Stoere stappers

Kijk deze kwam ik tegen in de winkel. Ik was niet op zoek, echt niet. Ze riepen naar mij " koop ons, wij liggen aan jouw voeten, neem ons mee, wij vinden jou leuk" . Daar moest ik gehoor aan geven. De keren dat ik namelijk in het openbaar zo hartstochtelijk word aangesproken worden steeds schaarser.  Wonderlijk hoe je de mooiste ontmoetingen kunt hebben als je niet op zoek bent.

Ze waren het laatste paar en ook nog in mijn maat, wat een droom. Ze zitten als gegoten en lopen heerlijk. Leuke kekke ritsen en gave gesp. Zelfs lief vindt ze leuk. Dat is heel bijzonder want lief is heel behoudend en houdt van 'netjes'.  Nu kun je van alles vinden maar het label 'netjes' past niet bij deze stoere stappers. Maar ze passen wel bij mij, net als lief trouwens.

Stoer stappende groet

Yes, she's back!

Ik heb de inlogcodes van mijn oude blog weer gevonden. Zo leuk om weer oude berichtjes terug te lezen. Wat een prachtige reis is mijn leven. Up's en downs horen erbij en het voelt goed hier bij stil te staan en over te bloggen.

Zo is het vandaag 9 oktober en heerlijk zonnig. Wel fris maar ik ga zo een lekker stukje fietsen om bij Restaurant Vroeg weer wat lekkere broodjes te halen. Dit is een echt zondag's ritueel geworden. Ik fiets door het Houtense bos (Nieuw Wulven) en kom met een heerlijk leeg en fris hoofd en gevulde fietstas weer terug. Wat wil een mens nog meer?

Terwijl ik dit schrijf word ik gebeld op de pikettelefoon. Er is vannacht iets niet gelukt bij de bouw van de Dafne Schippersbrug en of ik een korte update kan plaatsen. De broodjes moeten dus nog even wachten :-)
Goed geluimde groet!

Shame and Intimacy...

Afgelopen week heb ik weer een driedaagse training bij Johannes Smidt gevolgd. Het voelde heerlijk en weer heel vertrouwd om op het instituut in Limmen rond te stappen. Aan de vooravond van de eerste dag vernam ik dat er 150 aanmeldingen waren waardoor ik de eerste ochtend met schrik tegemoet zag. Gelukkig was deze vrees ongegrond want er waren zo'n 40 personen alwaar ik redelijk wat bekenden uit eerdere trainingen tussen trof. Waaronder ook Tijger uit de eerste Deep Change, wat een heerlijk warm en vertrouwd weerzien was.

Het onderwerp was Schaamte en Intimiteit. Gelijk werden we weer stil gezet en werd uit de doeken gedaan waar en hoe schaamte ontstaat en wanneer deze schadelijk wordt.
Schaamte zit altijd goed verstopt en kan verpakt worden achter allerhande vermommingen, denk maar aan agressie, verlegenheid, schuldgevoel, vrolijkheid enz. Soms kan dit ook tot fobieën leiden.
Ieder mens heeft schaamte, ik ben daarop geen uitzondering. Natuurlijk kun je ervoor kiezen deze schaamte niet te beroeren en verstopt te laten zitten, ik ben echter heel blij dat ik mijn schaamte heb kunnen aanschouwen.
Deze driedaagse heeft me doen beseffen dat ik heel gezond en goed in balans ben en ik zie nu hoe fijn het is om hier in elk geval zelf over te kunnen praten, mezelf kwetsbaar op te stellen. Dit kan de ander dan meer ruimte geven een deel te helen.

Schaamteloze groet ;-)

Bye bye, zwaai zwaai...

Er zit weer eens een reisje aan te komen, niet voor ondergetekende maar voor lief. Lief vertrekt morgen naar China met zijn zus, zwager en hun eerste geadopteerde dochtertje om daar het tweede kindje, een jongetje, te gaan halen. Lief gaat niet voor de lol mee hoor, hij heeft een taak want gaat mee als 'de nanny'. Kinderen mogen niet aanwezig zijn bij de officiele bezoekjes aan het kindertehuis en de andere officiele overdrachten, ja er komt nog heel wat bij kijken.

