Leven zonder Tom...

Misschien idealiseer ik het hebben van zo'n ding wel veel te veel maar feit blijft dat ik altijd een andere route rij dan gepland en dat heeft niets met mijn kaartleesvermogen van doen.
Neem nu vanmiddag, ik plan keurig mijn route van Houten naar de expo in Rijen, je zou zeggen "wat kan er mis gaan" met zo'n uitgeprinte routeplanner. Nou van alles, hebben 'ze' het in hun hoofd gehaald een proviciale weg wegens wegwerkzaamheden geheel af te sluiten en heb ik uiteindelijk mijn bestemming via Breda (!) pas kunnen bereiken. Wel veel te laat de uitreiking van de prijzen was al begonnen maar desalniettemin, ik heb wederom laten zien er wel degelijk te komen maar voor welke prijs.
Ik stel me zo voor dat als ik met de TomTom had gereden 'Eva' (die vind ik het prettigst klinken) mij liefdevol ter verantwoording had toegesproken "Om te keren" om daarna de nieuwe route te herberekenen en deze dan zachtkens en zonder stress of ingehouden kwaadheid met mij te delen.
Ach, nog tien dagen behelpen...

O ja, de expositie. Ik was zeer onder de indruk van de kwaliteit van de foto's en ik heb genoten van enkele prachtige werken en die van Ria haalde ik er zo uit :-)
Mooi kluppie van Footo.nl

Schuimbekken, als vanouds...

Ja, ze kan het nog en van enige 'verlichting' was vandaag geen sprake.

Vol goede zin toog ik vandaag naar de ANWB voor een reuze aanbieding TomTom met West Europa kaart, want ze heeft plannen. "Pak die maar in en er hoeft geen strikje omheen", grapte ik nog naar de verkoopster. Helaas was dàt model uitverkocht maar ik kon 'm wel bestellen maar dat duurde dan 10 dagen. Normaal geen enkel probleem want ik wacht al zo lang...
Maar nu heb ik mijn zinnen gezet op zo'n ding dan mot ut er ook komen en wel vandaag nog. Ik mopperde een beetje tegen Maxim terwijl ik de winkel uitliep wat de filiaalleidster opving en ze bood me een demomodel aan, een slagje groter met 100 euro korting. 'Ketsjing' en kassa, rinkelde het in mijn hoofd en opgetogen als een klein kind huppelde ik de winkel uit met mijn Tom Tom One XL.
Eenmaal thuisgekomen bleek niets het te doen en heb ik zelfs als dorpsgek met TomTom hoog in de lucht de straat op en neer gelopen voor de felbegeerde verbinding. Helaas, na heel wat meewarige blikken van buurtgenoten toch maar besloten terug te gaan naar de ANWB te Zeist.
Aldaar in het filiaal aangekomen ben ik wederom alleraardigst behandeld maar konden ook zij niets uitrichten daar het een softwareprobleem was en dit 'slechts' opnieuw gedownload en geïnstalleerd hoeft te worden en dit niet op de daar aanwezige PeeCees uitgevoerd kon worden. Weer naar huis gereden en nu na 2 uur prutten en kutten en gebel met de helpdesk geef ik het op. De handdoek gaat in de ring. Morgenochtend gaat ie retour naar de winkel, dit is niet goed voor mijn hart en humeur.
Ik vrees dat ik morgen op de ouderwetse manier naar de expo in Rijen moet zien te geraken. Ach nou ja ik kom al 48 jaar overal zonder Tom Tom dus nog 10 dagen zonder moet wel haalbaar zijn.
Ria, ik kom maar kan dus wat later zijn. Overige weggebruikers mocht u tussen Houten en Rijen iemand in een rood peugeotje bezweet en rood aangelopen achter het stuur aantreffen dan ben ik het hoogstwaarschijnlijk.
Met rust laten en vooral niet aanhalen...

In het gareel...

Het einde van mijn vakantie komt met rasse schreden in het zicht. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik een grandioze tijd heb gehad en ik kijk werkelijk uit naar de start op mijn nieuwe werkplek aanstaande dinsdag.

Ik ben ook nog 'even' bij Marieke geweest en kan verheugd melden dat ik haar opgemaakt en met ringetjes en dingetjes aantrof in een fauteuil. Ze doet werkelijk haar best om er weer te zijn en ik hoop met heel mijn hart dat ze moed en kracht vindt om op dit ingeslagen pad door te gaan. Ook ben ik heel verheugd dat mijn schoonvader al bijna twee weken aanvalsvrij is, dat geeft een mens moed om door te gaan en geeft hem hoop op herstel.

