Utreg hep ut ...

Waanzinnig lekker weer en omgeven zitten door terrasjes en er geen tijd voor hebben om daar s ff lekker plaats te nemen. Met jalourse blikken heb ik ze vanmiddag gade geslagen, de nietsnutters, met opgerolde broekspijpen en glazen rosé en bier.

Verschrikkelijk trouwens al die witte benen maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat die van mij ook (nog) een hoog melkflesgehalte hebben. In elk geval was het heerlijk om even de Oudegracht rond te lopen en het heerlijke lentesfeertje op te snuiven. Venezia deed alweer goede zaken met de ijsverkoop en overal zag ik gekokketeer van hitsige duiven, heb trouwens vanmiddag op de terugweg de eerste kuikentjes al gezien :-)

Ik ben overigens apetrots op mezelf, ja...Het lukt me al twee dagen om te stadten (?) zonder een koopje mee naar huis te slepen. Dat het einde van de maand nadert heeft hier ook wel een beetje mee te maken ;-)

Utreg hep trouwens heel veel, gezellige terrasjes aan de werf, triljoenen fietsen (overal aan vastgemaakt), een rondvaartboot en niet te vergeten die prachtige puist waar ik in werk, zo valt ie nauwelijks op toch ;-)

Vrijdag...

Vandaag is er weer hard gewerkt, niet door mij overigens ;-) maar door o.a. mijn lief die de tuin weer flink onder handen genomen heeft en daarbij deze 'lieverd' tegenkwam. Hij weet wat voor dierenvriend ik ben, zeker als het om dit soort exemplaren gaat ;-), en riep me gelijk om het digitaal vast te laten leggen, de held, brrrr.

Helaas was het vandaag net niet zonnig genoeg om me neer te vleien in de hangmat maar de bank in de woonkamer was ook heerlijk om even op te soezelen. Samen met de twee harige jongens, die zijn namelijk altijd van de partij als er ergens lekker geluierd wordt. Verder enkele fraaie foto's gemaakt, iets wat ik lang niet meer gedaan heb. Kortom het was een verrukkelijke dag, zo zou je er meer in een week moeten hebben...

Werken aan chaos...

Geheel eigenlijk volgens verwachting was er veel te weinig tijd om mijn bevindingen goed door te spreken. Ik proefde eigenlijk dat het wel verwacht werd maar ook een beetje weerstand. Het vereist immers een flinke gedragsverandering van de chaoot in kwestie.
Ik ga maar 'gewoon' beginnen en ga op weg naar het pad over de hoge smalle richel op zoek naar de balans tussen naar wat kan en niet kan, beetje geven en nemen en aftasten. In elk geval zijn de eerste stappen gezet en heb ik het agenda beheer, time is on my side now :-)
Nou is vrijdag nog steeds mijn vrije dag, ik ben dus heel benieuwd wat ik maandagochtend zal aantreffen...
Ik gok op een zee van gele post-it's :-)

Chaos...

Jawel je leest het goed CHAOS. Het slaat niet op persoonlijke chaos maar uitsluitend op mijn nieuwe werkplek. De afgelopen anderhalve week heb ik rondgekeken en mijn oor te luisteren gelegd en tot bovenstaande conclusie gekomen.
Hier regeert de waan van de dag en is er m.i. gebrek aan duidelijke hoofdlijnen.
Hoe ernstig is het als een afdeling, die het goede voorbeeld moet geven op het gebied van publieksdienstverlening naar buiten, er intern een rommeltje van maakt. Ik bedoel te zeggen, als je een protocol maakt hoe er gemeentebreed omgegaan dient te worden met bv de mailafhandeling en je maakt er zelf een rommeltje van dan kom je niet geloofwaardig over.
Ofwel ik vind het tijd worden om mijn bevindingen duidelijk te maken en (harde) afspraken te maken hoe dit op te lossen.
Als ondersteuner heb ik begrepen dat tenslotte een van mijn kerntaken is om zaken te monitoren en de vinger aan de pols te houden.
Morgen dus maar eens 'polsen' hoe mijn plan van aanpak ontvangen wordt...

Talent...

Zondag was een zeer gezellige dag en ik werd volledig in beslag genomen door de jaardag van lief. Het mooiste cadeau was wel een originele tekening van ons nichtje van 3,5 die helemaal zelf onze Tooheys geportretteerd heeft. Kijk dat fantje kon dr wat van maar zeg nou zelf, dit is toch op z'n minst veelbelovend te noemen, zelfs de vele kleurtjes van Tooheys heeft ze vastgelegd op wel geheel eigen artistiek gevoel.

