Circle of life...

Vandaag zette der Johannes er flink de sokken in door met een meditatie over de ‘dood’ te beginnen. Persoonlijk zie ik de toekomst momenteel zonnig in en ik denk geen angst voor de dood te hebben. Ik heb (weloverwogen) dus besloten tijdens het mediteren in het hier en nu te blijven. De boodschap van de meditatie is geheel duidelijk, ‘dood’ en ‘leven’ zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
De overgang van de meditatie, om van ‘dood’ naar ‘leven’, te gaan vond ik zeer opmerkelijk en boeiend. In ons midden was namelijk een jarige en der Johannes vroeg ons om eerst in gedachten de melodie van ‘Happy birthday’ na te gaan. Vervolgens vroeg hij of we zachtjes voor onszelf ‘happy birthday’ wilden neuriën.
Het effect op mij was onverwacht zeer groot. In eerste instantie kreeg ik het niet voor elkaar om zelfs maar de melodie te hummen. Bij de tweede aanzet raakte ik zowaar ontroerd, ik geloof niet dat ik ooit eerder in mijn leven zo’n ingetogen en welgemeende versie van ‘happy birthday’ heb gehoord.
Ik vroeg Johannes hoe ik, in deze happy fase waar ik in verkeer, toch zo’n moeite met dit geboorteliedje kan hebben en zelfs tot tranen toe geraakt kan worden. Zijn antwoord was heel simpel, geboorte is ook een trauma. Terstond voelde ik hoe ik altijd geforceerd iemand een fijne verjaardag toe zing, eerlijk gezegd krijg ik het met zeer veel moeite mijn strot uit.
Volgens Johannes is het trauma van geboorte ook de reden waarom we dit samen met anderen ‘vieren’, net als trouwen, dat ‘scares’ ook de shit uit de meeste mensen en daarom nodigen we familie en vrienden uit.... Hierna zijn we naar buiten gegaan om individueel de natuur uit te nodigen om contact met ons te maken. Nu moet ik ‘bekennen’ dat ik al eens een boom ‘ontmoet’ heb, ook heb ik in vroeger tijden menig glas geheven en een boompje opgezet maar vandaag zag ik het nog niet zo snel gebeuren dat een boom mij ging opzoeken dus heb ik zelf de eerste stappen maar gezet.
Al wandelend kwam ik bij een houten bankje welke midden in een open ruimte stond. Dus niks geen struiken in de rug, nee pal in open grasland, “een uitdaging om plaats te nemen“, dacht ik. Ik ben in het midden van de bank gaan zitten en voelde een zachte doch frisse wind langs mijn gezicht strijken, hoorde vogels fluiten en keek naar het grasveld en vond dat er zo wel genoeg natuur naar mij toe was gekomen. Terwijl ik nog even ‘inzoomde’ op het gras, zag ik op elk grashalmpje één druppeltje dauw, “pffff, wat een werk” dacht ik nog terwijl ik het grasveld bezag. Op dat moment begon de bank tegen mij te praten over dat ie vroeger een boom was maar dat hij na zijn dood als boom, als bank een nieuwe taak had en ik werd uitgenodigd te kijken naar de korstmossen die zich overal op de bank bevonden. Daarnaast vertelde de bank dat hij mij steunt en draagt, zoals onder mijn voeten ook de aarde mij draagt. Op dat moment realiseerde ik mij hoezeer ik verbonden ben met alles om mij heen en hoe ontzettend ‘rijk’ ik ben.
Nu, op mijn kamer kan ik me dàt moment nog goed voor de geest halen en de mensen die nu denken dat er wat stekkers in mijn bovenkamer los zijn geraakt, kan ik geruststellen. Mike praat niet met bomen, euh, door de bank genomen dan ;-)

In de middag hebben we de aanrakingsoefening van gistermiddag nog verder uitgediept, waarbij ik weer mijn pijn in de nek, hardnekkig voelde opkomen. Misschien kan ik dat morgen aan de orde laten komen. Ik weet en voel dat het met ‘loslaten’ te maken heeft, maar hoe dan?
Morgen meer...trusten.