Kortom, allemaal positieve ontwikkelingen :-)
Als klap op de vuurpijl mag ik morgen eindelijk mijn felbegeerde Tom Tom uit de winkel gaan halen. Vanaf morgen kan ik alles en iedereen vinden in Europa, haha!
Aanstaande zaterdag is de expositie van Ria in Rijen, daar ga ik dus heen want dat weet ik nu te vinden, de wereld, nou in elk geval Europa, ligt aan mijn voeten :-) Meer mensen zin ?

Tibet...

Onderstaande e-mail ontving ik gisteren nadat ik mijn steun had betuigd, als je naar de link gaat steun je de Dalai lama en de monniken in hun wens onafhankelijk van China te worden. Ik draag ze in elk geval een warm en groot hart toe.

Thank you for adding your voice to our petition urging China to end the violence in Tibet.We will deliver this petition directly to Chinese officials, but we need a massive response before we can deliver it--the more people sign, the more powerful the message will be. So please forward the email, below, to all your friends and family. Thanks again for your help

Stand With TibetDear friends,After decades of repression under Chinese rule, the Tibetan people's frustrations have burst onto the streets in protests and riots. With the spotlight of the upcoming Olympic Games now on China, Tibetans are crying out to the world for change.The Chinese government has said that the protesters who have not yet surrendered "will be punished". Its leaders are right now considering a crucial choice between escalating brutality or dialogue that could determine the future of Tibet, and China.We can affect this historic choice--China does care about its international reputation. China's President Hu Jintao needs to hear that the 'Made in China' brand and the upcoming Olympics in Beijing can succeed only if he makes the right choice. But it will take an avalanche of global people power to get his attention--and we need it in the next 48 hours.The Tibetan Nobel peace prize winner and spiritual leader, the Dalai Lama has called for restraint and dialogue: he needs the world's people to support him. Click below now to sign the petition--and tell absolutely everyone you can right away--our goal is 1 million voices united for Tibet: teken de petitie hier
China's economy is totally dependent on "Made in China" exports that we all buy, and the government is keen to make the Olympics in Beijing this summer a celebration of a new China, respected as a leading world power. China is also a very diverse country with a brutal past and has reason to be concerned about its stability -- some of Tibet's rioters killed innocent people. But President Hu must recognize that the greatest danger to Chinese stability and development comes from hardliners who advocate escalating repression, not from Tibetans who seek dialogue and reform.We will deliver our petition directly to Chinese officials in London, New York, and Beijing, but it must be a massive number before we deliver the petition. Please forward this email to your address book with a note explaining to your friends why this is important, or use our tell-a-friend tool to email your address book--it will come up after you sign the petition.The Tibetan people have suffered quietly for decades. It is finally their moment to speak--we must help them be heard.With hope and respect,Ricken, Iain, Graziela, Paul, Galit, Pascal, Milena, Ben and the whole Avaaz teamPS - It has been suggested that the Chinese government may block the Avaaz website as a result of this email, and thousands of Avaaz members in China will no longer be able to participate in our community. A poll of Avaaz members over the weekend showed that over 80% of us believed it was still important to act on Tibet despite this terrible potential loss to our community, if we thought we could make a difference. If we are blocked, Avaaz will help maintain the campaign for internet freedom for all Chinese people, so that our members in China can one day rejoin our community.
ABOUT AVAAZAvaaz.org is an independent, not-for-profit global campaigning organization that works to ensure that the views and values of the world's people inform global decision-making. (Avaaz means "voice" in many languages.)

Partytime...

Ik geloof niet dat ik ooit tijdens mijn werkzaam bestaan zo'n warm afscheidsfeest heb mogen beleven.

