Weer thuis...

Gisteren zijn we al vroeg richting oosterburen vertrokken. Het weer was goddelijk en we hebben wat kleinere Duitse grensplaatsjes bezocht. Opvallend om te merken hoe vriendelijk je geholpen wordt en hoe bereidwillig men is om je te helpen zonder overdreven verkooptruukjes in praktijk te brengen. Dit resulteerde in een mooie trui voor Maxim. Ik heb wel voor mezelf gekeken maar vind het eigenlijk zonde om nu te investeren in kleren daar mijn omvang duidelijk aan het minderen is ;-) Dus dàt komt nog wel, heb ik Maxim verzekerd :-)
Wel een beetje zielig vond ik dit hondje die in een stille zijstraat braaf in zijn mandje op het baasje aan het wachten was. Zelf vond ie er geloof ik niet zoveel van, hij was het wel gewend want bleef heel stillekes zitten.

Hoogtepunt van het weekend was het bruiloftfeest van mijn nichtje wat werkelijk heel gezellig was en druk. Ik word waarschijnlijk een ouwe tokkel want tegen 23.00 uur had ik het wel gehad met die harde muziek waarna we ons stilletjes hebben teruggetrokken op onze hotelkamer. vanochtend hebben we zeker met 15 fuifnummers en het bruidspaar gezellig ontbeten met allerhande heerlijke broden en broodjes en een glaasje champagne. Daar mag je me voor wakkermaken hoor :-)

Herbalife stond heel duidelijk dit weekend niet op het menu met al die bolussen en andere lekkernijen maar morgen gaan we weer fietsen en balansen dus ...

Rondje Zeeland...

Vandaag was het zover en mocht ik heerlijk een dagje toeren. En het was er een heerlijke dag voor. Lekkere muziek aan, zonnebril op en gaan :-)
De Tomtom blindelings vertrouwend werd ik tot mijn verbijstering naar België geleid. Gelukkig zag ik weldra een bordje 'Zeeuws Vlaanderen' en kwam het toch nog goed en reed ik zomaar Walsoorden binnen. Heerlijke bolus met koffie genuttigd en een kort loopje naar de Schelde gemaakt met jasper en Lin. Grappig genoeg kwamen we langs een dumpplek voor carnavalswagens en dat zag er vreemd uit. De buurman was bezig het land om te ploegen en daar kon ik even de echte zeeuwse klei bewonderen. Veel te gauw ging de tijd voorbij en spoedde ik me naar de andere kant van het water, naar Scharendijke, waar Ria al vriendelijk wuivend me op stond te wachten met wederom een bolus. Wat een heerlijke lekkernij is dat en het is maar goed dat ik niet in zeeland woon ;-)
Joop heeft een prachtige ijsblauwe pasminasjaal voor me meegenomen waar ik reuzeblij mee ben. Binnenkort, als de temperaturen er meer naar zijn, zal ik 'm eens omdoen en fotograferen. Ik bedenk me nu ter plekke dat de sjaal uitstekend kleurt bij mijn 'oesterblauwe' fiets ;-) Hm, kan ik gelijk mijn fiets laten zien ;-)
Het was heerlijk vertoeven in de tuin en wat een megaklus is het om hun huis te verven. Chapeau hoor Ria!
En toen was het ook al weer tijd om daar te vertrekken. Ik heb van deze reis een (flinke)foto impressie gemaakt en deze in een filmpje vastgelegd. Ik zet 'm op YouTube maar het duurt ff om 'm te downloaden daar, het bevat nogal wat MBtjes...
Zodra hij klaar is zal ik 'm hier plaatsen. Nog ff geduld dus ;-)
Nou je dus toch nog even moet wachten maak ik gelijk van de gelegenheid gebruik te vertellen dat we morgen een bruiloft in het oosten hebben, in Lochem om precies te zijn. En we hebben er een hotelletje geboekt, dus we zijn er zondag weer ;-)
Zij die van de bolussen gaan uitbuiken groeten :-)
Goed weekend!

