Blogstilte...

Alle tijd om te internetten doch dit niet kunnen vanwege een kink in de kabel. De draad van mijn laptop naar de adaptor is kaduuk, breukje. In heel Houten geen vervangend draadje te vinden. Bestellen duurt 14 dagen, ja duh.

Maandag in Utrecht maar even wat zaken afstruinen. Dus tot die tijd geen mailtjes, geen comments, geen foto's bewerken, niet surfen, helemaal niets. Het wordt een uitdagend weekend en ik hoop maar dat het hangmatten weer is :-)

Tot later...

Op de heupen...

Vanochtend kreeg ik uit handen van Roosnans deze eerlijk verdiende taart aangereikt namens Lin's ding. Ik had namelijk even terug alweer een 'raadplaat' goed geraden en dat diende beloond te worden met gebak. Onder jaloerse blikken van mijn naaste collega's heb ik met veel smaak en gesmak dit gebakje uiterst langzaam tot mij genomen. En zo is er eigenlijk dagelijks wel iets wat de snelste weg naar mijn heupen vindt, maar die gedachte laat ik lekker los. Ik ben de laatste weken weer aardig aan het sporten en roei toch gauw om de dag zo'n 3 kilometer waarna ik nog tien minuten rustig af train op de crosswalker met lekkere lounge muziek op volume 10. Daarnaast pleeg ik ook nog enkele keren per week een flinke frisse neus te halen. Ik lees soms wel eens creatieve ideeën in het kader van timemanagement om sporten met huishoudelijke klussen samen te laten gaan. Aargh heeft daar zelfs een term voor bedacht 'huishoudsport', niet verkeerd hoor maar zelf roei ik toch liever met deze riemen in plaats van met de stofzuiger om een beetje in beweging te blijven, al was het alleen al omdat ik de muziek niet kan horen tijdens het stofzuigen.

Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd wat u doet om een beetje 'in model' te blijven.

The day after...

Dat latertje van gisteravond is mij niet in mijn koude kleren gaan zitten. Ik was vanochtend wel op tijd uit en tot de lunch heb ik redelijk gefunctioneerd maar toen was het op. Ik ben vanmiddag naar huis gegaan om me nog even op te krullen in bed.

Nu, na anderhalf uur sta ik verkwikt en kwiek weer naast mijn bedje en klaar om een tweede start te maken. Ik krijg zo een vriendinnetje te eten en heb al een simpele doch voedzame menukeuze gemaakt en hoop dat er straks nog genoeg tijd overblijft om samen naar The Secret te kijken. Die wil ik al weken zien.

Morgen word ik ingewijd in de tweede graad Shamballa Reiki, daar moet ik toch ook een beetje uitgeslapen voor zijn.

Verder ben ik erg bezig een aanpassing te maken op mijn blog om de meest recente reacties aan de zijkant te kunnen zien. Lijkt me fijn dan hoef je niet naar het bericht terug te gaan. Helaas zit dit niet in de standaard software van Blogger en is dit ook niet zomaar ff te jatten van een ander blog...
Maar het is me met het plaatsen van een foto in de header uiteindelijk ook gelukt dus waarom nu niet. De aanhouder wint tenslotte. Bovendien heb ik hulp van niemand minder dan Redstar dus heb ik er alle vertrouwen in, deze wens tzt onder zijn bezielende leiding, uit te laten komen.

Wordt vervolgd...

Houtense Schans...

Vanmiddag, in het zonnetje, een heerlijke wandeling gemaakt door het 'nieuwe' gedeelte van Houten, wat er eigenlijk ook al weer enkele jaren staat. Een hele serie leuke foto's gemaakt waarvan er enkele te bewonderen zijn bij mijn mooiste foto's. Ik wist niet dat er zulke leuke stukjes waren.

tijdsgeest

Terwijl ik me had voorgenomen om vanochtend mij met de wekelijkse was bezig te houden, verloopt deze ochtend weer geheel anders dan gepland. Met een heerlijk kopje koffie in de ene hand en de muis in de andere, ‘scan’ ik even enkele van mijn favoriete blogs en blijf hangen bij het blog van Arjan die een link geeft naar de film Zeitgeist. Twee uur maar liefst durend en in drie duidelijke hoofdstukken opgedeeld die, naar later blijkt, ook prima afzonderlijk bekeken kunnen worden.