De aanvraag voor dit kindje is overigens al jaren geleden gedaan en als je denkt dat Nederland bureaucratisch werkt, nou China heeft het bureaucratisme tot tergende perfectie 'in de vingers'. Maar goed, de 'zwangerschap' van zo'n adoptiekindje is dus kort want 7 weken geleden kwam het verlossende telefoontje met kort daarop de foto van de 1 jarige Xian. De ganse familie is in rep en roer hierdoor en het vereist nogal wat van het organisatievermogen om alles geregeld te krijgen. Maar natuurlijk is alles gelukt en morgen is het zover.

Ik zal de komende weken mijn stinkende best moeten doen om de boel in huis een beetje toonbaar te houden want ben nooit zo van de huishoudsport. Een lieve vriendin heeft zich al aangemeld als hulp bij de schoonmaak vlak voor thuiskomst van lief.

But first things first, vanavond is er een heus 'afscheidsmaal' en ik ben voornemens zelf even wat heerlijke sausjes vers te maken zoals een heerlijke quacamole, kerriemayonaise, aioli en natuurlijk verse kruidenboter.

werkzame groet!

Lost and found....and lost again...

Vanochtend was ik al vroeg wakker, heel vroeg.
Rond 4.00 uur voelde ik me onrustig en kon niet meer in slaap komen. Ook hoorde ik een vreemd geluid verderop in de straat. In bed kwam ik er niet achter, eruit dus en gluren tussen de gordijnen door. En ja hoor,'het geluid' bleek geschuivel van voeten van een oude man.
Ik heb me aangekleed en ben naar hem toegegaan. Hij had zeker een bekend gezicht maar waar kwam hij vandaan?
Zelf kon hij het me niet vertellen, wel was hij blij mij te zien en noemde me Anneke.

Hij voelde helemaal koud aan en had alleen een blouse en broek aan dus zijn we naar mijn huis gescharreld. Na een warme kop thee en 20 keer glunderend vragen 'of ik hier óók alleen woonde', noemde hij een naam van een van mijn buren. Ondanks het nog steeds zeer onchristelijke uur heb ik die buren verderop wakker gebeld, ze kwamen gelijk en wisten ook familie met sleutel op te trommelen.

Eind goed al goed en toch maakt het me verdrietig. De weg kwijtraken, mijn angstthema in veel dromen, vaak in de vorm van een bus vol passagiers met mij als chauffeur.

Oude herinneringen aan mijn vader en zijn leven komen boven en het besef van onze vergankelijkheid en wat we uiteindelijk zijn.

Dust in the wind

Tom poes verzin een list...

Deze week mag ik op poes Minoes passen, nou ja 'oppassen'...
Sinds Poes M verhuisd is naar een nieuwe woning heeft ze haar eigen toegangsdeur gekregen, ze is dus een zeer onafhankelijke poes geworden en komt en gaat wanneer het haar blieft, zo was mij verzekerd. Mijn taak zou vooral 'bedienend' te noemen zijn, je kent het wel zoals zorgen voor fris water en brokjes en misschien 'even' een aai of zo, als ze dat aangeeft.

Al de eerste dag is er wat 'mis'. Bij binnenkomst tref ik de rechtop gezette tussendeurklink naar de slaapkamers open aan.
Als een poes een deur kan openmaken dan dwingt dat zowiezo al de nodige respect bij mij af en een deur met rechtopstaande klink open kunnen maken dus helemaal.

Na wat lieve lokkende kreetjes en vooral gerammel met haar lievelingssnoepjes hoor ik toch echt wat benauwd gemiauw (je zal toch maar je lekkers mislopen;-)van de bovenverdieping afkomen. Gauw de deur geopend en daar kwam mevrouw aan, hevig verontwaardigd miauwend op hoge poten en met kaarsrechte staart, niet wetend of er eerst snoepjes gegeten dan wel kopjes gegeven moest worden. Het leek alsof ze weken vol ontberingen achter de rug had en compleet uitgedroogd en uitgehongerd was.

