Roemde ik recentelijk nog mijn sportieve prestaties en slinkende omvang, Vandaag is het weer helemaal 'mis'.
Als ik eenmaal iets zoets tot mij heb genomen, helpt er geen 'lieve moederen' meer aan. Dan transformeer ik in no time tot een gebak en taart verslindend monster en is mijn blik op het gebakje voldoende om 'm als vanzelf in mijn mond te laten belanden. Ik weet niet wat er op deze momenten in mij vaart (behalve dat het zoet en lekker is ;-). Het lijkt wel buiten mijzelf om te gebeuren, een soort van hap, slik en weg is het taartje en dan rust mijn hebberige oog alweer op het volgende slachtoffer. Vandaag was de 'oogst': een bossche bol, een moccagebakje en als toetje een tom pouce.
Ik wijt het aan mijn leeftijd, 'hoe ouder hoe gekker' tenslotte en omarm mezelf met taart en al.
Morgen is er weer een nieuwe dag...
13 opmerkingen:
Als je gelukt hebt wel...
Ik heb dat met drop/snoep..Leg geen zak voor me neer, want die gaat onherroepelijk leeg. :-(
Tsjonge meid.... volgens mij ligt dat niet aan de leeftijd.
Elke dag is een kans op slechte en goeie dingen. Ik vind taart eten op zich een goed ding. :D
(niet naar mijn log toegaan vandaag, alleen al als je ernaar kijkt kom je aan...)
Tja.....
Ah, een zielsgenoot! :-)
Yep, ik ben dus ook zo'n ollebollegijskoekiemonster...
Niet eten vind ik minder lastig dan matig eten. Zodra ik iets heb geproefd, is er geen houden meer aan... :-)
Op dat moccapuntje na best leekr spul om te eten hoor. Ik geef je geen ongelijk..
Ps: eindelijk zien we aan de foto hiernaast wie de vrouw is achter Mikelodeon.. :-)
ach Mike, zolang zulke dagen niet wekelijks voorbij komen moet het te overzien zijn. Morgen mag je een gebakje eten, want dan ben ik jarig, dus een goede reden,niet?!
Hm, wel een wat onevenwichtige keus lijkt me. Zelf zou ik een stuk appelkwarktaart, een kruisbessenvlaai en een kwadrant Duitse kruimelplaatkoek met zwarte pruimen nemen. Maar ach, ieder z'n eigenaardigheden zal ik maar zeggen. ;-)
@ allen; dank voor jullie geestigheden, ik had een vreselijke dag vandaag maar heb me heel kranig gehouden qua zoetigheid. Wat het dan precies is wat me zo doet vergrijpen aan het zoete is mij nog niet duidelijk.
het kwartje valt vanzelf wel een keer.....
zoete groet van hier!
Ik herken het volledig, Mike, en heb niet het idee dat het 'de leeftijd' is... Compensatie, suiker biedt troost. Een snoepje op de zere plek. En daarbij: suiker werkt verslavend: als je iets zoets neemt, krijg je een energiepiek die na 2 uur uitgewerkt is, dus dan roept je lichaam om een nieuwe dosis... Ik heb, diabeet of niet, vanavond als avondeten 3 gesuikerde donuts genomen (ik had de kleinste verpakking, dus met 3 gekocht, want 10 had ik ook opgegeten), en een schaaltje roomijs als toetje. Waarom? Omdat er zoveel in me omgaat, dat ik het nauwelijks kan be-happen. Letterlijk, denk ik.
En bij onrust komen de verslavingen meteen terug.
Ik hoop dat je er toch van genoten hebt, want een schuldgevoel er over is zonde!
Liefs en een hug
Mar
Een reactie posten