Het eerste gedeelte gaat over religie The Greatest Story Ever Told” (duurt 26 minuten) en vond ik het minst boeiend.
Het tweede gedeelte gaat over terrorisme “All The World’s A Stage”. (duurt 33 minuten) en geeft een heleboel informatie over terroristische aanslagen van de afgelopen jaren en zetten deze in een heel ander licht.
Het derde en laatste deel belicht allerhande afspraken en lobbys tussen de machtigste mensen en het nut van oorlogen voor het gewin van deze mensen. De nieuwe wereldorde dus Don’t mind the men behind the curtain”. (duurt 46 minuten )

Dit laatste stuk is doordrenkt met historisch beeld materiaal en met uitspraken van bekende mensen. Voor de echte ‘die hards’ die de film in een keer willen zien Zeitgeist the Movie (Official Release).
De kwaliteit van de film is goed, ik heb hem prima op mijn laptopje kunnen bekijken. Ik vind het een absolute aanrader deze documentaire te bekijken in plaats van de pulp die op de kijkbuis aangeboden wordt. Kortom een heuse eyeopener en veel interessanter dan het doen van de wekelijkse wissewas :-)

Het kattenvrouwtje...

Dat ben ik dus, jaren geleden zo aangeduid door de overbuurvrouw alwaar ik even langskwam om kennis te maken en te kijken waar ik alle spulletjes kon vinden om poes Jaap tijdens hun afwezigheid te verzorgen. Ze riep naar haar man "het kattenvrouwtje staat voor de deur", en dan blijft zo'n naam hangen dus. Er zijn een boel dingen op mij toepasselijk maar het woord 'vrouwtje' hoort daar toch niet bij, mijn lengte gaat toch wel gauw richting 1.80 m en over het gewicht ga ik het vandaag niet hebben :-).
Afijn ik word door manlief rondgeleid en naast de kat waren er ook nog wat kippen te verzorgen maar ik mocht de eieren wel opeten, dat dan weer wel. Als kersje op de cake bleek er ook nog een zieke duif te zijn die door de zoon des huizes liefdevol was verzorgd en al weer aan het opknappen was. Helaas trof ik de duif de eerste dag van mijn verzorgingsronde al niet meer in de ziekenboeg aan. De deksel was verwrongen en tot op de dag van vandaag verdenk ik Jaap de poes van deze streek. Ik zie nog het teleurgestelde gezichtje van zoonlief die bij terugkeer het lege kooitje trof. Na deze poes volgden er overigens nog vele, heb net weer een weekje voor de sneue poes gezorgd die nog steeds, hoewel het vrouwtje en het baasje weer thuis zijn, liefde, aandacht en vooral eten van mij verwacht. Sinds vorige week is poes Minoes aan de beurt om door mij verzorgd te worden. Deze poes neemt een bijzonder plekje in daar ze via mijn werk bij de buuf is terechtgekomen. Ze heeft enkele uren in een reismandje op mijn bureau gestaan in afwachting van de komst van de buuf en dat schept een band.

Zuur...

Ik heb mijn oog op een leuke korte opleiding (haptonomie en communicatie) laten vallen en dacht te voldoen aan alle voorwaarden om in aanmerking te komen van een maxduizend subsidie van het A&O-fonds. Ik krijg mijn aanvraag echter retour daar de subsidie slechts geldt voor korte opleidingen van maximaal 8 maanden die starten tussen 1 januari 2007 en uiterlijk eindigen voor maart 2008. Mijn opleiding begint zowaar in 2007 (november) maar eindigd 20 mei 2008, das dus twee manden later dan toegestaan en val ik dus buiten deze subsidie terwijl deze opleiding wel binnen de voorwaarde valt en maar 7 maanden duurt.
Op mijn vraag aan de ambtenaar die deze aanvragen behandeld, of daar nou geen mouw aan te passen is, kreeg ik als antwoord een andere opleiding te zoeken die wel aan de regels voldoet. Ik snap dat zo'n man de regels uitvoert en benijd hem niet, wat een baan.