Net als de holle hongerige ogen waarmee dit katje door het leven gaat heeft ze trefzeker vastgelegd, evenals de grijns die ze altijd heeft.

Maxim en ik vinden het een meesterwerk en deze mag de koelkast sieren.

Aan tafel...

Morgen hebben we weer een familie diner, ditmaal omdat Maxim 40 wordt. Ik verheug me op het samenzijn en het lekkere eten natuurlijk ;-)

Zo'n bijeenkomst staat altijd garant voor het maken van compromiterende foto's van familieleden maar in het kader van de privacy mag ik die hier niet laten zien. Onze Tooheys heeft echter geen enkele last van gene en liet zich op de laatste bijeenkomst bevallig kieken in het kinderstoeltje van ons kleine nichtje.

Alleen een mes en vork in de knuistjes ontbreekt nog, ik heb erover gedacht deze erbij te tekenen maar eigenlijk is het beeld zonder ook wel duidelijk.

Als je erop klikt wordt ie groter

Gezellige zaterdag verder!

Zelfportret?

Vandaag heb ik heerlijk geluierd en zo hier en daar tussendoor even gesurfd en kwam daarbij dit opmerkelijke filmpje tegen van een olifant die een portret tekent van een olifant. Ik weet dat olifanten een zelfbewustzijn hebben en zichzelf in spiegels kunnen herkennen maar dat ze konden tekenen???
Hoe dan ook dit wil ik je niet onthouden. Enjoy :-)

Bye bye, zwaai zwaai...

Het is definitief voorbij, het doek is gevallen. Maxim, een jongensdroom armer, pinkt een traantje weg terwijl de grote groene lobbes, in een wolk van rook, langzaam uit ons zicht verdwijnt. We gaan naar binnen en drinken een glaasje wijn en heffen het het glas meerdere keren terwijl we herinneringen ophalen aan het groene monster en de avonturen die we ermee beleefd hebben. Maar we zijn het beiden eens, het is goed zo, wij konden gewoon niet goed genoeg voor hem zorgen, hij is beter af bij deze enthousiaste nieuwe eigenaar die grootse plannen heeft voor de laro, die overigens niet lang groen zal blijven ;-)
Er zijn grootscheepse renovaties en verbouwingen gepland en dan gaat ermee gereisd worden, Oost Europa, Afrika, roept u maar. Persoonlijk was ik altijd al blij dat ie de eindbestemming binnen Nederland haalde, maar goed, ondanks mijn sleuteldiploma voor dieselmotoren brak het zweet mij toch uit als er iets haperde en de motorkap omhoog moest. Eerlijkheid gebied mij hier te melden dat het zware reservewiel op de motorkap mede oorzaak van de zweetuitbraak was ;-)
Met een rol ducktape als standaard 'gereedschap' was een lek leidinkje of losgeschoten onderdeel of zelfs een afgebroken luik altijd fluks te repareren. Maar goed, het was een mooie tijd en nu zitten we met een gapend gat en vreselijke inkijk. Daar hadden we nog niet bij stilgestaan en mijn peugeotje verdrinkt nu zo'n beetje op de oprit en staat er wat verloren bij.
Gelukkig is bij Maxim het leed van 'verloren jongensdroom' gauw geleden, hij heeft een nieuwe jongensdroom, een jonge meid van achttien, maar daar zullen we nog maar even niet aan beginnen dacht ik zo ;-)

Waaraan herken je een blije fietser?

Vanmiddag, op de terugweg, heb ik (geheel onvrijwillig overigens) mijn vegetarische principes overboord moeten gooien.
Dat mijn recentelijk gestarte forensbewegingen op de fiets mij langs schilderachtige fietspaadjes voert was al duidelijk maar waar ik nog niet zo op beducht was zijn de wolken vliegen en muggen die deze landelijke contreien bevolken. Ook zijn de boeren luchten hier opvallend sterk aanwezig. Zou er een verband zijn tussen die twee?
Geheel voldaan van alle onderweg geconsumeerde eiwitten, dacht ik mij na thuiskomst even in het snelzakkende zonnetje te kunnen koesteren. Dat vonden de harige jongens welgeteld 5 minuten akkoord, daarna ontstond een flink schijngevecht waarbij duidelijk werd dat de wintervacht nu definitief plaats maakt voor de zomervacht en één van de twee had liggen rollen in de zandbak. Als ik in de lichtstralen kijk is alles wat daar zweeft bijna goed voor een zonsverduistering. Gelukkig zijn er stofzuigers en echtgenoten die weten hoe zo'n technisch ding te hanteren.
En waar je die blije fietser aan herkent? Aan de vliegjes tussen de tanden natuurlijk!

