No comment....

Vanmiddag haalde ik de hangmat van stal en de jongens vonden het heerlijk, ondergetekende ook trouwens.

Zonnige groet!

Dag 1....en weight update

Na een vlotte fietstocht werd ik warm welkom geheten op de nieuwe stek. Enkele collega's had ik al eens ontmoet dus helemaal vreemd was het niet. Wel vreemd was het om pas om 8.45 te hoeven beginnen.
Om 6.00 uur zat ik vanochtend klaar wakker en rechtop in mijn bed. Om mijn extra tijd goed te benutten ben ik maar een eind gaan roeien, dat kan nooit kwaad. Zo tegen 15.00 uur kwam de man met de hamer en kostte het me erg veel moeite om me te kunnen blijven concentreren, dat was echt een stuk minder. Ik beschik liever zelf over mijn tijd maar goed daar waren in dit geval geen afspraken over te maken. Ik ben eigenlijk al blij dat ik de vrijdagmiddag vrij ben :-) Misschien is het een kwestie van wennen, we zullen zien en dat beetje extra beweging 's ochtends met roeien kan absoluut geen kwaad.
Goed, ik ga naar de weight loss challenge en hoop weer een lootje te kunnen trekken ;-)
Gewichtige groet!

Weight update:
Er is 6 ons minder van mij, het kan ook niet elke week 3 kilo zijn :-) een kleine meetactie toont aan dat ik over het geheel genomen sinds de eerste week 24 cm ben kwijtgeraakt. Kijk das toch ook weer mooi meegenomen:-)

Opstaan en weer verder...

Het zijn roerige tijden en ik voel mij verre van 'in balans'. Hoe ik mij soms voel laat zich het best omschrijven als 'verongelijkt'. Ik voel me een klein meisje welke onrecht is aangedaan en dat is natuurlijk te absurd voor woorden. Ik ben een volwassen vrouw die best tegen een stootje kan of kon? Ik vind het vreselijk om me zo onzeker te voelen en vind het gelukkig nòg naarder om mezelf zo als 'slachtoffer' te zien.

Aanpakken en doorpakken dus! Ik merk aan mezelf dat ik de neiging heb mezelf te troosten met voedsel maar dàt doen we dus niet meer! Mezelf 'belonen' omdat ik me 'zielig'voel? NO WAY!

Nee, vanochtend ben ik opgestaan en heb ik na mijn shake het roeiapparaat opgezocht en heb 5 kilometer op onze concept 2 geroeid. Ik kwam in een soort van kadans van ritme en bewegen terecht waarin het leek dat de geluiden woorden fluisterden. Het begon met 'I hate you' die zowaar een kilometer later als 'I need you' klonken.

Bewegen is goed voor mijn lijf en geest en zo beweeg ik mij naar aanstaande maandag waar een nieuwe uitdaging wacht. Weliswaar tijdelijk, ik word er een soort van 'over de schutting gegooid' maar ik zal daar gewoon mijn beste beentje voorzetten. Ik ben de enige die ervoor kan zorgen dat ik het naar mijn zin heb en krijg. Zo, ik heb gezegd.

Bewogen groet!

Hinken...

Bij de post vond ik een koud en afstandelijk briefje van mijn inmiddels (ex)manager. Het was een door haar geschreven verslag van ons 'gesprek' met daarin haar motivatie voor het gezegde. Ik plofte bijna uit elkaar toen ik het las. Het was een zeer eenzijdige weergave waarin ik mijn woorden helemaal mistte.
Wat is nu wijsheid, laat ik dit gebeuren achter mij en ga ik verder, wat natuurlijk een wijs besluit is want hierin duiken gaat me heel veel energie en emotie kosten.
Of geef ik gehoor aan mijn verontwaardiging dat een oncapabel manager mij wegrukt uit een prima team? In het laatste geval zal het een slepend iets worden, ik ben en blijf natuurlijk een ondergeschikte. Mijn leven lang ben ik weggevlucht uit dit soort conflicten moet ik deze uitvechten? Ik ben er nog niet over uit, het blijft dus nog even hinken op twee benen en gedachten.