Goudlokje...

Ja hoor, vanavond rond etenstijd diende ze zich weer aan. Nèt te laat gelukkig, zodat onze jongens een lange (harige) neus konden trekken. Hevig verontwaardigd mekkerde ze een poosje door de keuken, beurtelings een dwingende, dan weer smekende blik op ons werpend.

Wij zijn echter onvermurwbaar, ze hoort overduidelijk in een ander huisje. Begrijp ons niet verkeerd, ze is hier van harte welkom voor knuffels en wat aandacht maar eten mag ze lekker thuis doen.

Mispoes...

"Alweer een kattenblogje", denk je misschien en dat klopt, alweer een kattenblogje.
Zo gaat dat soms. Nu Maxim een beetje de hort op is en niet voor het eten van de katten kan zorgen, is die schone taak voor mij. Niets aan de hand zul je zeggen, 'kat in het bakkie'.

En toch klopte er vandaag iets niet.

Normaal als ik met de bakjes rammel komen de jongens van heinde en verre aangestormd, of als ik aan de late kant ben, staan ze me blèrend en wel bij de garage al op te wachten.
Vandaag heerste er echter een absolute stilte bij thuiskomst, ik geef de jongens hun eten maar ik miste duidelijk de normale enthousiaste houding waar ze hun eten normaal mee te lijf gaan. Ze bleven een beetje schijterig naar de kamer staan kijken alsof er daar wat te halen viel.
Mij gaat een licht op en zuchtend zet ik me in beweging, in de veronderstelling een deel muis, konijn of ander 'cadeautje' aan te treffen.

Wat schetst echter mijn verbazing, op het kleed van de jongens bevindt zich een poezekindje die zich loom uitrekt alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze zich dààr op dat plekje bevindt. Uitgerust vertrekt ze via de keuken naar buiten, terwijl ik onderweg nog net een kiekje van haar kan maken.

Pro forma wordt er nog even naar elkaar geblazen, maar het is duidelijk dat dàt niet echt gemeend is en de rust keert weer in huize M.

Huis en haard...

Het zijn drukke, lange, arbeidzame dagen voor mij, terwijl Maxim nu vakantie heeft en het er lekker van neemt, en gelijk heeft ie. Eigenlijk had hij vandaag met zijn vader naar Australië zullen vertrekken. Daarvoor in de plaats is hij nu met zijn oudelui een dagje touren door Duitsland. Als alles goed gaat wordt zijn vader maandag opgenomen en de volgende dag geopereerd, spannende tijden dus.
Ook afgelopen weekend contact gezocht met mijn zus, het was al weer een tijdje (verdacht) stil. Gaat daar ook niet zo lekker, het is wonderlijk hoeveel moeite zij moet doen om te eten en ik om wat gewicht kwijt te raken. Zo hebben we beiden onze (overlevings)strategie enkele jaren geleden bepaald en nu zitten we met de brokken. Gelukkig lukt het mij aardig om eindelijk gewicht te verliezen, helaas doet zij dat ook en dat was voor haar nu net niet de bedoeling.
Het blijft echter een teer punt en te balanceren tussen zorg en bemoeienis, een beetje hartzeer heb ik er wel van terwijl ik me er terdege van bewust ben dat zij de enige is die wat aan haar situatie kan veranderen, en zo 'tobben' we voort...
Prettig nieuws is dat ik een nieuwe fiets heb, een heuse aluminium sportfiets waar ik de weg tussen woon en werk onveilig mee maak. Ik zoef tegenwoordig iedereen voorbij met het grootste gemak, en zelfs Maxim moet moeite doen om me bij te houden :-)
En zo rijden we alweer naar de woensdag, time flies...

Ambitieuze plannen...