Lange (zonnige) dagen...

Ik meld bij voorbaat maar alvast dat het niet vanzelfsprekend meer is om dagelijks te bloggen. Niet dat ik niets te melden heb maar het is een gebrek aan tijd. Of eigenlijk is het eerlijker te zeggen dat er andere zaken zijn die nu mijn aandacht verlangen. Te beginnen bij de full time baan die ik in vier dagen pleeg te proppen wat natuurlijk consequenties heeft voor de 'vrije' tijd op werkzame dagen. Vaak moet ik na de gedane arbeid nog 'even' naar de winkel om daarna wat lekkers op tafel te kunnen zetten. Het loopt dan al gauw tegen achten, zeker als lief mij verleidt met een glaasje wijn en even gezellig zitten en bijpraten.
Tja en dan lopen er nog twee harige jongens rond die na een dag doerakken, nu met mij willen flirten en geaaid willen worden. En denk nou niet dat je dat gedachtenloos kunt doen. Nee, dat hebben ze haarfijn door. Nee dat aandacht geven moet heel bewust gebeuren anders gaan ze klieren door bovenop het toetsenbord te gaan liggen.
Als ik dan eindelijk alles en iedereen tevreden heb gesteld 'mag' de laptop uit de tas en ik even bloggen, zoals nu, even na de heerlijke dis, GAAP, bijna bedtijd alweer ;-)
Morgen misschien meer tijd...

De film en de meditatie The Moses Code...

Zondagmiddag heb ik met ongeveer 20 anderen doorgebracht met het kijken naar de Moses Code. Deze film werd dit weekend wereldwijd geïntroduceerd als soort van vervolg op The Secret. Persoonlijk vind ik de films niet met elkaar te vergelijken. De Secret heb ik als wel interessant maar erg Amerikaans en gericht op het vergaren van materie ervaren.
The Moses Code is veel directer en vanuit de mens gemaakt, is veel toegankelijker. Wat ik eruit haal is hoe belangrijk het is dat we inzien dat wij allen één zijn en dat je je identificeert met alles en iedereen. Neale Donald Walsch vertelt hier over dat hij tijdens een wandeling zich bij alles wat zich aan zijn gezichtsveld voorbijtrok zei: "I am that, I am". Dit zinnetje herhalend bij het grasveld, dronkaard, agressief gedrag medeweggebruiker of bij het zien van een verliefd stel. We hebben het allemaal in ons, de schaduwkanten en ook de lichte kanten, ofwel houd van jezelf ook van je minder leuke kanten. Kortom, omarm jezelf en wees jezelf en niet degene die je denkt te moeten zijn.
Wat nieuw voor mij was is dat "I am that, I am" de 'naam' was die Moses hoorde uitspreken bij de brandende struik toen hij zijn opdracht kreeg van god en zich afvroeg wie de stem toebehoorde. Ik ben niet erg bijbelvast en heb Maxim gevraagd (hij is de bijbelkenner in huis) op te zoeken wat er als 'naam' in onze nederlandsche bijbel staat, of misschien weet een bloglezer het wel...

Verder wordt het erg duidelijk gemaakt dat we in 'geven' pas kunnen 'ontvangen'. Liefde is alles, onvoorwaardelijke liefde voor alles en iedereen en boveal onszelf.

Ik heb de afgelopen maanden veel mooie momenten tijdens meditaties of in de natuur mogen beleven en ik heb meerdere keren (even) mogen ervaren om me één te voelen met al wat is, dat maakt dat ik me een rijk en gelukkig mens voel. In dat licht bezien was het zien van deze film een soort van thuiskomen en veel herkenning.
Wat ik een heel indukwekkend beeld vond was een stukje film van duizenden mensen die hand in hand in een grote kring rond het oude stadscentrum van Jeruzalem stonden en tegelijkertijd "I am that, I am" uitspraken. Hier wordt ook aan gerefereerd tijdens de meditatie oefening die je hier kunt beluisteren. Kortom, ik heb het een mooie duidelijke film met boodschap gevonden, helemaal passend in de reis die ik anderhalf jaar geleden begonnen ben.

Zo en dan nu weer met de voeten op de grond, het was een prachtige (berekoude) zonsopgang deze morgen toen ik naar het werk fietste.

HEE WIJFFIE..

