latertje...

Een vol programma zorgde ervoor dat ik geen gelegenheid meer had gisteravond wat digitaal te babbelen. Voor het eerst in hele lange tijd had ik een afspraak staan met twee dierbare oude vrienden, alwaar ik na het werk gezellig een vorkje zou gaan prikken.
Het was een hele gezellige avond met heel wat updeetjes over Italië en ik heb me heilig voorgenomen daar volgend jaar minstens weer een week naar toe te gaan. Ooit wil ik op die plek nog een hele winter doorbrengen, een soort van sabbatical, maar goed dat wordt vast later als ik groot ben ;-)
Het dorp waar deze vrienden een huis hebben, bestaat uit 5 huizen en pak m beet 10 personen maar aan smeuïge verhalen geen gebrek :-)
Ik ga er maar naar toewerken om er in maart een week te verblijven in alle rust.
Tja, en na dat gezellige etentje moest er nog gefietst worden naar Houten. Ik had zelf ingeschat dat ik er een uur over zou doen. Het donkere van de nacht en heerlijke diner gaven mij echter vleugels, geloof het of niet maar ik was in 40 minuten thuis. natuurlijk heeft mijn nieuwe lichte sportfiets daar ook een 'vinger in de pap', maar toch, ik bedoel maar ;-)

Home sweet home...

Als een dief in de nacht vertrek ik om 2.30 uur richting huis. Tot Milaan gaat alles van een leien dakje. Daar staan veel te veel borden met teveel plaatsnamen die ik, nachtblind als ik ben, niet snel genoeg kan lezen. In paniek neem ik afslag na afslag na afslag om in een aggenebbiswijk aangekomen mezelf weer tot de orde te roepen. Ik doe een beroep op Shiwa en Afrodite en voor de zekerheid een schietgebedje naar Jesus en wonder o wonder zie ik, als ik even rondkijk, het juiste wegnummer. Natuurlijk dank ik de goden en vervolg mijn reis zonder problemen door Zwitserland en Duitsland. Bij Frankfurt aangekomen raak ik wederom de weg kwijt maar als ik even later bij een tankstation stop zie ik op de kaart dat het niet zover om is. Wel zie ik na een korte sanitaire stop een Duits race monster staan, zo'n laag bij de grond type met bredebanden en uitgeboorde koplampen, wat de snelheid schijnt te verhogen ... Als ik goed kijk 'hangt' de spoiler aan de voorkant aan één kant wel erg laag en bij nadere beschouwing zie ik dat deze is afgebroken en bijna op de voorband drukt.

Als er een kaalgeschoren jonkje zich als eigenaar aandiend vraag ik hem of hij de schade aan zijn auto heeft opgemerkt. Hij verschiet verschrikt van kleur en gaat gelijk aan de slag deze te repareren. Later in de auto bedenk ik mij wat er allemaal had kunnen gebeuren. Er wordt zo ontzettend hard gereden op de Duitse autobaan, wie weet wat er aan leed is voorkomen.
Ik kijk op de kilometerteller van mijn auto en zie allemaal negens staan. Het Peugeotje gaat zo de ton voorbij. Weer een mijlpaal ...

Zonder problemen en files bereik ik precies 13,5 uur later om 16.00 uur Home sweet home. Ik word door Tooheys luidkeels begroet alsof ik maanden ben weggeweest en ook Foster komt me kopjes geven bij de auto.
Ik ben blij ze weer te zien, mijn jongens!

Ciao La Bazza

Dan komt de allerlaatste dag van mijn vakantie in La Bazza 2007, ik ben me geestelijk aan het voorbereiden op de terugtocht terwijl ik zachtjes heen en weer schommel in mijn hangmat. Ik kijk toe hoe Willem zich in het zweet werkt. Het leven is goed en niet alleen op het Brabantse land ...
Mario en Irma komen nog even afscheid nemen waarbij Mario zonder ook maar enige gene zich in zijn hemd laat fotograferen. Irma heeft onder haar hoed op het voorhoofd een soort van stoffen maandverband gebonden, tegen het zweten, de temperatuur is flink boven de 30 graden. Ik geniet van hoe deze mensen ongehinderd ''gewoon zijn". Daar kan ik nog heel wat van leren, wat kan ik dan nog zitten met het idee 'er niet uit te zien' of iets dergelijks. Ergens doet het eenvoudige leven hier mij erg denken aan Australië, ook daar zegt de staat van de kleding of hoe je eruit ziet helemaal niets over wat je status is. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat, buiten de grote steden, status en de bijbehorende symbolen als kleding, auto en huis, in Australië (nog) onbelangrijk is, in elk geval inde ogen der Aussies. Maar goed meer daarover in oktober als Maxim en ik weer op 'down under' expeditie gaan...

