Gisteren liep ik over van energie, ik heb blijkbaar een hoop hulpbronnen waar ik uit kan putten en ik ‘tel mijn zegeningen’ in deze want een boel mensen zitten ‘er door’.
Ik ben ooit eens bij Jomanda in Tiel geweest en heb daar ervaren wat ‘trauma’ in de ruimste zin des woords met mensen kan doen maar was toch nog geschokt om van zo dichtbij mee te maken hoe heftig het lichaam kan reageren. Ik ben apetrots te merken dat ik bij mezelf kan blijven en me niet verlies in het verdriet en leed van anderen, dat moet ik zien vast te houden.
Hierna hebben we een aantal oefeningen gedaan om elkaars ruimte en grenzen te verkennen en hier ging het mis met mij. Ik ben zo goed geworden om de ander aandacht te schenken om zo maar niet met mezelf aan de slag te hoeven, dat ik mijn oefenpartner te veel ruimte heb gegeven en mijn energie ben kwijtgeraakt door helemaal ‘op te gaan‘ in zijn verhaal.
Het blijft een broos gebeuren dat groeiproces van mij. Zo gewonnen, zo geronnen dus...
Na een heerlijk warm bad waar ik werkelijk van geniet komt er weer wat warmte en energie in mijn lijf terug en ik besluit nog een avondwandeling te maken. Ik steek enkele appels bij me, want er staan wat leuke paarden langs de route. Het waait en stormt verschrikkelijk en het regent bovendien maar mijn besluit om te wandelen staat vast. De eerste 100 meter probeer ik me staande te houden met de paraplu maar dan denk ik ’what the ***’ en laat de regen komen. De appels vallen bij de paardjes goed in de smaak en terwijl ik aan het ‘neuzen’ ben met de een, ziet het andere paard mijn gebleekte lokken even voor stro aan.
Ik voel me weer heerlijk en voel de regen en wind. Ik geniet van het knokken en ik stamp met mijn voeten elke stap, vastbesloten om vooruit te komen en besluit dat vandaag mij weer een boel heeft gebracht. Wordt vervolgd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten