U heeft mail...

Vandaag zat een mail met onderstaande link in mijn mailbox van een vrouw die ik afgelopen mei heb leren kennen....

Het neemt even wat tijd om de video's te bekijken maar ze zijn meer dan de moeite waard.
En ik herken deze weg en ken steeds meer mensen die deze weg bewandelen.
Ik ben diep onder de indruk en heb besloten om mee te doen om op 17 juli om 13.11
Neem de tijd om de video's te bekijken, in ieder geval de eerste 3 video's en video 7

Ik heb alle video's gezien en Shelly's verhaal boeit, intigreert en raakt mij. Ik heb eerder ervaren wat er gebeuren kan als je positieve krachten bundeld. Als je liever 'haar' site bezoekt om het verhaal te lezen dat kan ook.

De Canadese Shelley Yates maakte in november 2002 twee wonderen mee in Halifax, Nova Scotia. Samen met haar zoon kwam ze bij een auto-ongeluk in een moeras terecht. Ze overleefde het ongeluk door te luisteren naar boodschappen die lichtwezens haar gaven. Ze zegt: 'Ik was vijftien minuten "dood". De lichtwezens vertelden mij hoe ik mezelf en mijn zoontje kon redden. En ik kreeg een boodschap over hoe ik de aarde kon redden.'Shelley vertelt haar verhaal op deze You Tube video. Het is een oproep aan iedereen op aarde om op 17 juli 2007 om 11.11 GMT (dat is om 13.11 Nederlandse tijd) een uur lang samen te mediteren voor de genezing van de aarde.De website van Shelley Yates
De link van het plaatje werkkt niet, deze wel

Groeizaam weer...

Zo kan ik dit weertype het beste omschrijven. Alles groeit als kool, genoeg zon en water. Tussen de buien door vind ik het heerlijk om even in de hangmat te vertoeven die ik daarvoor speciaal in uitgeklapte staat in de garage heb staan. Ik hoef 'm slechts naar buiten te dragen, de mat erin te hangen en mijzelve rustig te laten zakken et voila. U begrijpt dat als er dan weer dikke wolken voor de zon komen drijven, ik als het weerlicht uit de hangmat moet zien te geraken, wat overigens geen makkelijke opgave is. Zo heerlijk ontspannend als het liggen is, is het opstaan nog niet zo makkelijk onder de knie te krijgen. Ik heb al verschillende technieken hiervoor aangewend maar echt snel zijn deze geen van allen te noemen. Zo komt het dat ik op deze dagen voldoende lichaamsbeweging krijg, ja heus zo'n hangmat 'bewonen' daar komt echt nog wel het een en ander bij kijken hoor en is lang niet zo inactief als het lijkt...

Afijn, bij deze nog een doorkijkje van mijn uitkijkje in de tuin

Stoute schoenen...

In navolging op het hardop uitspreken van mijn wens om te creëren en te schrijven en foto's te maken, heb ik ze aangetrokken. De stoute schoenen.

Ik heb zojuist een mailtje gestuurd aan het NTI NLP instituut waar ik de Deep Change 'heb gedaan'. Vorig jaar wilden zij een boekje uitbrengen, ik dacht in verband met een jubileum, en er werd input van (oud)cursisten gevraagd hiervoor. Ik heb een stukje geschreven en naar ze toegemaild maar nimmer meer wat vernomen.
Vandaag dus de stoute schoenen aangetrokken en een balletje opgegooid, een mens moet tenslotte ergens beginnen en de daad bij het woord voegen, soms letterlijk.

Zo, ik heb gezegd en wie weet hoe dit balletje gaat rollen...

Daarnaast heb ik mijn nieuwe rijbewijs mogen ontvangen. Vanaf vrijdag blik ik hard en zonder krullende mondhoeken vanaf het hardroze plastieke kaartje de wijde wereld in, in zwart wit, zoals een goed portret moet zijn.

Hoera! Ik doe weer mee aan de ratrace...

Tabellende...