'Overdrijven' is echter iets wat menig kat tot kunstvorm heeft verheven en Minoes is hierop geen uitzondering. Haar reguliere personeel was pas dezelfde ochtend vertrokken en met een vette knipoog speelde ik haar spelletje van 'zielig verlaten stakker' een poosje mee.
Afijn, na enige tijd vond ik het wel goed geweest en maakte ik aanstalten te vertrekken. Echter bij elke vertrekpoging kreeg ik een kopje van haar met een knorretje, vrij vertaalt "BLIJF". Pas na 30 vertrekpogingen, vond mevrouw het goed dat ik me terugtrok.
Pff, het eerste leed is geleden, nu nog wat vinden op deze inventieve deurenopenster.

Iemand een vernuftig idee?

Yahoo Stockholm...

De komende dagen hoop ik mij te gaan vermaken in Stockholm. Wat ik daar ga doen is te lezen via mijn reisblog

Tot ziens aan de andere kant!

Wakkere winkelaaractie...

Vandaag was de Wakkere Winkelaaractie om aandacht te vragen voor de 12 miljoenvarkens die nooit buiten komen, laat staan dat ze lekker een modderbad kunnen nemen. Wakker Dier had vandaag een modderbadactie om ons consumenten meer bewust te maken dat datgene wat wij consumeren geproduceerd wordt. Hoe bewuster ons consumptiegedrag, des te beter kunnen de dieren leven.
Ik heb genoten van deze varkens die knorrend van plezier het helemaal niet erg vonden om hun moddelbad te delen met de ongeveer 200 modderbadgasten die op de actie waren afgekomen. Ik heb genoten van het goede gezelschap en de stralende zon. Wil je meer weten over de nieuwsbrieven van de Wakkere Winkelaar kijk dan eens hier als je je aanmeldt krijg je wekelijks een nieuwsbrief met daarin de diervriendelijke aanbiedingen van de grote supermarkten.

Van Wieneke kreeg ik een link naar het AD waar een hele leuke fotoreportage is gemaakt. Ik ben niet helemaal tot het eind gebleven vandaar dat mijn fotoimpressie nogal verbleekt bij deze gave foto's. And have some fun
Tevreden knorrende groet :-)

Modderen...

Het is nogal stil hier, op de een of andere manier komt het er niet meer van om regelmatig te bloggen. Ik heb het bloggen altijd erg leuk gevonden en het schrijven trekt nog steeds en toch...
Het leven bestaat uit het maken van keuzes er zijn gewoonweg andere dingen die net wat eerder aan bod komen waardoor er geen tijd overschiet.
Maar vandaag kwam mij weer iets leuks onder ogen wat ik wel hier verder het www in wil sturen. Waar het om gaat? Een ludieke actie om meer aandacht te vragen voor varkens. Op 18 juli organiseert Wakker Dier in Brabant een recordpoging "meeste mensen in een modderpoel". Zo vragen ze aandacht voor de 12 miljoen varkens die niet buiten komen en geen daglicht zien, laat staan dat ze zich in een modderpoel kunnen rondwentelen. Ik denk er in elk geval serieus over om me in het modderbad te begeven. Meer liefhebbers? Het lijkt mij een leuke kans om elkaar te ontmoeten en tegelijkertijd dit leuke initiatief te ondersteunen. Ook heerlijk om weer eens lekker echt met modder te gooien ;-) Plezier voor jong en oud. Lekker dier verzorgt een lunch en opgeven kun je hier.
Wellicht tot de 18e?

Wikken en wegen...

Vandaag heb ik me voorgenomen om serieus na te gaan wat mijn keuze gaat worden met het oog op de verkiezingen van morgen. Van de kieswijzer word ik niet veel wijzer. Ik blijf ergens in the middle of nowhere te zweven met geen enkele partij in de buurt. Precies in het midden van de cirkel aan de progressieve kant. Dat verbaast me niets... Zaken die ik belangrijk vind moeten de doorslag geven zoals afschaffen bioindustrie en verminderen kernenergie. Ik ben vóór vrijheid van meningsuiting maar ook als dat leidt tot discriminatie? Zou onze maatschappij verbeteren als er hogere gevangenisstraffen zouden komen? Als ik kijk naar het strenge Amerika en hun overvolle gevangenissen ben ik geneigd te denken dat het m daar niet in zit...Vragen over onze ziekenkosten, persoonlijk vind ik het systeem zoals het nu is erg slecht, ik betaal voor zaken waar ik geen gebruik van maak en krijg niet of weinig vergoed waar ik wel gebruik van maak. Ook zijn er veel mensen die de ziektenkostenverzekering niet kunnen opbrengen en onverzekerd zijn. Wat was er eigenlijk mis met ons vorige systeem? Ik merk in elk geval geen verbeteringen. Tja en wat vind ik van het immigratiebeleid, ik vind dat we met genoeg mensen hier zijn, opnemen van vluchtelingen is weer een heel andere zaak. Triest is het dat mensen jaren wachten op hun toelating maar om ze nu zonder goed onderzoek gelijk terug te sturen?
Twijfel, ik wik en weeg nog even verder, niet stemmen is in elk geval geen optie, we tobben nog even door....
Zwetende groet...

