Gedragsverandering, deel 4

 Niet morgen maar nu...

Sinds december 2019 doe ik mee met een 21-dagen challenge om aan mijn gezondheid te werken. Ik ben begonnen met het analyseren van mijn (vr)eetgedrag. Het waarom en vooral wanneer. Ik heb daar openlijk over geschreven in de challenge toen. Toen ik dit poste in de 21 dagen groep was er aardig wat belangstelling.

Dat heeft me aan het denken gezet om weer opnieuw met bloggen te starten. Dank dus voor je support. Ik doe dit voor mezelf maar het voelt ook goed als ik jou ermee kan helpen in jouw proces. Als je meer wilt weten of vragen hebt, stuur me een berichtje.

Een van mijn eyeopeners van de afgelopen maanden was om ( vervelende) dingen niet langer voor mij uit te schuiven maar om deze GELIJK aan te pakken. Dat ging overigens niet zonder slag of stoot. Maar als ik terugkijk op de afgelopen maanden dan heeft het me veel gebracht. Ik ben BEWUSTER geworden van dingen waar ik energie van krijg. Ik kan me beter FOCUSSEN op mijn doelen en als laatste houd ik meer energie over ( er blijft niets knagen wat ik nog moet doen).

Het maakt me rustiger in mijn hoofd en dat heeft weer invloed op mijn humeur en niet onbelangrijk, mijn geluksgevoel. Fijne dag

Gedragsverandering, deel 3

Hippo alert....

Ik werd vanochtend om 6 uur wakker met schreeuwende hoofdpijn. Gelijk is daar ook dat zeurende stemmetje weer en wil de hippo aandacht.
Op een werkdag zou ik gelijk naar de aspirine grijpen maar ik wil mijn gedrag onderzoeken en dingen anders doen. Dus opgestaan, geen 7-minute workout gedaan (dat mag ik 1 x in de week laten schieten) lekker gedoucht, al bijna 1 liter aan water en thee achter de kiezen en nu achter de tablet.

De hippo schreeuwt nu dat het zondag is en dat ik best wel eens wat anders mag eten. (hoofdpijn wegeten, zou dat werken? Maar daar heeft de hippo natuurlijk wel een punt. Ik MAG namelijk ALLES eten, de vraag is WIL ik dat ook? Ik heb gemerkt dat als ik eten een LABEL geef van ' MAG IK NIET of ONGEZOND' dat ik het des te meer wil. Voor MIJ werkt het niet om me dingen TE ONTZEGGEN.

Toen ik stopte met roken sprak ik met mezelf af dat ik NIET meer WILDE roken. Dat VOELT anders dan NIET meer MOGEN roken. Voor mij werkt het dus om een KEUZE te hebben.

Het is nog donker buiten, ik besluit nu om eerst een frisse neus halen. Die keuze kan ik NU maken omdat ik niet naar het werk hoef, de dag is aan mij. Als ik straks met hoofdpijn terug kom dan kan ik altijd nog een aspirine nemen.

UPDATE NA DE WANDELING Het heeft me goed gedaan, ik heb meer dan 1 uur gelopen in uptempo. Hoofdpijn is niet weg maar is ook niet meer zo erg. Fijne dag vandaag!

Gedragsverandering, deel 2

Is mindfulness de sleutel?

Mijn innerlijke hippootje, of criticus (dat irritante stemmetje wat tegen je zegt dat het toch allemaal niet uitmaakt, die dus) heeft het veel te lang voor het zeggen gehad. Ik wil weer ZELF aan het stuur van MIJN leven.

Terugkijkend naar de momenten waarop ik me vergreep aan eten, hebben (bijna) al die momenten gemeen dat ik GEEN TIJD nam om na te gaan WAT er nu gebeurde. Ik reageerde gelijk primair en stopte wat in mijn mond. Dat gaf me troost, net als het opsteken van een sigaret eerder. Misschien is dit wel instinctmatig als ik denk aan gevoed worden door de moederborst, maar goed dat is een heel ander verhaal🙄.

Ik ben nu bijna 4 weken bezig met BEWUST worden van WAT ik WANNEER DOE. Van mijn GEDRAG dus. Dat was nog niet zo makkelijk, er zijn zoveel afleidingen om in weg te VLUCHTEN. Allereerst ETEN, dan RELATIE, WERK, TRUMP, WERELDLEED, NETFLIX, FACEBOOK en zo zijn er nog vast veel meer.