Jawel dag twee, maar nu zijn ze allemaal verwijderd, de tabellen dus. Zowaar heb ik al tijd kunnen besteden aan het plaatsen van wat foto's. Tussen de bedrijven door was ik te vinden op de bekende patio alwaar ik deze prachtig bloeiende hortensia ontwaarde. Bij nadere beschouwing zag ik allemaal aangevroten blaadjes en ook de bloemetjes vertoonden vraatschade. Hier is een hongerig rupsje langs geweest om overal een randje af te knabbelen. best wel knap eigenlijk. Zulke mooie ronde 'hapjes' kan ik alleen maar met de perforator maken.

Verder zag ik tussen de middag een komische vertoning, had helaas geen camera bij mij maar ik zal het beeld schetsen. Naast de werkplek is een mini winkelcentrum met een groenteboer en een bakker. Terwijl ik mij naar deze bakker spoedde zag ik bij de uitgestalde kratten met groente en fruit van de groenteboer, in de bak met druiven, een gezellige dikke duif zitten die het heel erg naar de zin had en naar hartelust zat te pikken in dat luilekkerland en roekoerde dat het een lieve lust was. Elk druifje kreeg een pikje. Ik heb 'm lekker laten zitten, zeg nou zelf, das toch het risico als je zulke lekkere waren onbeheerd buiten laat? "Dat is het spek op de kat binden", zou mijn moeder zeggen. En zo is het maar net.

De zon schijnt volop en mijn weekend is begonnen!

Alle tabellen nog an toe...

Kijk zo begon deze fraaie dag, een strakblauwe lucht. Deze foto is rond. 7.30 uur genomen vanaf de patio (ja, wij hebben een patio) op het werk. De rest van de ochtend heb ik mij mogen buigen over allerhande gemaakte tabellen in tabellen in, je raadt het al, een tabel, op onze website. Nu moeten daar allerhande foto's aan toegevoegd gaan worden en die hebben een andere afmeting dan de tabel dus dat geeft weer rare verspringingen en andere mysterieuze wijzigingen en soms heuze verdwijningen waar ik u verder niet mee zal vermoeien.

Rond de lunchpauze van 12.00 uur mocht ik weer even los en naar buiten en zag ik dat er overdreven veel wolkjes over dreven. Ik vond het geheel wel passen bij de tabellen. Die kwamen namelijk halverwege de middag toch echt mijn neus uit. Weer even een fris luchtje geschept, voor zover mogelijk in de randstad.

Deze laatste foto is rond 15.45 uur genomen. Niet dat ik het somber inzie maar het geeft toch wel een totaal ander beeld dan de eerste foto van vanochtend. U leest het waarschijnlijk al zo tussen de regels door, mijn hersens zijn verweekt, geen inspirantie, geen sprankelend blogje, geen kwinkslagen en ik mag niet langs 'start' en ontvang ook geen Fl. 20,-- Excuses dit moet natuurlijk Fl. 200,-- zijn, Met dank aan Martine en VanMan

Ahum, het weer was in elk geval afwisselender dan mijn werkzaamheden...

Herfst in Houten...

Ik ben nog maar net terug van het boodschappen doen als er een bui in alle hevigheid losbarst.

Ook vandaag hoef ik de plantjes geen water te geven, dat doet de here met gulle hand. Zo zie je maar weer: "Elk nadeel heeft echt een voordeel". Het hemelwater gutst langs de ramen en buiten hoor ik kinderen gillen want er zijn flinke donderflitsten en ik hoor diep gerommel.
Heerlijk, ik hoef er niet meer uit vandaag en ik verheug mij op het lezen van een vanochtend "gekregen" (dank je wel RoosNans) boek van Ted Troost over haptonomie.

Op de een of andere manier kom ik de term "haptonomie het afgelopen jaar regelmatig tegen, vanuit alle mogelijke hoeken en misschien "moet" ik daar wel wat mee gaan doen. Om daar achter te komen is het minste toch wel om me een beetje in de 'materie' te verdiepen.

Vergeef mij dus mijn korte blogje want ik hoor Ted roepen, "lees mij".

Update om 19.45. De zon schijn heerlijk en lokt mij achter mijn boek vandaan waar ik toch al gauw zo'n 70 bladzijden van verslonden heb. Het ruikt heerlijk buiten en ik bewonder deze slak die toch maar mooi door de yucca jungle zich naar de top heeft geslijmd.