Afvallen...

Van meer dan een persoon kreeg ik de vraag 'wat' ik 'doe' om af te vallen. Ik wil daar best een blogje aan wijden. Voor mij zijn de sleutel woorden: letten op wat ik eet en meer bewegen. Het afgelopen jaar ben ik 12 kilo afgevallen met herbalife en ben erg lang 'blijven hangen' op een bepaald gewicht en ik heb de weight loss challenge (een afval 'wedstrijd' ofwel een commitment met begeleiding en inleg waarbij de pot aan het eind uitgekeerd wordt aan de grootste afvaller) aangegrepen om weer wat bewuster te kijken naar wat er in mijn mond verdwijnt.
Ik heb gemerkt dat ik erg gevoelig ben voor het eten van koolhydraten en laat dàt nou juist datgene zijn waar ik zo dol op ben :-( Ik bedoel maar lekkere pasta, brood, nasi roept u maar, daar mag je mij voor wakker maken.
Wat ik heb gedaan is keuzes maken, al deze dingen wil ik kunnen eten maar dan wel met mate dus niet teveel op één dag. Niet èn brood èn pasta maar of of dus.

Ik neem 3 hoofdmaaltijden en 3 tot 4 kleine snacks. Twee hoofdmaaltijden bestaan uit een shake van herbalife en de derde bepaal ik zelf. Als ik gezellig met een collega of vrienden buiten de deur ga lunchen dan houd ik mij niet in en neem het er lekker van, dan 'shake' ik later thuis wel. Mijn tussendoortjes zorgen voor een constante verbranding en bestaan uit een heerlijke voedzame proteïnereep of fruit of kwark of komkommer met pittige hutenkase of een opgerolde wrap besmeert met een likje pesto en gevuld met salade of een (rijste)crackers met plakjes tomaat of dun plakje zalm. Misschien vind je het erg 'zuivelig' maar weet dat ik geen vlees eet en ik toch ergens mijn eiwitten vandaan moet halen.

Een zegen vind ik overigens de ontdekking van ALPRO die een kust en keur aan uit soja gemaakte eiwitrijke zuivelachtige producten maken, die ik erg smakelijk vind. Prettige bijkomstigheid is dat het gebruik van deze sojaproducten mijn overgangsklachten zoals zweten en opvliegers aanzienlijk hebben verminderd.

Ik kijk dus eigenlijk goed naar hoe mijn dag er uitziet en zorg dat ik passend eten bij me heb zodat ik niet hoef te gaan snaaien. Dit vereist wel even wat nadenken, planning en discipline maar werpt wel duidelijk vruchten af :-) en dus de nodige kilo's.

Mijn avondmaaltijd bestaat uit veel groente, een salade, vleesvervanger en 2 volkorenboterhammen, zelf gesneden dus wat dikker en dun besmeert met roomboter en een beetje kruidenzout. Het brood vervang is soms door pasta, rijst of door (zoete)aardappel. Bijvoorbeeld als er gebakken aardappels door lief gewenst worden, vervang ik mijn portie door zo'n heerlijke portie boterham :-)

Als ik zo teruglees krijg ik gewoon trek van alle heerlijkheden.
Het is zaak dat je weet hoeveel caloriën er in producten zitten en dat je niet meer (en als je wilt afvallen dus minder caloriën) tot je neemt als dat je verbrand. In mijn geval is dat zo'n 1500 caloriën. Hier vind je de on line calorieënteller. Eigenlijk is het een soort van managen van je eten. Als ik een dag met veel beweging heb dan zijn mijn 'snacks'wat groter (wrap).
Al met al een lang blogje geworden maar wellicht put je er inspiratie uit :-)

Vragen? roept u maar of maak gebruik van het mailformulier.

Nieuwe job...

Jawel, je leest het goed, aanstaande maandag start ik op een nieuwe werkplek. Ik weet nog niet of dit een tijdelijke job betreft of een met wat meer permanent karakter maar dat zien we wel. Het voelt alsof ik weer onderweg ben.

