de avond ervoor al maar daar kwam ik deze keer niet aan toe, veel te druk met andere leuke dingen :-)
Mijn lijf protesteerde flink de afgelopen nacht en ik ben flink ziek geweest maar gelukkig blijft het bij een korte nacht en een wrakkig gevoel vandaag want ik voel mijn health alweer terugkeren. Hoe kan het ook anders als je met twee van die kanjers in zo'n mooie training mag assisteren :-)
Op de foto zie je Fleur, een lieverd die ik in Frankrijk heb ontmoet en die samen met haar vrouwtje op een hele mooie plek in Zuid beveland woont. Bijna waren we daar trouwens helemaal niet gekomen en dat terwijl ik wel de TomTom had ingeschakeld. Op een zeer beslissend moment viel de Tomtom (was blijkbaar erg warm acher het glas ;-) en was daardoor een beetje vanslag waardoor we de afslag Numansdorp mistten. De kenner van die regio zal weten dat het dan een hele tijd duurt voordat je dan weer ergens mag keren maar we hebben genoten van het uitzicht over het Haringvliet, beide keren...

Ach eind goed al goed zullen we maar zeggen, we hebben een heerlijke middag (of wat daar nog van over was ;-) aan de waterkant mogen doorbrengen en we hebben een kleurtje :-)

Bye bye, zwaai zwaai...

Het is definitief voorbij, het doek is gevallen. Maxim, een jongensdroom armer, pinkt een traantje weg terwijl de grote groene lobbes, in een wolk van rook, langzaam uit ons zicht verdwijnt. We gaan naar binnen en drinken een glaasje wijn en heffen het het glas meerdere keren terwijl we herinneringen ophalen aan het groene monster en de avonturen die we ermee beleefd hebben. Maar we zijn het beiden eens, het is goed zo, wij konden gewoon niet goed genoeg voor hem zorgen, hij is beter af bij deze enthousiaste nieuwe eigenaar die grootse plannen heeft voor de laro, die overigens niet lang groen zal blijven ;-)
Er zijn grootscheepse renovaties en verbouwingen gepland en dan gaat ermee gereisd worden, Oost Europa, Afrika, roept u maar. Persoonlijk was ik altijd al blij dat ie de eindbestemming binnen Nederland haalde, maar goed, ondanks mijn sleuteldiploma voor dieselmotoren brak het zweet mij toch uit als er iets haperde en de motorkap omhoog moest. Eerlijkheid gebied mij hier te melden dat het zware reservewiel op de motorkap mede oorzaak van de zweetuitbraak was ;-)
Met een rol ducktape als standaard 'gereedschap' was een lek leidinkje of losgeschoten onderdeel of zelfs een afgebroken luik altijd fluks te repareren. Maar goed, het was een mooie tijd en nu zitten we met een gapend gat en vreselijke inkijk. Daar hadden we nog niet bij stilgestaan en mijn peugeotje verdrinkt nu zo'n beetje op de oprit en staat er wat verloren bij.
Gelukkig is bij Maxim het leed van 'verloren jongensdroom' gauw geleden, hij heeft een nieuwe jongensdroom, een jonge meid van achttien, maar daar zullen we nog maar even niet aan beginnen dacht ik zo ;-)

HEE WIJFFIE..

Vandaag de eerste ritjes met de Tomtom gereden waaronder een bezoekje aan Roosnans in het nabij gelegen Newfun.
Na aldaar vlekkeloos te zijn heengeleid door 'Eva' en te hebben geparkeerd, blijkt het betaald parkeren te zijn geworden. Dat was nie zo fun maar terwijl ik met het betaal apparaat stond te stoeien hoorde ik "hee wijffie, heije dr al geld ingegooi? Hier heije nog een koartsje kèn je nog effe groatis, ze benne hier helemaol van de pot geruk met da betaol parkere"
Ik kreeg een kaartje in mijn handen gedrukt en bleef sprakeloos achter.
Dat duurde niet lang want ik werd door Roosnans en Lin's ding (met nieuwe schoenen incluis roze veters, daar herkende ik haar aan ;-) aangeroepen en naar de juiste woning geleid. Eenmaal binnen werd ik liefdevol ontvangen en vertroeteld door haar lief met echte thee (niet uit een theezakje maar losse thee) en een niet te versmaden lekker groot stuk aardbeienvlaai.
Er heerste een meer dan gezellige drukte welke me deed denken aan verjaardagen in mijn ouderlijk huis van lang vervlogen tijden. Ik vond het erg leuk om Lin's ding en familie en Roosnans haar 'lief' 'in den lijve' te ontmoeten, zo'n ontmoeting geeft toch een extra dimensie aan de blogvriendschap die inmiddels is ontstaan.
En Eva heeft mij keurig zonder zweet- of driftaanvallen binnen de voorspelde termijn weer thuis afgeleverd. Heerlijk zulke avonturen gaan er meer komen :-)