FF fotoshoppen...

Ik heb staan klapperen met de oren, gisteren op de ledendag. De handigheid met fotoshoppen van anderen heeft mij verbijsterd of heeft mijn eigen onhandigheid mij ontgoocheld?
Hm...

Houd ik niet van het bewerken van fotoos omdat ik niet met fotoshop overweg kan? Of houd ik niet van bewerkte foto's?
Zelf geniet ik altijd van spiegel- en reflectie foto's. Als een ekster beweeg ik mij richting glimmend object om juist datgene digitaal te vangen wat zich dan voor mijn lens begeeft, keer op keer op keer... Om dan kraaiend van plezier mij voor dat object heen en weer te bewegen. Daarna voel ik geen behoefte om de foto nog eens te vervormen of op te leuken maar nu zie ik toch wel wat voor aardige zaken je ermee kunt doen. De schellekes zijn - als het ware- een beetje van de ogen gevallen.
Misschien heeft mijn steeds sterker wordende aantrekkingskracht op glimmende grote vlakken wel te maken met de leeftijd.. Van mijn moeder kan ik me nog goed herinneren dat zij zich na een zekere leeftijd steeds meer ging 'behangen' met grote glimmende en opvallende sieraden. Ik heb dat nu dus ook maar dan net effe anders. Ik 'projecteer' mezelf in het glimmende.

Voer voor spiegelogen...
Nee hoor, geen schrijffout, haha

Footo.nl ledendag

Wat een fantastische dag vandaag. Reina heeft deze dag werkelijk geweldig voorbereid. We werden rond 10.00 uur in het Kroller Muller museum opgewacht met koffie met cake waarna we met elkaar kennis hebben gemaakt en met de foto opdrachten aan de slag zijn gegaan. Het museum is een prachtige plaats om foto's te maken en het gezelschap waaierde uit in en om het weidse terrein om rond 13.00 uur weer voor de smakelijke lunch bij elkaar te komen.

Hierna wachtte ons een geweldige foto reportage van Berry, een man met 'het oog' voor mooie lijnen en plaatjes. Hij heeft altijd analoog gefotografeerd en zijn foto's hebben over de hele wereld gereisd, sinds kort houdt hij zich met die 'digidingen' bezig, en hoe...

Hij had voor de leden de opdracht verzonnen om een foto te maken met spannende lijnen en golven die ik zeer vrij geïnterpreteerd heb want dit beeld had hij vast niet voor ogen....

Vervolgens heeft de oprichter van Footo.nl, Michiel, een tipje van de sluier opgelicht over de nieuwe site van Footo.nl die binnenkort 'de lucht ingaat'.

Michiel is Footo.nl gestart vanuit eigen behoefte een plaats voor zijn foto's te maken en te publiceren en die hobby is gewoon een beetje uit de hand aan het lopen....En hij heeft hele leuke plannen maar alles op zijn tijd....

Ik kijk terug op een zeer geslaagde dag!

Welkom bij de gemeente Houten...

Daar mijn rijbewijs definitief foetsie blijkt heb ik afgelopen week aangifte van vermissing gedaan bij de pliesie. Zonder zo'n aangifte krijg je geen rijbewijs, met dit proces verbaal en een vorig jaar gemaakte pasfoto naar het loket getogen. Eerst sta je in de rij voordat je een nummertje door de alleraardigste receptioniste uitgereikt krijgt, vervolgens sta je in de rij voor de balie waar het rijbewijs aangevraagd kan worden. Tot hier ging alles nog redelijk voorspoedig en ik had alle benodigdheden bij mij, bij het overhandigen van de pasfoto en de kosten achtenvijftig eurie, blijkt mijn pasfoto niet te voldoen. Mijn tanden waren zichtbaar en dat is absoluut verboden. Naar de fotograaf, waar ik wederom in de rij kon plaatsnemen weliswaar met de (schrale) troost dat ik niet de enige was wiens 'kiek' werd afgekeurd. Terug naar het gemeentehuis, in de rij voor de receptie en rij voor de rijbewijsbalie. Eindelijk aan de beurt, bij dezelfde aardige mevrouw blijkt dat ik ook nog een ARBO keuringsformulier nodig heb vanwege mijn "grote" rijbewijs.