Boktor? Houtworm?

La Bazza is nu redelijk houtworm- en boktorvrij. Er is ons niet veel bekend over deze hongerlappen, behalve dan hun ongelofelijke vraatzucht. Zelfs via internet is het nog niet gelukt om aan afbeeldingen van volwassen exemplaren te komen. We hebben het sterke vermoeden dat de volgroeide beestjes kunnen vliegen daar zelfs het houten kruis achter de gespijkerde Jesus aangetast was.
Italianen vinden de bezorgdheid van Willem en Rietje over de aanwezigheid van deze beestjes in meubelen en houten balken, zwaar overdreven. Zij begrijpen dan ook niets van dat Willem met injectiespuiten gevuld met gif de balken te lijf gaat. In de ogen van de Italianen is alles pico bello totdat het dak naar beneden komt of tot het moment dat je door de stoel heen zakt.
Ik heb daarom wat lijken opgescharreld en gefotograveerd om te kijken of ik via mijn blog erachter kan komen of dit rode exemplaar wellicht een volwassen houtworm is. Van de andere ben ik eigenlijk al wel overtuigd dat het boktor is, maar zekerheid boven alles ...
Heeft iemand enig idee of we hier op de juiste weg zitten qua volwassen houtworm en boktor?

Bijna basta...

Nonna, de oude buurvrouw van 94, is gevallen in de badkamer een poosje terug en heeft haar heup daarbij gebroken. Ze loopt wat moeilijker maar ze loopt! Menig 'ouwetje' die zoiets overkomt, raakt de kluts kwijt en komt niet meer thuis. Deze oma 'dieselt' gewoon door, het duurt even voor ze 'op gang' is maar daarna gaat ze, langzaam weliswaar, maar ze gaat.
Rietje begrijpt uit het verhaal welke Nonna haar verteld dat ze schoenen aan het maken is. Dat willen we wel eens zien en gezamenlijk lopen we naar het buurhuis. Daar aangekomen laat (schoon)dochter Bruna zien wat Nonna bedoelt, het zijn gebreide sloffen. Nonna begint helemaal te stralen als wij haar gebreide sloffen bevoelen en bewonderen. Persoonlijk moet ik er in deze bloedhitte niet aan denken ze te moeten dragen...

Ik sta versteld van hoe ver de druiven al zijn, er zitten al trosjes aan de planten. Op de achtergrond hoor ik Bruna schateren van de lach en een lachstaccato van Mario. Zijn lach doet mij nog het meest denken aan een ekster en de lach van Bruna aan een kraai. Het is wonderlijk hoe snel ik deze mensen in mijn hart heb gesloten. Ik begrijp geen snars van wat ze zeggen en toch is daar een 'klik'. Of misschen verbeeld ik me dat laatste wel maar het maakt niets uit, het is goed zo.

Ik vind dat de tijd hier verschrikkelijk snel gaat en bedenk met een schok dat ik morgen al weer 'moet' inpakken. Hoe zou het weer in Nederland zijn?
Met een zucht blaas ik de gedachte aan Nederland van me af, morgen is vroeg genoeg om me daar mee bezig te houden, ik gooi wel een vest op de achterbank van de auto...

Cinque Terre...

Ik heb me in Nederland ongans gezocht naar Cinque Terre in de atlas, niet zo verwonderlijk nu het blijkt te bestaan uit meerdere plaatsjes, vijf dus, die zeer vernuftig tegen de ruige bergachtige kust 'geplakt' zitten. De weg ernaartoe is erg smal en bochtig en ik moet er niet aan denken in het hoogseizoen deze te rijden. Italianen rijden als gekken en halen je, bij voorkeur, net voor een onoverzichtelijke bocht met dubbel doorgetrokken streep in. Met dit in mijn achterhoofd deze hele autotrip ben ik blij dat Willem achter het stuur zit, wat maakt dat ik met iets minder samengeknepen billen mij laat vervoeren ...

En dit is een anti allergene geranium, althans ik word aangemoedigd deze aan te raken en te ervaren dat er geen allergische reactie van komt. Wist overigens in het geheel niet dat je ook al allergisch voor geraniums kon zijn. Je zal er maar de hele dag achter moeten zitten ...

La Bazza Vidi...

Ik geniet 's avonds van de vreemd aandoende 'dans' der vuurvliegjes. Het kost mij weinig fantasie om bij deze lichtjes, kleine elfjes voor te stellen. Ik laat me moeiteloos meenemen in de vreemde lichtpatronen die ze maken. Wat een wonderlijk schouwspel. Jammer dat ze zich niet laten fotograferen maar dat heb je wel vaker met die sprookjesfiguren.