Leven zonder Tom...

Misschien idealiseer ik het hebben van zo'n ding wel veel te veel maar feit blijft dat ik altijd een andere route rij dan gepland en dat heeft niets met mijn kaartleesvermogen van doen.
Neem nu vanmiddag, ik plan keurig mijn route van Houten naar de expo in Rijen, je zou zeggen "wat kan er mis gaan" met zo'n uitgeprinte routeplanner. Nou van alles, hebben 'ze' het in hun hoofd gehaald een proviciale weg wegens wegwerkzaamheden geheel af te sluiten en heb ik uiteindelijk mijn bestemming via Breda (!) pas kunnen bereiken. Wel veel te laat de uitreiking van de prijzen was al begonnen maar desalniettemin, ik heb wederom laten zien er wel degelijk te komen maar voor welke prijs.
Ik stel me zo voor dat als ik met de TomTom had gereden 'Eva' (die vind ik het prettigst klinken) mij liefdevol ter verantwoording had toegesproken "Om te keren" om daarna de nieuwe route te herberekenen en deze dan zachtkens en zonder stress of ingehouden kwaadheid met mij te delen.
Ach, nog tien dagen behelpen...

O ja, de expositie. Ik was zeer onder de indruk van de kwaliteit van de foto's en ik heb genoten van enkele prachtige werken en die van Ria haalde ik er zo uit :-)
Mooi kluppie van Footo.nl

Schuimbekken, als vanouds...

Ja, ze kan het nog en van enige 'verlichting' was vandaag geen sprake.

Vol goede zin toog ik vandaag naar de ANWB voor een reuze aanbieding TomTom met West Europa kaart, want ze heeft plannen. "Pak die maar in en er hoeft geen strikje omheen", grapte ik nog naar de verkoopster. Helaas was dàt model uitverkocht maar ik kon 'm wel bestellen maar dat duurde dan 10 dagen. Normaal geen enkel probleem want ik wacht al zo lang...
Maar nu heb ik mijn zinnen gezet op zo'n ding dan mot ut er ook komen en wel vandaag nog. Ik mopperde een beetje tegen Maxim terwijl ik de winkel uitliep wat de filiaalleidster opving en ze bood me een demomodel aan, een slagje groter met 100 euro korting. 'Ketsjing' en kassa, rinkelde het in mijn hoofd en opgetogen als een klein kind huppelde ik de winkel uit met mijn Tom Tom One XL.
Eenmaal thuisgekomen bleek niets het te doen en heb ik zelfs als dorpsgek met TomTom hoog in de lucht de straat op en neer gelopen voor de felbegeerde verbinding. Helaas, na heel wat meewarige blikken van buurtgenoten toch maar besloten terug te gaan naar de ANWB te Zeist.
Aldaar in het filiaal aangekomen ben ik wederom alleraardigst behandeld maar konden ook zij niets uitrichten daar het een softwareprobleem was en dit 'slechts' opnieuw gedownload en geïnstalleerd hoeft te worden en dit niet op de daar aanwezige PeeCees uitgevoerd kon worden. Weer naar huis gereden en nu na 2 uur prutten en kutten en gebel met de helpdesk geef ik het op. De handdoek gaat in de ring. Morgenochtend gaat ie retour naar de winkel, dit is niet goed voor mijn hart en humeur.
Ik vrees dat ik morgen op de ouderwetse manier naar de expo in Rijen moet zien te geraken. Ach nou ja ik kom al 48 jaar overal zonder Tom Tom dus nog 10 dagen zonder moet wel haalbaar zijn.
Ria, ik kom maar kan dus wat later zijn. Overige weggebruikers mocht u tussen Houten en Rijen iemand in een rood peugeotje bezweet en rood aangelopen achter het stuur aantreffen dan ben ik het hoogstwaarschijnlijk.
Met rust laten en vooral niet aanhalen...