Aan het eind van mijn gemeentelijke krachten, ik werk er tenslotte de hele week al, heb ik ter plekke besloten uitsluitend voor mijn "BE" rijbewijs te gaan. Niks meer lekker toeren met de grote jongens op de bus, das verleden tijd. De allervriendelijkste dame van het loket verzekerde mij dat mocht ik ooit weer aspiraties die richting uit hebben, mijn rijbewijs, mits voorzien van een geldige ARBO keuringsbewijs en tegen betaling van de nodige pecunia's uiteraard, weer geldig voor het grote vervoer kan worden gemaakt.

Pfff, eind goed al goed, geen driftaanval of anderzindse aanval van onvermogen, zelfs geen schuimvorming rond de mond. Ik boek vooruitgang, toch?

Footo.nl

In april van dit jaar las ik op het blog van Ria over Footo.nl.

Ik ben er flink blijven plakken en eigenlijk heb ik redelijk trouw elke 2 dagen 2 foto's geplaatst, zodat ik nu een aardige verzameling heb. Het is leuk om te lezen wat anderen vinden van jouw foto's. Zo langzamerhand leer je de 'hand' of wel mischien 'het oog' van de fotograaf kennen. Heel veel hebben er hun eigen stijl. Ria maakt o.a. de prachtigste natuuropnames, anderen weer portretten of landschappen. Aanstaande zaterdag is er een ledendag georganiseerd waar ik me voor heb opgegeven. We komen ergens samen en krijgen dan fotografeeropdrachten mee. Lijkt me erg spannend, ik kijk er in elk geval erg naar uit en hoop dat de weergoden een beetje meewerken.

Voor de nieuwsgierigen zal ik hier>>> een link naar mijn pagina aanmaken. Als je op de foto's klikt kun je daar de commentaren lezen. Als het goed is moet deze>>> link wel werken...excuses...

Idioterie!

Artsen van Millecam zijn dokterstitel kwijt...

Niets voor mij om zo heftig op iets uit de krant te reageren maar nu moet het toch echt even van mijn hart. Ik ken één van de geschorste artsen persoonlijk, zijn naam is Jos Koonen en ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurt. Hij heeft mijn zus behandeld in dezelfde tijd als dat Sylvia Millecam bij hem behandeld werd en zij hebben elkaar daar regelmatig ontmoet. Silvia heeft heel bewust voor deze alternatieve behandelwijze gekozen. Helaas voor haar was ze al veel te ziek toen ze bij Jos kwam, bij mijn zus was de behandeling door Jos wel heel succesvol. Vorig jaar ben ik bij deze arts onder behandeling geweest en hij heeft mij volledig van mijn klachten afgeholpen mede door mij ook inzicht in mijzelf te verschaffen. Waar gaan we heen als we niet meer onze eigen keuzes mogen bepalen? Ik vind dit maar een enge ontwikkeling. Feit blijft dat ook de reguliere medische wetenschap niet alleswetend is. Wat een trieste dag.

En gelukkig ook van deze dagen...

"Gefeliciteerd"
Zo werd ik zachtjes vanochtend, net voor de wekker ging, gewekt. Mijn lief fluisterde mij wakker en toe, toen ik niet begrijpend mijn ogen opende, dat het onze trouwdag was. Alweer 12 jaar geleden zijn wij getrouwd, toen was het net zo'n mooie stralende dag als vandaag in 2007.

Nu kom ik iets eerder thuis om hem te verrassen, tref ik hem niet thuis maar wel zijn de boodschappen al gehaald en staat er een heerlijk flesje pink champagne koud. Ik ga de hangmat uitklappen om even al deze zegeningen bij elkaar op te tellen.

En hoe was jouw dag?

Je hebt van die dagen...