Nog meer goed nieuws is dat ik de afgelopen week goed ben afgevallen, drie kilo maarliefst. Leuk genoeg werden er aan de afvallers lootjes gegeven waar aan het eind van de avond een winnaar uit getrokken zou worden. En wie won? Jazekker ikke en ik ben met een pakketje proteïnerepen huiswaarts gekeerd :-)

Nu is het zaak dat ik deze zeer gedoceerd tot mij neem, wat lastig genoeg is daar ze errug lekker zijn....

Opgewekte groet!

Monday monday...

Vandaag een kort gesprek met PZ gehad en daar is een mogelijkheid voor een andere (tijdelijke) werkplek uitgekomen. Wederom een wijkbureau maar dan Oost-Noord Oost. Gelijk er langsgefietst en kennisgemaakt. Mijn indruk is positief maar goed het is even afwachten wat zij van mij vonden.
Wat ik wel jammer vind is dat ik mijn werktijden aan de openingstijden zou moeten aanpassen maar goed ik ben ook wel erg verwend geweest wat dat aangaat ;-)
Eerst maar eens zien of het wat is en wordt nietwaar?

Iets van geheel andere orde is dat ik mij vorige week heb laten verleiden tot een weight loss challenge. Door alle vreemde werkperikelen ben ik glad vergeten hier gewag van te maken maar bij deze dus. Vanaf heden zal elke maandag in het teken van de weight loss challenge staan met een vette pot in het vooruitzicht en hopelijk een mager resultaat...

Time to move on...

Vandaag even bij de bedrijfsarts langsgeweest, die overigens ook niet anders kon constateren dan dat er sprake is van een conflict en dat het niet raadzaam is voor mij noch de manager om mij naar mijn oude werkplek te laten terugkeren.
Een nieuwe stap dus en die gaan we maandag zetten. Dan ga ik horen wat PZ te melden heeft en wat er voor mij in het vat zit.

Vandaag heb ik verder besteed om mijn bloglabel 'brood op de plank' eens terug te lezen 'all the way' naar september 2006. Mijn bedoeling was om te kijken wat ik allemaal over mijn werkzame bestaan geschreven heb en zo mijn gedachten verder te ordenen. Eigenlijk was het erg leuk en vermakelijk om te doen en stond ik af en toe te kijken van mijn eigen schrijfsels. Wat me heel duidelijk is geworden is dat ik niet meer trots ben op wat ik doe als ambtenaar. Dat is heel lang wel geweest maar ik ben het kwijt.

It's time to move on, waarheen en wanneer is nog niet duidelijk maar ik wil het gewoon weer naar mijn zin hebben en het gevoel hebben dat het uitmaakt dat ik er ben. Ik wil de betrokkenheid terug in mijn werk en me weer trots voelen. Foto is van Curieuzemosterdpot

Van muur naar kast...

Langzaam maar zeker raken hier alle kastjes opgeruimd. Natuurlijk heb ik mijn gedachten over deze gebeurtenis tegelijkertijd getracht te ordenen. En Redstar schreef het al in zijn reactie dat het een soort van herhaling is. Het boterde idd ook niet op mijn vorige werkplek en de plek daarvoor en daarvoor...

Steeds meer ben ik ervan overtuigd dat we allemaal dingen te leren hebben in ons leven en als je denkt dat je het hebt opgelost dan dient zich hetzelfde aan op een net wat ander niveau. Als een ui met laagjes. Er zijn mensen die vreselijk tobben met de liefde of met hun financiën of hun gezondheid en ik tob met mijn werk. Ik denk dat we 'gedoemd' zijn onze levensthema's net zo lang uit te werken tot we er echt klaar mee zijn.