Up and go...

Gisteravond hebben we zachtjes afscheid genomen van de USA met een heerlijke BBQ in eigen land bij de Buuf & co. De harige jongens waren het hier niet helemaal mee eens want vonden dat zij lang genoeg alleen waren geweest en zetten het gezamenlijk op een schreeuwen bij de poort. Foster waagde zich zelfs in het hol van de leeuw en stapte manmoedig op de bewaker des huizes Matz af en gaf hem wat kopjes. Matz raakte wel erg opgewonden van dit alles maar deed m niets, gelukkig maar.

Om 21.30 uur gingen bij mij de lampjes uit en kon ik nog net een zwakke 'foei' uitbrengen toen Tooheys door het open raam zich knorrend en wel een plekje op bed wist te veroveren. Vanochtend was ik om 03.00 uur klaarwakker maar ben toch lekker blijven liggen en dat werd beloond want na de klokslag van 04.00 uur helemaal niets meer gehoord tot 08.45 uur. Ik ben weer helemaal bij en merk niets van jetlag oid, up & go dus.

Als vanouds glijd ik weer in het dagelijkse ritme, niets mis mee.

Fitte groet!

Ze zijn er weer...

We hebben een heerlijke tijd gehad en hebben heel veel gezien, zelfs beren. Amerika is een prachtig land en het lijkt erop dat ze een beetje wakker beginnen te worden wat de wegwerpmentaliteit betreft. Ik zag meer reclame voor duurzame producten en zowaar in 2 hotels geen plastig wegwerpborden met plastic bestaek maar het echte werk :-)
Ook had het merendeel van de motels al gekozen voor cartonnen bordjes en bekers wat alweer een hele verbetering is tegenover al het plastic wat ze eerder gebruikten.

Verder heb ik me weer verbaasd over hoe schoon en opgeruimd het er is, ook wat dat betreft lijken ze bewuster van de omgeving te zijn geworden. Verder leek het mij dat er meer reclame werd gemaakt om meer te gaan bewegen, een prima zaak natuurlijk want er lopen nog steeds heel veel fatso's rond. Bij mij gaaf de weegschaal 3,5 kilo zwaarder aan, ik heb dan ook lekker genoten en menig biertje gedronken. Toch denk ik niet dat ik echt ben aangekomen en ik verwacht dat mijn gewicht zich binnen enkele dagen zal normaliseren. Zo'n lange vliegreis doet wat met je lichaam en je houdt makkelijker vocht vast.

Ik heb in elk geval weer reuze zin om de sportiviteiten weer op te pakken want dat is er op de grote hoogtes waar we de laatse week verbleven niet van gekomen, ik had de grootste moeite om gewoon op de been te blijven :-D

Thank God it's friday...

Men wat komt er toch altijd veel kijken bij zo'n vakantie, ik bedoel voordat je wegkunt. Maar goed het is weer gelukt en alles is ingepakt, opgeruimd, geschoond de kattenopvang geregeld en alle klanten voorzien van voldoende Herbalife. Met een gerust hart kunnen we de boel achtelaten. Nieuwsgierig wat er gaat gebeuren? Kijk dan hier....

Reislustige zwaai!

Top weekend...