Vanochtend begon het al en kookte de melk over voor mijn dagelijkse bordje ouderwetse havermout. Opgeruimd, vervolgens giet ik de pap in de beker waarin ik het altijd meeneem naar mijn werk, splets, zeker de helft druipt om onverklaarbare reden langs de keukenkastjes en eindigd in een plasje op de vloer. Mike telt tot 10 en vraagt hardop wat de reden is voor deze tergende vertragingen op de vroege ochtend maar krijgt natuurlijk geen antwoord. Goed, ik poets wederom en ditmaal het aanrecht de kastjes en een stuk vloer. Pak de rest van de spullen en vertrek bezakt en bepakt richting buren om eerst de sneue kat van de buren nog even eten te geven en ben daarna dan even over zeven toch nog redelijk op tijd op mijn werk aangekomen. Om er daar achter te komen dat de deksel niet goed op de beker met pap heeft gezeten. Alles maar dan ook alles onder de zooi. Zelfs de muntjes in de portemonnee zaten onder.

Zeg nu zelf, das toch geen fijne start van deze werkweek?

De hele dag door 'vrijdag de dertiende' ervaringen en dan als klap op de vuurpijl, aan het einde van deze toch wel barre werkdag, niet je auto in kunnen, sleutel past niet, nog eens proberen, teruglopen naar binnen om hulptroepen telefonisch te alarmeren, krijg ik onderstaand verhelderend beeld...

Gelukkig kan ik vreselijk goed om mijn hoge 'muts' gehalte lachen...

Deventer...

Rijbewijs of niet, ik ben naar mijn zus in Deventer gereden en het was er reuze gezellig. Ze woont in een prachtig appartement met adembenemend uitzicht op de IJssel.
Als ik oud zou zijn en niet veel meer zou kunnen ondernemen dan zou ik hier wel achter de geraniums willen plaatsnemen. Er is altijd van alles te zien. Vogels, wandelende mensen, grote binnenvaartschepen, kleine plezierjachten, een molen. En als dat er allemaal niet zou zijn dan kun je naar de prachtige weidse luchten kijken.

Ik ben er heilig van overtuigd dat als je dagelijks 'in' zoveel ruimte vertoeft, dat dàt wat met je doet. Dat moet je zelf letterlijk ook ruimte geven. Op mij heeft het in elk geval een heerlijke rust en ruimtegevende werking. Ik ben niet echt klein 'behuisd' en 'betuind' voor randstad begrippen maar dit soort vergezichten benemen mij de adem en laten me letterlijk zien dat de wereld zoveel groter is ...

Wat doet ruimte met jou?

Hatsikedee...

Voor vandaag al weer behoorlijk (voor mijn doen) actief geweest op huishoudelijk gebied. Morgenavond komt Maxim thuis en ik wil toch echt laten zien dat ik het best red zo. Ik ben al volop bezig met voorbereidingen voor de maaltijd van vanavond, ik ga bij mijn zusje en zwager een heerlijke pasta met (zelfgemaakte) pesto maken en eten. Even bijpraten en de laatste financiéle puntje na het overlijden van onze pa op de i zetten.

terwijl ik dit typ komt onze Tooheys me een muis brengen waar ze al behoorlijk dokter bibber mee heeft gespeeld, getverdegetver. Waar zijn die mannen als je ze nodig hebt? Maar goed ook dat ruim ik (met veel afgrijzen en kokhalzen) op. Ondertussen komen er mailtjes en reacties binnen met suggesties voor mijn vermiste rijbewijs. Ik heb nog één mogelijkheid en dat is Maxim, misschien is ie mij aan het 'testen' hoe lang het duurt voordat ik erachter kom dat ik mijn rijbewijs niet heb...

Maar dat lijkt me toch niet erg waarschijnlijk.

-ZUCHT-

Gezocht en nog steeds onvindbaar...

Na de somberheid van gisteren is vandaag weer een andere dag. Een nieuwe dag met nieuwe uitdagingen, ik ben namelijk mijn rijbewijs kwijt en dat is ernstig. Chaotisch als ik ben, heeft mijn rijbewijs altijd een vaste plek in mijn portemonnee. Daar zit ie dus niet (meer) in en ik pijnig mijn hersenen wanneer ik 'm daaruit heb gehaald ter legitimatie of iets dergelijks en ik kan me zo'n moment niet heugen...

Mijn tassen heb ik reeds nagezocht, evenals het etui met autopapieren. Mijn rijbewijs blijft spoorloos en ik word zo langzamerhand radeloos. Iemand enige suggeste waar ik kan zoeken? help?