Ik ben nog niet zo heel lang mezelf aan het ontdekken maar ben er inmiddels wel van overtuigd dat ik er mag zijn met al mijn eigen-aardigheden. Blijkbaar trigger ik heel wat in anderen op mijn levenspad want ik verkeer de laatste tijd regelmatig in conflictsituaties. Zelf geef ik de voorkeur aan een rustige harmonieuze misschien zelfs wel voorspelbare omgeving. Maar goed, ik vind op mijn weg, flinke hobbels als 'werk' en ook mijn recentelijke avontuur in Frankrijk waar ik heftige reacties van anderen kon oproepen met gewoon mezelf te zijn.

Zo raak ik steeds meer overtuigd dat ik een hele sterke vrouw ben, juist omdat ik mijn kwetsbaarheid durf te laten zien. Het maakt dat ik me buigzaam, flexibel en veerkrachtig voel.

Bovenstaande neemt niet weg dat ik wel de behoefte voel om meer grip te krijgen op datgene wat blijkbaar mijn levensqueeste is. Ik zit er dan ook sterk aan te denken een professionele hulp hierbij in te schakelen, een bedrijfspsycholoog oid. Maar misschien wil ik wel weer veel te hard vooruit en moet ik juist op mijn eigen (langzame) tempo dit ervaren en mijn eigen gevolgtrekkingen maken.

Je begrijpt het wel, er is nog een kast in de woonkamer die naar me lonkt...

Hakkuh...

Ik moet er nog steeds een beetje van bekomen. In 10 minuten kan je wereld knap op zijn kop staan. Ik had hier al geventileerd dat het niet van een leien dakje ging binnen ons team maar dat we er mee bezig waren en dat de 'aftrap' zou beginnen met een gesprek met mij. Ik had het een en ander op papier gezet waar volgens mij nog winst te halen was maar daar zijn we niet aan toegekomen. De manager vertelde me meer naar haar gevoel te willen luisteren, iets wat ik van harte toejuig. Helaas voor mij kwam daar achteraan dat ze geen vertrouwen in onze samenwerking had en daar ook geen energie in wilde steken. Ik geef gelijk toe dat we geen vriendinnen zijn, hoeft ook niet bij collega's maar ik acht mezelf professioneel genoeg om wel samen te kunnen werken, daarnaast heb ik het erg getroffen met mijn directe collega's. Haar boodschap was monotoon as usual. Ze mistte de persoonlijke klik die volgens haar onontbeerlijk was voor het welslagen van haar programma. Vervolgens ging ze over op de orde van alledag, mij volkomen flabbergasted achterlatend. Ik heb een levendige fantasie maar deze heb ik niet zien aankomen. In mijn beleving maak je afspraken met elkaar en mocht dat niet werken dan kom je samen tot een oplossing. Hiervan echter geen sprake, hup de botte bijl erin. Voor mij is het dan ook gauw klaar, ik ben te zeer een gevoelsmens om dan nog 'gewoon' verder te gaan met mijn werkzaamheden. Ik heb het wel geprobeerd maar zo'n 'out of the blue' boodschap komt toch wel even binnen.
Een gesprek met iemand van personeelzaken was gauw gemaakt en het oordeel is dat ik wegens 'niet overeenkomende karakters' zo snel mogelijk een andere werkplek krijg.

Zo kan het dus gaan, met mijn kop op het hakblok. Ik krijg wel veel steun van mijn directe collega's maar ik heb toch besloten even het een en ander rustig thuis weer op de rit te krijgen. Om het hoofd weer een beetje op orde te krijgen ben ik vandaag de keukenkastjes aan het opruimen, tot grote vreugde van lief. Ondertussen vraag ik mezelf af wat ik van deze situatie mag leren...
Ik ga nog een lade opruimen

Aan tafel...

Na het gezellige eten in de Engel kregen we vanochtend een heuse verrassing van onze eigen jongens. Goddank geen ontbijt op bed, maar wel op de nuchtere maag. Ik gleed op weg naar de papierkliko, nog voor mijn eerste kop koffie, bijna uit over deze vangst van de nacht.
Helaas niet helemaal scherp geworden maar het is, of liever 'was', een spitsmuisje.
Vandaag maar eens kijken wat deze zondag in petto heeft, het ziet er hier in elk geval vriendelijk en zonnig uit.