Aanstaande vrijdag mag ik weer 'los'. Lekker een eindje toeren in het Peugeotje. Ditmaal heb ik een rondje Zeeland in gedachten.
Ik denk te beginnen met een kopje koffie bij Ria om vervolgens een poging te wagen de mysterieuze 'Redstar' te localiseren. Als 'toetje' zou ik wel een bolus met Lins's ding willen wegsnoepen, na 12 kilo mag dat best ;-)

Bij deze wil ik me graag uitnodigen bij jullie Zeeuwen, de grote toeristenstroom is tenslotte weer vertrokken :-)
O ja, heeft iemand een route suggestie? Tomtom gaat natuurlijk mee, maar kiest niet altijd de meest ideale route heb ik recentelijk ondervonden.
Ideeén welkom dus ;-)

Euh....

I can't receive or send any messages.

Something crashed on my laptop and the mouse is missing...

FF chillen...

Zo wat gaat de week hard, woensdag alweer en pas mijn tweede blogje.

En wat heet een 'blogje', ik ben slechts voornemens hier nietszeggend zonder er (hand)doekjes om te winden te melden dat het ook vandaag niets wordt.

Ik zit namelijk in bad en daar blijf ik nog even. Lekker weken en nietsdoen. Een soort van 'hangmatten' maar dan anders ;-)

Zij die zichzelf vertroetelen groeten u...

Vroege vogels...

Het begint te wennen, en dan doel ik op mijn dagelijkse vroege fietstocht naar Utrecht. Ik ben natuurlijk niet de enige die zich op dat, voor sommigen onchristelijke, uur richting 'baas' spoed. Nee, er zijn er velen die zich in tegenovergestelde richting werkwaarts trappen en dat schept een band. Ja heus, er beginnen vriendelijke knikjes en zelfs hardop uitgesproken groeten te ontstaan. Soms, als ik iemand niet tegenkom, vraag ik me af of ie vakantie heeft of misschien ziek is en dan kom je de gemiste persoon op een ander stukje traject tegen. Snel trappend , want verslapen of iets dergelijks ;-)

Zo zie ik ook regelmatig op de Oude gracht, als ik mij daar langs beweeg de luxaflex heftig heen en weer zwiepen, zo'n beweging van iemand die snel even een blik op de wereld buiten werpt maar die het alweer gauw gezien heeft. Vandaag echter mocht ik de bewoonster ontmoeten. Statig had zij de luxaflex opzij geschoven en het zware lijf op de vensterbank gehesen. Helaas is de foto niet al te scherp geworden vanwege de lange sluitertijd op de nachtstand maar het schetst toch een duidelijk beeld van de situatie.

Terwijl ik de foto maakte kon ik haar 'des poes' horen mekken naar de dikke duiven en kraaien die zich op dit vroege uur heer en meester van de straat wanen.
Heerlijk al die vroege vogels

Just a rainy day...

Er is niet echt een mooie zomer geweest maar toch heeft de regen ook wel wat, als je tenminste lekker behaaglijk in je huisje kunt zitten ;-)
Ik ben vandaag tussen de buien door nog even een boodschapje wezen doen en zag in onze coniferenhaag allemaal kleine waterpareltjes schitteren welke mij inspireerden tot het maken van deze korte impressie.
Goed weekend!

Mooooooooi....

Vanochtend werd ik aangenaam verrast door een mailtje met onderstaande video. Misschien heb je 'm al gezien of heb je er over gehoord, zoals Maxim. Ik vind 'm geweldig, alleen die muziek zou verboden moeten worden. Maar muziek is heel persoonlijk ;-)
Enjoy, al dan niet met achtergrond muziek ...

Teggenliggen...