Vandaag de eerste ritjes met de Tomtom gereden waaronder een bezoekje aan Roosnans in het nabij gelegen Newfun.
Na aldaar vlekkeloos te zijn heengeleid door 'Eva' en te hebben geparkeerd, blijkt het betaald parkeren te zijn geworden. Dat was nie zo fun maar terwijl ik met het betaal apparaat stond te stoeien hoorde ik "hee wijffie, heije dr al geld ingegooi? Hier heije nog een koartsje kèn je nog effe groatis, ze benne hier helemaol van de pot geruk met da betaol parkere"
Ik kreeg een kaartje in mijn handen gedrukt en bleef sprakeloos achter.
Dat duurde niet lang want ik werd door Roosnans en Lin's ding (met nieuwe schoenen incluis roze veters, daar herkende ik haar aan ;-) aangeroepen en naar de juiste woning geleid. Eenmaal binnen werd ik liefdevol ontvangen en vertroeteld door haar lief met echte thee (niet uit een theezakje maar losse thee) en een niet te versmaden lekker groot stuk aardbeienvlaai.
Er heerste een meer dan gezellige drukte welke me deed denken aan verjaardagen in mijn ouderlijk huis van lang vervlogen tijden. Ik vond het erg leuk om Lin's ding en familie en Roosnans haar 'lief' 'in den lijve' te ontmoeten, zo'n ontmoeting geeft toch een extra dimensie aan de blogvriendschap die inmiddels is ontstaan.
En Eva heeft mij keurig zonder zweet- of driftaanvallen binnen de voorspelde termijn weer thuis afgeleverd. Heerlijk zulke avonturen gaan er meer komen :-)

YEAH!

Ik kon niet wachten op de wekker en was onchristelijk vroeg al helemaal 'up and go'. Toen ik kwart over zes op mijn fiets stapte was het nog redelijk donker maar daar trok ik me weinig van aan evenals de vele vogels die mij de hele weg naar Utrecht uit volle borst nafloten :-)

Natuurlijk was ik lange tijd de eerste op de werkplek (mijn nieuwe collega's zijn langslapers en starten rond 09.15uur) maar ik had al vele mailtjes mogen ontvangen dus ik heb mijn tijd tot ik ingewerkt zou worden nuttig besteed.
Mijn eerste indruk van deze werkplek is dat het een schot in de roos is. Ik voelde me eigenlijk al gelijk op mijn gemak en het werken in de Neudeflat is net als in een warm bad stappen. Wat is het heerlijk om zo gewenst te zijn, ik ben echt stralend door oud collega's verwelkomd en er stond zelfs een schattige poezenmok als welkomscadeautje van een benedenbuurvrouw klaar en later kreeg ik nog een prachtig tulpenboeket. Ook heb ik het een en ander aan e-cards mogen ontvangen waarvoor mijn dank! Kortom een geweldige warme start. En het werk? Nou ik kon niet vermoeden hoeveel kanten er aan publieksdienstverlening zitten maar de eerste stappen zijn gezet en er begint zich reeds een beeld te vormen van de werkzaamheden. En dan even een loopje doen tussen de middag en hartje stad zitten. Helemaal goed, ik denk dat wat ik nu meer verdien razendsnel omgezet gaat worden in leuke dingetjes die ik hier tegenkom. Waar vind je veertig rozen voor 5 euro? Juist ja, op de hoek ;-)

Ik denk dat ik de komende tijd weer fluitend naar mijn werk zal gaan, uitdagingen genoeg al was het alleen al om de hand op de knip te houden...

Nieuwe stappen...

Wat een heerlijke lentedag! De hangmat is van stal gehaald en ik heb als vanouds weer liggen mijmeren in het voorjaarszonnetje over al het moois wat me te wachten staat. Geen tijd voor uitgebreid bloggen dus. Genieten jullie ook zo van de lentegeluiden? De vogels zijn zo heerlijk vroeg al aan het fluiten, ik word er helemaal vrolijk van.
Ik ga zo mijn eerste avondmaaltijd van 2008 buiten genieten. Heerlijk, en het klinkt misschien raar maar ik heb heel veel zin in mijn eerste werkdag en dat is lang geleden dat ik dat kon zeggen.
Zij die een vorkje buiten gaan prikken, groeten u :-)

Lost...

In meerdere opzichten was vandaag een boeiende dag. We hebben een mogelijke koper voor de grote groene lobbes mogen verwelkomen, daar gaat elke druilerige dag van stralen ;-) En Tijger van de Deep change had zin om mij te zien. Eigenlijk wilde ze checken wie Martha was maar kwam tot de conclusie dat ze die allang had ontmoet.
Samen hebben we een wandeling gemaakt op landgoed Heidestein en zijn daar flink verdwaalt. Op gegeven moment 'herkende' tijger een zitbankje onder een boom en vandaaruit waren we, na nog wat bospaden te zijn ingeslagen, het spoor echt volkomen bijster. Wederom zo'n handig momentje voor een navigatiesysteem, maar daar zal ik het vandaag eens niet over hebben.