Ik ben geen feestbeest, vroeger wel maar dat waren heule andere tijden. Gisteren tijdens de afscheidsreceptie heb ik dus erg mijn best gedaan mij onopvallend tussen de genodigden te begeven, zo hier en daar een handje gevend.
Tot het moment dat de wijkwethouder wilde gaan speechen, net natuurlijk op het moment dat ik even mijn snor aan het drukken was. Er werden collega's op uitgezonden om mij op te speuren. Ik werd de volle zaal ingeduwd en aangestaard door alle aanwezigen moest ik een bedankwoord en cadeautje ondergaan. Voor mijn gevoel 2 meter lang en 200 kilo zwaar met een zwetend lijf en knalrood gezicht, poehee.
Maar ergens binnen in mij deed het me opvallend veel goed en voelde ik me zeer gewaardeerd. Het was alleen lastig om me de rest van de receptie onopvallend tussen de aanwezigen te bewegen, en dat waren er veel, ik had alleen maar gehoopt dat er zoveel zouden willen komen. Nou ja het weer speelde mee en het voor ambtenaren gunstige tijdstip want het was vanaf 16.00 uur ;-)

Het tweede gedeelte was een stuk intiemer en alleen met de naaste collega's wat al gauw zo'n 20 personen zijn. In Huize Molenaar kregen we de eerste kamer links toegewezen. Een prachtige grote zaal met feestelijk gedekte tafel waar alledrie de afscheidnemenden tussen de gangen door, speeches, cadeautjes en andere gekkigheden kregen aangeboden.
Ik was het voorgerechtje en kreeg te horen dat aan mijn verzoek, om toch maar vooral geen toeters en bellen ten aanzien van mijn vertrek in te zetten, geen gehoor werd gegeven.
Éen van de beste karaktereigenschappen van mijn collega's is dat ze zich niet aan afspraken houden...
Het werd een zeer hilarische speech, gehouden door collega Ben die op zijn eigen onavolgbare wijze alle hoogte- en dieptepunten van mij op Zuidwest aan elkaar wist te knopen. Ik raakte zowaar ontroert door zoveel leuke, lieve, warme woorden die ik heb mogen ontvangen.
Het was de bedoeling dat de avond tot 22.00 uur zou duren maar tegen 23.00 uur moesten we de koffie nog opdrinken. Het werd dus een zeer gezellig latertje en rond 00.15 uur stapte ik eindelijk van mijn volbepakte fietsje in Houten, om een kwartiertje later mijn bed in te rollen.

De vrijdagochtend kwam erg snel en het gebruikelijke uurtje yoga ging me niet gemakkelijk af. De rest van de ochtend gebruikt om de spullen te pakken voor ons tripje naar Frankrijk. Ik hoef alleen nog maar wat smakelijke broodjes voor onderweg te maken en dan is het bye bye zwaai zwaai tot volgende week zondag :-)

Tatatatà

Heerlijk uitgeslapen vandaag en onder bezielende begeleiding van een stralend zonnetje (want het was al kwart over acht :-) voor de allerlaatste keer over het industrieterrein Laagraven naar Kanaleneiland gefietst. Afscheid genomen van de eenzame reigers die allemaal hun eigen stekje hebben en de snaterende eenden.
Tja en dan is er eigenlijk op zo'n laatste dag niet zo heel veel meer te doen. De afwezigheidsassistent ingesteld, de laatste troepjes opgeruimd. En dan wordt een van de collega's ziek en mag ik op mijn laatste middag nog een uur achter mijn geliefde (ahum) balie doorbrengen.
Het is net alsof ik vandaag nog even het echte veldwerk moet proeven om vanaf 1 april mijn beste beentje voor te gaan zetten in de meer op beleidgerichte nieuwe job bij "publiekdienstverlening".
Ik geniet overigens van alle bossen bloemen die hier worden afgeleverd, af en toe flitst mijn naam ook voorbij. Ik ben voornemens zelf één bos te houden, de rest geef ik aan mijn achterblijvende collega's, ik denk namelijk niet dat ze de tocht naar frankrijk goed zullen doorstaan.
Afijn, zij die nog even verder zwoegen, groeten u :-)

Loodjes...