Geluk zit 'm in kleine dingen.
Zoals vanochtend, ik fiets in alle vroegte en stilte over de grachten en ja, ik fiets tegen de verkeersrichting in, moet kunnen op dit tijdstip. Ik doe het al vanaf april en kom eigenlijk nooit tegenliggers tegen. Tot vanochtend dan, een grote grommende vrachtwagen die van stoeprand tot geparkeerde auto het hele wegdek in gebruik heeft. Welbeschouwd kan ik geen kant op en zit ik nog flink fout ook. Er is wel een inham van een uitrit die vrijgehouden moet worden en ik zie tot mijn grote verbazing en vreugde dat de vrachtwagen daar stopt en mij zo gelegenheid geeft om verder te fietsen en stil te gaan staan op de oprit waar hij voor is gestopt. Breed lachend steek ik mijn duim op voor zijn genereuze gebaar en word beloond met een vriendelijke zwaai. Terwijl ik ondanks de bewolking zonnig verder fiets vraag ik me af wat de reden is dat we elkaar toch zo weinig ruimte gunnen. Het alternatief kost misschien een beetje tijd maar het effect is zoveel fraaier en vriendelijker.
Zelf herken ik ook wel momenten in de auto dat ik mij bumperklevend aansluitend bij een voorganger om snelle jongens er niet tussen te laten. Of me zo breed mogelijk maak (zelfs op de fiets) om het passeren bijna onmogelijk te maken. Niet zo'n fraaie houding bedenk ik mij en ik neem me voor deze 'les' van vanochtend te onthouden.
Fijne dag!

Water...

Vandaag kreeg ik in de post een DVD toegestuurd die al een tijdje op mijn verlanglijstje staat. Ik heb 'm een jaar geleden gezien en er wordt zoveel informatie in verstrekt dat ik 'm wel een aantal keren wil zien. Over welke DVD ik het heb? What the bleeb, down the rabbithole.
Er zit zoveel informatie in maar dit stukje waarin een onderzoek van een Japanse wetenschapper dr. Emoto aangehaald wordt, maakte een grote indruk op mij.
"Stel je eens voor als positieve 'gedachten' dit alleen al bij water kunnen bewerkstelligen, wat positieve gedachten voor onszelf zouden kunnen betekenen"...
Excuses voor de afleidende turkse ondertiteling, het is de enige versie die ik kon vinden op YouTube ;-)

Bewogen...

Bijzondere bewogen dag vandaag.
Maxim en ik hadden allerhande 'doe' plannen waar uiteindelijk lekker niets van is gekomen.

Het was een dag voor binnen en samen en het ritme van de neerkletterende regen bevestigde alles.
Een dag van stilte en bezinning en daardoor een bewogen dag

Ik weet het, een vaag blogje met dito foto en toch voor mij een bewogen dag

Onbestemdheid...

Na een vrij onrustige nacht vanwege enkele zoemende bloedzuigers, werd ik veel te laat naar mijn zin wakker. Pas rond 9.30 uur was ik toonbaar voor de wereld en ik weet niet hoe dat voor jou is maar ik ben dan toch wel van slag. Net als de katten die me heel verontwaardigd aankeken en duidelijk lieten merken wat ze ervan vonden om de melk zo laat geserveerd te krijgen.

Ik zie altijd graag de wereld wakker worden maar blijkbaar draait alles gewoon door zonder mij ;-)

Morgen vertrek ik weer voor enkele dagen naar Limmen voor het allerlaatste blok Deep Change. Dat stemt me ook wat weemoedig, ik vind het altijd lastig om afscheid te nemen en doe dat dan ook bij voorkeur niet. Ook heb ik een besluit genomen dat dit de laatste assistentschap Deep Change is. Limmen ligt geografisch gewoon erg onhandig en ik vind het vastleggen van de blokken voor een heel jaar een groot commitment. Dat was een lastige beslissing daar ik, terugkijkend op het afgelopen jaar, ook een enorme groei heb doorgemaakt. Het assistent trainersschap is trouwens iets wat ik iedereen zou gunnen om mee te maken, mede daarom voelt het goed een stap terug te doen en plaats te maken.

Ik zeg hiermee trouwens niet dat ik nooit meer ga deelnemen aan seminars in Limmen want ik wil zeker contact blijven houden maar het zal minder frequent worden.