Glibberige groet

Locale opklaringen...

Ik had vandaag een straf windje tegen op de terugweg en mijn gedachten over deze werkdag pasten hier goed bij. Zware gedachten terwijl ik over mijn stuurgebogen stug doortrapte.
Langzaam maar zeker liep ik in op een oudere magere man met flapperende regenjas. Toen ik hem op zo'n 10 meter genaderd was zag ik verderop langs de kant van de weg de kippenkolonie tot leven komen.
De man fietste de eerste kippen voorbij die gelijk achter hem aan begonnen te rennen. Ook staken nu kippen de weg over richting man en begonnen ze hem tegemoet te rennen uit tegenovergestelde richting. De man minderde vaart en werd in no time omringd door tokkende en kakelende beesten.
Het enthousiasme van de kippen werkte zeer aanstekelijk op mijn humeur. Hoe kun je nu donkere gedachten houden bij de aanblik van zo'n komisch en vrolijk tafereel.
Ik verbaas me over de hoeveelheid intelligentie die een kippenkopje blijkbaar kan bevatten. Naast de ogen en snavel en de coördinatie van die twee kunnen ze blijkbaar ook een persoon herkennen, en hoe. Het was heerlijk om te mogen zien en het spijt me dat ik er gewoonweg niet aan gedacht heb hier een fotoserie van te maken.
De rest van de tocht naar huis heb ik met een big smile gedaan, zelfs de dikke regendruppels die korte tijd later uit de lucht vielen konden dat niet meer stuk krijgen.
Opgeklaarde groet!

Groter virtueel denkraam....

Vandaag was een heugelijke dag. Na maanden van afzien qua traagheid van de werkpc hebben we uitbreiding van ons intern geheugen gekregen. Gemiddeld deed mijn pc, en ik was geen uitzondering, er 20 minuten over om ingelogd en het netwerk opgestart te krijgen.
Nee de Utrechtse ambtenaar dààr ligt het niet aan, het is de techniek, of wàs de techniek lievergezegd. Nog steeds vervelend is dat als je 15 minuten niet achter je pc zit deze automatisch afgesloten wordt en je dus weer van voor af aan mag beginnen. Dat is helaas nu nog steeds zo en daar kunnen we niets aan veranderen, maar vanaf nu lukt het in amper 4 minuten de hele handel te herstarten.
Nu ben ik wel benieuwd hoe lang het duurt voordat deze uitbreiding van geheugen weer een uitbreiding wenst maar dat merken we vanzelf nietwaar.

Kon ik mijn eigen geheugen maar zo makkelijk updaten, het voelt zo af en toe alsof mijn interne harde schijf in de bovenkamer aan vervanging toe is. Er gebeurd zoveel in zo weinig tijd, het is net alsof de wereld steeds sneller gaat draaien. De dagen vliegen voorbij en ik ben nog niet bekomen van het een of het volgende dient zich al weer aan. Pfff, ik verlang in elk geval alweer naar de rust van een heerlijke vakantie.
Onrustige groet...

Stop zinloze slachting dolfijnen op Faeröereilanden

Onderstaand bericht heb ik naar alle e-mailadressen verzonden in mijn netwerk. Ik wil vragen of je via de link http://www.pvdd.nl/ een petitie wil ondertekenen om deze zinloze en barbaarse jaarlijkse slachting op de Faeroër eilanden (Denemarken) een halt toe te roepen.

Elk jaar vindt er een slachtpartij plaats onder grienden (een dolfijnensoort) op de Faeröer eilanden, een autonome provincie van Denemarken. Deze prachtige dolfijnensoort werd ooit bejaagd om de lokale bevolking van voedsel te voorzien. Tegenwoordig is deze jacht niet meer nodig om de bevolking te voeden, maar is de jaarlijkse jacht uitgegroeid tot een culturele traditie. Tijdens de jacht drijven mannen in bootjes een groep grienden naar een baai, waar ze uit het water worden gehaald door stalen haken in de kop te slaan. Ieder jaar worden er honderden dieren gedood tijdens het jachtseizoen, dat meestal in de zomer plaatsvindt.
De Partij voor de Dieren vindt het een schande dat de overheid van de Faeröer eilanden de jacht, die geen enkel redelijk doel dient, nog steeds toestaat en roept daarom iedereen op zijn of haar naam onder onderstaande protestmail te zetten. Klik hier als je de foto's wilt zien maar je moet dan wel over een sterke maag beschikken.
Een geschokte groet

Korte coupe...