Ik stel mijzelf de vraag of ik nou zo moeilijk doe en de subsidie moet laten varen en besluit de subsidieambtenaar terug te bellen met de vraag of ik in beroep kan gaan of iets dergelijks. Dat blijkt wel mogelijk maar zo te horen had hij er niet veel verdusie in dat het zoden aan de dijk zou zetten. Of misschien komt daar wel een hoop werk voor hem uit voort. In elk geval kreeg ik het adres met een flinke zucht. Tja en nu, heeft iemand dit eerder bij de hand gehad? Ideeën ? Suggesties?
Hoe dan ook, hier ga ik vanavond eens fijn voor zitten, geen blogrondje dus...
Update 20.58 uur: stekelig doch correct briefje gedicht en gepost...

Foster's watching...

In Huize Mike en Maxim houdt deze grote grijze jongen zijn oren altijd gespitst en een waakzaam oogje in het zeil. Altijd gewillig een indringer te achtervolgen en te verjagen, soms in alle speelsigheid wil zo'n illegale dan het loodje leggen. Gerechtigheid want hier heeft hij of zij niets te zoeken. In dit soort 'gevallen' wordt de prooi verruild voor een bakje melk en door de Maxim discreet en clean verwijderd en gerecycled in de groene kliko.
Vanochtend dus, in alle vroegte en mijn excuus is zwak want nog geen koffie op, tref ik iets vaags aan. Argeloos en vreselijk naief denk ik een Lumbricus terrestris (regenworm) te verwijderen maar bij het vastpakken voel ik nattigheid en kan ik een ijselijke gil nog net onderdrukken.

Foster heeft zijn best gedaan en de indringer met huid en haar opgepeuzeld tot op het staartje, dat kon er blijkbaar net niet meer bij.

Blijkbaar slaapt iedereen...

Ik hoor of lees helemaal niets over mijn face lift en dat terwijl er toch flink wat kijkers zijn geweest volgens de statistieken van vandaag. Of vind je het niet mooi geworden?

Worden Wij Wakker...

Dat zwarte gat van gisteren was natuurlijk een beetje komkommer verhaal bij een mooie plaat die ik googelend vond. Ik heb een meer dan heerlijke zonnige middag gehad in erg goed gezelschap waar ik ook nog gezellig een vorkje mee heb geprikt en een indrukwekkende video bekeken van Marcel Messing. Ik zal niet zeggen dat ik alles klakkeloos aanneem wat wordt gezegd maar er was veel herkenning en aansluiting op wat ik al eerder heb gehoord en gezien op bv Discovery.