Mijn lijf voelt wonderlijk gespannen aan, deels zou dat te maken kunnen hebben met een soort van nawerking van de hypnosessie maar ik voel ook de spanning voor de komende dagen en het naderende afscheid. Met deze groep Deep Changers heb ik intensief gewerkt als groep en dat voelt totaal anders dan het laatste blok toen ik de Deep Change als deelnemer deed.

Maar goed, inmiddels ben ik over de schok van het 'verslapen' heen en belooft het een mooie dag te worden. Ik denk dat ik de hangmat maar weer eens van stal haal...

Winderig...

Op mijn eigen manier heb ik gisteren afscheid van Ad genomen. Eerst naar huisgefietst met hem in gedachten en terwijl de wind rukte en trok aan alle kanten het gevoel een plaats kunnen geven. Aan het eind van de avond heb ik een glas cognac ingeschonken en deze op hem leeg gedronken. Ad hield wel van een slok. Het voelt weer rustig en het leven gaat tenslotte door.

Ik heb terwijl ik het glas cognac dronk onbedaarlijk moeten lachen om onderstaand artikel uit DAG met deze foto:

Ontsnapte opblaasdrol zorgt voor ravage
Zwitsers museumstuk vliegt stuk door de lucht.
Een uit de kluiten gewassen opblaasdrol heeft een ravage veroorzaakt in een museum (Zentrum Paul Klee), dat huist in de Zwitserse hoofdstad Bern. De gigantische kunstkeutel van de controversiële Amerikaanse kunstenaar Paul McCarthy zat met kabels aan de grond vast, maar liet los bij een windvlaag.
De keutel bleef niet netjes liggen maar schoot de lucht in, sloeg een raam aan diggels en trok een belangrijke electriciteitskabel los. Het poepkunstwerk, Complex Shit genaamd, had een veiligheidssysteem, maar dat werkte niet. Het had moeten leeglopen bij een ontsnapping, maar dat gebeurde niet. Na de crash is het gevaarte weer stevig vastgezet. Nu maar hopen dat de museumtuin niet meer winderig wordt. Tot oktober is de kunstige keutel nog te aanschouwen.

Rauw overvalt het mailtje mij welke laat weten dat bevriende collega Ad is overleden.

Rauw op deze komkommerwoensdag.
Vandaag precies een week geleden kwam hij nog even binnenwaaien en was er een warm weerzien en innige omhelzing.

Dankbaar denk ik terug aan dit mooie warme moment.
Tranen rollen over mijn wangen en mijn lip trilt ongecontroleerd.

Dag Ad, dank je wel voor alles wat je mij hebt laten zien en ervaren in en buiten het Utrechtse.

Gewichtigheid...

Afgelopen week las ik bij martine over hoe zij er tegenop zag om in haar afvalprogramma de fase van 'stilstaan' in te gaan. Ik heb er nooit zo over nagedacht maar de afgelopen 7 weken zijn in mijn eigen afval'strijd' erg lastig geweest. Ik heb er geen enkele 'moeite' voor hoeven doen om op hetzelfde gewicht te blijven. Sterker nog het heeft me uitermate gefrustreerd en ik heb het erg lastig gevonden om gemotiveerd te blijven om mijn programma te volgen en geen gram af te vallen. Dankzij Martine begrijp ik nu dat het een hele nuttige periode is om te stabiliseren en eerlijk is eerlijk, sinds een week gaat mijn gewicht weer langzaam maar zeker naar beneden.
Ik ben eindelijk voorbij de glazen bodem waar ik al tijden bovenop stond te trappelen van ongeduld om verder te kunnen.

Heel langzaam komen ook de complimentjes los en ze komen allemaal binnen :-) en deze smaken mij beter dan welke lekkernij dan ook.

Mind over matter...