Ik ben begonnen met ETEN, en dan bedoel ik BEWUST ETEN. Wat gebeurt er in mijn lijf als ik een mailtje van mijn werk met bv kritiek krijg. Ik krijg een raar gevoel in mijn buik en MOET wat ETEN. Ik kan aan NIETS anders meer denken totdat ik wat in mijn mond kan stoppen. Mijn innerlijke hippo dramt net zo lang door totdat ik ook echt wat in mijn mond stop, nou en die hippo houd je niet tegen hoor. Dat eten is dan even lekker maar helpt niets. Dat rotgevoel zit er nog steeds en daarnaast voel ik me nog schuldig ook. VREETZAK.

Er zijn ook zoveel prikkels in ons huidige leven dat ik opnieuw moet leren om BEWUST te worden wat er in MIJN LIJF gebeurt. Ik ben begonnen met aandacht te eten. Lastig hoor, mijn gedachten gaan alle kanten op, nog steeds maar ik blijf volhouden om UITSLUITEND TE ETEN. Dan bedoel ik niet ondertussen op de telefoon iets te checken, e-mail bij te werken of tv te kijken. Ik eet mijn shake met een lange dunne dessertlepel. Dat gaat zo tergend langzaam 😓. In het begin wilde ik de shake gewoon naar binnen kloeken.

Ik NEEM dus weer DE TIJD om te ETEN. Ik ruik en proef en kauw langzaam. Ik heb inmiddels ontdekt dat ik van sommige telefoontjes en e-mail (allemaal werk) zo ontzettend BOOS kan worden dat mijn HART tekeergaat. Voorheen bleef ik zitten en 'verbeet' de EMOTIE. Nu haal ik heel bewust een paar keer adem. En ga lopen, ik pak de trap en gebruik de vrijgekomen cortisol of adrenaline (dat zijn dus ook dikmakers) voor de trap. Dan gaat mijn hart nog steeds te keer maar dan nu wel van inspanning.

Nu zou het nog fijn zijn om te leren dat ik me niet alles persoonlijk hoef aan te trekken, maar goed alles op zijn tijd. Mijn innerlijke hippo wordt overigens met de dag minder dominant, ook het stemmetje wordt zachter. Dit werkt heerlijk motiverend voor mij. Ben dus bezig met mindfulnes eten en meer bewegen en dat doet me goed. Kleine stapjes, maar elke lange reis begint met het zetten van de eerste stap.

Gedragsverandering, deel 1..

Vandaag voel ik de behoefte om wat meer over mezelf op te schrijven. Ik ben al jaren bijna obsessief bezig met (gezond) eten. Ook gebruik ik veel producten van Herbalife, hierdoor is de 'schade' zeker te weten, beperkt gebleven. Deze producten zorgen er voor dat ik een goed energieniveau heb. Ik eet en drink (meestal) erg gezond en ik hoor je al denken hoe ik dan aan mijn overgewicht kom...

Mijn 'probleem' is een emotionele. Ik 'deal' met mijn emoties (happy, verdriet, stress enz) door letterlijk mijn tanden ergens in te zetten. Ik verbijt, vermaal en vermorzel hoe ik me voel. Dat kunnen worteltjes zijn maar ook een pak koekjes 😅 Dit ben ik gaan doen toen ik stopte met roken zo'n 25 jaar geleden. Toen rookte ik 25 tot 30 sigaretten per dag. Ik heb dus het ene ongewenste gedrag vervangen door een ander ongewenst gedrag.

 Begrijp me goed, ik ben heel blij dat ik niet meer rook alleen wordt het nu ook tijd dat ik het ongewenste (vr)eetgedrag ga afleren en verder onderzoek hoe ik beter met mijn emoties kan dealen. Alleen al de bewustwording, erkenning en het hier opschrijven van mijn eetgedrag helpt me in mijn gedragsverandering.

Stoppen met roken is me gelukt dan moet dit ook lukken toch 😅 Wellicht kunnen we elkaar hier ook in steunen. Voel je vrij om hieronder te reageren. Alle reacties ( positief of negatief) kunnen mij verder helpen en leren hier mee om te gaan. Fijne dag❤

Voorjaarsschoonmaak 2017

Ik geef het grif toe en ben geen 'goede' huisvrouw.  Van mij hoeft alles niet zo 'netjes', bah, hekel aan dat woord. Gelukkig heb ik mijn lief aan mijn zijde. Hij behoedt mij voor al te ernstige vervuiling en grijpt regelmatig in.

Zo nu en dan beloont hij zichzelf voor zijn noeste huishoudelijke inspanningen.  Dan schaft hij zich een stoere Dyson stofzuiger of een Karcher hogedrukreiniger aan.
Het is overigens niet zo dat ik geen enkel aandeel in ons huishouden heb. Ik kook ( bijna) elke dag en ik doe de was. Ook geen geringe opgaaf aangezien lief graag als kieskeurige lekkerbek en met smetteloze kleding door het leven gaat.