Hoeistie?

Nou, niet om over naar huis te schrijven, dat is me wel duidelijk. Ik doe niet waar ik energie van krijg. Ofwel, ik vind een flink deel van het werk wat ik doe, niet meer leuk. Alles staat onder zo'n tijdsdruk en ik voel de hijgende adem van minister Vogelaar in mijn nek, 'onze' wijk moet een prachtwijk worden, de pers en het imago van Kanaleneiland. Wat een gezeur en geneuzel allemaal. Alles moet anders, beter. Het gemeentelijke gebeuren behoeft ook wel verbetering maar is dit de goede weg? Ik ben geen beleidsmaker, zelfs verre van dat. Ik ben 'slechts' een klein schakeltje van een grote ketting en ik voel dat ik vast zit en voel een grote druk en steeds groter wordende weerzin in waar ik mee bezig ben. In de kern gaat het om de belastingbetaler, de bewoners van de wijk, daar wil ik voor werken en de schakel zijn tussen bewoner en gemeente, de geleider. Het voelt regelmatig alsof ik nutteloos werk doe, complexe bijeenkomsten en vergaderingen plannen die net zo makkelijk weer gecancelled worden. Ik word er heel moe van en ik ben nog maar net terug van vakantie.

Wat ik wel zou willen? Dat is bv de site helemaal prachtig up to date maken maar daar is bijna geen tijd voor en zo is deze site al vanaf het begin een ondergeschoven kindje, wel mijn kindje, maar ondergeschoven...

Thankgod begint mijn weekend nu...

Heppu dat nou ook wel es?

Pfffff

Een nieuwe slide show...

Bij deze dan een langzame versie waar je niets voor hoeft aan te klikken, langzaam schuiven één voor één de foto's voorbij.' Je kunt 'm sneller of langzamer laten lopen door op de plus of min te klikken...




Het was even zweten en puzzelen maar dan heb je ook wat.
Gisteren was eigenlijk helemaal niet leuk thuiskomen want er lag een bekeuring van 130 euries op de mat. Ik heb een rood verkeerslicht over het hoofd gezien toen ik een kopje koffie bij Willem en Rietje ging drinken. Ja, een duur kopje koffie dus. Ach het is maar geld en zeuren erover heeft ook geen enkele zin. KLAAR!
Ik vond het eigenlijk ook wel wreed om vanochtend gelijk al weer aan het werk te moeten terwijl Maxim en zwagerlief zich opmaken voor een lang weekend Duitsland om de Obersaltzberg te bekijken. Hij is namelijk erg geïnteresseerd in de tweede wereldoorlog en hoopt daar nog wat meer informatie te kunnen vinden. Mij trekt het voor geen meter maar ik heb al wel van meer mensen een soort van fascinatie voor die tijd vernomen. Hij weet er ook verschrikkenlijk veel van en ik noem hem wel eens gekscherend 'nazikundige', maar dat klinkt weer zo eng. Ik geloof dat er een geschiedkundige aan hem verloren is gegaan.

Ierland 2007

Gelukkig hebben we de foto's nog ...
Klik op de foto's dan kun je ze in een groter formaat bekijken ...

Cool Slideshows

We zijn er bijna ...

Fantastische dagen gehad en nu alweer volop aan het inpakken, morgen moeten we nog een flink eindje rijden naar het vliegveld (Dublin) vanwaar we om 13.30 terugvliegen naar Amsterdam. Ik hoop dat het onweer dan een beetje is weggetrokken want ik ben absoluut geen held met vliegen.
Morgen dus weer een dagelijks blogje en ik zal een fotoboekje met foto's plaatsen.
Nog steeds een warme groet vanuit zonnig Eire!

Eire ...

Wauw, het is hier fantastisch! Het weer, de mensen, het huis, de familie, mijn lief...

Het enige wat wat minder is dat is de Wifi, die is er alleen in de lobby van het Hilton en daar moet maarliefst 10 eurie per uur voor neergelegd worden dus ben ik maar weinig on line want mijn budget was al wat afgeslankt na Italië...
Het is werkelijk heerlijk om hier weer te zijn, Ierland zit economisch duidelijk 'in de lift', overal worden huizen gebouwd en het vroeger zo lege land begint aardig volgebouwd te worden. Het mysterieuze land wat ik nog ken uit de zeventiger jaren heb ik nog niet gezien maar toen regende het heel erg veel en nu schijnt de zon. Niet dat dat veel met elkaar te maken heeft overigens ...