Op weg naar Cinque Terre en we genieten van prachtige bergpassen en vergezichten.
Het kasteel bij Bardi ziet er prachtig en imposant uit en links en rechts van de weg liggen pittoreske kleine 'borgo's. In Borgotora is er markt waar ik met veel plezier rondscharrel en een paar luchtige bloesjes 'scoor'. Als Willem en Rietje nog wat bankzaken afhandelen, nestel ik me achter een heerlijke kop cappucino, op een verder door Italianen bezet terrasje. Het gonst van bedrijvigheid en levendige gesprekken en ik geniet van dit moment. Soms zie ik zulke mooie kleuren, dat ze me raken. Zoals de zachte gelemuur met houten blinden en het prachtige rode blad van een es, maar dat weet ik niet zeker. Of de klaprozen die 'zomaar' uit een muur lijken te groeien, waar bestaan ze van ? ...

La Bazza Veni...

De overbuurtjes komen bijna dagelijks even buurten. Eerst worden we uitbundig begroet vanaf de weg. Doordat het gras erg hoog staat zien we alleen wat wuivende armen en horen we de begroeting, vervolgens komen ze met een omtrekkende beweging via de buurvrouw 'aan'. Er zit bar weinig wind in de banden van de rolstoel van Irma en Mario heeft er een hele kluif aan om haar over de onregelmatige grond te verplaatsen. Ik blijf me verbazen over de dunne beentjes van Mario, ze zijn niet in verhouding met zijn redelijk forse bovenbouw. Tja, en dan zijn die beentjes ook nog eens verpakt in een wel heel erg klein broekje. Ik geloof niet dat Mario door heeft hoe ieders blikken telkens 'afdwalen' naar zijn verschijning. Ik verbaas mij over hoe hij ongehinderd door ook maar enig schaamtegevoel dapper rondstapt slechts gehuld in dat kleine donkerblauwe (lende)lapje ...

Prachtig mens die Mario...

La Bazza op zondag ...

Vandaag is het de dag des heren en wordt er niet gewerkt, euh door de buren dan. Willem en Rietje trekken zich niets aan van deze vermeende rustdag. Wel passen zij zich aan in de zin van dat er geen lawaai wordt gemaakt. Een beetje kwasten zo hier en daar maakt geen herrie en past dan ook uitstekend in het Italiaanse zondagse patroon.
Om 09.00 uur wordt er luid en langdurig gebeierd vanuit het dal om alle gelovige schapen te lokken. Ik vind het wel best zo in mijn hangmat, ik zie god in elke grashalm en ben ervan overtuigd hiervan te mogen genieten vanuit mijn horizontale positie...
Ik moet ineens denken hoe vaak ik vroeger op zondag uit mijn bed ben gebeld door mensen die mij blij en opgewekt 'over Jesus en de bijbel' wilden vertellen. De oplossing voor dit probleem zag ik in dezelfde periode op een bordje ergens aan een voordeur bevestigd :"SECTARIËRS, WIJ MOGEN UITSLAPEN VAN GOD".
Zouden ze nog bestaan, de verkondigers van het woord?

Viva La Bazza!

Ik ben blij te merken dat zowel Willem als Rietje wat meer gaan relaxen en de tijd nemen om een boek te lezen, zou mijn luiheid aanstekelijk werken???
Naast het luieren heb ik me deze dagen uitstekend vermaakt met mijn andere hobby namelijk het bereiden van voedsel. Ik bak koeken, taarten, bereid snacks en andere tussendoortjes en zorg voor het avondeten. Ik draai mijn hand niet om voor gefrituurde courgettebloemen als voorafje of om een monsterhoeveelheid heksensprotten te bakken die we af kunnen wisselen met appeltaart en later in de week met wat heerlijke brownies, met dank voor het recept van Roosnans... Wauw, wat een vakantie!
Dit is 'La dolce vita'!

La Bazza dag 3...

Het weer werkt meer dan geweldig mee aan deze stralende vakantieweek. Vanuit mijn hangmat kijk ik lodderig toe hoe Willem en Rietje aan het klussen zijn. Recht op luiheid!
Als het geluid van de motormaaier eindelijk is verstomd, hoor ik alleen de vogels en bij vlagen, de wind. Het gemaaide gras ruikt zalig. Het valt me op hoe makkelijk het hier is om gewoon 'te zijn'. Niets hoeft of moet, het leven draait hier heel wat tandjes lager. Ik hoor de buurvrouw Bruna en begroet haar. Gelijk krijg ik hele verhalen te horen, uiteraard in het Italiaans en worden rokken tot ver boven de knie opgetild om duidelijk te maken dat ze last heeft van haar miniscus (denk ik althans uit haar verhaal te kunnen opmaken).