Vorige week tipte ik het al even aan, mijn kappersbezoek.

Zelf moet ik altijd even wennen en het lijkt alsof ook mijn haar altijd even moet wennen aan de nieuwe snit, maar na een week kan ik zeggen dat het lekker zit en goed voelt. Ok, ik geef toe dat het gewaagd is gezien de temperaturen maar wat is het makkelijk, even met mijn handen door het haar et voila!
Nu was ik al nooit een 'veel van het haar werk' maken vrouw maar dit is echt makkelijk.

Ieeks, toch wel even wennen weer zo'n foto van jezelf...
Frisse groet!

Euh worteltjes...

Op mijn struintocht over de biologische markt in utrecht kwam ik dit merkwaardig gekleurde worteltje tegen. Hij is van buiten dieppaars en van binnen oranje.
Bijzonder decoratief in plakjes, helaas is de naam mij ontschoten. Rauw smaken ze iets minder zoet dan hun oranje soortgenoten.

Vandaag gaan ze in een stamppotje, met bataat, pastinaak en peterseliewortel.
Ik keek net even onder de deksel en zag dat de paarse kleur van de wortel afgegeven had op de meegekookte aardappel, als dat maar goed gaat ;-)

Afwachtende groet...

Update:

De smaak was prima maar het oog wil ook wat dus in een stamppotje zal ik ze niet meer verwerken want die was roodpaars ;-)

Freeze...

Alles lijkt even stil te staan. De zon schijnt heerlijk maar als ik me buiten waag snerpt er een koude schrale wind om mijn kortgeknipte hoofd.

"Doe maar lekker kort" zei ik donderdag tegen de kapster, die zich dat geen tweede keer liet zeggen en nog nèt niet de tondeuse hanteerde...
Ik heb nog geen geschikte foto kunnen schieten van mijn nieuwe hoofd dus zul je het vandaag met dit stilleven van bevroren schaduwlijnen moeten doen.

Lief en ik hebben een heerlijk rustig weekend samen zonder afspraken, we hebben alles in huis en blijven dan ook lekker binnen, ieder met een tevreden knorrende kat op schoot. Af en toe tonen de katten wat interesse in vogels die de pinda's en vetbollen hebben ontdekt maar ze blijven lekker gluren en mekken naar ze vanaf de comfortabele warme vensterbank. En geef ze eens ongelijk,

Tevreden groet!

Lekker fröbelen...

Voor degenen die zich afvragen waar ik me zoal mee bezig houd daar ik beduidend minder - on line- te vinden ben, nou ik ben aan het fröbelen in klei.

Ik ben reuze blij met de nieuwe mini laptop maar merk ook dat ie te klein is om echt heel veel mee te werken. Kijk een blogje maken en een blogje lezen gaat nog wel. Het is echter niet echt plezierig om veel te lezen. Mijn ogen worden al snel moe van de kleine lettertjes en je moet beduidend meer scrollen. Tijdens rustige periodes kan ik op mijn werk wel eens wat rondkijken op mijn desktop maar daar is niet dagelijks, laat staan wekelijks, tijd voor. En dat is maar goed ook, je zou eens denken dat ik een luie ambtenaar ben ;-) Nee, lanterfanten doe ik bij voorkeur thuis.

Voorlopig zit er dus niet meer in dan een creatieve groet!

Pech hebben...

