Uitbuiken...

Helemaal voldaan en vervuld van zonnewarmte, stokbrood en andere bbq producten zit ik uitgeteld op de bank voor me uit te bloggen. Wat een heerlijke dagen hebben we en het moet nog zomer worden. De barbie was zeer geslaagd, hoe kan het anders met zo'n geweldige kok (bedankt zwager M.)

Ik ben weer klaar voor de komende werkweek, gna, slechts drie dagen, dan alweer weekend. Wat kan het leven toch goed zijn.

Hoera, hoera, hoera!

Na zo'n roerige koninginnenacht was het vroeg wakker worden van de jaarlijkse aubade bij ons achter op het dorpsplein. Met het slaapkamerraam zo open is het net of ze in je oor zitten te toeteren. Ik heb genoten van deze vroege muzikale uitspatting waarbij er één toeteraar vreselijk de mist in ging. Maxim daarentegen vond het vreselijk wat alleen maar feestvreugdeverhogend werkte bij mij. Ook onze Tooheys vond het wel gezellig en heeft zeker een kwartier luid miauwend en melkend bovenop Maxim huisgehouden waarbij het mij niet duidelijk werd wat Maxim vervelender vond, het getrompetter of gemelk en gejeremieër van de kat.
In elk geval is er voor mij 'werk aan de winkel', ik heb 'de familie' uitgenodigd om te komen bbq-en en dus moet er gesneden, broden gebakken en vlees gemarineerd worden.


Inmiddels is Maxim ook geheel 'in de ban van koninginnedag' en hangt de vlag uit. Niet omdat we nu zo koningshuisgezind zijn maar omdat nu en vandaag de garage weer eens gereorganiseerd moet worden.

Rare jongens die mannen...

Koninginne nacht...

Vanavond ben ik met Y. op de fiets naar de binnenstad van Utrecht getogen. De stad zinderde van spanning en je kon over de hoofden lopen zo druk maar wat was het gezellig. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Hier een kleine fotoimpressie.

Parasolellende...

Wel ja, dat kan er ook nog wel bij.
Zit ik heerlijk bij te komen na mijn ligstoelavontuur, steekt er een flink windje op en zie ik de parasol opgetild worden en met een enorme zwaai over de coniferenhaag verdwijnen. Natuurlijk is Maxim net weg naar zijn werk en moet ik het gevaarte in mijn eentje terug zien te krijgen want natuurlijk is de hele buurt uitgestorven. Alsof dit leed nog niet voldoende is en ik beide handen vol heb aan parasolgevaarte, krijgt de wind vat op mijn omslagdoek en waait ie tot ver boven de navel open. Natuurlijk zijn er dan wel passerende mensen. Met een verschrikkenlijk rood hoofd (duidelijk niet alleen van inspanning) zeg ik dank voor de toegesnelde hulp en trek me schielijk terug achter de coniferen.

UPDATE 17.40 uur

NEE, van de openwaaiende omslagdoek heb ik geen foto.

DUH!

Ligstoelellende...

Wat wederom een heerlijke luiersessie had moeten worden, liep vlak na het middaguur al uit op een persoonlijke drama. Terwijl ik mij lui uitrekte en knorrend van genoegen op de andere bil verlegde, klonk daar een droge maar zeer luide 'KRAK'. Van schrik greep ik daarbij de armleuningen zo stevig vast dat deze beiden afbraken. In een soort van achterwaartse salto mortale met mooie flikvlak (9.1) belandde ik onder de tafel. Na me uit mijn benarde positie te hebben bevrijd (ik lag zeer ongelukkig onder tafel gerold en voelde duidelijke overeenkomsten met een op haar rug gedraaide schildpad) overzag ik de schade aan mijn favoriete tuinmeubel welke helaas onherstelbaar is.
Dinsdag zal ik de locale economie weer een boost geven want natuurlijk wordt er weer een nieuwe aangeschaft. Ik ben positief ingesteld en wil zoveel mogelijk goeds uit de opwarming van moeder aarde halen.

Compudingessen, euh...