Afgelopen weekend weer een trainingsweekend gehad van Herbalife. Twee dagen doorgebracht in Hotels van Oranje aan de boulevard van Noordwijk, prachtige locatie. Wat gebeurt er toch altijd veel op zo'n LDW, kippenvel gewoon. Herbalife is het wonderlijkste en warmste bedrijf waar ik ooit mee heb gewerkt. Hoe langer ik met de producten werk hoe trotser ik ben hier deel van uit te mogen maken. Ik heb de afgelopen dagen prachtige mensen ontmoet waaronder een vrouw die 75 kilo is afgeslankt! Stel je voor VIJF EN ZEVENTIG KILO, fenomenaal! Echt het kan. Ik ben weer helemaal opgeladen :-)
Ik heb trouwens meegewerkt aan bovenstaande productie. Als je heel goed kijkt zie je me helemaal links achteraan zitten. Helaas is mijn 'verhaal' eruit geknipt maar mijn verhaal ken je immers al ;-)Als je de originele brede versie wil zien klik dan hier
Apetrotse groet!

Een mooie lenteochtend...

Elke ochtend breng ik het eerste half uur van de ochtend door in de huiskamer alwaar ik in alle rust en ruimte wat grondoefeningen doe. Vanochtend was geen uitzondering hierop, hijgend en puffend van de inspanningen vernam ik wat geluid schuin achter mij en was in de veronderstelling dat het één van de harige jongens zou zijn. Bij de volgende ademhaling zag ik uit mijn ooghoek de beide katten echter zeer geïnteresseerd naar iets boven en achter mij kijken. Ik draai me om en zie tot mijn grote verbazing een heuse kraai in de boekenkast zitten. Om begrijpelijke redenen geen foto van dit tafereel maar mijn verbijstering moge duidelijk zijn...

In een flits realiseer ik mij wat zich hier in alle vroegte moet hebben afgespeeld. Bij het krieken van de dag heeft één van de katten de zwarte prooi gevangen en vol trots en met veel moeite door het kattenluik mee naar binnen gesleurd. Vervolgens wist ie niet goed wat met het grote dier aan te vangen en wat doe je dan? Nou dan laat je m toch gewoon gezellig los...

Ik mag dan tot de 50plussers behoren maar aan actie en daadkracht is dat niet te merken ;-)Mijn brein werkt goed zo op de vroege ochtend want ik had de tegenwoordigheid van geest om de katten naar de gang te doen, tegelijk lief te wekken, alle ramen open te zetten en gezamenlijk de kraai de weg naar buiten te wijzen, wat na diverse pogingen uiteindelijk lukte. Natuurlijk met achterlating van de nodige natte poepsporen, maar goed, klus geklaard. Het duurde echter nog wel even voordat de rust weder keerde want Tooheys heeft nog lang gezocht in alle hoeken en gaten. Ongehoord wat er overigens aan witte poep uit zo'n zwarte kont kan komen.

Kraaiende groet

Afvallen of afslanken....?

Al weer een poosje geleden heb ik hier aangekondigd de strijd aan te gaan tegen de laatste 10 kilo's. Tijd voor een update hierover. Ik ben geen gram minder zwaar geworden, of ik teleurgesteld ben?
In tegendeel.
Sinds enkele maanden houd ik wekelijks bij wat mijn vetpercentage is en ook wat mijn vetvrije massa (skelet, bloed, vocht, spier). Op deze wijze kan ik monitoren wat er in mijn lijf gebeurd nu ik mijn levenstijl definitief heb veranderd en de inname van koolhydraten heb beperkt (geen suiker en veel minder granen). Naast geweldig veel energie en een veel opgeruimder gemoed ben ik 2 % vet kwijtgeraakt. Vet weegt niet zoveel maar neemt wel veel plek in. Spieren wegen veel zwaarder en zorgen voor een hogere verbranding. Dus, mijn vetvrije massa is gestegen en dat verklaart waarom ik geen gewicht verlies maar wel afslank. Ik ben mijn vetten aan het kwijtraken en dat is het grote verschil tussen afvallen en afslanken. Aan mijn kledingmaat is het ook duidelijk te merken. Had ik vorig jaar nog maat 52 (!) gisteren heb ik broeken en shirtjes in maat 42 gekocht en ze passen :-)

Het hele eieren eten is:

1. goed (proteïnerijk) eten (nooit meer hongeren!)
2. goed (water) drinken (8 tot 10 glazen)
3. goed bewegen (30 tot 60 minuten per dag)

Doordat ik mijn beweegpatroon heb bijgesteld èn de tijd neem voor het afslanken heb ik ook geen lubberende huid wat je wel vaak ziet met crashdiëten.
Super tevreden groet!