Onderstaande tekst is van Arjan Hooiveld die er vorig jaar al een blog aan weidde.
Recente onderzoeken naar de ware toedracht van 9/11 doen velen vermoeden dat er meer aan de hand is in de wereld dan wij door de politiek en de media krijgen voorgeschoteld. Steeds vaker worden we geconfronteerd met berichtgeving die niet alleen de waarheid verhult, maar ons ook in de angstgreep houdt van de 'war on terror'. Voor onze 'veiligheid' worden er vergaande technieken ontwikkeld waarmee ons hele doen en laten precies kan worden nagegaan. 'Big Brother is watching you' via camera's, internet, telefoon, bank et cetera. Wordt een totale controle en bewustzijnsmanipulatie uiteindelijk mogelijk door de implantatie van de onderhuidse microchip?In plaats van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, verbonden met de ascensie van onze planeet rond 2012, pogen tegenkrachten een nieuwe wereldorde te vestigen, waarin de mens tot slaaf geworden is.
WWW is de afkorting van World Wide Web, het wereldwijde web, bekend als internet. Velen roemen dit web, anderen kijken er kritisch naar. Weinigen beseffen echter welke macht hierachter staat. Deze tegenkracht probeert op alle mogelijke manieren de spirituele evolutie van de mens tegen te houden. Totale controle, implantatie van de microchip, Big-Brothertechnieken en bewustzijnsmanipulatie behoren tot het scenario, waarin internet een centrale rol speelt.
We kunnen er niet meer omheen: het klimaat staat op instorten en het wordt verzwegen. We zitten met een gigantisch milieuprobleem en het wordt verzwegen. Het aantal aanbevingen, vulkaanuitbarstingen, zondvloedachtige regens, overstromingen, droogtes en andere catastrofes neemt toe. De tekenen des tijds zijn meer dan duidelijk. Maar misschien willen we er niets over horen? Liever toch de nieuwste soap op de TV? Nog een voetbalwedstrijd? Onze zaterdagochtendkrant met een kopje koffie? Onze tweede vakantie van dit jaar? Laten we het vooral gezellig houden ...Velen willen het gewoon (nog) niet horen of toegeven. Net als in de tijd van Atlantis, waar Plato over schreef, komt het water ons nu ook weer bijna tot de lippen. En wat doen we?
Toch is er veel tegenwicht gaande. Een aantal mensen begint al openlijk te spreken over de grote transformaties die aan de gang zijn. En al wil niet iedereen toegeven dat er iets wezenlijks aan de gang is, gevoeld wordt het wel. De Maya, hebben ons herhaaldelijk gewaarschuwd en spraken zelfs over ingrijpende veranderingen rondom 2012. Dat het scheppingsproces in kringlopen verloopt, behoort tot het inzicht van alle volkeren. Zeker de oude volken hebben die kennis nog.
Nu het elektromagnetisch veld van de aarde snel verandert, zonne-erupties de komende jaren in alle hevigheid gaan toenemen, het klimaat ons parten gaat spelen, het trillingsgetal van de aarde omhoog gaat, is er reden om na te denken over wat er aan de hand is.
Doemdenken? Complottheorie? Scienefiction? Aan de hand van choqueren - de feiten worden de verborgen krachten achter het wereldtoneel blootgelegd, maar door inzicht en bewustwording kunnen wij een tegenwicht vormen. Een onthullend en uitstekend gedocumenteerd boek.
Lees mijn samenvatting van "Worden Wij Wakker?" en huiver!Klik hier voor deel II
Bekijk ook de video van een interview met Marcel Messing (1,5 uur)

Mike says...BOE!

Met ingang van vandaag start ik een nieuw label welke ik 'tobberijen' ga noemen. Daar ga ik alle 'van mij af ' mijmeringen, 'recht voor zijn raap' shit en overige 'lulligheden' onder scharen. Vandaag merkte ik dat mijn gekoesterde evenwicht toch aardig wankel kan zijn, ik wijt dat aan mijn af en toe de kop opstekende onzekerheid en steeds terugkerende wens om toch maar vooral te pleasen. Wat mij vandaag uit balans en aan het wankelen brengt is de opmerking dat ik mij negatief zou uiten ten opzichte van mijn werk. Ik heb idd een behoorlijke periode van balen en shit achter de rug maar daar heb ik alle reden voor. Ik ben niet iemand die alles maar slikt, nee what you see is what you get. Walk the way you talk. Ik heb heel wat maskers afgedaan en wil dat graag zo houden, voel me eerlijker zo en erg bevrijd van allerhande keurslijven. Wellicht is het echt zo dat anderen nog aan deze 'andere' Mike moeten wennen maar mij bevalt ze uitstekend. Net als het werken aan de site, mijn eerste korte stukje over de zeeverkenners is een feit and there's more to come.

Update: Getver het stukje staat er dubbel in en met een hinderlijke tekstuele fout. Wat is die digitale wereld toch wonderlijk, zo kost het een eeuwigheid iets te plaatsen en dan staat het er twee keer ;-)

Details...

Kippig als ik ben, vertrek ik nooit van huis zonder camera. Om de een of andere reden vind ik het (nog) niet kunnen dat ik - op het eerste oog interessante objecten - met een vergrootglas onderzoek, dat is voor ouderen of wetenschappers, maar niet voor mij. Met mijn cameraatje maak ik fluks wat kiekjes die ik dan gauw vergroot zodat ik kan zien waar ik een foto van neem. Heel handig bij borden van de NS met vertrektijden en duistere bushaltes om de juiste informatie te ontwaren als ik weer eens zonder leesbril van huis ben gegaan. Je snapt dat ik om identieke redenen deze bril niet met een koordje om mijn nek heb hangen of nog erger, op het voorhoofd parkeer. In elk geval houd ik op deze wijze aardig de schijn op dat ik goed ziend ben.
Het leuke hiervan is dat ik een wereld in een wereld hiermee heb ontdekt. Zo krijg ik regelmatig cadeautjes in de zin van dat ik een bloem heb 'geschoten' en bij nadere beschouwing blijkt er ook nog een beestje in te zitten. Helemaal goed toch.