Als eenvoudig blogger merk ik dat ik vaak moeite met gebruikte termen op andere sites heb. Met recht is de computertaal een andere taal die ik dus niet (of nog niet) versta. Maar toch een echte digibeet zal ik mezelf ook niet noemen. Geloof het of niet voor anderen kan ik een heuse vraagbaak zijn op computergebied en dat geeft me dan weer een goed gevoel. Dan komt een en ander weer in evenwicht en zie ik mijn geploeter op dit vlak weer in perspectief.

Gewoon doorgaan met ademhalen en je kunnen blijven verbazen is toch ook heel mooi? Zo heb ik de afgelopen 24 uur weer heel wat nieuwe termen geleerd zoals 'blocken', hoveren en dat ik waarschijnlijk een vette cache zou hebben. Of is dat laatste een belediging en dient er hierop gereageerd te worden?

Ach, het is allemaal leven en laten leven. Hoe dan ook het leven is te kort en kostbaar om je over digitale opwinding elders op blogs je druk te maken. Althans das mijn visie. Ik ga genieten van de laatste zonnestralen van vandaag ...Morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen die mij zonder twijfel weer zal laten verbazen.

Vervlogen tijden...

Al twee keer deze week werd ik herinnerd aan F. met wie ik in een studentenhuis heb gewoond. Tijd om aan 'de MEM' te gaan.

Pied a terre...

Nadat ik afgelopen zondag met mijn hoofd in de wolken op het landgoed Heidestein heb vertoeft was het vandaag de hoogste tijd om weer naar de aarde af te dalen. Er moest vergaderd, beslissingen genomen, knopen doorgehakt, taken herverdeeld en nog meer van dat soort bezigheden. Waar een mensch al niet druk mee kan zijn...
Al bladerend in mijn agenda om een afspraak te plannen maakt mijn hart een vreugdesprong want Bella Italia komt met rasse schreden naderbij. De week na hemelvaart ga ik zonder lief doorbrengen met twee goede vrienden en mijn laptop. On line bloggen zal er wel niet inzitten, er is geen telefoon maar schrijven zal ik...
Ooit hoop ik in dat huis een winterlang mezelf te kunnen vermaken, in alle rust me bezighouden met houthakken en simpel voedsel bereiden en slapen en schrijven en wat ik nu eigenlijk wil in dit leven.

Hm, tijd voor een sabbatical winter?

Eerst maar eens van deze zomer genieten....

Vakantieleed in Frankrijk...

Vandaag schoot zomaar deze 'MEM' mij te binnen. Een reisavontuur welke ik samen met vriendin G. op weg naar onze 'als god in Frankrijk' levende geitenfokkers beleefde en die ik nooit zal vergeten. Lees alles over dit vakantieleed>>>

Boehoe, snif...

Het had zo'n mooie dag kunnen zijn, ware het niet dat mijn laptop mij bij het opstarten reeds berichtte dat mijn profiel beschadigd was en onvindbaar, evenals mijn documenten en erger nog al mijn foto's en mijn zojuist geheel voltooide boekje. Daar hielp geen haastig toegesnelde zwager of helpdesk meer aan en van back upjes maken had ik natuurlijk wel eens gehoord maar nooit gehoor aan gegeven.
Vanaf nu dus weer een geheel schone pc die razendsnel werkt want eerlijk is eerlijk, mijn mooie foto's maakten 'm knap traag. Wie zei ook al weer dat elk nadeel een voordeel had? Juist ja!
Met nieuwe moed begin ik vanaf morgen aan de nieuwe versie van mijn Deep Change boekje.

HELLEP!!!!!

Ik start net mijn laptopje op en mijn hele c schijf is gewist, alle foto's mijn zelfgemaakte boekje, alles weg. Weet iemand hier raad op??? De pc geeft aan mijn profiel niet te kunnen vinden of dat ie beschadigd is....
Ben radeloos en heel verdrietig :-(
Iemand?
help?

Seringen...

Ik geniet met volle teugen van deze heerlijke zomerachtige dagen. Alles ziet er prachtig uit en het ruikt overal heerlijk. Zo'n vroege zomer, anders kan ik het niet noemen, is een waar wonder en het kan mij niet zonnig genoeg zijn.