"La Bazza" betekent overigens iets van 'mazzel' hebben, een 'bof' of een koopje. En dat is deze plek. Zo ongerept en puur natuur, zelfs ik vind dat ik bof dat ik hier ben. Op de achtergrond hoor ik flarden Italiaanse filmmuziek uit de 30-er jaren, ik word er helemaal melancholisch van. Willem verstoord deze droom door hard het liedje "het leven is goed op het Brabantse land" te gaan zingen, de toon is gezet. Dit is het liedje wat de hele week zal blijven doorklinken. Vorig jaar was het de begintune van het A team ...

La Bazza dag 2...

Geweldig om het huis in de middagzon te zien liggen.
Gauw de spullen uitgepakt en mijn nieuwe aanwinst, de hangmat op poten, uitgeklapt en heerlijk even gestrekt. Languit liggend in de laatste zonnestralen hoor ik het bekende fluitje van Mario, de overbuurman. Twee minuten later staat hij voor mijn neus en wil hij weten of Wiellem en Rritie komen.
Met rollende ogen en heftige hand- en armbewegingen maakt hij duidelijk hoe het met hem en Irma gesteld is, niet echt heel geweldig maar dat is niets nieuws.
Hij is erg blij te weten dat Wiellem en Rritie in aantocht zijn, alleen is het nog niet zo makkelijk uit te leggen op welke termijn zodat hij na gedag te hebben gezegd nog regelmatig op het balkon verschijnt om al dan niet aanwezige dieren met luide 'ksssst' bewegingen van het balkon te jagen en zo gelegitimeerd naar het huis te kunnen kijken of zijn vriend, de professeur al gearriveerd is. Om 20.30 uur sluiten de luiken en geeft Mario het op, morgen is er weer een dag ...

Rond 21.00 uur arriveren dan eindelijk de grootgrondbezitters. Het zo leuk geparkeerde peugeotje wordt van haar plaats verdrongen en moet het veld ruimen voor de camper met boedelbak. Jawel hij is er weer, als boedelbakken konden praten dan had deze heel wat avonturen te vertellen. We drinken nog een glaasje wijn en gaan dan gauw naar bed. Wat een dag en wat een reis, heerlijk slapen en morgen maken we wel een plan de campagne.

La Bazza...

Jawel, she's back van La Bazza in bella Italia.

Vandaag het relaas van de heenreis.

Ik ben met met mijn eigen kleine peugeotje met opgewekt gemoed via Duitsland richting Zwitserland en Italië getogen terwijl de regen met bakken uit de hemel valt. Ongelogen, de ruitenwissers hebben zeker 9 uur achter elkaar 'gewist'.
Ik voel me vrij en ben bij elke plaats die ik voorbij rijd apetrots dat ie ook op de kaart staat en ik dus nog steeds op de goede weg zit. Als in Zwiterland de motor hapert bij een inhaalactie neem ik gas terug en de motor doet het weer. Vuiltje in de benzineleiding of lucht, het maakt niet uit na een paar hic-ups weet ik dat ze van korteduur zijn. Als er vervolgens af en toe een lampje gaat branden voel ik de onzekerheid weer naar boven komen en voel ik me langzaam maar zeker erg warm worden en voorzie ik het ene na het andere doemscenario. 'Gelukkig' kom ik in een megafile terecht en zie ik de stoom vanonder de motorkap uitkomen en houd ik verplicht stil op de vluchtstrook om de motor te laten afkoelen. Dat doen meer mensen en dat schept een band, we lachen wat schaapachtig naar elkaar terwijl de onafgelaten stroom auto's zich aan ons pechvogels vergaapt. Alle tijd om het technische handboekje er even bij te pakken om te kijken wat voor mysterieus lampje er toch steeds brandt.
Ach, het blijkt dat het slechts brandt als de motor 'iets' met brandstof doet en dat is tevens de verklaring voor de horten en stoten.
Na twee uur en 10 minuten zie ik wat de oorzaak van de megafile is, de toestroom doserings verkeerslichten voor de Gotthardpass. Eenmaal in de tunnel verloopt de reis verder zeer voorspoedig en aan de andere kant van de pas is het droog en na de laatste bergen te hebben gepasseerd schijnt de zon. Zonder problemen rij ik in één keer door naar Varsi en Franchini. De Italiaanse buren lopen uit om me te verwelkomen en begrijpen er niet veel van dat ik in mijn eentje ben, GNA, mooi wel gedaan dus!

Deze Ferrarie heb ik overigens (rechts) ingehaald, wie doet dat me na...