Even wat anders...

Vanochtend was ik al vroeg aan de wandel met vriendin Jessie. We hebben een heerlijk polderloopje gedaan van 45 minuten. Na een bak thee genuttigd te hebben stapte ik weer in de auto toen ik bedacht dat ik vlakbij een andere vriendin was. Daar dus even aan de bel getrokken en ook met haar een wandeling gemaakt en wat voor een.
Ook door de polder langs landgoed Wickenburg en terug via het AmsterdamRijnkanaal. We zijn helemaal doorgelopen naar mijn huis en bedachten toen dat mijn auto nog elders geparkeerd stond. Na een trippel van bijna 3 uur kon ik de ene voet eigenlijk niet meer voor de andere krijgen en besloot ik Maxim heeeel lief aan te kijken om ons met de grote groene lobbes even naar mijn auto te brengen. Met een beetje tegenzin -want er was autosport op de buis- heeft hij zich los kunnen rukken en hebben we gedrieën nog een leuk ritje gehad. Het voelde geweldig weer even met het gevaarte mee te rijden.
En zo kwam er ook aan deze zonnige zondag een eind. Mijn gezicht gloeit helemaal en lijkt wel een beetje verbrand. Ik heb in elk geval een heerlijke dag gehad en voel me helemaal uitgewaaid.
Zulke dagen mogen er meer komen, heerlijk!

Navigeren...

Tussen de middag, tijdens mijn lunchwandeling langs het Amsterdam Rijnkanaal, spotte ik deze wreed onthoofde bloemetjes in het gras.

Ik werd er eigenlijk wel vrolijk van en waande me heel even in teletubbieland.

Verder zit ik de denken om een navigatie geval aan te schaffen voor in de auto, zodat ik zonder stress van A naar B kan gaan. Maxim vindt dit natuurlijk klink klare onzin en begrijpt niet waarom het mij niet lukt te reizen zonder deze kunstgrepen, maar ik heb vreselijke stress als ik op onbekend terrein ben. Vorig jaar ben ik nog een keer, na uren rondrijden, onverrichte zake terug gereden naar huis omdat ik het verpleeghuis van mijn tante niet kon vinden...

Ik heb mijn oog laten vallen op de compasseo van Packard bell. Is er iemand die hier ervaring mee heeft of met een ander merk. Ik wil wel dat ik in heel Europa kan rondtouren en het moet natuurlijk erg gebruiksvriendelijk zijn en zo. Ik ben heel benieuwd wat de ervaringen van jullie zijn hiermee. Is er iemand met zo'n ding?

Bergen aan zee...

Vandaag heb ik grotendeels doorgebracht met tijger van de Deep Change. Bijna ging deze gezellige dag niet door doordat de accu het liet afweten. Ik dank de goden overigens dat het me vandaag overkwam en niet morgenochtend als er gewerkt moet worden. De ANWB meneer was in elk geval snel ter plekke en had zelfs een nieuwe accu bij zich die gelijk geplaatst kon worden zodat ik met slechts een half uur vertraging richting Alkmaar mocht vertrekken.

Bij tijger aangekomen had zij de fietsen klaarstaan om naar Bergen aan zee te fietsen om aldaar de beentjes langs het strand te strekken, dat we niet de enige waren zal u niet verbazen ;-)
Het was een heerlijke fiets- en wandeltocht en het was geweldig om de zee weer te zien. De zee doet wat met mij, de ruimte de geuren en geluiden, wauw...

De terugweg ging iets minder voorspoedig wat alles te maken had met de wel zeer schrale wind die we van voren te verduren kregen. Toch was het heerlijk fris. Onderweg hebben we honderduit gepraat over onze belevenissen van de laatste maanden, en ben ik gevraagd door tijger om een aankomende expositie van haar mede gestalte te geven door een soort van flyer te ontwerpen. Ik ben al volop bezig wat ideeën uit te werken.