De 'hele' foto Et voila, 'surprise'...

De 'droge' Britse humor...

Vanochtend werd mijn mailbox opgevrolijkt door onderstaande foto. Helaas is noch de maker of maakster noch de winkel waar deze heerlijke stappers te koop zijn, bekend bij mij. Maar ik vind um schitterend en wel heel humoristisch. Hulde ook aan de maker of maakster van dit prachtige schoeisel. Ik hoop dat het een glimlach brengt in de overstroomde gebieden.

Update Peugeotje:
Hij is weer thuis en doet ut weer als vanouds...

Das pech, Peugeotje weg...

Ja, ik stond vanochtend wel even raar te kijken. Contactsleuteltje omdraaien en niks, noppes nada. Verlichting doet ut dus accu kan het niet zijn. Het sleuteltje weigert het laatste stukje te draaien en contact te maken. Nog even wat Shamballa reiki uitgeprobeerd maar waarschijnlijk sliepen mijn helpers vandaag uit. Gelukkig kon ik een beroep doen op de ANWB die waarschijnlijk dankzij het vroege tijdstip (06.15) binnen een kwartier ter plekke waren. Er is dus 'iets' met het contactslotsleutelhuisgeval. Terwijl ik relaxed een bakje troost maak wordt er geregeld dat het peugeotje opgehaald wordt met een takelwagen en naar de garage wordt getransporteerd. De takelwagenmeneer is zo aardig mij op mijn werk af te zetten en even later krijg ik al een telefoontje dat ik de leenauto mag ophalen die ik tot morgen 18.00 uur mag gebruiken, als ik de tank maar weer volgooi. Op mij staat een prachtige en in mijn ogen superdeluxe VW polo te wachten met allerhande toeters en bellen, die als klap op de vuurpijl ook nog eens een automatische transmissie heeft. FANTASTISCH! Mijn linkerbeen mag op vakantie, nu de rest nog..
Wat een superdag, op de prijs van de reparatie na dan, reparatie kost toch wel zo'n driehonderdvijftig euries. Gelukkig is het salaris net gestort en hoef ik de rollende ogen van Maxim niet te zien als ik hem rond 10.30 uur bel en hem deze tijding breng.
Pfff, nu dus weer een maand rustig aan doen, ik begin er al bijna aan te wennen...

Rainy day...

En het begon vanochtend zo goed. Heldere hemel en zo, bij de snelweg rond Utrecht zag ik al een dikke mist hangen wat enige tijd later een wolk vol water bleek. Maar mijn dag is goed, dat had ik me gisteren al voorgenomen en ik heb dan ook een zeer productieve dag gehad ondanks dat er een heuse plaaggeest in ons pand rondwaart. Rare zaken als het mysterieus verdwijnen van aangeschafte voedingswaren uit de koelkast of post en stukken uit de postbakjes tot toiletrollen in de pot en het hoog zetten van de verwarming. Misschien wel vermakelijke grappen om zo te lezen maar zo langzamerhand heb ik er mijn buik wel van vol dat er 'iemand' is die aan het saboteren is. Van mij mag er een stiekeme camera opgehangen worden, wel tien zelfs, als dit maar stopt.

Maar ik heb verder lekker gewerkt, het is rustig in ambtenarenland als het college op reces is, dat geeft mij in elk geval alle ruimte om aan achterstallige klussen te zitten. Helaas voor Lin's ding moet ze nog even wachten op het eerste interviewtje want er zijn eerst andere zaken maar in het achterhoofd ontspruiten alwel wat vragen. Heb geduld dus...

iesiepiesietaart...