Maar goed, ik dwaal af. Naast alle -in de loop der jaren- aangeschafte stoere mannen huishoudgadgets, heb ik nu ook een speeltje gekregen; de Karcher WV 50+. En nee, de WV 50+ heeft niets van doen met mijn naderende jaardag. Ik ben al enige tijd 50+ en hoop dit nog tot ver na mijn 79e jaardag vol te houden.

Over het 'kunnen' van de VW 50 + is niets gelogen. Je sproeit en wast het te schonen oppervlak en de WV 50+ zuigt het vuile water van je raam.  Geen vieze druipers,  geen strepen en je hoeft niet na te wrijven. Wel een opvangreservoir met gore zwarte drab (we roken niet eens), en dit alles in een mum van tijd.

Eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat ik het na het 3e raam wel had gezien. De ramen ook aan de buitenkant zemen, laat dus nog even op zich wachten. Ik heb de voorjaarsschoonmaakactie van 2017 weer gehad.

Tevreden en voor de helft schoonramige groet,

Ben zo blij, zoooo blij...

Ja das wel even een andere toonzetting dan in mijn vorige blogje. En nee, ik heb het niet over die geweldige oude carnavalskraker :-).
Ook is mijn tongleed  nog niet over en toch heel blij want laat ik nu net van de Sint een snelkookpan hebben gekregen. Zoooo blij mee!

We zijn haast onafscheidelijk, de snelkookpan en ik. Het is een heuse wonderpan. Alles gaar en boterzacht in een mum van tijd. Of het nu om erwtensoep (40 minuten), pulled chicken (15 minuten) of volkorenbrood (20 minuten) gaat.

Het was overigens de eerste keer (erwtensoep) wel ff wennen. In elk geval geleerd dat je de stoom van zo' n pan snert beter rustig kan laten uitwasemen. Vond dagen na de soep nog fijne snertdruppels die uit de erwtensoep fontein waren neergeslagen op de tegels.

Ik geef toe dat het brood uit de snelkookpan geen krokant korstje krijgt (je stoomt het gaar) maar dat kan onder de grill zo gemaakt. Mij gaat het juist om het zachte en makkelijk kauwbare. De slobberhappen ben ik nu wel zat en heb nu een mooie middenweg gevonden. Laat die kerst maar komen 😎

Smakelijke groet

Rara, dikke tong zonder drank...

Sinds mijn tandartsbezoek van vorige week, kamp ik met een half werkende tong. Hoe dat kan? Nou simpel, tijdens de prik van de verdoving in mijn kaak, is er een uitloper van de tongzenuw geraakt.

Een maar half werkende tong is voor een ware lekkerbek tijdens deze feestdagen een heuse beproeving. Het voelt alsof er een handschoen van latex over de rechterhelft ligt. Ik proef of voel helemaal niets, ook niet of ik op voedsel of mijn eigen tong kauw.

Deze tong voelt als niet van mij, alsof er een aliën lap lauwwarm vlees bezit heeft genomen van mijn mond. Ook praten gaat lastig. Het klinkt alsof ik al wat borrels op heb. Wat ben ik blij dat ik met praten mijn brood niet hoef te verdienen, je zal maar coach zijn of leraar.

Ik vind mezelf dus best wel een beetje 'siellug'. Want om de tong te sparen ben ik veroordeeld tot slappe slobber happen. Niks geen knapperig, krokant eten wat gekauwd dient te worden. In de lekkerste maand van het jaar ben ik verstoken van voedsel met een lekkere bite of mondgevoel en veroordeeld tot shakes en soep. Maar goed ik tel mijn zegeningen en ik heb in elk geval te eten.
Daar gaan we dus maar het beste van maken. Met die shakes komt het wel goed :-), nou de soepjes nog.

Overigens nooit bij stil gestaan dit dat tot de risico's van een verdoving hoorde. Maar goed het leed is geschied, de vraag is nu hoe lang dit ongemak gaat duren...
Volgens de tandarts kan de zenuw zich herstellen maar dat kost tijd, een maand of zes maand...
We gaan het beleven.
shakerige groet,

Vakantieblues...

Ik heb een heerlijke vakantie gehad, ja gehàd want het is op. Maandag Vandaag begint het lieve leven weer van voor af aan.

De afgelopen 4 weken veel gezien en gedaan, eindelijk kwam lief uit zijn winterslaap luie stoel met stapel boeken. Als ontdekkingsreiziger en avonturier was geen berg hem te hoog en geen brug te ver.
Dat gaat mij dan weer te ver, ik houd meer van regelmatig een wandelingetje en niet gelijk van die dagmarsen. Maar goed ik heb dappere pogingen gedaan hem bij te benen.