Soms gebeurt het wel eens dat alles in je leven samen lijkt te spannen rond hetzelfde tijdstip. Zoals nu, de impact van alles rond mijn zus is vele malen groter dan ik had vermoed. Met haar lijkt het wat beter te gaan terwijl ik me voel bibberen maar dat zal wel een natuurlijke reactie zijn. Ik had bijvoorbeeld gisteren zoveel onrust in mijn donder dat ik om 8.00 uur al buiten aan het wandelen was, toen was het nog redelijk droog maar ik heb een heerlijke tocht gemaakt van 2,5 uur en was tot op de draad doorweekt en heel erg blij dat ik even kon crashen bij een vriendin die me daarna met de auto naar huis heeft gebracht . Ik voelde me heerlijk afgemat, fris en toch rozig en heb me de rest van de zondag vermaakt met zalig nietsdoen.
Er zijn nog drie werkdagen te gaan en op donderdag een daverende afscheidsreceptie van 16.00 tot 18.00 met een afscheidsetentje in een geweldig restaurant in het hartje van Utrecht. Dat is het leuke van alles zelf organiseren, je kunt het naar eigen wens regelen ;-)
Aah, nog drie dagen, das te overzien en dan natuurlijk mijn vakantie weekje frankrijk met vriendin Y, ik verwacht dat we in de nacht van vrijdag op zaterdag vertrekken maar dat moet ik nog met haar kortsluiten.
Ik ben wel (net een zuinige Hollander) allerhande eetproducten aan het verzamelen die 'ze' daar natuurlijk niet hebben. Nee, ik neem geen mud aardappelen mee maar wel goed donker meel voor brood en zilvervliesrijst, lekkere thee en kruiden want er moet natuurlijk wel lekker geschranst kunnen worden.
Hoe dan ook ik ben er klaar voor, de laatste loodjes mogen doorkomen...

Kwikje en strikje...

Vandaag maak ik mij er maar gemakkelijk vanaf met mijn dagelijkse blogje. Ik ga zo, met collega, naar de super om inkopen te doen voor een gezellige gezamenlijke maaltijd met een andere (ex)collega. We hebben genoeg gesprekstof in elk geval en ik denk dat het een heerlijke kletsavond wordt.
Meer heb ik -tot nu toe- nog niet te liegen, dan kan straks na afloop van ons gezellige samenzijn wel anders zijn...
Nog zes dagen te gaan...

Zeven...

Ik heb ze geteld en het gaat hard, ik heb nog 7 werkdagen te gaan op mijn huidige werkplek. Ik ben al een beetje aan het afbouwen en opruimen. Er is nog geen opvolger dus mijn taken worden herverdeeld en ik heb al een mooi overzichtje gemaakt wie wat aan taken kan overnemen. Ook ben ik verbijsterd over de troepjes die ik de afgelopen jaren hier om me heen verzameld heb. Ongemerkt heb ik toch zeker 2 volle fietstassen en dat wil ik niet allemaal meezeulen. Ik wil weer kunnen starten met een schone lei en een leeg bureau.
Het is een heerlijke gedachte om aan een nieuwe job te beginnen en ik heb er zin in. Dat is een goed teken en hoe lang ik die gedachte kan vasthouden, dat zullen we dan wel weer zien.
'Zeven', zingt het in mijn hoofd en mijn hart maakt een vreugdesprongetje.

We zijn er weer, even...

Met een grote stap is het zaterdag. Er is zoveel gebeurd de afgelopen dagen dat ik blij ben nu even een pas op de plaats te maken. Het was ook net of de naderende storm invloed had op iedereen tijdens de training. Er was veel onrust zodat ik geen gemakkelijke 'taak' had om 'ze' bij elkaar te houden. Gisteren zijn we wat eerder opgehouden omdat we allen ook erg moe waren. Je doet eigenlijk helemaal niets en dan ervaar je pas hoeveel energie het stilstaan en ervaren wat je zoal wegstopt aan lichaamsinformatie je kan kosten. Maar het blijft prachtig werk om te zien en om te ervaren hoe de aanwezige 'cursisten' langzaam wakker worden en zich bewust worden van zichzelf.

Ik heb straks een drumcirkel in Amadorra en vanavond een groots feest van de buurman die 75 wordt. Mijn schoonvader, hoorde ik gisteren, heeft een tumor in zijn hoofd, mijn zus gaat steeds verder bergafwaarts maar laat de fles goddank weer meer staan. Alles gaat door in het leven, mooie dingen en minder mooie dingen. Het is zaak je eigen pad te lopen en volgens mij gaat het erom niet zozeer wat je vindt op je pad maar meer hoe je met de dingen op je levenspad omgaat. Ik heb me heilig voorgenomen uit mijn leven te halen wat er inzit.
Fijne zaterdag in elk geval!

Bijzonder...