Het zal je maar gebeuren, je spreekt af met goede vrienden in Engeland, boekt de reis, pakt je spullen, ontwijkt de files, prikt een vorkje en mist dan de boot…
Nee dit overkwam niet mij maar mijn zus Anke. Onderweg naar Rotterdam kwam zij met man ben nog even gezellig een hapje mee-eten en ze dachten tijdig bij de boot te arriveren. Helaas bedacht de kapitein dat er vanwege het slechte weer, het stormde nogal, de trossen een uur eerder los gegooid werden. Tja en daar reken je natuurlijk niet op.
Letterlijk de boot gemist dus en aan de stem van mijn zus te horen vond ze het niet eens zo heel erg maar dat had alles met de barre weersomstandigheden te maken. Zelf moet ik er overigens ook niet aan denken om met zo'n storm naar Hull te varen.

En ik, vraag je misschien, hoe het mij vergaat? Alles loopt en het is heerlijk rustig. Er gebeurt niet zo veel en ik voel geen behoefte om over reeds eerder geschreven zaken te schrijven, dat trekt me niet.
Nee er heerst een heerlijke rust in huize Mikelodeon en lanterfanteren een beetje rond terwijl we uitkijken naar de lente.
Gisteren leek het heel even lente in Houten, de zon scheen uit alle macht en de vogels floten dat het een lieve lust was.
Een voorproefje, een lekkermakertje was dat want het duurde niet lang alvorens de grijze wolken het mooie blauw weer bedekte. Maar we hebben weer even mogen ruiken aan hoe het voorjaar kan zijn en het komt eraan. Gewoon nog even geduld hebben ;-)
Zonnige groet!

Zonnestraaltjes...

Het is me gelukt om vandaag twee keer droog over te komen en dat vind ik, gezien alle neerslag, zeer vermeldenswaardig ;-)

Ook moet mij van het hart hoe geweldig knap ik het vermogen van een kat vind om de lekkerste plekjes te vinden. Bij kou en donkerte wordt er in huize mikelodeon gevochten om het lekkerste plekje bovenop de kachel, mits ie op de waakvlam staat natuurlijk.
Bij het kleinste zonnestraaltje worden alternatieve plekjes gevonden van de vensterbank tot een klein stukje uitstekend stukje schouw.

Vanmiddag mocht ik getuige zijn bij binnenkomst van een gelukzalig spinnende Foster in de zonnige vensterbank en een net zo gelukkig spinnende Tooheys die zich speciaal voor de foto even netjes, zoals dat een dame betaamd, zittend in een reepje zon liet portretteren.

Ik zou er bijna naast gaan zitten en even heerlijk wegdromen.

Zonnige groet!

Opmerkelijk...

Vandaag vond ik dit opmerkelijke filmpje in mijn mailbox, welke ik graag wil delen.
Ik word heel aangenaam getroffen door het (schijnbare) gemak waarmee de hoofdrolspeler zijn last op zijn hoofd zet en torst. Wat heeft deze man een ongelofelijk vermogen zijn gevoel uit te breiden tot ver buiten de reikwijdte van zijn armen.
Ook prachtig hoe hij de vallende steen opmerkt en op tijd zijn voet intrekt zonder dat het hem uit balans brengt.

Bewonderende groet!

Klemtonen...

Ik heb hier al eerder vertelt over mijn 'carriëre' als buschauffeur. Gisteravond schoot mij weer een hilarisch moment binnen van het examen wat ik aflegde om mijn chauffeursdiploma te halen. Onderdeel daarvan is kennis van dieselmotoren, een soort van sleutel diploma voor pech onderweg. Nu was dat onderdeel voor mij als chauffeur op de stadsbus niet zo heel erg belangrijk, de monteurs reden in wagentjes rond en je mocht zelfs niet naar de motor wijzen van ze.
Maar goed het onderdeel was wel verplicht dus heb ik de theorie uit de boeken goed bestudeerd om ten tijde van het examen toch een beetje beslagen ten ijs te komen.
Op de dag zelf trof ik twee heren, de een nog serieuzer dan de ander en ik voelde dat ik gekeurd en bejegend werd ,'daar heb je weer zo'n rijdende muts'. Ik was heel blij het studiemateriaal goed bestudeerd te hebben en had zoiets van 'kom maar op met je vragen'.

Het ging me allemaal vlotjes af en ik zag de heren goedkeurend knikken tot het onderdeel 'nokkenaslager'. Ik begon te vertellen hoe dat werkte en en waar het voor diende en zag één van de heren rood aanlopen en de andere maakte vreemde hikgeluiden. Niet begrijpend keek ik ze aan, na enkele minuten konden ze weer redelijk uit hun woorden komen en vertelden ze me dat het de nokkenas-làger is en niet de nokkenà-slager zoals ik 'm genoemd had.
Ach ik was geslaagd en dat was belangrijker dan mijn gedeukte ego ;-)

Kattenlol...

De jongens donderjagen door het huis en Foster maakt er een sport van om zichzelf vanuit het kattenluik te lanceren bovenop de tafel. Uiteraard zonder eerst zijn voeten te vegen dus zijn er ontelbare kleine pootafdrukjes op tafel zichtbaar.

Hij heeft waarschijnlijk de hele dag geoefend want hij doet keer op keer triomfantelijk zijn ererondje over de keukentafel. Als ik na de derde keer me verder aan het typen van dit stukje waag, doet ie weer een poging zich achter de laptop te verstoppen. Tooheys hobbezakt met haar logge lijf wat achter hem aan en beleeft haar grootste lol door met een grote sprong op het vloerkleed te springen waardoor deze een stukje doorglijdt.
Het doet me een beetje denken aan 'apekooien' vroeger op school maar dan de katten versie.

Wat lijkt het me heerlijk om kat te zijn maar dan wil ik wel bij mezelf wonen ;-)
Na een half uur donderjagen keert de rust weer en vallen ze lekker in slaap voor de kachel. Die rust zal niet lang duren gezien het tijdstip, met een klein half uur komt lief thuis en dan verwachten ze eten, net als lief dus.

Een gauw schillende aardappel groet!

Surfen...

Vroeger was ik helemaal gek op windsurfen, sinds enige tijd beoefen ik dat slechts nog op internet. Je wordt toch wat ouder en dan trekt dat geploeter met die elementen een stuk minder...
Vandaag heb ik een vergelijkend waren onderzoek verricht onder vaatwassers. Jawel onze huidige is namelijk voorgoed overleden volgens de monteur van onze locale witgoedleverancier, iets met de pomp. Hij was me net te kien om een nieuwe - net in de aanbieding- te verkopen.

Als ik het type op internet opzoek, blijkt het een oud model en is ie elders in de aanbieding voor bijna 300 euro minder.
Een monteur zoeken is ook niet zo ingewikkeld, één telefoontje naar een door de internetleverancier aanbevolen monteur is zo geschied, et voila een geslaagde missie al zeg ik het zelf.
Even horen nog wat lief van mijn voorstel vindt en dan kan de bestelling plaatsvinden en mijn marygold huishoudhandschoenen opgeborgen worden.

Geel gehandschoende groet!

Frisse start...

Lief heeft vroege dienst en als betrokken echtgenote sta ik gelijk met hem op. Dat is geen opoffering hoor, ik ben gewoon geen langslaper.
De wereld heeft iets magisch zo vroeg, zeker op nieuwjaarsochtend. Langzaam maar zeker zie ik vanuit het keukenraam de dageraad komen en daarmee de troep die het afsteken van het vuurwerk heeft achtergelaten.

De poezen kijken me dankbaar aan als ik het kattenluik openmaak, van de zenuwen doet Tooheys nog gauw een plas op de kattenbak. Foster kijkt haar meewarig aan en staat in de startblokken om naar buiten te gaan.
Daar gaan ze, mijn jongens, al dan niet door het kattenluik de wijde wereld in.
Lief krabt de voorruit van de auto en Foster zie ik gelukzalig plaatsnemen in het rozenperkje aan de overkant.
2009 is begonnen en wat zal dit jaar allemaal brengen...
Ik zal in elk geval erover bloggen, elke dag een beetje.