Nog een beetje in deze doe- en ontdekmodus vraag ik lief vandaag om er samen even op uit te gaan met in gedachten het natuurgebied, de blauwe kamer. Het weer is zonnig met weliswaar een straf windje maar volgens mij ideaal om even de beentjes te strekken.

Lief heeft zich echter alweer helemaal begraven in meegebrachte boeken en tijdschriften. "Een rondje Wetering" bromt hij vanachter een dikke pil.
We zijn weer terug -zucht-.

Landerige groet

Autopech

Ben net terug van een heerlijke ontspannende vakantie en wil met de auto naar een afspraak. Ik houd ervan om op tijd te vertrekken het leven is tenslotte al jachtig genoeg. Ik stap dus ruimschoots op tijd in de auto en draai de sleutel van het contact om. Het resultaat is een bijzonder zwak gegorgel, dat geeft deze burger geen moed.

Mijn hersenen werken op volle toeren en ik vraag lief naar de startkabels. Vreemd genoeg wil ook de achterklep niet open. Naar de buren dan maar.  Overbuurman Dirk doet niet open, wat nu?
Diederick is gelukkig wel thuis en heeft startkabels maar kan de accu van zijn auto niet vinden. Hoe moeilijk kan dat nou zijn? Maar blijkbaar zijn er automerken die de de accu verstoppen...

Wat een tegenwerking van het universum. Ik probeer ondertussen de fysiotherapeut te bellen dat ik wat later kom maar krijg iemand anders aan de lijn.  --Zucht-

Als de nood het hoogst is, komt de redding nabij. Ik zie ex-overbuurvrouw Hanna aan komen lopen, ze snapt het meteen en haalt haar auto. Diederick hanteert de startkabels zeer vaardig en een minuut later rijd ik in de auto weg. Met een zwaar voetje lukt het me om net op tijd voor de afspraak te komen, wel met een hoge hartslag, dat dan weer wel.

Pfff, wat een start van de dag. Een auto moet starten en rijden anders heb je er niets aan. Na mijn afspraak gelijk doorgereden naar de garage voor een nieuwe accu. Blijkt dat het de originele accu nog is en onze auto is 9 jaar oud.  Hoog tijd voor vervanging dus.

Tussen de oren

Ik ben geen goede slaper. Word van het minste geluid al wakker. Helemaal allergies reageer ik op snurkgeluiden van lief. Is toch ook om razend van te worden?

Sinds vrijdag vertoeven wij in Bad Bentheim in vakantiepark de Roompot. Werkelijk een mooi rustig park met veel privacy en groen.
Vanochtend werd ik echter in alle vroegte wreed gewekt door een luide "gnork fuuuuut". Met een dwarse kop wilde ik al hard met de elleboog uithalen  richting lief. Er was al enige schuimvorming rond de lippen, toen ik me realiseerde dat het geluid niet bij lief maar verder van buiten kwam.
Het was ook geen "gnork fuut"  maar meer "foehoet" en het was niet zo regelmatig als een ademhaling. Ik sloot mijn ogen en zag een uil in gedachten.  Gelijk krulde er een glimlach rond mijn mond en sliep ik weer met plezierige gedachten verder met "ah-wa-lief-een-uiltje".

Toch wel heel bizar dat je in je gedachten een super irritant snurkgeluid kunt transformeren naar een uilenroep. Dat moet ik toch vaker kunnen toepassen. Zou het  nachtleven van lief in elk geval een stuk aangenamer maken.

Verlichte groet

Stoere stappers

Kijk deze kwam ik tegen in de winkel. Ik was niet op zoek, echt niet. Ze riepen naar mij " koop ons, wij liggen aan jouw voeten, neem ons mee, wij vinden jou leuk" . Daar moest ik gehoor aan geven. De keren dat ik namelijk in het openbaar zo hartstochtelijk word aangesproken worden steeds schaarser.  Wonderlijk hoe je de mooiste ontmoetingen kunt hebben als je niet op zoek bent.

Ze waren het laatste paar en ook nog in mijn maat, wat een droom. Ze zitten als gegoten en lopen heerlijk. Leuke kekke ritsen en gave gesp. Zelfs lief vindt ze leuk. Dat is heel bijzonder want lief is heel behoudend en houdt van 'netjes'.  Nu kun je van alles vinden maar het label 'netjes' past niet bij deze stoere stappers. Maar ze passen wel bij mij, net als lief trouwens.

Stoer stappende groet

Yes, she's back!