Na verscheidene keren wandelaars te hebben aangeklampt en door deze flink het bos in te zijn gestuurd, zag ondergetekende even door de bomen het bos niet meer. Goddank is het een uur langer licht.
Toen we na drie uur eindelijk terug bij de auto waren kon ik deze wel zoenen.
Hoe dan ook, ik kan hier melden dat ik van het gezelschap en het bos heb genoten en aan het eind van de wandeling brak zowaar ook de zon nog door. Eind goed al goed dus en als toetje straks een aflevering van 'lost' dus en morgen uitslapen want we beginnen pas 1 april in de nieuwe job.
HAAAA (geeuwt en rekt zich even uit boven toetsenbord) het leven is verrukkelijk :-)

Leven zonder Tom...

Misschien idealiseer ik het hebben van zo'n ding wel veel te veel maar feit blijft dat ik altijd een andere route rij dan gepland en dat heeft niets met mijn kaartleesvermogen van doen.
Neem nu vanmiddag, ik plan keurig mijn route van Houten naar de expo in Rijen, je zou zeggen "wat kan er mis gaan" met zo'n uitgeprinte routeplanner. Nou van alles, hebben 'ze' het in hun hoofd gehaald een proviciale weg wegens wegwerkzaamheden geheel af te sluiten en heb ik uiteindelijk mijn bestemming via Breda (!) pas kunnen bereiken. Wel veel te laat de uitreiking van de prijzen was al begonnen maar desalniettemin, ik heb wederom laten zien er wel degelijk te komen maar voor welke prijs.
Ik stel me zo voor dat als ik met de TomTom had gereden 'Eva' (die vind ik het prettigst klinken) mij liefdevol ter verantwoording had toegesproken "Om te keren" om daarna de nieuwe route te herberekenen en deze dan zachtkens en zonder stress of ingehouden kwaadheid met mij te delen.
Ach, nog tien dagen behelpen...

O ja, de expositie. Ik was zeer onder de indruk van de kwaliteit van de foto's en ik heb genoten van enkele prachtige werken en die van Ria haalde ik er zo uit :-)
Mooi kluppie van Footo.nl

Schuimbekken, als vanouds...

Ja, ze kan het nog en van enige 'verlichting' was vandaag geen sprake.

Vol goede zin toog ik vandaag naar de ANWB voor een reuze aanbieding TomTom met West Europa kaart, want ze heeft plannen. "Pak die maar in en er hoeft geen strikje omheen", grapte ik nog naar de verkoopster. Helaas was dàt model uitverkocht maar ik kon 'm wel bestellen maar dat duurde dan 10 dagen. Normaal geen enkel probleem want ik wacht al zo lang...
Maar nu heb ik mijn zinnen gezet op zo'n ding dan mot ut er ook komen en wel vandaag nog. Ik mopperde een beetje tegen Maxim terwijl ik de winkel uitliep wat de filiaalleidster opving en ze bood me een demomodel aan, een slagje groter met 100 euro korting. 'Ketsjing' en kassa, rinkelde het in mijn hoofd en opgetogen als een klein kind huppelde ik de winkel uit met mijn Tom Tom One XL.
Eenmaal thuisgekomen bleek niets het te doen en heb ik zelfs als dorpsgek met TomTom hoog in de lucht de straat op en neer gelopen voor de felbegeerde verbinding. Helaas, na heel wat meewarige blikken van buurtgenoten toch maar besloten terug te gaan naar de ANWB te Zeist.
Aldaar in het filiaal aangekomen ben ik wederom alleraardigst behandeld maar konden ook zij niets uitrichten daar het een softwareprobleem was en dit 'slechts' opnieuw gedownload en geïnstalleerd hoeft te worden en dit niet op de daar aanwezige PeeCees uitgevoerd kon worden. Weer naar huis gereden en nu na 2 uur prutten en kutten en gebel met de helpdesk geef ik het op. De handdoek gaat in de ring. Morgenochtend gaat ie retour naar de winkel, dit is niet goed voor mijn hart en humeur.
Ik vrees dat ik morgen op de ouderwetse manier naar de expo in Rijen moet zien te geraken. Ach nou ja ik kom al 48 jaar overal zonder Tom Tom dus nog 10 dagen zonder moet wel haalbaar zijn.
Ria, ik kom maar kan dus wat later zijn. Overige weggebruikers mocht u tussen Houten en Rijen iemand in een rood peugeotje bezweet en rood aangelopen achter het stuur aantreffen dan ben ik het hoogstwaarschijnlijk.
Met rust laten en vooral niet aanhalen...