Vandaag de eerste dag Deep Change van het 2e blok. En uitvoerig stilgestaan bij het feit hoe bijzonder het is dat jij en ik ontstaan zijn en er uberhaupt zijn. Van alle miljoenen eicellen die door elk van onze moeders gemaakt zijn komen er slechts enkele tot rijping. En die enkele gerijpte eicel, waar vervolgens ontelbare zaadcellen op af komen kan er maar door één bevrucht worden. Ook nog eens 65% van alle bevruchte eicellen lukt het niet om 'te nestelen' en halen de eerste drie weken van de zwangerschap niet. Van alle levende wezens is de voortplanting van de mens het lastigste. En toch ben ik er gekomen en jij ook, hoe bijzonder en dat maakt me blij en laat me begrijpen waarom er soms een onverklaarbare droefheid is. We hebben immers al heel veel moeite moeten doen om hier te geraken en hebben onderweg al (voor de conceptie al) 'afscheid' moeten nemen van mogelijke 'broertjes en zusjes'.
Ook hebben we uitgebreid stilgestaan bij hoe zo'n eicel er voor 'zorgt' dat ook de omgeving waarin het gaat groeien optimaal is zodat het wil gaan nestelen. Zo moeten we ook voor onszelf blijven zorgen en voor een plezierige en prettige leefomgeving zorgen.
Hiertoe hebben we oefeningen gedaan om met behulp van onze hulpbronnen uit traumatiserende gedachten te komen. Een andere strategie ontwikkelen.
Ik vind het heerlijk om weer hier te zijn en vind het ook heerlijk te merken hoeveel stabieler ik me kan bewegen en hoe makkelijk ik hier kan zijn.
Morgen meer...

Prakje...

Alweer een fijne werkdag, ik zou bijna spijt van mijn op handen zijnde vertrek krijgen, HAHAHA! Maar niet heus, ik denk dat ik het zo naar mijn zin heb omdat het over een afzienbare tijd gaat, ik weet het wel zeker.
Nog een laatste bericht van Marieke is dat het lijkt alsof het wat 'beter' met haar gaat. Ze is redelijk aanspreekbaar maar slaapt op de dag en is 'snachts wakker en haar ademhaling lijkt beter. Vooralsnog lijkt het erop dat haar lichaam haar wens om te sterven niet volgt en eigenzinnig doorgaat met leven. Ik denk dat hoewel ze niet meer eet, genoeg caloriën binnenkrijgt via de alcohol. Het blijft dus nog erg slopend allemaal. Ik neem in elk geval de komende drie dagen even afstand (voor zover mogelijk) want ik vertrek zo -na de spits- richting Limmen voor de Deep Change. Ik voel me bevoorrecht om hier weer aan te mogen deelnemen en ben benieuwd hoe het de deelnemers allemaal is vergaan. Afijn morgen meer hierover, nu eerst een vorkje prikken in een prakje...(bleaghl bloemkool)

Opzeggen...

Vandaag mijn collega's op de hoogte gebracht van mijn aanstaande vertrek. Ik kan niet anders zeggen als dat het een lichte luchtige dag was. Met mijn beslissing om te vertrekken in mijn achterhoofd, kijk ik heel anders naar de werkzaamheden. Ik heb een mooie overzichtelijke lijst van mijn dagelijkse klussen gemaakt en hoe deze te verdelen over de overige collega's (haha).
Ik moet trouwens zeggen dat er heel wat blikken hulptroepen (eindelijk) worden opengetrokken, wat mede maakt dat ik me niet schuldig voel over mijn vertrek.
Ook denk ik dat mijn afscheid op 13 maart haalbaar is, daarna ga ik een weekje naar Frankrijk en neem ik nog een paar dagen vrij om op 1 april (zonder dollen) te starten op de nieuwe werkplek.Ik heb genoten vandaag van de fietstocht naar Utrecht. De vogels zongen vanochtend uit volle borst en vanmiddag was het gewoon warm en heb ik gefietst met mijn jas open :-)
Ik zou bijna vergeten dat ik morgen weer voor een driedaagse Deep Change naar Limmen vertrek. Ik verheug me op het weerzien van Andrea en der Johannes en om mijn gedachten weer eens helemaal naar binnen te richten. Tijd voor mezelf dus...

Even wat anders...