Ik heb de inlogcodes van mijn oude blog weer gevonden. Zo leuk om weer oude berichtjes terug te lezen. Wat een prachtige reis is mijn leven. Up's en downs horen erbij en het voelt goed hier bij stil te staan en over te bloggen.

Zo is het vandaag 9 oktober en heerlijk zonnig. Wel fris maar ik ga zo een lekker stukje fietsen om bij Restaurant Vroeg weer wat lekkere broodjes te halen. Dit is een echt zondag's ritueel geworden. Ik fiets door het Houtense bos (Nieuw Wulven) en kom met een heerlijk leeg en fris hoofd en gevulde fietstas weer terug. Wat wil een mens nog meer?

Terwijl ik dit schrijf word ik gebeld op de pikettelefoon. Er is vannacht iets niet gelukt bij de bouw van de Dafne Schippersbrug en of ik een korte update kan plaatsen. De broodjes moeten dus nog even wachten :-)
Goed geluimde groet!

Shame and Intimacy...

Afgelopen week heb ik weer een driedaagse training bij Johannes Smidt gevolgd. Het voelde heerlijk en weer heel vertrouwd om op het instituut in Limmen rond te stappen. Aan de vooravond van de eerste dag vernam ik dat er 150 aanmeldingen waren waardoor ik de eerste ochtend met schrik tegemoet zag. Gelukkig was deze vrees ongegrond want er waren zo'n 40 personen alwaar ik redelijk wat bekenden uit eerdere trainingen tussen trof. Waaronder ook Tijger uit de eerste Deep Change, wat een heerlijk warm en vertrouwd weerzien was.

Het onderwerp was Schaamte en Intimiteit. Gelijk werden we weer stil gezet en werd uit de doeken gedaan waar en hoe schaamte ontstaat en wanneer deze schadelijk wordt.
Schaamte zit altijd goed verstopt en kan verpakt worden achter allerhande vermommingen, denk maar aan agressie, verlegenheid, schuldgevoel, vrolijkheid enz. Soms kan dit ook tot fobieën leiden.
Ieder mens heeft schaamte, ik ben daarop geen uitzondering. Natuurlijk kun je ervoor kiezen deze schaamte niet te beroeren en verstopt te laten zitten, ik ben echter heel blij dat ik mijn schaamte heb kunnen aanschouwen.
Deze driedaagse heeft me doen beseffen dat ik heel gezond en goed in balans ben en ik zie nu hoe fijn het is om hier in elk geval zelf over te kunnen praten, mezelf kwetsbaar op te stellen. Dit kan de ander dan meer ruimte geven een deel te helen.

Schaamteloze groet ;-)

Bye bye, zwaai zwaai...

Er zit weer eens een reisje aan te komen, niet voor ondergetekende maar voor lief. Lief vertrekt morgen naar China met zijn zus, zwager en hun eerste geadopteerde dochtertje om daar het tweede kindje, een jongetje, te gaan halen. Lief gaat niet voor de lol mee hoor, hij heeft een taak want gaat mee als 'de nanny'. Kinderen mogen niet aanwezig zijn bij de officiele bezoekjes aan het kindertehuis en de andere officiele overdrachten, ja er komt nog heel wat bij kijken.

De aanvraag voor dit kindje is overigens al jaren geleden gedaan en als je denkt dat Nederland bureaucratisch werkt, nou China heeft het bureaucratisme tot tergende perfectie 'in de vingers'. Maar goed, de 'zwangerschap' van zo'n adoptiekindje is dus kort want 7 weken geleden kwam het verlossende telefoontje met kort daarop de foto van de 1 jarige Xian. De ganse familie is in rep en roer hierdoor en het vereist nogal wat van het organisatievermogen om alles geregeld te krijgen. Maar natuurlijk is alles gelukt en morgen is het zover.

Ik zal de komende weken mijn stinkende best moeten doen om de boel in huis een beetje toonbaar te houden want ben nooit zo van de huishoudsport. Een lieve vriendin heeft zich al aangemeld als hulp bij de schoonmaak vlak voor thuiskomst van lief.

But first things first, vanavond is er een heus 'afscheidsmaal' en ik ben voornemens zelf even wat heerlijke sausjes vers te maken zoals een heerlijke quacamole, kerriemayonaise, aioli en natuurlijk verse kruidenboter.

werkzame groet!

Lost and found....and lost again...