In het gareel...

Het einde van mijn vakantie komt met rasse schreden in het zicht. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik een grandioze tijd heb gehad en ik kijk werkelijk uit naar de start op mijn nieuwe werkplek aanstaande dinsdag.

Ik ben ook nog 'even' bij Marieke geweest en kan verheugd melden dat ik haar opgemaakt en met ringetjes en dingetjes aantrof in een fauteuil. Ze doet werkelijk haar best om er weer te zijn en ik hoop met heel mijn hart dat ze moed en kracht vindt om op dit ingeslagen pad door te gaan. Ook ben ik heel verheugd dat mijn schoonvader al bijna twee weken aanvalsvrij is, dat geeft een mens moed om door te gaan en geeft hem hoop op herstel.

Kortom, allemaal positieve ontwikkelingen :-)
Als klap op de vuurpijl mag ik morgen eindelijk mijn felbegeerde Tom Tom uit de winkel gaan halen. Vanaf morgen kan ik alles en iedereen vinden in Europa, haha!
Aanstaande zaterdag is de expositie van Ria in Rijen, daar ga ik dus heen want dat weet ik nu te vinden, de wereld, nou in elk geval Europa, ligt aan mijn voeten :-) Meer mensen zin ?

Tibet...

Onderstaande e-mail ontving ik gisteren nadat ik mijn steun had betuigd, als je naar de link gaat steun je de Dalai lama en de monniken in hun wens onafhankelijk van China te worden. Ik draag ze in elk geval een warm en groot hart toe.

Thank you for adding your voice to our petition urging China to end the violence in Tibet.We will deliver this petition directly to Chinese officials, but we need a massive response before we can deliver it--the more people sign, the more powerful the message will be. So please forward the email, below, to all your friends and family. Thanks again for your help

Stand With TibetDear friends,After decades of repression under Chinese rule, the Tibetan people's frustrations have burst onto the streets in protests and riots. With the spotlight of the upcoming Olympic Games now on China, Tibetans are crying out to the world for change.The Chinese government has said that the protesters who have not yet surrendered "will be punished". Its leaders are right now considering a crucial choice between escalating brutality or dialogue that could determine the future of Tibet, and China.We can affect this historic choice--China does care about its international reputation. China's President Hu Jintao needs to hear that the 'Made in China' brand and the upcoming Olympics in Beijing can succeed only if he makes the right choice. But it will take an avalanche of global people power to get his attention--and we need it in the next 48 hours.The Tibetan Nobel peace prize winner and spiritual leader, the Dalai Lama has called for restraint and dialogue: he needs the world's people to support him. Click below now to sign the petition--and tell absolutely everyone you can right away--our goal is 1 million voices united for Tibet: teken de petitie hier
China's economy is totally dependent on "Made in China" exports that we all buy, and the government is keen to make the Olympics in Beijing this summer a celebration of a new China, respected as a leading world power. China is also a very diverse country with a brutal past and has reason to be concerned about its stability -- some of Tibet's rioters killed innocent people. But President Hu must recognize that the greatest danger to Chinese stability and development comes from hardliners who advocate escalating repression, not from Tibetans who seek dialogue and reform.We will deliver our petition directly to Chinese officials in London, New York, and Beijing, but it must be a massive number before we deliver the petition. Please forward this email to your address book with a note explaining to your friends why this is important, or use our tell-a-friend tool to email your address book--it will come up after you sign the petition.The Tibetan people have suffered quietly for decades. It is finally their moment to speak--we must help them be heard.With hope and respect,Ricken, Iain, Graziela, Paul, Galit, Pascal, Milena, Ben and the whole Avaaz teamPS - It has been suggested that the Chinese government may block the Avaaz website as a result of this email, and thousands of Avaaz members in China will no longer be able to participate in our community. A poll of Avaaz members over the weekend showed that over 80% of us believed it was still important to act on Tibet despite this terrible potential loss to our community, if we thought we could make a difference. If we are blocked, Avaaz will help maintain the campaign for internet freedom for all Chinese people, so that our members in China can one day rejoin our community.
ABOUT AVAAZAvaaz.org is an independent, not-for-profit global campaigning organization that works to ensure that the views and values of the world's people inform global decision-making. (Avaaz means "voice" in many languages.)