Ik kijk weer terug op een meer dan geweldig weekend enne, de kerstboom staat nog steeds ;-)

Klusjes...

Vandaag is er hard gewerkt in Houten. Om onze tuin staat een coniferenhaag en die moest gesnoeid. Weer of geen weer, dat heb je zo als je uit blijft stellen tot bijna vakantie.

Afijn, het is even wat werk maar dan heb je ook wat. Elk jaar weer verbaas ik mij over hoe licht en opgeruimd het er dan weer uitziet. Bijna jammer om nu op vakantie te gaan, bijna ;-)

Tja, en voor dit soort grof snoeiwerk afval klusjes is het natuurlijk weer verrekte handig dat we de laro nog hebben. Het is wel zijn laatste winter hier. Na onze vakantie gaan we, euh, ik er werk van maken en gaat ie verkocht worden, althans dat hopen wij, ahum ik. Bij Maxim gaat het nog niet van harte hij werpt zelfs als tegenargument op dat we zoveel inkijk hebben als de grote groene lobbes weg is. Duh, daar hebben ze gordijnen voor uitgevonden ;-)

Ach, ik snap het heus wel dat het 'm aan zijn hart gaat zijn jongensdroom weg te doen maar hij zorgt er gewoonweg niet goed genoeg voor qua onderhoud en de lobbes verdient echt beter dan zijn dagen op onze oprit te moeten slijten.

'klik' voor grotere foto's

Das pech, Peugeotje weg...

Ja, ik stond vanochtend wel even raar te kijken. Contactsleuteltje omdraaien en niks, noppes nada. Verlichting doet ut dus accu kan het niet zijn. Het sleuteltje weigert het laatste stukje te draaien en contact te maken. Nog even wat Shamballa reiki uitgeprobeerd maar waarschijnlijk sliepen mijn helpers vandaag uit. Gelukkig kon ik een beroep doen op de ANWB die waarschijnlijk dankzij het vroege tijdstip (06.15) binnen een kwartier ter plekke waren. Er is dus 'iets' met het contactslotsleutelhuisgeval. Terwijl ik relaxed een bakje troost maak wordt er geregeld dat het peugeotje opgehaald wordt met een takelwagen en naar de garage wordt getransporteerd. De takelwagenmeneer is zo aardig mij op mijn werk af te zetten en even later krijg ik al een telefoontje dat ik de leenauto mag ophalen die ik tot morgen 18.00 uur mag gebruiken, als ik de tank maar weer volgooi. Op mij staat een prachtige en in mijn ogen superdeluxe VW polo te wachten met allerhande toeters en bellen, die als klap op de vuurpijl ook nog eens een automatische transmissie heeft. FANTASTISCH! Mijn linkerbeen mag op vakantie, nu de rest nog..
Wat een superdag, op de prijs van de reparatie na dan, reparatie kost toch wel zo'n driehonderdvijftig euries. Gelukkig is het salaris net gestort en hoef ik de rollende ogen van Maxim niet te zien als ik hem rond 10.30 uur bel en hem deze tijding breng.
Pfff, nu dus weer een maand rustig aan doen, ik begin er al bijna aan te wennen...

Stoute schoenen...

In navolging op het hardop uitspreken van mijn wens om te creëren en te schrijven en foto's te maken, heb ik ze aangetrokken. De stoute schoenen.

Ik heb zojuist een mailtje gestuurd aan het NTI NLP instituut waar ik de Deep Change 'heb gedaan'. Vorig jaar wilden zij een boekje uitbrengen, ik dacht in verband met een jubileum, en er werd input van (oud)cursisten gevraagd hiervoor. Ik heb een stukje geschreven en naar ze toegemaild maar nimmer meer wat vernomen.
Vandaag dus de stoute schoenen aangetrokken en een balletje opgegooid, een mens moet tenslotte ergens beginnen en de daad bij het woord voegen, soms letterlijk.

Zo, ik heb gezegd en wie weet hoe dit balletje gaat rollen...

Daarnaast heb ik mijn nieuwe rijbewijs mogen ontvangen. Vanaf vrijdag blik ik hard en zonder krullende mondhoeken vanaf het hardroze plastieke kaartje de wijde wereld in, in zwart wit, zoals een goed portret moet zijn.