De zee en de bergen roepen mij, misschien blog ik later in de week nog verder, voor nu is mijn budget er alweer doorheen gedraaid.
Warme groeten vanuit het Ierse voor u allen ...

Deep Change dag 15, de laatste ...

Deze foto vind ik heel toepasselijk en ik ondertitel 'm als 'laatbloeier'.

Na 7 maanden intensieve training kwam vandaag het einde en zijn we 'klaar'. Het voelt even heel erg raar om afscheid te nemen, iets wat ik toch al vreselijk vind. Je 'hugged' mekaar en toch deze keer voelt het anders. Er zijn mensen bij, ik geef toe voornamelijk vrouwen, die ik echt aan mijn hart mag drukken. Vrouwen bij wie het bewegen synchroon gaat, vloeiend en waarbij het aanraken heel natuurlijk voelt. Ik voel mij diep dankbaar dat ik dit seminar heb mogen volgen, wat een verrijking van mezelf. Ik heb geen truukjes geleerd maar ben werkelijk afgereisd naar mijn diepste wezen om daar het beste uit mezelf te halen. Ik heb gezien en ervaren wat er aan 'schatten' zich in mij bevinden. Mijn reis is eigenlijk nog maar net begonnen.

Morgenochtend reis ik af naar Ierland. Mijn rood verbrande gezicht zal daar vast niet opvallen tussen alle trollen en gnomen.

Ik besluit met een foto van Tijger en ik genomen in de ruit van de trainingsruimte ...

Deep Change dag 14 ...

Vandaag hebben we de oefening van gisteren herhaald en ik werd weer gevraagd, dit maal door G. om als 'moeder' te faciliteren, om precies te zijn wilde de tijger ook graag op mijn buik liggen. Nu ben ik redelijk fors uitgevallen maar plaats voor twee volwassen koters heb ik niet, goddank :-)

G. vroeg het mij als eerste en ik vond het heerlijk, ik heb zo ontzettend veel ruimte en veel te geven wat dan ook weer maakt dat ik me fantastisch voel.

G. had verschrikkenlijke kiespijn en werd halverwege onze 'sessie' van mijn buik geplukt omdat de tandarts tijd voor haar behandeling had ingeruimd, ik vond het maar een wrede verstoring, je haalt zo'n 'boreling' toch niet zomaar van de 'moeders'buik?! Dus ik ben met haar meegegaan naar de tandarts waar het leed al gauw geleden was althans de kies werd snel getrokken en dan krijg je de napijn maar dat had G. zelf alweer gauw 'onder controle'.

De middag werd gevuld met een andere oefening waarbij het mij opviel hoe onwijs goed ik bij mezelf kon blijven en toch in contact met 'de cliënt'. Mijn ervaring als 'cliënt' was alsof ik langzaam wegzakte in boter (een heeel groot kuipje dan :-) en ik voelde acceptatie over me heen komen terwijl ik steeds verder wegzakte. Acceptatie voor wie ik 'ben' en hoe ik 'ben' en de acceptatie van mijn lijf. Een soort van "menslief ik hou van me". Wat een bevrijding om dat neer te schrijven en terug te lezzen! ...

Aan het eind van de middag had ik nog een privé sessie met Andrea, de mede trainer naast Johannes. Een hele bijzondere vrouw waar ik al eerder over geschreven heb. Zij vult Johannes heel goed aan met intiutieve zaken, daar hebben wij vrouwen gewoon meer kaas van gegeten dan mannen. Vandaag heb ik daar ook de reden van mogen vernemen. Vrouwen zijn meer naar binnen gericht en kunnen in hun lijf kinderen laten groeien. Mannen hebben de blik meer naar buiten en zijn meer de providers. Ach dat wisten we toch eigenlijk al?

Afijn, met Andrea hebben we de puntjes op de i gezet wat mijn innerlijke kind betreft en mijn creatieve geest is weer behoorlijk geprikkeld.