Partytime...

Ik geloof niet dat ik ooit tijdens mijn werkzaam bestaan zo'n warm afscheidsfeest heb mogen beleven.

Ik ben geen feestbeest, vroeger wel maar dat waren heule andere tijden. Gisteren tijdens de afscheidsreceptie heb ik dus erg mijn best gedaan mij onopvallend tussen de genodigden te begeven, zo hier en daar een handje gevend.
Tot het moment dat de wijkwethouder wilde gaan speechen, net natuurlijk op het moment dat ik even mijn snor aan het drukken was. Er werden collega's op uitgezonden om mij op te speuren. Ik werd de volle zaal ingeduwd en aangestaard door alle aanwezigen moest ik een bedankwoord en cadeautje ondergaan. Voor mijn gevoel 2 meter lang en 200 kilo zwaar met een zwetend lijf en knalrood gezicht, poehee.
Maar ergens binnen in mij deed het me opvallend veel goed en voelde ik me zeer gewaardeerd. Het was alleen lastig om me de rest van de receptie onopvallend tussen de aanwezigen te bewegen, en dat waren er veel, ik had alleen maar gehoopt dat er zoveel zouden willen komen. Nou ja het weer speelde mee en het voor ambtenaren gunstige tijdstip want het was vanaf 16.00 uur ;-)

Het tweede gedeelte was een stuk intiemer en alleen met de naaste collega's wat al gauw zo'n 20 personen zijn. In Huize Molenaar kregen we de eerste kamer links toegewezen. Een prachtige grote zaal met feestelijk gedekte tafel waar alledrie de afscheidnemenden tussen de gangen door, speeches, cadeautjes en andere gekkigheden kregen aangeboden.
Ik was het voorgerechtje en kreeg te horen dat aan mijn verzoek, om toch maar vooral geen toeters en bellen ten aanzien van mijn vertrek in te zetten, geen gehoor werd gegeven.
Éen van de beste karaktereigenschappen van mijn collega's is dat ze zich niet aan afspraken houden...
Het werd een zeer hilarische speech, gehouden door collega Ben die op zijn eigen onavolgbare wijze alle hoogte- en dieptepunten van mij op Zuidwest aan elkaar wist te knopen. Ik raakte zowaar ontroert door zoveel leuke, lieve, warme woorden die ik heb mogen ontvangen.
Het was de bedoeling dat de avond tot 22.00 uur zou duren maar tegen 23.00 uur moesten we de koffie nog opdrinken. Het werd dus een zeer gezellig latertje en rond 00.15 uur stapte ik eindelijk van mijn volbepakte fietsje in Houten, om een kwartiertje later mijn bed in te rollen.

De vrijdagochtend kwam erg snel en het gebruikelijke uurtje yoga ging me niet gemakkelijk af. De rest van de ochtend gebruikt om de spullen te pakken voor ons tripje naar Frankrijk. Ik hoef alleen nog maar wat smakelijke broodjes voor onderweg te maken en dan is het bye bye zwaai zwaai tot volgende week zondag :-)

Tatatatà

Heerlijk uitgeslapen vandaag en onder bezielende begeleiding van een stralend zonnetje (want het was al kwart over acht :-) voor de allerlaatste keer over het industrieterrein Laagraven naar Kanaleneiland gefietst. Afscheid genomen van de eenzame reigers die allemaal hun eigen stekje hebben en de snaterende eenden.
Tja en dan is er eigenlijk op zo'n laatste dag niet zo heel veel meer te doen. De afwezigheidsassistent ingesteld, de laatste troepjes opgeruimd. En dan wordt een van de collega's ziek en mag ik op mijn laatste middag nog een uur achter mijn geliefde (ahum) balie doorbrengen.
Het is net alsof ik vandaag nog even het echte veldwerk moet proeven om vanaf 1 april mijn beste beentje voor te gaan zetten in de meer op beleidgerichte nieuwe job bij "publiekdienstverlening".
Ik geniet overigens van alle bossen bloemen die hier worden afgeleverd, af en toe flitst mijn naam ook voorbij. Ik ben voornemens zelf één bos te houden, de rest geef ik aan mijn achterblijvende collega's, ik denk namelijk niet dat ze de tocht naar frankrijk goed zullen doorstaan.
Afijn, zij die nog even verder zwoegen, groeten u :-)

Loodjes...

