Onrustige nacht met veel dromen zijn voorbode van een dag vol spanning. Ik merk het gelijk bij het opstaan, ik zit niet lekker in mijn vel, wat staat er te gebeuren?
Tijdens de meditatieoefening kom ik op mijn eigen fijne plaats de dood tegen en zij is heel uitnodigend. Ik voel sterk de behoefte om mijn moede hoofd op haar boezem te ruste te leggen. Als ik mij tijdens de meditatie overgeef aan haar vertrouwde armen komt er iets van rust in mij terug. Vervolgens doen we een oefening met stemklanken. Ik laat de klanken binnenkomen en voel gelijk al oud zeer en verdriet omhoog komen. Mijn hoofd is ondragelijk zwaar en ik laat het hoofd maar een beetje hangen. Na deze oefening ben ik stuk en wil ik weg, vluchten of wat dan ook als ik maar weg kan. Als ik dit vertel in de groep wordt besloten een demo met mij te doen.
Tja, daar zit ik dan, opgelaten en wel want natuurlijk komen er opvliegers en weet der Johannes mij te ontdoen van alle aangeleerde trucjes en kom ik heel langzaam tot het verdrietige stuk in mij. Waar dat leed precies vandaan komt weet ik (nog) niet, wel weet ik dat het onlosmakelijk met mijn nek verbonden is. Misschien een whiplash? Andrea zit naast mij en ‘voelt’ wat ik voel en beschrijft dat er iets op mijn hoofd drukt waardoor ik mijn hoofd niet genoeg opgericht kan krijgen. Ik heb al jaren regelmatig het idee dat er flink aan mijn hoofd getrokken moet worden omdat het ergens bij de atlas en de draaier niet goed zit. Nu ik weer rustig thuis zit bedenk ik mij dat ik zeker tot mijn 16e levensjaar een lange nek heb gehad en dat er daarna dus iets is geweest waardoor ik mijn kop terug heb getrokken, letterlijk.
Tijdens de demo draagt der Johannes mijn hoofd en raak ik de pijn kwijt door te ‘zijn’ en te luisteren naar wat Johannes zegt. Tergend langzaam ontspan ik mij en heelt zich een stukje door diepe ademhalingen en onwillekeurige bewegingen en samentrekkingen van spieren. Daar kan geen ibuprofen of asperine tegenop, dit kan mijn lichaam dus zelf! Volgens de medecursisten droeg ik mijn hoofd anders toen ik weer terugliep naar mijn plaats. Volgens der Johannes, die zelf niet zo groot is, leek ik in zijn ogen wel 2,10 meter :-)
Heel mooi en de rest van de trainingsdag had ik weer energie voor drie. Op de terugweg in de auto merk ik dat ‘the pain in the neck’ nog steeds aanwezig is en ik neem mij voor nog eens na te gaan of ik kan achterhalen wat er is gebeurd.
Wat mij heel duidelijk is geworden is dat ook dit mag en een reden heeft.
Ik ben weer een stukje verder op weg.
Tijdens de meditatieoefening kom ik op mijn eigen fijne plaats de dood tegen en zij is heel uitnodigend. Ik voel sterk de behoefte om mijn moede hoofd op haar boezem te ruste te leggen. Als ik mij tijdens de meditatie overgeef aan haar vertrouwde armen komt er iets van rust in mij terug. Vervolgens doen we een oefening met stemklanken. Ik laat de klanken binnenkomen en voel gelijk al oud zeer en verdriet omhoog komen. Mijn hoofd is ondragelijk zwaar en ik laat het hoofd maar een beetje hangen. Na deze oefening ben ik stuk en wil ik weg, vluchten of wat dan ook als ik maar weg kan. Als ik dit vertel in de groep wordt besloten een demo met mij te doen.
Tja, daar zit ik dan, opgelaten en wel want natuurlijk komen er opvliegers en weet der Johannes mij te ontdoen van alle aangeleerde trucjes en kom ik heel langzaam tot het verdrietige stuk in mij. Waar dat leed precies vandaan komt weet ik (nog) niet, wel weet ik dat het onlosmakelijk met mijn nek verbonden is. Misschien een whiplash? Andrea zit naast mij en ‘voelt’ wat ik voel en beschrijft dat er iets op mijn hoofd drukt waardoor ik mijn hoofd niet genoeg opgericht kan krijgen. Ik heb al jaren regelmatig het idee dat er flink aan mijn hoofd getrokken moet worden omdat het ergens bij de atlas en de draaier niet goed zit. Nu ik weer rustig thuis zit bedenk ik mij dat ik zeker tot mijn 16e levensjaar een lange nek heb gehad en dat er daarna dus iets is geweest waardoor ik mijn kop terug heb getrokken, letterlijk.
Tijdens de demo draagt der Johannes mijn hoofd en raak ik de pijn kwijt door te ‘zijn’ en te luisteren naar wat Johannes zegt. Tergend langzaam ontspan ik mij en heelt zich een stukje door diepe ademhalingen en onwillekeurige bewegingen en samentrekkingen van spieren. Daar kan geen ibuprofen of asperine tegenop, dit kan mijn lichaam dus zelf! Volgens de medecursisten droeg ik mijn hoofd anders toen ik weer terugliep naar mijn plaats. Volgens der Johannes, die zelf niet zo groot is, leek ik in zijn ogen wel 2,10 meter :-)
Heel mooi en de rest van de trainingsdag had ik weer energie voor drie. Op de terugweg in de auto merk ik dat ‘the pain in the neck’ nog steeds aanwezig is en ik neem mij voor nog eens na te gaan of ik kan achterhalen wat er is gebeurd.
Wat mij heel duidelijk is geworden is dat ook dit mag en een reden heeft.
Ik ben weer een stukje verder op weg.
2 opmerkingen:
ik heb zo'n vermoeden dat je hier ook wel weer achter/uit komt....jij vind je pad wel...
dank weer voor je bijzondere verhalen! geniet nog even na en succes met die kast vandaag!!
take care!
Oh Mike, wat maak je toch bijzondere dingen mee!
Heel apart allemaal….
Ik ben benieuwd waar je uit komt.
Een mens kan heel veel, maar velen durven dingen niet aan te gaan, jij wel!
Ben trots op je!!
Liefs anke
Een reactie posten