Mijn rode hoofd is overigens niet van de drank of andere spiritualiën maar van de zon, lang leve de hangmat!

Wat een dag weer ...

'Roomboter Mike'

Deep Change dag 13 ...

Ik weet dat het zondag is maar ik moet nog even eerst kwijt dat ik vrijdag weer zo'n prachtige meditatie heb gehad. Bij die meditatie werd mijn moeder en haar moeder (mijn oma) en haar moeder tot en met de zevende generatie vrouwen uitgenodigd om achter mij plaats te nemen. Mijn moeder was veruit de meest aanspreekbare vrouw, alle andere vrouwen waren nors, bars, nukkig, hard kortom allerhande negatieve eigenschappen waren goed vertegenwoordigd en zeer dominant aanwezig. Met zo'n rij zure en verbitterde, hardvochtige vrouwen achter mij was ik heel blij met mijn moeder die me in elk geval oog voor detail en de liefde voor de natuur heeft bijgebracht. Toen de vraag werd gesteld wat ik op mijn beurt door wilde geven aan de generatie na mij was ik oprecht blij de schakel te zijn die dit alles doorbrak daar ik geen kinderen wil en heb. Op dat moment bleef mijn moeder achter mij zitten maar keerden alle andere vrouwen mij de rug toe, wat ik wel begrijp maar wat me ook erg raakte.

Met bovenstaande in het achterhoofd, deed ik vanochtend een prachtige oefening met 'zijn'. Ik werd gevraagd of ik 'moeder' wilde zijn voor iemand. Het eerste contact was heel voorzichtig met alleen oogcontact. Langzaam maar zeker zakte zij met haar hoofd ter hoogte van mijn hart en met elke ademhaling 'zakte' zij dieper in mij en leek het wel of we samen ademhaalden en één waren. Ik voelde het kloppen van haar hart in mijn buik wat me erg ontroerde. Ik ervaarde voor het eerst dat er een connectie tussen mijn navel en mijn hart bestaat. Zwangere vrouwen herkennen dit misschien? Ik voelde een grote tevredenheid en geruststelling en was volmaakt gelukkig met 'mijn' kind. Wonderlijke ervaring, heel krachtig en ik voel me erg verbonden met mezelf en alles om me heen.

Het gaat goed met mij, en ik voel dat het goed is dat dit het laatste blok is.

Morgen meer ...

Anarchie ...

Allereerst excuses voor dit late blogje, ik had een zware dag...

Vanochtend om 05.00 uur ging de wekker al. Mijn lief vertrekt met zijn papa, mams en zus, zwager en nichtje naar Ierland en moeten naar Schiphol. Ik heb uitstel aangevraagd daar ik nog het laatste blok Deep Change dit weekend wil ondergaan. Maar dat terzijde. Ik heb al eerder gemeld dat in ons huis Maxim toch wel de stuwende kracht is om de boel een beetje bewoonbaar te houden. Hij is nog geen halve dag weg en ik heb al een spoor van 'Mike' achtergelaten en ik moet zeggen dat ik met rommeltjes maken trouw terzijde word gestaan door de katten. Overal ligt wat van de hangmat in de tuin loopt een spoor van kledingstukken, kattenbrokjes, boeken, tijdschriften, via de woonkamer en keuken alwaar de anarchie is doorgedrongen tot in de vaatwasser. Onder het strakke regime van Maxim staan daar de diverse bestekonderdelen naar soort en grote fier rechtop in het daarvoor bestemde bestekbakje. Nou vandaag is het een dolle boel en staat alles lekker door elkaar. natuurlijk verloopt deze dag bijzonder chaotisch en dwarrel ik van de ene afspraak naar de andere om aan het begin van de avond als de bliksem naar Bilthoven af te reisen voor een Italiaanse aangeklede borrel met uitzicht over een prachtige vijver. Veel te lekker en veel te veel later kom ik thuis om in dezelfde zooi terug te keren als die ik heb achtergelaten ...HELP

Ach morgen ga ik wel in de herkansing...

De oranje objecten in de vijver zijn overigens geen worteltjes maar heuse vissen, een hele school. Prachtig ...