Met mijn lief net een heerlijk glaasje bubbels gedronken en geproost op het goede leven! Dat er nog maar vele mooie dagen zo mogen volgen.

Overigens werd 'local moviestar' Maxim net bij de plaatselijke AH herkend door het meisje achter de kassa. Het succes werkt nog lang na :-)

Kommer en kwel....

Zo zag het begin van mijn dag er vandaag dus uit.
Van het heerlijke gevoel om vandaag mijn schouders onder het utrecht site gebeuren te zetten is weinig overgebleven.
Oorzaak: vastlopende server, niet bij de foto's kunnen komen, trage server, medewerkers in vergadering, wachten, klooien driemaal f***.

Gelukkig is dat maar werk en zijn er nog een boel andere zaken waar ik mij mee kan vermaken.

Zoals mijn ienie mini boekje over de Deep Change. Vandaag een eerste proefdrukje mogen ontvangen en ik vind het er heel erg leuk uitzien. Ik moet nog wel een beetje aan de taal sleutelen want is in engels en dat behoeft nog enige verbetering maar toch ben ik al erg tevreden over het resultaat. Bezie de kiekjes...

Steen en been klagen....

Al dagen zie ik tegen deze dinsdag op, met name moet ik 'zuchten' om de vergadering van vanavond die ik moet notuleren. Als een steen op mijn maag voelt het en het notuleren is, vind ik, altijd dubbel zo erg omdat ik het geneuzel de volgende dag een tweede keer 'tot me moet nemen' en er dan ook nog een fatsoenlijk verslag van moeten breien. Ach, op zich is het allemaal niet zo erg, ik word er tenslotte voor betaald maar als ik andere, meer interessante dingen daardoor niet kan doen of moet uitstellen, dan heb ik het er altijd een beetje moeilijk mee moeilijk mee en dan mag ik zo graag hier in mijn blogje 'van mijn lip' blazen, dat lucht op namelijk.

Tegen 19.00 uur had ik alles klaargezet en druppelden de eerste mensen binnen waaronder een, door iemand anders, ingehuurde notuliste. Ik sprong een gat in de lucht en kon me nog net genoeg inhouden om haar niet te zoenen. De wereld ziet er ineens zo anders uit, zoveel lichter...De steen in mijn maag is weg. Ik jubel want dit betekent dat ik nu kan bloggen en morgen aan mijn nieuwe project op het werk kan beginnen en spreekwoordelijk mijn steentje hieraan kan bijdragen. Zo mag het vaker verkeren.

Pijnlijke MEM...

Een, al zeg ik het zelf, verrukkelijk verhaal van collega L. over een bijtje op zoek naar een bloemetje welke ik jullie niet wil onthouden en misschien dat het Ria wat troost geeft.

Mem klein persoonlijk leed

Ver in de vorige eeuw heb ik, als paardenmeisje, wat eelt op mijn kinderziel gekregen.
Lees alles hierover in het MEM 'Jeugdtrauma'.

Carpe Diem...

Lekker lezen en met het oog op het mooie weer een van mijn jaardagscadeautjes ter hand genomen en begonnen met lezen. De titel "Er komt een vrouw bij de dokter" en geschreven door Kluun. De titel deed mij vermoeden dat het om een 'dijenkletser' zou gaan en daar had ik wel ff zin in. Niets bleek echter minder waar. Het verhaal gaat over een man die zijn vrouw gaat verliezen aan kanker en daar heel openhartig over schrijft.
Een paar keer over heb ik het boek weg willen flikkeren omdat ik me niet in de personage van het hoofdpersoon kon verplaatsen. Ik kon enkel denken wat een ontzettende ongevoelige egocentrische eikel het hoofdpersonage was.
Gaandeweg kwam ik erachter dat ie dat ook eigenlijk wel van zichzelf vindt en begon ik zijn recht voor zijn raap stijl en rauwe humor te waarderen. Menig traantje weg moeten pinken en weer werd mij bevestigd nooit alles van één dokter aan te nemen, hoe belangrijk second opinions zijn en je "LEEF TIJD" (carpe diem is ook mijn levensmotto) ten volle te benutten. Ik kan dit boek warm aanbevelen, het heeft mij veel gebracht.