Even iets waar ik erg van onder de indruk ben. Quantum physics is een van de stokpaardjes van Maxim maar aan mij heeft hij geen geschikte gespreksgenoot, ik snap er gewoon niets van. Tot vandaag dan, na het zien van deze video's begin ik te begrijpen waar hij het over heeft, alsof ik een sluier heb weggetrokken.
Dit begrijpen gaat natuurlijk wel 'ten kostte' van iets anders, het lukt me niet om de You Tube filmpjes hier te plaatsen.
Don't ask me why ;-)
Dit is filmpje 1

En dit is filmpje 2

Als de kippen...

Hemeltergende wanhoop, wat een weersomslag! Gelukkig heb ik het vanochtend droog kunnen houden en is het wat frisser geworden ;-)

Elke week kijken wij weer uit naar het Odin groentepakket, deze week werden we onder andere getrakteerd op maïs. Nou zijn wij beiden alleseters maar maïs blijft vaak tot het laatste moment liggen en droogt dan een beetje uit. Ik heb geen idee waarom wij de maïs links laten liggen want ik vind het heerlijk, zeker met een beetje boter en zout. 'Slurp smak', het water loopt me bij de gedachte alleen al in de mond. Maar goed, deze week zaten er dus weer twee prachtige gave en sappige exemplaren in de Odintas.

Om nu de maïsjes niet weer te laten 'verdrogen' heb ik besloten de 'kakelverse' maïsjes te doneren aan de vogelvrije kippenkolonie waar ik dagelijks langsfiets.
In het grijze verleden kan ik me herinneren dat er ooit twee kipjes waren op deze locatie maar dat is lang geleden en nu is er sprake van een respectabele toom van zeker twintig tot dertig volwassen exemplaren bestaande uit vogels van divers pluimage.
Afijn, rond 06.45 uur zet ik mijn fiets stil bij de plek waar ik her en der de groepjes kippen enthousiast en niet gehinderd door ochtendhumeur, driftig in de grond zie krabben.
Ook leuk om te zien dat kloeke moederkippen de grond voorkrabben en dan de kuikentjes eerst laten pikken.
Op het moment dat ik stil sta en mijn fietstassen opensla, zie ik dat er een golf van alertheid door de kippen gaat. Poten verstillen in de beweging en nekken worden langer gemaakt en alle blikken zijn gericht op mij en de fietstassen, ik voel mij kwatta. Ik ervaar dat dit stukje wereld zijn adem inhoudt en de tijd staat even stil.
Als ik de eerste maïskolf op een kiploos stukje aarde werp ontstaat er een heel spectakel, het lijkt wel een tekenfilm en er ontstaat een ware run op de kolf. Alle 'haantjes de voorste' zijn er dus 'als de kippen bij' en ik gooi gauw de tweede kolf ernaast zodat er twee kluwens van tokkende, pikkende en klokkende kippen ontstaat. Ze zijn duidelijk niet in toom te houden en er wordt driftig gepikt en niet alle pikjes gaan in de sappige maïskolven die ondertussen woeste buitelingen maken. Helaas roept de arbeidsplicht en vervolg ik mijn weg richting Utrecht.

Als ik er 's middags weer langsfiets zie ik de lege bestofte kolven verlaten liggen. Het geeft mij veel genoegen te zien dat er geen maïskorrel is achtergebleven.
Ik weet dat ik vanwege mijn leeftijd een beetje 'kippig' kan zijn en misschien beeld ik het me in maar het lijkt alsof sommige kippen mij anders bekijken, meer verwachtingsvol...

To sit and think...

Ach het is wat rustiger op het werk en je surft wat rond om dan in volstrekte verbazing deze advertentie tegen te komen. Voor het geval je niet goed ziet wat dit is zal ik het even omschrijven. Het gaat hier om een toilet, uitgerust met trappers die ervoor zorgen dat op ingenieuze wijze het toiletpapier langs de daarvoor bedoelde gebieden 'trekt', zonder dat je je handen hoeft te gebruiken. Hoe het gebruikte papier verder 'verwerkt' wordt laat deze foto niet zien, maar het vermoeden rijst dat het zich gewoon op de rol boven het toilet 'ophoopt'.
Hm, wel aardig natuurlijk dat je zelfs de gewone 'stoelgang' op deze wijze wat actiever kunt inzetten. Zou het zo kunnen zijn dat dit onzalige idee op het gemak 'geboren' is?
Doet me trouwens denken aan een spreuk op de de toiletdeur van een studentenhuis waar ik in de vorige eeuw veelvuldig bivakeerde:
"Some come here to sit and think, I come here to shit and stink" . Na al die jaren moet ik er nog steeds om lachen.