Hieronder het wel zeer eenvoudige recept, niet alleen geschikt voor pruimen maar ook voor appels, bananen, persik, nectarine afijn verzin het maar...
125 gram boter op kamertemperatuur, 125 gram suiker, 4 eieren, 250 gram bloem, 2 afgestreken eetlepels bakpoeder, 16 rijpe pruimen, citroenrap van 0,5 citroen, kaneel, 2 eetlepels suiker.
Instructies
De pruimen halveren en ontpitten. In de bakvorm bakpapier op de bodem leggen. Met een mixer de zachte boter glad kloppen. De suiker toevoegen en dan 1 voor 1 de eieren. Kloppen tot het mengsel romig is. De citroenrasp en de bloem vermengd met de bakpoeder luchtig door het beslag scheppen. Het beslag in de vorm doen en daar bovenop het fruit storten. Het beslag rijst helemaal over de vruchten heen (als het goed is ;-) dus maakt niet zoveel uit. De taart bestrooien met kaneel en in het midden van de oven op 170 graden in circa 45 minuten gaar bakken. 2 lepels kristalsuiker over de hete taart strooien en af laten koelen. Of warm met bolletje ijs of beetje creme fraiche....

Mensen wensen...

Enige weken geleden heb ik hardop één van mijn wensen uitgesproken en dan zakken ze weer een beetje naar beneden naar het 'later als ik...

Met een schok realiseer ik me gisteren dat er een raampje openstaat naar zo'n wens. Tijdens een gesprek vorige week met mijn wijkmanager gaf zij aan mij meer verantwoordelijkheid te willen geven voor de site die ik onderhoud op het werk. Zelf interviewen en stukken schrijven. Ik zie me nog met grote angst ogen tegenover haar zitten, maar kan ik dat wel???

Wat in mij maakt mij toch zo onzeker, is dit nu typisch vrouweigen? Mannen hoor ik nooit over deze onzekerheden. Deep down, weet ik dat ik het kan, dus grijpen die kans en toch is daar dat vreemde gevoel, dat 'gat in de buik' en hoe pak ik dat dan aan?
"Met kleine stapjes", hoor ik mezelf zachtjes zeggen. Ik heb zoveel ideeën en besluit gelijk bij het 'gezicht' en de 'stem' van ons wijkbureau te beginnen, de balie!
'Het gezicht achter ...' wil ik de rubriek gaan noemen en elke week of twee weken iemand kort interviewen over waar zij mee bezig zijn. Ik denk dan ook aan de collega's van Doenja, misschien ook wel een uitstekend idee om zo wat meer 'zicht' op elkaar te krijgen.

Hoppa, en daar is de vonk en de drive om uit te kijken naar mijn werkweek. Ik heb er zin an. Net als in een stukje pruimentaart die zo heerlijk ruikt...

Van boleet tot pruimentaart...

Een heerlijke wandeling door landgoed Heidestein bij Zeist gedaan en een spontane rendez vous met mijn berkenboom gehad. Ik ben verbaasd over de hoeveelheid paddenstoelen in juli en heb deze (met een gezichtje lijkt wel een) panterpaddo genoemd.

De foto hiernaast is niet van mijn grote teen maar is de wijsvinger van Jessie om maar even aan te geven wat een kleine paarse schatteboutjes dit zijn.

De laatste foto is een grondfoto van een spinneweb waar een heleboel waterdruppeltjes in liggen. Mijn oog werd getrokken door de blauwe glans die helaas op de foto niet goed te zien is. Ik heb dit nog niet eerder mogen aanschouwen en ik vind ze (hoewel niet helemaal scherp) prachtig!

Verders is de buuf morgen jarig en ga ik pruimentaart bakken, ben volop bezig de verse pruimen van de buuf haar moeder te ontpitten, als de taarten lukken volgt morgen de foto. Nu 'mag' ik weer terug naar het aanrecht ;-)

Ik vraag me af waarom ik toch in godesnaam ambtenaar geworden ben terwijl ik zo gelukkig ben in de keuken...
Als je klikt op de foto's kun je ze wat groter bekijken

Zomerse dag...