Vanochtend was ik al vroeg aan de wandel met vriendin Jessie. We hebben een heerlijk polderloopje gedaan van 45 minuten. Na een bak thee genuttigd te hebben stapte ik weer in de auto toen ik bedacht dat ik vlakbij een andere vriendin was. Daar dus even aan de bel getrokken en ook met haar een wandeling gemaakt en wat voor een.
Ook door de polder langs landgoed Wickenburg en terug via het AmsterdamRijnkanaal. We zijn helemaal doorgelopen naar mijn huis en bedachten toen dat mijn auto nog elders geparkeerd stond. Na een trippel van bijna 3 uur kon ik de ene voet eigenlijk niet meer voor de andere krijgen en besloot ik Maxim heeeel lief aan te kijken om ons met de grote groene lobbes even naar mijn auto te brengen. Met een beetje tegenzin -want er was autosport op de buis- heeft hij zich los kunnen rukken en hebben we gedrieën nog een leuk ritje gehad. Het voelde geweldig weer even met het gevaarte mee te rijden.
En zo kwam er ook aan deze zonnige zondag een eind. Mijn gezicht gloeit helemaal en lijkt wel een beetje verbrand. Ik heb in elk geval een heerlijke dag gehad en voel me helemaal uitgewaaid.
Zulke dagen mogen er meer komen, heerlijk!

As the world turns...

Terwijl mijn zusje nog steeds stervende is draait mijn wereld 'gewoon' door. Zo krijg ik net een telefoontje dat ik een nieuwe baan heb. Het is nog niet duidelijk per wanneer of op welke dagen maar ze willen mij en dat geeft me een geweldig gevoel :-)
Ik word in elk geval toegevoegd aan het team van 'publiekdienstverlening' als programmasecretaresse en 'spin in het web'. Heerlijk om zo'n nieuw vooruitzicht te hebben, mijn wereld ziet er gelijk heel anders uit. Ook een heerlijk vooruitzicht om hopelijk op korte termijn al die leuke nieuwe fietsroute tussen de weilanden te kunnen nemen.

Hoi en dag...

Murw en leeg, weet even niet meer wat te schrijven. Alles geschreven en gedaan en niet de wens om in herhalingen te vervallen. Marieke sterft elke dag een beetje meer en ik ben met stomheid geslagen.
Tot nader order lurk ik slechts zo hier en daar.

Maandag, wasdag...

Bij gebrek aan tijd het afgelopen weekend, draait de wasmachine volop in huize Mike. Wassen is een van de laatste huishoudelijke klussen die ik nog steeds uitvoer. Ja heus, van bijna alle andere taken heeft Maxim laten zien het veel beter en efficiënter te kunnen en ook is bij hem eerder de graad van ergenis bereikt als het stoffig of rommelig dreigt te worden. Ik ben gewoon een beetje een rommelkont en hij de nettere helft. Ik heb het heus wel gepoogd om de vaatwasser in te ruimen maar zeg nu zelf als het daarna weer uitgepakt wordt door manlief omdat het niet goed verdeeld staat wat zal ik me dan druk maken?
Zo zet ik het bestek in volledige willekeur in de daarvoor bestemde bestekbak rechtop. Bij Maxim heeft elk soort zijn eigen vakje.Grote vorken links voor, grote messen rechts voor, links in het midden de lepels, rechts midden de kaasschaaf, links achter het aardappelschilmesje, afijn je snapt vast wel wat ik bedoel. Orde en netheid, ik moet daar dan hartelijk om lachen en hij eigenlijk ook wel. Prima in balans dat huwlijk van ons.

Snor zitten...

Vreemde werkdag vandaag, ben misschien al een beetje afscheid aan het nemen. Ik had gisteren namelijk een sollicitatie gesprek en dat is erg plezierig verlopen zoals sommigen al wel begrepen hebben. Ik zou aanstaande vrijdag uitsluitsel krijgen maar vond vanochtend al een uitnodiging voor een tweede gesprek in mijn mailbox voor volgende week donderdag. Dat vind ik een mooi teken, als ik meer weet of hoor dan blog ik daar uiteraard over.

Wat kan de wereld er zonnig uitzien :-) en dat ondanks een onrustige nachtrust met telefoontjes en SMSjes maar ook zuslief geniet van alle aandacht en de borreltjes en ik hoop met heel mijn hart dat ze het zo nog even volhoudt.