Soms gebeurt het wel eens dat alles in je leven samen lijkt te spannen rond hetzelfde tijdstip. Zoals nu, de impact van alles rond mijn zus is vele malen groter dan ik had vermoed. Met haar lijkt het wat beter te gaan terwijl ik me voel bibberen maar dat zal wel een natuurlijke reactie zijn. Ik had bijvoorbeeld gisteren zoveel onrust in mijn donder dat ik om 8.00 uur al buiten aan het wandelen was, toen was het nog redelijk droog maar ik heb een heerlijke tocht gemaakt van 2,5 uur en was tot op de draad doorweekt en heel erg blij dat ik even kon crashen bij een vriendin die me daarna met de auto naar huis heeft gebracht . Ik voelde me heerlijk afgemat, fris en toch rozig en heb me de rest van de zondag vermaakt met zalig nietsdoen.
Er zijn nog drie werkdagen te gaan en op donderdag een daverende afscheidsreceptie van 16.00 tot 18.00 met een afscheidsetentje in een geweldig restaurant in het hartje van Utrecht. Dat is het leuke van alles zelf organiseren, je kunt het naar eigen wens regelen ;-)
Aah, nog drie dagen, das te overzien en dan natuurlijk mijn vakantie weekje frankrijk met vriendin Y, ik verwacht dat we in de nacht van vrijdag op zaterdag vertrekken maar dat moet ik nog met haar kortsluiten.
Ik ben wel (net een zuinige Hollander) allerhande eetproducten aan het verzamelen die 'ze' daar natuurlijk niet hebben. Nee, ik neem geen mud aardappelen mee maar wel goed donker meel voor brood en zilvervliesrijst, lekkere thee en kruiden want er moet natuurlijk wel lekker geschranst kunnen worden.
Hoe dan ook ik ben er klaar voor, de laatste loodjes mogen doorkomen...

Kwikje en strikje...

Vandaag maak ik mij er maar gemakkelijk vanaf met mijn dagelijkse blogje. Ik ga zo, met collega, naar de super om inkopen te doen voor een gezellige gezamenlijke maaltijd met een andere (ex)collega. We hebben genoeg gesprekstof in elk geval en ik denk dat het een heerlijke kletsavond wordt.
Meer heb ik -tot nu toe- nog niet te liegen, dan kan straks na afloop van ons gezellige samenzijn wel anders zijn...
Nog zes dagen te gaan...

Zeven...

Ik heb ze geteld en het gaat hard, ik heb nog 7 werkdagen te gaan op mijn huidige werkplek. Ik ben al een beetje aan het afbouwen en opruimen. Er is nog geen opvolger dus mijn taken worden herverdeeld en ik heb al een mooi overzichtje gemaakt wie wat aan taken kan overnemen. Ook ben ik verbijsterd over de troepjes die ik de afgelopen jaren hier om me heen verzameld heb. Ongemerkt heb ik toch zeker 2 volle fietstassen en dat wil ik niet allemaal meezeulen. Ik wil weer kunnen starten met een schone lei en een leeg bureau.
Het is een heerlijke gedachte om aan een nieuwe job te beginnen en ik heb er zin in. Dat is een goed teken en hoe lang ik die gedachte kan vasthouden, dat zullen we dan wel weer zien.
'Zeven', zingt het in mijn hoofd en mijn hart maakt een vreugdesprongetje.

We zijn er weer, even...

Met een grote stap is het zaterdag. Er is zoveel gebeurd de afgelopen dagen dat ik blij ben nu even een pas op de plaats te maken. Het was ook net of de naderende storm invloed had op iedereen tijdens de training. Er was veel onrust zodat ik geen gemakkelijke 'taak' had om 'ze' bij elkaar te houden. Gisteren zijn we wat eerder opgehouden omdat we allen ook erg moe waren. Je doet eigenlijk helemaal niets en dan ervaar je pas hoeveel energie het stilstaan en ervaren wat je zoal wegstopt aan lichaamsinformatie je kan kosten. Maar het blijft prachtig werk om te zien en om te ervaren hoe de aanwezige 'cursisten' langzaam wakker worden en zich bewust worden van zichzelf.

Ik heb straks een drumcirkel in Amadorra en vanavond een groots feest van de buurman die 75 wordt. Mijn schoonvader, hoorde ik gisteren, heeft een tumor in zijn hoofd, mijn zus gaat steeds verder bergafwaarts maar laat de fles goddank weer meer staan. Alles gaat door in het leven, mooie dingen en minder mooie dingen. Het is zaak je eigen pad te lopen en volgens mij gaat het erom niet zozeer wat je vindt op je pad maar meer hoe je met de dingen op je levenspad omgaat. Ik heb me heilig voorgenomen uit mijn leven te halen wat er inzit.
Fijne zaterdag in elk geval!