Met tropische temperaturen. Vandaag heb ik maar geen wandeling naar de brug gemaakt, ben dus ook niet langs dat verleidelijke terrasje bij Van Dijk gelopen. Ik was gewoon veel te bang niet meer terug te willen naar mijn bureau denk ik.
Maar nu is mijn weekend aangebroken en lonkt de hangmat nog even, even, want ik heb begrepen dat ik morgen de plantjes geen water hoef te geven en dus mag de hangmat straks de garage weer in.



Vandaag is er overigens hard gewerkt, niet zozeer door mij, maar door de collega's van Doenja. Dit jaar is 'de schoonmaak' van de gemeente Utrecht aanbesteed (jaja keurig hoor) en heeft waarschijnlijk de goedkoopste aanbieder gewonnen met als droevig gevolg dat ons pand flink aan het versmeren is.
Alle hulde dus voor de collega's van Doenja die vandaag er wat aan doen!




Hop handen uit de mouwen en soppen en boenen, geen plek bleef onberoerd, zelfs dat ene plekje onder het bureau daar rechts wordt door A. vakkundig onder handen genomen.
Later zag ik het duo H&H tot aan de oksels in het sopwater de vitrage wassen. Zij hadden zich te laat gerealiseerd dat het in onze prachtwijk niet verstandig is het kantoor een avond en nacht zonder gordijnen achter te laten, dus niks geen snel machinewasje thuis maar het eerlijke handwerk.

Later bedacht ik mij dat het wellicht een leuke 'joined venture' had kunnen zijn voor alle medewerkers en tevens een duidelijk signaal naar de heren en dames van de aanbestedings afdeling dat het misschien toch niet zo'n hele goedkope aanbesteding is geweest....
Maar ja te laat dus, misschien moeten we het nog maar eens doen ja...

Aaah, regen...

Niet gedacht dat ik op zo'n korte termijn alweer zo naar een verkwikkende regenbui kan verlangen, maar het is echt zo. Ik snap ook niet waar al dat regenwater, van de afgelopen weken, is gebleven. De grond is gortdroog, ook in huis is de aarde helemaal hard en droog. Ik geef toe dat ik erg schraal ben met het geven van water maar daar heb ik de planten ook naar. Ik ben dol op succulenten en orchideeën en die vragen beiden weinig water. Ik heb zelfs de indruk dat ze het beter doen als ik ze gewoon een beetje verwaarloos.

Buiten is een ander verhaal en moet ik alles dagelijks begieten wat, als er geen hemelwater is gevallen, een hele klus is.
En nu sta ik in twijfel, zal ik er een gietertje overheen gooien of komt er nog een bui...Als dat buitje valt neem ik mij voor er in te gaan staan en me nat te laten regenen. Ik word op mijn wenken bediend en er valt een lekker locaal buitje, het blijft benauwd maar toch is het opgefrist.

Tevredenheid...

Dat is wat ik voel als ik dit weekend overzie. Ik heb heerlijk gedaan wat ik wilde doen. Mijn neus een beetje achterna geweest en mijn intuitie gevolgd. Ik heb veel gewandeld en gepraat en van gedachten gewisseld over van alles en nog wat. Ik ben 'even' -op en neer- geweest naar mijn Zus in Deventer om het boekje van het trouwen van hun dochter te laten zien en bij hun dochter achter te laten. Zij komen straks thuis van hun huwlijksreis en het lijkt mij leuk als verrassing als ze thuiskomen. Ik heb een stukje geschreven over Waldo een erg lieve en leuke kat die ik ben tegengekomen.
Ook heb ik tussen deze 'bedrijvigheden' door heerlijk onder de bewolkte hemel in de hangmat gehangen, met de Tooheys tevreden knorrend boven op mij. Normaal is dat veel te warm maar nu was het heerlijk toeven in de hangmat zo samen. Nu rest mij nog de planten buiten water te geven, dat zou een mens bijna vergeten met zo'n natte zomer maar het is alweer hard nodig!

Prins Charles even afgeleid...

Dat zag ik vanochtend in alle vroegte als krantekop op de voorpagina staan, 'lekker belangrijk' dacht ik nog. Tot dat ik na een kop koffie met mijn wat meer wakkere oog, de foto nog eens bezag. De zon breekt door, ik schaterlach en val bijna met een achtetwaartse flikvlak van mijn stoel. Wat een prachtige moment opname. De fotograaf, John Stillwel, heeft hiermee wat mij betreft , de eerste prijs van alle royaltyfoto's gewonnen!