Collegiale MEM

Als luchtige tegenhanger van mijn persoonlijke ontwikkeling welke te volgen is op dit blog, noteer ik (on)regelmatig eigen en andermens pijnlijke momentjes op het MEM blog. Hier weer een MEM van collega B. uit de tijd van Volkshuisvesting...

Mike doet bijdehand...

Ja, ze heeft een mooie digitale fotocamera gekregen en daar zit ook een mogelijkheid op om filmpjes te maken. Tuurlijk wil ik daar mee experimenteren. Afgelopen week in Limmen ben ik voor iemand aan de gang geweest om wat korte shoots te maken om haar te kunnen laten zien wat er in 25 jaar kan veranderen.

Gisteravond flink in de weer geweest om de hele handel te mixen, op te leuken en te branden om nu net een mailtje van haar te krijgen te krijgen dat blijkbaar al mijn foto's meegebrand zijn....

Ik ben met stomheid geslagen en begrijp hier niets van. Ik heb nota bene de DVD nog gekeken om te kijken of alles goed was.
Ik duik dit weekend onder om dit haarfijn uit te zoeken, weer of geen weer...

Ongeluk...

Schreef ik gisteren nog over het gedrag van de sommige fietsers en voetgangers tijdens het rijden op de weg, vandaag komt mijn lief met een schokkend verhaal thuis dat je zelfs stilstaand als busschauffeur al het nodige kunt meemaken:
Op het centraal station van Utrecht wacht hij de vertrektijd af en ziet in de achteruitkijkspiegel drie jongeren hard achter elkaar aanlopen. Net als de tweede renner de voorste wil pakken struikelt hij en komt ten val. De voorste renner schiet tussen twee stilstaande bussen door en rent in volle vaart tegen een rijdende bus op. De klap is dermate hard dat de jongen teruggeslingerd wordt naar de bus van Maxim, daar vreselijk hard met zijn achterhoofd tegenaan valt en blijft hevig bloedend op de grond liggen. Als ex hospik in het leger en ex-brandweer man is hij wel het een en ander gewend en weet de situatie goed in te schatten en binnen no time zijn de hulptroepen gealarmeerd. Binnen de kortste keren is het station afgezet en komt er een team sporenonderzoek doen. Vermoedelijk wilde de verongelukte jongen wegkomen met een gestolen mobieltje en heeft daar een flinke prijs voor betaald. De chauffeur die de bus bestuurde waar deze knaap tegenaan liep is flink overstuur net als de chauffeuse die de jongen voor haar neus ziet oversteken en verongelukken. In een fractie van een tel zijn er zo veel levens beschadigd.
Ik hoop dat de verwondingen meevallen maar volgens Maxim zag het er niet goed uit.
Wordt vervolgd.

Update; er staat een klein artikeltje in het AD/UN lees>>

Tweede paasdag...

Ik ben vanochtend mijn bedje uitgebeierd door de klokken van de twee kerken die aan het dorpsplein staan. De protestantse kerk beierde het hardst maar dat kan ook komen dat ie iets dichterbij staat. De katholieke kerk kan er overigens ook wat van. Die blijft vaak lang nog even na DINGDONGEN, steeds zachter en op het eind alleen nog maar 'DOING, DOING, DOING'.
Ik visualiseer dan altijd hoe 'ze' aan de touwen trekken en moet dan altijd aan André van Duin denken en zie de beieraars in gedachten mee omhoog getrokken worden...
Het is hier meestal erg rustig op zondagen en dat waardeer ik enorm. Rust is een schaars goed aan het worden in ons op een 7 X 24 uurs afstevenende economie. Heerlijk om één dag in de week geen eindeloos schurende apparaten, borende buren of anderzinds klussende kneuters te hebben maar rust.
Wat een ieder doet zal mij een worst zijn als het maar geen herrie maakt. Ik verheug me al op mijn ligbedje in de zon straks, met een boekje of twee...