Vanochtend was ik al vroeg wakker, heel vroeg.
Rond 4.00 uur voelde ik me onrustig en kon niet meer in slaap komen. Ook hoorde ik een vreemd geluid verderop in de straat. In bed kwam ik er niet achter, eruit dus en gluren tussen de gordijnen door. En ja hoor,'het geluid' bleek geschuivel van voeten van een oude man.
Ik heb me aangekleed en ben naar hem toegegaan. Hij had zeker een bekend gezicht maar waar kwam hij vandaan?
Zelf kon hij het me niet vertellen, wel was hij blij mij te zien en noemde me Anneke.

Hij voelde helemaal koud aan en had alleen een blouse en broek aan dus zijn we naar mijn huis gescharreld. Na een warme kop thee en 20 keer glunderend vragen 'of ik hier óók alleen woonde', noemde hij een naam van een van mijn buren. Ondanks het nog steeds zeer onchristelijke uur heb ik die buren verderop wakker gebeld, ze kwamen gelijk en wisten ook familie met sleutel op te trommelen.

Eind goed al goed en toch maakt het me verdrietig. De weg kwijtraken, mijn angstthema in veel dromen, vaak in de vorm van een bus vol passagiers met mij als chauffeur.

Oude herinneringen aan mijn vader en zijn leven komen boven en het besef van onze vergankelijkheid en wat we uiteindelijk zijn.

Dust in the wind

Tom poes verzin een list...

Deze week mag ik op poes Minoes passen, nou ja 'oppassen'...
Sinds Poes M verhuisd is naar een nieuwe woning heeft ze haar eigen toegangsdeur gekregen, ze is dus een zeer onafhankelijke poes geworden en komt en gaat wanneer het haar blieft, zo was mij verzekerd. Mijn taak zou vooral 'bedienend' te noemen zijn, je kent het wel zoals zorgen voor fris water en brokjes en misschien 'even' een aai of zo, als ze dat aangeeft.

Al de eerste dag is er wat 'mis'. Bij binnenkomst tref ik de rechtop gezette tussendeurklink naar de slaapkamers open aan.
Als een poes een deur kan openmaken dan dwingt dat zowiezo al de nodige respect bij mij af en een deur met rechtopstaande klink open kunnen maken dus helemaal.

Na wat lieve lokkende kreetjes en vooral gerammel met haar lievelingssnoepjes hoor ik toch echt wat benauwd gemiauw (je zal toch maar je lekkers mislopen;-)van de bovenverdieping afkomen. Gauw de deur geopend en daar kwam mevrouw aan, hevig verontwaardigd miauwend op hoge poten en met kaarsrechte staart, niet wetend of er eerst snoepjes gegeten dan wel kopjes gegeven moest worden. Het leek alsof ze weken vol ontberingen achter de rug had en compleet uitgedroogd en uitgehongerd was.

'Overdrijven' is echter iets wat menig kat tot kunstvorm heeft verheven en Minoes is hierop geen uitzondering. Haar reguliere personeel was pas dezelfde ochtend vertrokken en met een vette knipoog speelde ik haar spelletje van 'zielig verlaten stakker' een poosje mee.
Afijn, na enige tijd vond ik het wel goed geweest en maakte ik aanstalten te vertrekken. Echter bij elke vertrekpoging kreeg ik een kopje van haar met een knorretje, vrij vertaalt "BLIJF". Pas na 30 vertrekpogingen, vond mevrouw het goed dat ik me terugtrok.
Pff, het eerste leed is geleden, nu nog wat vinden op deze inventieve deurenopenster.

Iemand een vernuftig idee?

Yahoo Stockholm...

De komende dagen hoop ik mij te gaan vermaken in Stockholm. Wat ik daar ga doen is te lezen via mijn reisblog

Tot ziens aan de andere kant!

Wakkere winkelaaractie...

Vandaag was de Wakkere Winkelaaractie om aandacht te vragen voor de 12 miljoenvarkens die nooit buiten komen, laat staan dat ze lekker een modderbad kunnen nemen. Wakker Dier had vandaag een modderbadactie om ons consumenten meer bewust te maken dat datgene wat wij consumeren geproduceerd wordt. Hoe bewuster ons consumptiegedrag, des te beter kunnen de dieren leven.
Ik heb genoten van deze varkens die knorrend van plezier het helemaal niet erg vonden om hun moddelbad te delen met de ongeveer 200 modderbadgasten die op de actie waren afgekomen. Ik heb genoten van het goede gezelschap en de stralende zon. Wil je meer weten over de nieuwsbrieven van de Wakkere Winkelaar kijk dan eens hier als je je aanmeldt krijg je wekelijks een nieuwsbrief met daarin de diervriendelijke aanbiedingen van de grote supermarkten.

