Valentijnsdag 2007...

Het heeft me heel wat argumenten en overredingskracht gekost maar eindelijk was het een paar jaar geleden zover. Onze, altijd in nieuwe auto's rijdende, Maxim was overtuigd en zou gaan nadenken over een leuk, interessant, tweedehands wagentje. Je snapt dat ik allang mijn oog op een leuk modelletje (oud MG sportwagentje) had laten vallen en had mijn lief beloofd dat hij de auto mocht kopen. Ik was er volledig van overtuigd dat wij, net getrouwd en verliefd, dezelfde droomauto zouden kiezen.
Twee weken later had de Maxim zijn keuze bepaald en heeft hij een oude legerambulance aangeschaft uit 1983. Onooglijk, lelijk, grote, groene, hoge ambulance met een groot rood kruis. Zijn jongensdroom.
Nu na vijf jaar rondknorren in het maffe ding is het allerleukste er, wat mij betreft, wel van af en begint de grootte en de onhandigheid mij te irriteren en vind ik dat ie plaats mag maken voor een wat handzamer autootje. Eigenlijk vind ik dat mijn eigen autootje nu wel eens op de oprit of zelfs in de garage zou mogen staan. Dus ben ik enkele weken geleden al begonnen (rustigjes aan...) met kleine opmerkingen over eventuele verkoop van het groene monster. Zo ook vandaag.
Ik bel mijn lief ergens in de ochtend en ik 'pols' hem weer even over de gedachte om de grote groene lobbes van de hand te doen. We rijden er immers maar bitter weinig mee.

Na mijn openingszin blijft het even stil aan de andere kant en ik hoop mijn lief over de drempel van verkoop te helpen door te zeggen: "we kunnen na de verkoop van de Landrover misschien een andere jongensdroom vervullen". Onmiddelijk is zijn antwoord: "Mag ik dan een jonge meid van 18 zoeken? Das nog een andere onvervulde jongensdroom". De stemming zit er vandaag al weer goed in. Als ik hem vervolgens een kleine hint geef over het feit dat het Valentijnsdag is en het alweer enkele jaren geleden is geweest dat ik 'spontaan' een bosje tulpen mocht bekomen, meldt hij mij droogjes dat hij zichzelf dan wel op een vaasje zal plaatsen. Van je geliefde moet je het maar hebben.
Ik ben even sprakeloos van zoveel weerwoord, help mij onthouden dat ik straks het pak bijdehandjes beter opberg...

Bij thuiskomst blijkt mijn lief met het groene monster en zijn vader flink rondgereden te hebben, een mannendagje dus. Ik voel dat ik voor vandaag de strijd verloren heb en zie flinke pretogen als hij over zijn tocht vertelt. Geen bloemen, geen chocola zelfs geen 'vent op vaas' voor deze Valentijnsdag maar wel champagne en een hoop lol, wat hebben we het toch goed...

Hmmm, volgende week kan ik weer van voor af aan beginnen...