Even helemaal niets...

Nadat ik vrijdagmiddag terug ben geweest naar Limmen voor een privé sessie met der Johannes, is er veel gebeurd.

Hij stelde voor een opstelling te doen en dat verduidelijkte veel voor mij. Ik neem niet echt deel aan het leven. Ik heb truukjes aangeleerd om me te handhaven en over te doen komen hoe makkelijk me alles afgaat. Zeer bruikbare strategiën overigens maar van binnen voelt het niet goed en echt. Het is tijd om te veranderen en een andere Mike toe te staan.
Voor mij is nu ook helder hoe het komt dat ik heel makkelijk nieuwe contacten leg en waarom het onderhouden me gewoonweg niet lukt.
Het voelt allemaal een beetje als 'thuiskomen' bij mezelf.

Nu dus even helemaal niets, alleen genieten van de zon en Maxim en de zon en een beetje poes ertussendoor.
Pluk de dag en tik een eitje!

Last but not least...

Ik geniet van de zon en hoop dat het een zonnig weekend wordt voor iedereen.
Ik bezie de wereld in elk geval met een frisse ogen en hoop dat ik deze manier van zien nog lang mag houden.
Ik kijk terug op drie zeer intensieve trainingsdagen maar wat waren ze mooi.
Ik dank de M&M's (tijgertje en draakje) en A. voor hun bijdrages aan mijn proces.
Lieve vrouwen een hartegroet en groepshug...

Dank jullie wel!

Deep change dag 12

Shaken and stirred!
Wat een dag vandaag! Na een 'special treat' ofwel het zien van de film 'what baby's want' begon bij mij 'the softening and opening up'. De film liet op een schokkende manier zien hoe we met baby's om kunnen gaan voor, tijdens en na de geboorte en hoe makkelijk er hierdoor trauma's kunnen ontstaan. Ik raakte er erg door ontroerd in elk geval. Steeds duidelijker tekenen de contouren van een andere 'Mike' zich af. Een Mike die haar stoerheid niet langer meer nodig heeft om zich staande te houden en te handhaven. Een Mike die haar onzekere kant mag laten zien en daardoor een andere krachtbron aanboort. Een Mike die zich niet langer hoeft te verschuilen achter harde humor en stekeligheid.
Shaken and stirred tot in elke vezel en in verwarring, niet wetend wat me allemaal overkomt. dat gebeurt pas als A. oppert dat het misschien tijd is om de kwetsbare Mike geboren te laten worden. Het klinkt raar en nu ik het opgeschreven heb is het nog steeds een vreemde ervaring maar ik ben er heel blij mee, hoe raar dan ook, het is wel mijn ervaring.
Kijkend in mijn gapende zwarte afgrond, duizelde het mij en laat ik los, kleine golven van ontspanning, hete tranen stromen langs mijn wangen mijn oren in. Als ik mijn ogen weer open voel ik mij intens verbonden.
Kleine stapjes maar zo mooi....

'madeliefje'

Deep Change dag 11

Ruimte, weidsheid, wind en zee versus klein ingetogen, intiem en geborgen. Een dag vol met contrasten. Het meest ben ik vandaag onder de indruk van een oefening met het draakje en de tijger. We hebben samen al meer oefeningen gedaan en we zochten elkaar voor deze oefening weer op. Deze oefening voerde mij terug naar mijn eigen geboorte alwaar ik mezelf welkom heette. Wonderlijke gewaarwording om je zo veilig en geborgen en omringt door warmte te voelen dat je dit kunt toestaan te gebeuren. Ik voel nog de intensiteit van ons drieën terwijl we gelijkertijd één waren. Niet uit teleggen alleen maar te ervaren...

Van de weeromstuit met de tijger naar het strand gegaan. Heerlijk uitwaaien en een frisse wind door het hoofd laten waaien. Het was knap fris maar echt heerlijk, en het voelt als een goede tegenhanger voor zo'n hele dag binnen zitten Deep Changen. Ik voel me helemaal gloeien en rozig. Het wordt een vroege bedavond. Voorts nog een frisse kiek. Ik groet u vanuit Limmen...