Dikke doei 2021

Voor mij was 2021 een bewogen jaar waarin veel is gebeurd en ik weer veel heb geleerd. Never a dull moment. 

Een greep uit 2021: 

• De alles verterende en letterlijk ziekmakende woede over een ruzie met een familielid die meer dan een jaar in mij heeft huisgehouden en die ik nu langzaam kan verteren. De prachtige inzichten die ik heb verkregen tijdens familieopstellingen over mijn eigen gedrag en de triggers kunnen vinden én plaatsen en grote delen kunnen helen. Dank Cynthia voor je openheid, inzichten en wijsheid. 
• En dankbaarheid, grote dankbaarheid dat ik kan inzien dat de persoon die me de afgelopen jaren het meest gekwetst heeft, ook de persoon is waardoor ik een groeispurt heb kunnen maken. 

En nu is het 2❤22

Een jaar waarin ik me voor het eerst doelen ga stellen en focussen op de rest van mijn toekomst. Want laten we eerlijk zijn, mijn toekomst wordt met de dag minder 😅.  Ik wil niet meer de dagen aftellen maar zorgen dat de dagen TELLEN. 

Ik start in elk geval goed met Your Roadmap 2022 en voel het bruisen en borrelen van binnen. Ook staat er weer een heerlijke reis met zus en zwager naar Canada op de agenda.

En ik wil dit jaar EINDELIJK vieren dat ik 62 word. Zowel mijn 60e als 61e geboortedag verliepen stil en kleurloos vanwege covid.
Kortom, een nieuw jaar met nieuwe kansen. Ik heb er zin in!

Enthousiaste groet

3e familieopstelling

Opstelling van mijn linkerhand

Mijn linkerhand zeurt en vraagt aandacht. Wil me in het hier en nu houden.

Ik mediteer dagelijks en droom erg veel. Geen nare dromen maar wel over herkenbare situaties. 

Ik droom van me af.

Pas als we naast mijzelf en mijn hand ook mijn vingers opstellen, komt er meer los. Ik voel aarzeling om op het matje te gaan staan welke mijn vingers representeert. Ik voel mijn knieën knikken en zak een beetje door mijn knieën, wil me klein maken en ik ervaar lichte emotie, verdriet, ook in mijn buik.

We stellen ook ' de oorzaak' op van mijn hand, die stijf is en waarvan ik de vingers niet goed kan buigen, geen vuist kan maken en die krachteloos voelt.

Als ik op het matje ga staan, voel ik me stram en stijf. Kaken en kiezen staan strak op elkaar. Dit is oud en al lang bij me. De woorden 'volhouden' en 'doorzetten' komen in me op. Evenals emotie ( verdriet) in het keelgebied.

Daar is ie weer.
Een diepere laag dient zich aan. (Nog) meer mildheid en compassie voor mezelf. Afscheid nemen met respect van een overlevingsdeel ( Mike).

Ik kom er wel zonder vol-HARDING.
Go with the flow, buigen en meebewegen als riet in de wind. Steeds zachter, milder, accepteren, meegaan

Milde groet

2e familieopstelling

 2e familieopstelling

Wat Cynthia aangeeft als ze als representant gaat staan, klopt als een bus.

Mijn moeder heeft haar blik naar buiten gericht en is niet met mij of met mijn broer of zussen gericht bezig. Ik val buiten haar beeld.
Mijn vader zwoegt en zorgt voor het inkomen.

Ik heb geen idee wat er van mij wordt verwacht. Ik doe mijn best maar het is nooit goed genoeg. Wel hoor ik veel dat ik " de dochter van meneer Wolters ben". Dit maakt het niet duidelijker wat er van mij wordt verwacht. Wie ben ik zelf?

Als ik op mijn plek ga staan naast mijn moeder ( we kijken beiden naar het raam) wil ik dat mijn moeder me ziet en hoort. Ze is bijna niet bij machte dat te doen, ze voelt veel schaamte.

Ik probeer contact te krijgen wat uiteindelijk lukt door haar aan te spreken met 'Lucy' en later 'moeder'.
Ze erkent dat ik haar dochter ben en dat zij mijn moeder is.

Ze ziet me.
Bij mij borrelt er veel van binnen.
Er is nog niet veel verbinding of aanraking. Ergens is die wens er wel maar het ' zien en horen' is een mooie stap.

Ik voel opluchting en er ontstaat ruimte. Ik kan uitspreken dat ik van mijn moeder houd en ervaar rust en ruimte in mijn hart en hoofd.

Eerste familieopstelling

Eerste familieopstelling

Ik heb mijn moeder op het strafbankje geplaatst. 

Met haar gezicht tegen de muur. Voelde spijt toen ik haar zo had neergezet, dat verdient ze niet, ze heeft naar vermogen gegeven. 

Het was alleen niet genoeg voor mij.

Er zit een ' zielig' kind in mij. Een verwaarloost kindje. Toen mijn alter ego 'Mike' in mijn jeugd het roer overnam, heeft me dat gered maar ook veel gekost. De hardheid en stoerheid van Mike is ten kostte gegaan van mijn compassie en zelfliefde.

Hoewel ik de afgelopen jaren al een paar keer afscheid heb genomen van Mike, zit die versie van mezelf nog vaak aan het roer. Vooral bij situaties waarbij emoties spelen. Boosheid, alleen voelen, gekwetst zijn..

Mike neemt het dan over om me niet te laten voelen.
Ik dank Mike voor voor alle keren dat ik zo kon overleven, nu wil ik verder met Martha aan het stuur, en ruimte maken voor mildheid, zachtheid, en het zielige ondergeschoven kindje. Zelfs nu ik dit schrijf voel ik afkeer van dit deel van mezelf. Maar ik begin de contouren van het kind te zien.

Ik wil van mezelf houden, waarlijk en totaal.
Ik wil alle delen van mijzelf omarmen
Ik wil met zachtheid naar mezelf kijken
Ik wil zonder oordeel naar mezelf en anderen kijken

Ik wil vooruit en groeien en loskomen van de delen in mezelf die me belemmeren in mijn groei.

Hoopvolle groet