Jaardag.....

Ik was vanochtend al heel blij dat ik thuis geen Sara bij mijn deur had staan, je weet het tenslotte maar nooit met je buren en naaste familie ;-) Ik dacht dan ook de dans der Sara te hebben ontlopen.

Dacht dus, de schok was groot bij de aanblik van mijn werkplek.

De hele balie beplakt met feestelijke slingers en bordjes met het getal 50 erop en alsof dat nog niet genoeg duidelijk maakt wat er aan de hand is mocht ik ook nog een groot rozet met '50' opspelden.
Ik kan er niet meer omheen, laat staan onderuit en ik laat het (op)gelaten over me heen komen, go with the flow...

Al voor 8.30 uur stromen de gelukswensen met de vele collega's binnen. Dus lieve collega's die mijn openbare werkplek zo hebben opgeknapt, bedankt voor de vele felicitaties, zoenen van volslagen onbekenden en de big smile op mijn gezicht.

Volledig geschokte en in verwarring zijnde groet

De bruiloft...

Enkele keren per jaar wordt er in ons locale zalencentrum achter het dorpsplein, 'De Engel' een themafeest gegeven. De Houtenezen houden wel van een feestje en bij de Engel weten ze die ouderwets goed te vieren, een bruiloft dus deze keer en ik was erbij. De buuf en buum hadden een kaartje over en vroegen mij mee op feestavontuur.

Alles werd uit de kast gehaald, een swingende band, bladen vol hapjes, drankjes en gezellige gasten, het enige waar het aan ontbrak was het bruidspaar maar dat mocht de pret niet drukken.
De kaartjes voor deze avonden zijn altijd binnen een week uitverkocht en ik voelde me dan ook uitverkoren dat ik er 'zomaar' bij mocht zijn. Het duurde dan ook niet lang of ik ontwaarde verschillende buurtbewoners en oud buurtbewoners tussen de bonte verzameling gasten. Zelf heb ik me uitstekend vermaakt met een bruiloftgast uit 't Goy (aanpalend dorp ) die, net als ik, een beetje aan de rand van de feestvierders vertoefde. Ik kan het me natuurlijk verbeelden maar ik heb menig bekende buurtgenoot nieuwschierig zien kijken met wie ik 'aan de klep' was. Mijn lief was namelijk uitgesloten van deze bruiloft, hij was aan het werk, iemand moet tenslotte de pegels verdienen...

Mijn Goyse gesprekspartner en ik hebben in elk geval heerlijk om de belangstelling kunnen lachen en hoopten dat we de goegemeente een beetje hebben kunnen voeden met nieuwe onderwerpen ;-)Het volgende feest wordt naar alle waarschijnlijkheid het oktoberfest mit bierstube und bratwurst, wel jammer dat dat dit feest in september plaatsvindt maar goed we hebben weer iets om naar uit te kijken ;-)

Jolige groet!

Zo ben je daar...

En zo weer hier.
Marokko is een wereld apart vol contrasten. Ik heb het boeiend en een geweldige ervaring gevonden. Vanochtend hoorde ook wel andere geluiden van collega's die toch mindere ontmoetingen hadden. Opdringerige verkopers en gidsen die boos werden als je geen gebruik van ze maakten. Misschien heb ik geluk gehad of misschien heb ik het anders geïnterpreteerd. Het blijft een temperamentvol volk met veel gebarentaal en ook het verplichte afdingen blijft een aparte sensatie. De opschrijfmethode is mij het beste bevallen, dan kunnen er ook geen verbale misverstanden ontstaan over de prijs. Ook is het leuk om een goede prijs te bedingen voor iets wat je graag wilt en als je van markten houdt dan ben je in Marrakech aan het goede adres. Als ik er de volgende keer heen ga neem ik zeker een grote koffer mee. Ik heb er prachtige stoffen gezien en mooi aardewerk. En mooie leren lappen, wel werken de looiers onder erbarmelijke omstandigheden en de lucht in die buurt is vreselijk. Ook de 2 tassen die ik heb aangeschaft moeten nog wel enige tijd luchten en met olie behandeld worden maar dat heb ik er graag voor over.
De laatste avond heb ik zelfs een tajin gekocht, een kleintje maar daar ga ik zeker mee experimenteren. De Marokkaanse keuken is heerlijk en het allerlekkerste heb ik een recept van lamsvlees met amandelen gevulde pruimen gevonden, werkelijk om bij te watertanden :-)

Gretige groet!

