To be or not to be

Terugrijdend in de auto nam ik me voor om thuis de biologische grootgrutter even te bellen. De afgelopen dagen wel vaker aan gedacht maar dan net op ongelukkige momenten. Thuisgekomen zie ik dat mijn CD van Deva Premal aangekomen is. Wat een heerlijke muziek en ik vertoef gelijk in andere sferen, bijna zou ik weer vergeten wat ik me net nog voorgenomen had, namelijk de biologische grootgrutter bellen.
Deze schaamde zich een beetje zelf niet gebeld te hebben maar ik was wis en zeker nog wel ‘in the picture’. Natuurlijk zijn er ook andere kandidaten, maar hij wil deze maand duidelijk hebben hoe de functie ingevuld gaat worden. Ik wacht nog wel even af, wat me in deze situatie goed is afgegaan. Tjonge, ik geloof dat ik voor het eerst iets heb losgelaten, besef ik me nu en het maakt niet uit wat er gebeurt want alles is goed.
Pffffff, sit back, relax...


Ondertussen schreeuwt Tooheys de oren van mijn kop want mevrouw wenst eten en wel nu! Het is ongelofelijk hoe dit katje duidelijk kan maken wat ze wil, daar kunnen wij mensen nog wat van leren. Euh, ik bedoel dan qua heldere communicatie, op schoot kruipen als ze geaaid wil worden, stoute dingen doen terwijl ze mij strak aankijkt, als ze andere aandacht wil of, zoals nu, vreselijk drentelen en blèren en bij elke beweging die je maakt denken dat je aan haar wensen gaat voldoen waarbij het volume van miauwen nog net iets meer toeneemt.
Toch is het absoluut onmogelijk om boos of geïrriteerd te worden. Slechts één blik van haar is voldoende om te smelten voor haar charme. Dan sluit ze haar ogen half en doet ze een klein knorretje en soms lijkt het wel alsof ze een heuse knipoog geeft. Kunstjes doen zoals bijvoorbeeld onze Foster een ‘hertje’ kan doen, daar verlaagd zij zich niet toe. Onze Tooheys is gespecialiseerd en bedreven in het verleiden van de mens tot het aaien of geven van eten en aandacht. Daar draait het om in haar wereld en ik ga er gewoon in mee. En Tooheys? Zij vindt het allemaal de gewoonste zaak van de wereld.
Ok, etenstijd dus....