Van Wieneke kreeg ik een link naar het AD waar een hele leuke fotoreportage is gemaakt. Ik ben niet helemaal tot het eind gebleven vandaar dat mijn fotoimpressie nogal verbleekt bij deze gave foto's. And have some fun
Tevreden knorrende groet :-)

Modderen...

Het is nogal stil hier, op de een of andere manier komt het er niet meer van om regelmatig te bloggen. Ik heb het bloggen altijd erg leuk gevonden en het schrijven trekt nog steeds en toch...
Het leven bestaat uit het maken van keuzes er zijn gewoonweg andere dingen die net wat eerder aan bod komen waardoor er geen tijd overschiet.
Maar vandaag kwam mij weer iets leuks onder ogen wat ik wel hier verder het www in wil sturen. Waar het om gaat? Een ludieke actie om meer aandacht te vragen voor varkens. Op 18 juli organiseert Wakker Dier in Brabant een recordpoging "meeste mensen in een modderpoel". Zo vragen ze aandacht voor de 12 miljoen varkens die niet buiten komen en geen daglicht zien, laat staan dat ze zich in een modderpoel kunnen rondwentelen. Ik denk er in elk geval serieus over om me in het modderbad te begeven. Meer liefhebbers? Het lijkt mij een leuke kans om elkaar te ontmoeten en tegelijkertijd dit leuke initiatief te ondersteunen. Ook heerlijk om weer eens lekker echt met modder te gooien ;-) Plezier voor jong en oud. Lekker dier verzorgt een lunch en opgeven kun je hier.
Wellicht tot de 18e?

Wikken en wegen...

Vandaag heb ik me voorgenomen om serieus na te gaan wat mijn keuze gaat worden met het oog op de verkiezingen van morgen. Van de kieswijzer word ik niet veel wijzer. Ik blijf ergens in the middle of nowhere te zweven met geen enkele partij in de buurt. Precies in het midden van de cirkel aan de progressieve kant. Dat verbaast me niets... Zaken die ik belangrijk vind moeten de doorslag geven zoals afschaffen bioindustrie en verminderen kernenergie. Ik ben vóór vrijheid van meningsuiting maar ook als dat leidt tot discriminatie? Zou onze maatschappij verbeteren als er hogere gevangenisstraffen zouden komen? Als ik kijk naar het strenge Amerika en hun overvolle gevangenissen ben ik geneigd te denken dat het m daar niet in zit...Vragen over onze ziekenkosten, persoonlijk vind ik het systeem zoals het nu is erg slecht, ik betaal voor zaken waar ik geen gebruik van maak en krijg niet of weinig vergoed waar ik wel gebruik van maak. Ook zijn er veel mensen die de ziektenkostenverzekering niet kunnen opbrengen en onverzekerd zijn. Wat was er eigenlijk mis met ons vorige systeem? Ik merk in elk geval geen verbeteringen. Tja en wat vind ik van het immigratiebeleid, ik vind dat we met genoeg mensen hier zijn, opnemen van vluchtelingen is weer een heel andere zaak. Triest is het dat mensen jaren wachten op hun toelating maar om ze nu zonder goed onderzoek gelijk terug te sturen?
Twijfel, ik wik en weeg nog even verder, niet stemmen is in elk geval geen optie, we tobben nog even door....
Zwetende groet...

Up and go...

Gisteravond hebben we zachtjes afscheid genomen van de USA met een heerlijke BBQ in eigen land bij de Buuf & co. De harige jongens waren het hier niet helemaal mee eens want vonden dat zij lang genoeg alleen waren geweest en zetten het gezamenlijk op een schreeuwen bij de poort. Foster waagde zich zelfs in het hol van de leeuw en stapte manmoedig op de bewaker des huizes Matz af en gaf hem wat kopjes. Matz raakte wel erg opgewonden van dit alles maar deed m niets, gelukkig maar.

Om 21.30 uur gingen bij mij de lampjes uit en kon ik nog net een zwakke 'foei' uitbrengen toen Tooheys door het open raam zich knorrend en wel een plekje op bed wist te veroveren. Vanochtend was ik om 03.00 uur klaarwakker maar ben toch lekker blijven liggen en dat werd beloond want na de klokslag van 04.00 uur helemaal niets meer gehoord tot 08.45 uur. Ik ben weer helemaal bij en merk niets van jetlag oid, up & go dus.

Als vanouds glijd ik weer in het dagelijkse ritme, niets mis mee.

Fitte groet!

Ze zijn er weer...

We hebben een heerlijke tijd gehad en hebben heel veel gezien, zelfs beren. Amerika is een prachtig land en het lijkt erop dat ze een beetje wakker beginnen te worden wat de wegwerpmentaliteit betreft. Ik zag meer reclame voor duurzame producten en zowaar in 2 hotels geen plastig wegwerpborden met plastic bestaek maar het echte werk :-)
Ook had het merendeel van de motels al gekozen voor cartonnen bordjes en bekers wat alweer een hele verbetering is tegenover al het plastic wat ze eerder gebruikten.