Hoera! Ik doe weer mee aan de ratrace...

Welkom bij de gemeente Houten...

Daar mijn rijbewijs definitief foetsie blijkt heb ik afgelopen week aangifte van vermissing gedaan bij de pliesie. Zonder zo'n aangifte krijg je geen rijbewijs, met dit proces verbaal en een vorig jaar gemaakte pasfoto naar het loket getogen. Eerst sta je in de rij voordat je een nummertje door de alleraardigste receptioniste uitgereikt krijgt, vervolgens sta je in de rij voor de balie waar het rijbewijs aangevraagd kan worden. Tot hier ging alles nog redelijk voorspoedig en ik had alle benodigdheden bij mij, bij het overhandigen van de pasfoto en de kosten achtenvijftig eurie, blijkt mijn pasfoto niet te voldoen. Mijn tanden waren zichtbaar en dat is absoluut verboden. Naar de fotograaf, waar ik wederom in de rij kon plaatsnemen weliswaar met de (schrale) troost dat ik niet de enige was wiens 'kiek' werd afgekeurd. Terug naar het gemeentehuis, in de rij voor de receptie en rij voor de rijbewijsbalie. Eindelijk aan de beurt, bij dezelfde aardige mevrouw blijkt dat ik ook nog een ARBO keuringsformulier nodig heb vanwege mijn "grote" rijbewijs.

Aan het eind van mijn gemeentelijke krachten, ik werk er tenslotte de hele week al, heb ik ter plekke besloten uitsluitend voor mijn "BE" rijbewijs te gaan. Niks meer lekker toeren met de grote jongens op de bus, das verleden tijd. De allervriendelijkste dame van het loket verzekerde mij dat mocht ik ooit weer aspiraties die richting uit hebben, mijn rijbewijs, mits voorzien van een geldige ARBO keuringsbewijs en tegen betaling van de nodige pecunia's uiteraard, weer geldig voor het grote vervoer kan worden gemaakt.

Pfff, eind goed al goed, geen driftaanval of anderzindse aanval van onvermogen, zelfs geen schuimvorming rond de mond. Ik boek vooruitgang, toch?

Gezocht en nog steeds onvindbaar...

Na de somberheid van gisteren is vandaag weer een andere dag. Een nieuwe dag met nieuwe uitdagingen, ik ben namelijk mijn rijbewijs kwijt en dat is ernstig. Chaotisch als ik ben, heeft mijn rijbewijs altijd een vaste plek in mijn portemonnee. Daar zit ie dus niet (meer) in en ik pijnig mijn hersenen wanneer ik 'm daaruit heb gehaald ter legitimatie of iets dergelijks en ik kan me zo'n moment niet heugen...

Mijn tassen heb ik reeds nagezocht, evenals het etui met autopapieren. Mijn rijbewijs blijft spoorloos en ik word zo langzamerhand radeloos. Iemand enige suggeste waar ik kan zoeken? help?

Een nieuwe slide show...

Bij deze dan een langzame versie waar je niets voor hoeft aan te klikken, langzaam schuiven één voor één de foto's voorbij.' Je kunt 'm sneller of langzamer laten lopen door op de plus of min te klikken...




Het was even zweten en puzzelen maar dan heb je ook wat.
Gisteren was eigenlijk helemaal niet leuk thuiskomen want er lag een bekeuring van 130 euries op de mat. Ik heb een rood verkeerslicht over het hoofd gezien toen ik een kopje koffie bij Willem en Rietje ging drinken. Ja, een duur kopje koffie dus. Ach het is maar geld en zeuren erover heeft ook geen enkele zin. KLAAR!
Ik vond het eigenlijk ook wel wreed om vanochtend gelijk al weer aan het werk te moeten terwijl Maxim en zwagerlief zich opmaken voor een lang weekend Duitsland om de Obersaltzberg te bekijken. Hij is namelijk erg geïnteresseerd in de tweede wereldoorlog en hoopt daar nog wat meer informatie te kunnen vinden. Mij trekt het voor geen meter maar ik heb al wel van meer mensen een soort van fascinatie voor die tijd vernomen. Hij weet er ook verschrikkenlijk veel van en ik noem hem wel eens gekscherend 'nazikundige', maar dat klinkt weer zo eng. Ik geloof dat er een geschiedkundige aan hem verloren is gegaan.