Vandaag was mijn snor onderwerp van gesprek, ach als je wat ouder wordt dan krijg je gewoon te maken met op sommige plaatsen wat ongewenste haargroei. Vandaag kreeg ik de tip (ja, zo zichtbaar was ie ;-) dat er op het kleine winkelcentrumpje naast ons, tussen de halalslager en turkse bakker, een kapperzaakje zit waar ze 'met touwtjes' epileren. Altijd in voor nieuwe dingen, liep ik even binnen om werkelijk 3 minuten later zonder snor weer buiten te staan. Natuurlijk was het pijnlijk maar mijn moeder zei vroeger al "wie mooi wil zijn moet lijden pijn". En dat voor slechts 2 eurie. Ik ga morgen terug voor mijn wenkbrauwen en dan hoop ik foto's of een video te kunnen maken want het ziet er heel wonderlijk uit en het gaat ontzettend snel.
Morgen meer dus...

Een afspraak...

Zo kan het dan ineens gebeuren dat ik in plaats van me een weg te banen door de drukte van de woonboulevard ik mij laverend tussen de terrasstoeltjes van de Neude bevind. Een veel prettiger gebeuren, dat kan ik je verzekeren. Het is lang geleden dat ik 'down town' was en ik heb met volle teugen genoten van de gezellige drukte die er rond de Neude en de Oude Gracht heerst. Ik zie allemaal leuke winkeltjes en zie ik gedachten Maxim verzuchten omdat ik altijd leuke dingetjes 'scoor', en hij de dag betreurt dat ik mijn eigen pinpasje kreeg :-)
Met een grote glimlach constateer ik dat er leven is buiten Zuidwest.
Als ik een uur later terugfiets herinner ik mij de leuke fietsroute door Lunetten en trap ik lekker rustig tussen de zonovergoten weilanden richting Houten. Wat lijkt het me heerlijk om deze route dagelijks te kunnen fietsen in plaats van langs de provinciale weg en het industrieterrein waar ik nu dagelijks langsfiets...

lente...

Ik kan me natuurlijk verschrikkelijk vergissen maar alles ruikt en klinkt naar lente! Wat een heerlijk weer en in de zon is het heerlijk toeven. Ik kan me niet herinneren eerder zo vroeg al te hebben buiten gezeten en of dat nu goed is of niet, het is nu eenmaal zo en ik omarm de lente en geniet van het heerlijke weer. De rust die ik genomen heb gisteren en vandaag, heeft me goed gedaan. Ik kan er wel weer een weekje tegenaan en dat is nodig ook want het is een volle week met veel afspraken en avondvergaderingen en als kersje op de werkweek het maandelijkse stafoverleg aanstaande vrijdag. Maar dat is volgende week.

Ik merk dat mijn ogen in de achtergrond van dit blog iets doen met mijn schrijven. Als een soort van spiegel komen alle woorden langs en ben ik mij zeer bewust van wat ik hier neerschrijf. Ik heb nog nooit zoveel conceptblogjes in zijn geheel gewist omdat het, zelfs voor mij, te persoonlijk werd. Of gewist omdat het niet zuiver genoeg vanuit mezelf geschreven was of te (ver) oordelend. Nee, het is wonderlijk wat deze achtergrond met mij doet, alles wat ik schrijf, lees ik terwijl ik mezelf in de ogen kijk. Dicht bij mezelf blijven dus, zo voel ik ook geen enkele behoefte om foto's te plaatsen, ben er nog niet uit waarom dat is.

Hoera hangmatten weer...

Als ik opgestaan ben en de gordijnen opzij schuif word ik aangenaam getroffen door de blauwe lucht. Er komt een groot verlangen in mij op en ik neem mij voor alle voor vandaag geplande klusjes gauw uit te voeren zodat ik, na maanden het gevoel te hebben moeten ontberen, weer in mijn hangmat kan.
Terwijl ik tussen de werkzaamheden door steelse blikken werp in de tuin of er al een kiertje zon is laat ik mijn gedachten gaan over de muziek die ik, al hangende, wil beluisteren. langzaam maar zeker groeit de stapel cedees en hoop ik dat er ook morgen mooi weer is want zoveel muziek luisteren ga ik niet redden in één dag.
Tussen mijn mail vind ik het verheugende berichtje dat een geplande week vakantie in midden Frankrijk met een vriendin doorgaat, hoop wel dat ik tegen die tijd de beschikking heb over een TomTom :-)
Wonderlijk hoe allerhande facetten van het leven voorbij komen, verdrietige maar ook hele fijne. Zo is het leven en ik neem alles met grote gretigheid tot mij, en houd mij niet in. Ik leef en geniet en ben erg blij en dankbaar voor alles wat er gebeurd.