Verder heb ik me weer verbaasd over hoe schoon en opgeruimd het er is, ook wat dat betreft lijken ze bewuster van de omgeving te zijn geworden. Verder leek het mij dat er meer reclame werd gemaakt om meer te gaan bewegen, een prima zaak natuurlijk want er lopen nog steeds heel veel fatso's rond. Bij mij gaaf de weegschaal 3,5 kilo zwaarder aan, ik heb dan ook lekker genoten en menig biertje gedronken. Toch denk ik niet dat ik echt ben aangekomen en ik verwacht dat mijn gewicht zich binnen enkele dagen zal normaliseren. Zo'n lange vliegreis doet wat met je lichaam en je houdt makkelijker vocht vast.

Ik heb in elk geval weer reuze zin om de sportiviteiten weer op te pakken want dat is er op de grote hoogtes waar we de laatse week verbleven niet van gekomen, ik had de grootste moeite om gewoon op de been te blijven :-D

Thank God it's friday...

Men wat komt er toch altijd veel kijken bij zo'n vakantie, ik bedoel voordat je wegkunt. Maar goed het is weer gelukt en alles is ingepakt, opgeruimd, geschoond de kattenopvang geregeld en alle klanten voorzien van voldoende Herbalife. Met een gerust hart kunnen we de boel achtelaten. Nieuwsgierig wat er gaat gebeuren? Kijk dan hier....

Reislustige zwaai!

Top weekend...

Afgelopen weekend weer een trainingsweekend gehad van Herbalife. Twee dagen doorgebracht in Hotels van Oranje aan de boulevard van Noordwijk, prachtige locatie. Wat gebeurt er toch altijd veel op zo'n LDW, kippenvel gewoon. Herbalife is het wonderlijkste en warmste bedrijf waar ik ooit mee heb gewerkt. Hoe langer ik met de producten werk hoe trotser ik ben hier deel van uit te mogen maken. Ik heb de afgelopen dagen prachtige mensen ontmoet waaronder een vrouw die 75 kilo is afgeslankt! Stel je voor VIJF EN ZEVENTIG KILO, fenomenaal! Echt het kan. Ik ben weer helemaal opgeladen :-)
Ik heb trouwens meegewerkt aan bovenstaande productie. Als je heel goed kijkt zie je me helemaal links achteraan zitten. Helaas is mijn 'verhaal' eruit geknipt maar mijn verhaal ken je immers al ;-)Als je de originele brede versie wil zien klik dan hier
Apetrotse groet!

Een mooie lenteochtend...

Elke ochtend breng ik het eerste half uur van de ochtend door in de huiskamer alwaar ik in alle rust en ruimte wat grondoefeningen doe. Vanochtend was geen uitzondering hierop, hijgend en puffend van de inspanningen vernam ik wat geluid schuin achter mij en was in de veronderstelling dat het één van de harige jongens zou zijn. Bij de volgende ademhaling zag ik uit mijn ooghoek de beide katten echter zeer geïnteresseerd naar iets boven en achter mij kijken. Ik draai me om en zie tot mijn grote verbazing een heuse kraai in de boekenkast zitten. Om begrijpelijke redenen geen foto van dit tafereel maar mijn verbijstering moge duidelijk zijn...

In een flits realiseer ik mij wat zich hier in alle vroegte moet hebben afgespeeld. Bij het krieken van de dag heeft één van de katten de zwarte prooi gevangen en vol trots en met veel moeite door het kattenluik mee naar binnen gesleurd. Vervolgens wist ie niet goed wat met het grote dier aan te vangen en wat doe je dan? Nou dan laat je m toch gewoon gezellig los...

Ik mag dan tot de 50plussers behoren maar aan actie en daadkracht is dat niet te merken ;-)Mijn brein werkt goed zo op de vroege ochtend want ik had de tegenwoordigheid van geest om de katten naar de gang te doen, tegelijk lief te wekken, alle ramen open te zetten en gezamenlijk de kraai de weg naar buiten te wijzen, wat na diverse pogingen uiteindelijk lukte. Natuurlijk met achterlating van de nodige natte poepsporen, maar goed, klus geklaard. Het duurde echter nog wel even voordat de rust weder keerde want Tooheys heeft nog lang gezocht in alle hoeken en gaten. Ongehoord wat er overigens aan witte poep uit zo'n zwarte kont kan komen.

Kraaiende groet