Een lichtje...

Soms voelt het niet voldoende om alleen de naam 'in het licht van de roos' te zetten en heb ik de behoefte iemand daadwerkelijk een lichtje toe te sturen.
Zoals mijn schoonvader die gisteren te horen kreeg dat zijn ziekenhuisopname vandaag niet doorgaat. Ze durven de operatie niet aan omdat er 'iets' met zijn hart niet goed is. De cardioloog had na uitgebreid onderzoek zijn fiat voor de operatie al gegeven maar de neuroloog die de hersentumor gaat verwijderen durft de operatie nu toch niet aan.
Hoe nu verder? Nou de heren medici gaan eerst op vakantie en gaan zich er verder over buigen in september. Helaas voor Maxim en zijn vader kan de geplande mannentrip naar Australië in september dus naar alle waarschijnlijkheid niet doorgaan. Ook houd ik mijn hart vast of mijn schoonpa, na deze flinke domper (je leeft naar zo'n operatie toe) het kan opbrengen om zich nog een keer zo voor te bereiden.
Ik hoop er in elk geval het beste van.
Dit lichtje kwam ik tegen bij de webwinkel van centrum Lazuli en past wonderwel bij mijn intentie. Het pakketje bestaat uit een waxinekaarsje met houdertje en een mooie kaart waar je zelf je tekst op kan schrijven en een pakje lucifers.

Veggie concert...

Deze vind ik geweldig, wat een plezierig gestoorde mensen kun je toch tegenkomen op het www. Ik word er helemaal vrolijk van.
Eerst gezellig met elkaar een beetje knutselen, vervolgens ontzettend veel lol maken en afsluiten met een vorkje prikken. Helemaal mijn idee van een welbestede dag:-)

Wat heet...

Wat hebben we hier toch een land van extremen. Ik doel daarmee op het weer. Vorige week nog was het zo koud dat ik de kachel wilde aanmaken en zie nu hoe de mussen dood van het dak dreigen te vallen. Wat het kwik nu aangeeft benadert de gewone temperatuur in Singapore, let wel, daar was het goed toeven aan de rand van het zwembad en haalde ik het niet in mijn hoofd om een dik half uur te gaan fietsen. Om vervolgens de hele dag achter het glas in de brandende zon voor een pc te gaan zitten, zelfs niet voor een actueel blogje. Je snapt dat er geen airco zit in deze 'puist van Utrecht'. Zelfs tussen de middag even langs de grachten lopen brengt geen verkoeling. Wel een mooi plaatje, al zeg ik het zelf.

Zweterige zwaai!

Gouden randje...

Heerlijk, wat een geweldig weekend. Van zalige warme zon tot spetterende en spectaculaire donderbuien. Ook Maxim is dit weekend vrij en ik vind het heerlijk om zo samen wat rond te keutelen in en om huis. Lekker samen luieren en de tijd hebben voor een werkelijk gesprek, wederom met een glaasje wijn maar deze keer echt maar één glaasje ;-)

Een beetje praten over ons en hoe we het samen doen, waar we staan, wat we willen en tot de eindconclusie komen dat we er in elk geval samen komen. Dit 'weten' van 'samen' gaat diep, niet uit te leggen maar voor beiden voelbaar.

Dit maakt mede dat ik me oneindig dankbaar voel voor alles wat ik mag ervaren, wat een rijkdom om zo te kunnen en mogen genieten van alles wat er is.