Inmiddels is er een mooi zonnig hoekje in de tuin gekomen en ga ik de hangmat installeren.
Zij die volop en intens genieten groeten u

Weekend...

Heerlijk, het is weer donderdagavond, hoogtepunt van de week met heel het weekend voor de boeg. Het was een zeer bewogen weekje, dat moge duidelijk zijn.
Ik heb vandaag contact gezocht met de stichting medicinale marihuana (mille gracias Martine :-)die me hele duidelijke informatie heeft kunnen verstekken over de Nederlandsche wiet en de voor- en nadelen van de medicinale welke verkrijgbaar is is de apotheek. Het meest simpele is gewoon een dikke joint draaien en daar gedoceerd (advies was 1 trekje per uur) mee te beginnen. Bij voorkeur biologisch geteelde wiet maar ik betwijfel of er een EKO keurmerk voor bestaat :-)
Op naar de koffie shop dus...
Andere goede nieuws is dat gisteren een bed in de huiskamer is geplaatst zodat zuslief zich niet meer op het doorgezakte tweepersoonsbankje hoeft te behelpen. Dat was een hele toffe actie waar de nichten voor gezorgd hebben. Het geeft alle betrokkenen een goed gevoel iets te hebben kunnen doen. Ik hoop in elk geval morgen nog 'even' langs te mogen komen, maar dat hoor ik morgen wel.
Wat een prachtig medium is zo'n blogje, ik ben in elk geval erg blij met jullie steun en opmerkingen van gisteren, ze doen me goed.
Zo en dan nu een ontspannen avond met lief, gezellig op de bank, beetje buizen of muziekje en een babbel. Pffff, relaxen...

Gouden glans...

Na een dag vol noeste arbeid zit ik genoeglijk aan de keukentafel nog even na te genieten van dat heerlijke gevoel als je je buik lekker rond hebt gegeten en je je uiterst tevreden voelt.
De regen loopt langs de ramen en ik bedenk me wat een mazzel ik vandaag weer had met het weer. Vanochtend hele stukken de wind in de rug en vanmiddag 'm niet echt tegen en beide keren begon het pas met regenen op het moment dat ik bijna op de eindbestemming ben. Soms is het leven zo slecht nog niet.
Het leven is wat je ervan maakt, wat ik er van maak. Het is zo makkelijk om in het negatieve te gaan zitten en te gaan mopperen, ik doe het vaak genoeg. Maar soms, zoals nu, gaat het anders en is het net alsof alles een gouden glans krijgt en maakt het niet uit wat ik doe of waar ik mee bezig ben. Alles gaat me goed af en ik voel me lekker in mijn vel ondanks alle sores en verdriet. Ik zou willen dat ik dit knopje vaker mocht vinden...

Met dank aan...

Coos met een C heeft het voor elkaar gekregen om de Blogger standaard opmaak van de achterkant te 'kraken'. Geen saaie effen achtergrondjes meer voor mij maar een heuse design and custom made achterkant waar ik letterlijk mijn ogen niet vanaf kan houden. Ik hoop dat het de lezers ook bevalt en dat ik je niet het gevoel geef dat ik 'op de vingers kijk'.
Ik vind het voor vandaag dan ook zonde om een foto te plaatsen en lever een 'bloot' blogje.
Soms is minder mooier.
Aah, wellicht komt er straks een zinniger blogje uit mijn vingers maar voor nu zit ik ze af te likken, bij wijze van...

Op de achtergrond...

Coos helpt me met het verkrijgen van een nieuwe custom made achtergrond op dit blog, maar Blogger ligt een beetje dwars en hoewel ge-upload schijnt de achtergrond alleen met firefox te bezichtigen zijn. Zelf heb ik alleen IE waarin mijn blog onveranderd weergegeven wordt. Ik vind het heel spannend om zo te rommelen in de HTML, temeer daar je dus zomaar je template kunt kwijtraken...

En zo rommel ik ook een beetje aan in huis. Maxim heeft een 'mannenuitje' met zijn pa en zwager en ik meen opgevangen te hebben dat ze naar het aviodome zijn. Hij blijft in elk geval de hele dag en groot deel van de avond weg, dus ze zullen wel de nodige plannen hebben...

Ik vermaak me ondertussen prima en ga me zo aan een verlate lunch zetten met gamba's, kort gebakken met knoflook en een scheutje ketjap. Smulsmikkel :-)