Bron: Algemeen dagblad

Bijna te koop....

Dat staat een beetje raar zo maar het is wel waar en ik ben al helemaal in jubelstemming. Vanaf februari ( Valentijnsdag 2007) ben ik al op mijn lief aan het inpraten. Je kent het wel, je komt met goede argumenten en brengt het op de juiste momenten, dringt niet te veel aan, je legt het een beetje 'in de week'. Je brengt het zo af en toe eens terloops ter tafel en dan plotsklaps als donderslag bij heldere hemel hoor ik de verlossende woorden uit zijn mond: "ik denk dat we de LARO maar moeten verkopen"...

Nu is het zaak om deze uitspraak niet te laten versloffen en heb ik aangeboden het ding op internet te plaatsen. Daar schrok hij wel een beetje van want de lieverd vindt dat ie eerst moet worden gekeurd. Hij moet nog een beetje wennen aan het idee dat ie weggaat...

Persoonlijk denk ik dat zo'n keuring voor een liefhebber niet van belang is. Een liefhebber vertroetelt de grote groene lobbes en weet wat ie koopt, wat de zwakke plekken zijn, dan doe je toch wat van de prijs af?

Lieve, doch stoere groene lobbes zoekt dringend nieuw huis, liefst met carport en een eigenaar met veel vrije tijd...

Pijnlijke zondag...

Twee dagen feest, dat gaat mij niet 'in de koude kleren' zitten. Nee, dat ligt niet aan mijn alcoholconsumptie want die was vrij gering, misschien had ik me zelfs wel beter gevoeld als ik wat meer spiritualien tot mij had genomen. Vrijdag was een koude dag met veel staan en gisteren ook veel gestaan, dat in combinatie met de natte kou en mijn artrose, auw en bah, ik word een oude tokkel!

Afijn, vanochtend voelde ik mij als een dweil, werd wakker en voelde zo stijf als een plank, kon bijna niet lopen, het voelde alsof bijn beide voeten flink gekneusd zijn. En mijn nek verspreidde zo'n afschuwlijke pijn dat ik twee paracetamol en toen dat niet hielp een 400 mg ibuprofen genomen heb. Het is nu 16.30 en ik ben net wakker. Nog steeds erg stijf en ik denk dat ik een griepje onder de leden heb. Daar gaan we dan maar gehoor aangeven.

Verder kan ik u melden dat de buurtBBQ een groot succes was. Ik heb weer een aantal nieuwe mensen ontmoet waarvan een vrouw een bijzondere indruk heeft achtergelaten, ach, ontmoetingen zijn nooit toevallig. Wat schijnt de zon trouwens lekker! Misschien is een uurtje in de hangmat ook wel erg helend...
Op de foto staan Rik en Marieke, wat een prachtig jong stel, zeg nou zelf!

Bloemetjes en bijtjes...

Tussen, tijdens en na de buien valt er toch nog genoeg te genieten. Vanachter mijn droge werkraam zie ik de meest komische taferelen aan mijn oog voorbijtrekken. Paraplu zonder eigenaar, iemand met een werkende paraplu maar waar het regenwater zo hoog van de grond weer opspat dat ie nog helemaal nat wordt. Hollende mensen met een nattekrant op het hoofd, volgens mij toch nog een aardige klus om straks de drukinkt weer van het bolleke te boenen. Collega's die binnen komen druppelen, letterlijk. Beslagen brilleglazen en dampige lijven. Had ik het al gehad over de vele plassen water waar je zo lekker hard doorheen kunt rijden? Het maakt allemaal niet zoveel uit, iedereen is nat en met gebogen hoofden rent een ieder naar zijn of haar bestemming. Net zo plots als de buien verschijnen, komt de zon ertussendoor wat het kwik snel doet stijgen. Als ik thuis kom straalt de zon werkelijk heerlijk en zie ik dit bijtje nog even het bloemetje induiken, en of ie gelijk heeft!

Ik ga gauw nog even een frisse neus halen voordat ie weer nat wordt.