Marrakech 22 graden en zon...

Al weken maken wij collega's een beetje gek met ons uitje en nu is het dan zover. De koffer is gepakt en het vliegtuig staat klaar. Wil je meereizen klik dan hier.

Reislustige groet!

Van Japan naar Marrakech....

Men wat is deze week voorbij gevlogen, Lief komt morgenavond alweer terug en ik vertrek woensdag al naar Marrakech. Het is een komen en gaan in Huize M.

Met lief heb ik tot nu toe elke dag geskyped en dat ging heel goed. De beeldkwaliteit is wel afhankelijk van de snelheid van internet (er waren hele 'vage' gesprekken bij ;-), maar het blijft een leuk gratis medium om contact met het thuisfront te houden.
Maar goed Marrakech Marokko, overbodig te melden dat ik er heel veel zin in heb. Het is er 22 graden en ik heb de zomerkleren al klaargelegd. Ik verheug me op de diverse markten en de bijzondere gebouwen. Ik heb me laten vertellen dat het een prachtige stad is in elk geval.

Woensdag kan ik er meer over vertellen en wellicht laten zien want natuurlijk gaat de laptop mee evenals mijn cameraatje.
Vakantielustige groet!

Op stap met de buuf en buum...

Buurman D, oude rocker in hart en nieren, vertelde afgelopen winter zo enthousiast over zijn nieuwe band dat de buuf, buum en ik gisteravond naar een uitvoering zijn geweest. Lief is naar Japan en komt daarom in dit verhaal niet voor. Ik had mezelf als 'de bob' opgeworpen en nadat de buum op de achterbank was geprakt stapten de buuf, TomTom en ik aan boord van het peugeotje. Eva van TomTom vertelde mij dat het slechts 13,4 km ver zou zijn maar het was behoorlijk ingewikkeld er te komen en de tocht bracht ons via Nieuwegein naar Vreeswijk en IJsselstein. Daarna moesten we ons lot in handen leggen van Eva, die ons met kalme stem over de meest kronkelige wegen en dijkjes naar onze eindbestemming voerde, men wat een rit... Na wat wanhopige pogingen van ondergetekende op de eindbestemming om het Peugeotje fatsoenlijk te parkeren (was nogal drassig parkeren in de berm) ontvouwde de buum zich van de achterbank om de helpende hand te bieden door t autootje zodanig te parkeren dat we er weer weg konden komen, pff dank. Ik verbaasde me over de hoeveelheid geparkeerde auto's en niet alleen dat deze mensen allemaal deze negorij konden vinden;-) Nee het was werkelijk een volle bak!

We schoven naar zijwaarts naar binnen en door een soort van groepsgewijze peristaltiek werden wij tot vlak voor het podium 'voortbewogen' alwaar de boys stralend zich zaten voor te bereiden. D alias George Harrison straalde dat het een lieve lust was en nam alle ingenieuse Beatle loopjes met gemak. Ook de andere heren hadden zichtbaar plezier en ik heb genoten van John en Paul, Ringo was letterlijk wat op de achtergrond en heb ik niet op de kiek kunnen zetten maar was duidelijk wel ritmisch aanwezig. Het was een lekkere losse en gezellige bedoeling, zeker voor herhaling vatbaar maar dan iets verder van de boxen ;-)
Heerlijk trouwens om alle bekende nummers hard mee te blèren en met ietwat geruststelling stelde ik vast dat dat ze niet de enige was die zoveel nog kon meezingen.

Kortom een geslaagd optreden en zeer geschikt ter opluistering van braderieën, fuifjes en andere dorpsfeesten meer weten kijk op http://www.oneafter909.nl/
Schorre groet!

Bedankt ...