Trutten in het kwadraat...

Ik verheug me heel erg op Italië volgende week. Iets waar ik me minder op verheug echter is de weg ernaartoe. Ik had natuurlijk een fly drive kunnen boeken naar Milaan maar de gedachte om na een enerverende vliegreis (vliegen vind ik naar en ervaar ik als bijzonder onnatuurlijk) in een vreemde auto vanaf een druk vliegveld me in het chaotische toeterende Italiaanse autoverkeer te storten, trok me niet erg aan. Nee, deze held van de weg gaat 'liever' met eigen vervoer zestien uur in d'r eentje in haar oude peugeootje zo'n avontuur aan. Trouwe lezers van mijn blog kunnen zich mijn eerdere auto avonturen vast nog wel voor de geest halen zoals "tam tam zonder tomtom".
Hoe dan ook, waarschijnlijk moeten jullie anderhalve week wachten op het goede nieuws of ik wel ben aangekomen want dan ben ik pas weer terug. Op de berg waar ik heen ga is namelijk geen internet en geen telefoon. Mijn lief heeft overigens al aangeboden dat ik hem ten alle tijden mag bellen als ik de weg kwijt ben en in een driftaanval lijk te verzanden. Dat idee houdt mij dan maar weer op de been èn op de weg, naar ik hoop....

Vrij!

Heerlijk, ik heb net de (werk)deur achter mij dichtgetrokken en heb een heerlijk vrij weekend voor de boeg. terwijl ik dit opschrijf bedenk ik me dat het helemaal niet zo 'vrij' is als dat ik zou willen...Moet gauw de auto naar de garage brengen, er moet nog een dure reparatie verricht worden (boehoe, kost anderhalve emmer) waarvoor ze nog wat onderdelen moesten bestellen anders hadden ze het vorige week gelijk gedaan.

En morgen is mijn jaardag en kàn er bezoek komen natuurlijk...

Ach, dat zien we dan wel. zaterdag komt familie van Maxim eten en moet ik nog een menu verzinnen. gaat vast wel lukken, fantasiën genoeg (en eetlust ook ;-)

Het nieuwe blog begint te lopen. Ik krijg steeds meer 'verhalen' te horen. De collega's worden zo langzamerhand bewust dat ik het meen en er wordt heel wat afgelachen. Kortom de sfeer is erg goed. Dan is al mijn geschrijf in elk geval nog ergens goed voor :-)

Sodeju!

Dat is wat ik net over de telefoon richting garage ventileerde.
Vandaag werd mijn autootje gekeurd en ik heb net een voicemailberichtje gekregen van de garage en das eigenlijk op zich al geen goed nieuws. Goed, ik heb de garage gebeld en nu blijkt o.a. de katalisator stuk te zijn, tja het ding rijdt prima maar zo wordt ie niet goedgekeurd, milieu eisen enzo....

Tja, en nu dus maar even een groot voorschot nemen op het vakantiegeld, een emmer ongeveer.


Zuur, heel zuur en de Maxim is bitter, heel bitter. Hij had net vanochtend de oude uniformen allemaal in de kliko geknikkerd toen de post een brief van het werk bracht dat de nieuwe uniformen pas nà 26 maart gedragen mogen gaan worden...
Nee, ons geluk vandaag kan blijkbaar niet op ;-)
Ach, het gaat maar om geld en goederen. Straks is het heerlijk weekend en zijn we allebei vrij en er is formule 1 op de TV...

Weekend!

Wat een heerlijke zonnige dag vandaag, reikhalzend kijk ik uit naar het einde van de werkdag waar dankzij een uitlopende vergadering vol gemeentelijk geneuzel maar geen eind aan lijkt te komen...
Eindelijk om even over vijf uur mag ik in ut autootje in de file richting huis kruipen. Ik heb nog nooit zo genoten van deze autorit, het zonnetje scheen heerlijk en ik heb me daar de hele weg aan gekoesterd terwijl ik om me heen alleen maar chagrijnige ongeduldige koppen zag.
Gelukkig waren ze niet besmettelijk ;-)