Flinke woei...

Er raast weer een storm over Nederland. Ik voel me altijd heel onrustig als het zo waait. Ik heb ooit eens een keer een science fiction gelezen met de titel ‘Wind’. In dat boek gaat de wereld ten onder aan een langzaam opstekende wind die steeds sterker wordt en uiteindelijk eigenlijk alles vernietigd. Een soort van Apocalyps verhaal met een beschrijving van de verwording van de mens. Hoe normen en waarden vervagen als ons ‘systeem’ wankelt en uiteindelijk omvalt. Hoe ‘de mens‘ overleefd door plundering en recht van de sterkste. Zelfs de rijkste man op de aarde die een pyramide heeft gebouwd met daarin een raam van 2 meter dik glas (eigenlijk het enige uitkijkpunt op aarde, want de wind heeft alles bovengronds vernietigd) moet op het eind het onderspit delven als zijn prachtige bouwwerk ten prooi valt aan de wind. Pas als dat laatste bouwwerk is gevallen neemt de wind weer langzaam in kracht af.
Buiten giert het en ik huiver...’Wind’ brrr.
De wind maakt dat ik me onrustig voel, wind in de kop hebben. Kan me niet concentreren.
Vanavond hebben we de nieuwjaarsbijeenkomst van Zuidwest gepland en georganiseerd. Maar al vroeg hebben we vandaag besloten deze maar ‘af te blazen’. De hele dag hebben we met man en macht mensen gebeld en berichten verstuurd via de e-mail. Ik kan me, als ik me huiswaarts spoed, eigenlijk niet voorstellen dat iemand zich in deze weersomstandigheden buiten waagt. Ik ben in elk geval opgelucht als ik thuis de sleutel in het slot steek en bij binnenkomst door twee lodderige katten begroet word. Ze beklagen zich wel een beetje dat ze geen kattenbak binnen hebben en zelfs met dit weer voor het ‘nature calls’ naar buiten moeten. Blijkbaar werkt mijn binnenkomst laxerend want ze spurten beiden door het kattenluik naar buiten om na enkele minuten zich al weer hongerig bij mij aan te kondigen.
Wat een heerlijk warm welkom toch weer...