Na een arbeidzame dag kom ik thuis in een koud huis met 2 blerende katten. Gauw eten op gezet, katten gevoerd en brievenbus leeggemaakt. Zie ik een 'bij de buren afgegeven' berichtje tussen de post zitten. Ik haal diep adem, schuivel naar de buren en verneem uit eerste hand dat hun huis reeds is verkocht. Natuurlijk heb ik ze van harte gefeliciteerd en hoefde mijn blijheid hierover niet te veinzen.... Helemaal blij word ik als ik zie wat er bij de buren is afgegeven, een prachtig boeket.

Ik spoed mij naar huis alwaar ik onder een hoogrode blos van opwinding speur naar een afzenderskaartje, mezelf onderwijl afvragend of ik een anonieme aanbidder heb of dat lief spontaan mij een boeketje bloemen laat bezorgen...

Helaas voor mij niets van dat alles, geen verlate Valentijnsbos, wel een getypt berichtje voor lief, dat ie bedankt wordt voor zijn inzet en prestaties....

Nou ja, ik mag er ook naar kijken van hem, dat dan weer wel ;-)

Een bloemige groet...

Gluren bij de buren...

JOEPIE!

Onze buren gaan verhuizen.

Ik had al geruchten vernomen bij de kapper en ook rond oud en nieuw hoorde ik al wat rondzoemen maar nu is het definitief. Klinkt wellicht niet aardig dat ik me niet rouwig voel vanwege hun vertrek maar wonen op een dorp is speciaal, je kunt je niet onttrekken aan het sociale leven.

Vanaf het prille begin was er een afstand en dat is raar als je buren bent. Ook met andere buurtbewoners waren wrijvingen en de buurman kwam vaak voor als onderwerp in menig 'over de schutting' gesprekje. Menigmaal werden we getracteerd op luide telefoongesprekken waarbij de buurman op luide toon sprekend bleef ijsberen op straat. Nu ik de tuinfoto's heb gezien begrijp ik zijn expansiedrift overigens volkomen, het is niet erg ruim aan zijn kant.

Maar goed op de foto hierboven ons en zijn huis. Onze knusse woning ligt aan de linkerkant en oogt ook van binnen een stuk warmer, maar goed smaken verschillen. Nieuwsgierig? Kijk hier maar even...

Jolige groet :-)

Lief....

Gisteravond was er een bijeenkomst op ons dorp over de Visie van onze oude dorpskern van nu tot 2030. De plannen van enkele jaren geleden waren afgestoft en werden op enthousiaste wijze gepresenteerd door een snelle jongen van een duur bureau. Niets nieuws dus, de gemeente wil van ons dorpsplein een soort van 'klein Vrijthof' maken en wil nu al kijken hoe ze het verwachte autoverkeer van de toekomst, in goede banen kan leiden. De muziekschool bij ons naast is al gesloopt en wordt de komende maanden omgetoverd tot 50 parkeerplaatsen. Helaas kregen de aanwezig bewoners te horen dat die parkeerplaatsen slechts aan kortdurende parkeerders wordt toegewezen en dat zij net als andere langparkeerders naar een verder gelegen parkeerterrein worden verwezen. Een vreemde zaak, bewonersbelangen worden dan ondergeschikt gemaakt aan bezoekersbelangen. Ook vrees ik dat de parkeerdruk in onze straat flink zal toenemen. Automobilisten willen nu eenmaal niet ver lopen. Maar goed, hier wilde ik helemaal niet over bloggen...

Ik vernam namelijk een heerlijk verhaal welke ik zonder naam en toenaam zal vertellen (er zijn lurkers onder ons ;-)
Ten tijde van de hevige sneeuwval en flinke vorst van begin van het jaar, wilde een van de buren de auto van zijn vrouw alvast ijsvrij maken (wat een lieverd!). In alle vroegte en duisternis werd er ijverig ijs gekrabt en zagen de ruiten er na verloop van tijd weer zichtbaar uit. Als finishing touch na zijn noeste arbeid wilde de buurman nog even iets in de auto doen en drukte op de centrale vergrendelingsknop om zich toegang te verschaffen. Tot zijn grote verbijstering bleven de deuren echter hermetisch gesloten en bliepte er verderop in de straat een door een dikke laag sneeuw en ijs bedekte auto...

Whoehaha, een omgevallen van het lachen groet!