Bijzonder...

Vandaag de eerste dag Deep Change van het 2e blok. En uitvoerig stilgestaan bij het feit hoe bijzonder het is dat jij en ik ontstaan zijn en er uberhaupt zijn. Van alle miljoenen eicellen die door elk van onze moeders gemaakt zijn komen er slechts enkele tot rijping. En die enkele gerijpte eicel, waar vervolgens ontelbare zaadcellen op af komen kan er maar door één bevrucht worden. Ook nog eens 65% van alle bevruchte eicellen lukt het niet om 'te nestelen' en halen de eerste drie weken van de zwangerschap niet. Van alle levende wezens is de voortplanting van de mens het lastigste. En toch ben ik er gekomen en jij ook, hoe bijzonder en dat maakt me blij en laat me begrijpen waarom er soms een onverklaarbare droefheid is. We hebben immers al heel veel moeite moeten doen om hier te geraken en hebben onderweg al (voor de conceptie al) 'afscheid' moeten nemen van mogelijke 'broertjes en zusjes'.
Ook hebben we uitgebreid stilgestaan bij hoe zo'n eicel er voor 'zorgt' dat ook de omgeving waarin het gaat groeien optimaal is zodat het wil gaan nestelen. Zo moeten we ook voor onszelf blijven zorgen en voor een plezierige en prettige leefomgeving zorgen.
Hiertoe hebben we oefeningen gedaan om met behulp van onze hulpbronnen uit traumatiserende gedachten te komen. Een andere strategie ontwikkelen.
Ik vind het heerlijk om weer hier te zijn en vind het ook heerlijk te merken hoeveel stabieler ik me kan bewegen en hoe makkelijk ik hier kan zijn.
Morgen meer...

Prakje...

Alweer een fijne werkdag, ik zou bijna spijt van mijn op handen zijnde vertrek krijgen, HAHAHA! Maar niet heus, ik denk dat ik het zo naar mijn zin heb omdat het over een afzienbare tijd gaat, ik weet het wel zeker.
Nog een laatste bericht van Marieke is dat het lijkt alsof het wat 'beter' met haar gaat. Ze is redelijk aanspreekbaar maar slaapt op de dag en is 'snachts wakker en haar ademhaling lijkt beter. Vooralsnog lijkt het erop dat haar lichaam haar wens om te sterven niet volgt en eigenzinnig doorgaat met leven. Ik denk dat hoewel ze niet meer eet, genoeg caloriën binnenkrijgt via de alcohol. Het blijft dus nog erg slopend allemaal. Ik neem in elk geval de komende drie dagen even afstand (voor zover mogelijk) want ik vertrek zo -na de spits- richting Limmen voor de Deep Change. Ik voel me bevoorrecht om hier weer aan te mogen deelnemen en ben benieuwd hoe het de deelnemers allemaal is vergaan. Afijn morgen meer hierover, nu eerst een vorkje prikken in een prakje...(bleaghl bloemkool)

Opzeggen...

Vandaag mijn collega's op de hoogte gebracht van mijn aanstaande vertrek. Ik kan niet anders zeggen als dat het een lichte luchtige dag was. Met mijn beslissing om te vertrekken in mijn achterhoofd, kijk ik heel anders naar de werkzaamheden. Ik heb een mooie overzichtelijke lijst van mijn dagelijkse klussen gemaakt en hoe deze te verdelen over de overige collega's (haha).
Ik moet trouwens zeggen dat er heel wat blikken hulptroepen (eindelijk) worden opengetrokken, wat mede maakt dat ik me niet schuldig voel over mijn vertrek.
Ook denk ik dat mijn afscheid op 13 maart haalbaar is, daarna ga ik een weekje naar Frankrijk en neem ik nog een paar dagen vrij om op 1 april (zonder dollen) te starten op de nieuwe werkplek.Ik heb genoten vandaag van de fietstocht naar Utrecht. De vogels zongen vanochtend uit volle borst en vanmiddag was het gewoon warm en heb ik gefietst met mijn jas open :-)
Ik zou bijna vergeten dat ik morgen weer voor een driedaagse Deep Change naar Limmen vertrek. Ik verheug me op het weerzien van Andrea en der Johannes en om mijn gedachten weer eens helemaal naar binnen te richten. Tijd voor mezelf dus...

Even wat anders...

Vanochtend was ik al vroeg aan de wandel met vriendin Jessie. We hebben een heerlijk polderloopje gedaan van 45 minuten. Na een bak thee genuttigd te hebben stapte ik weer in de auto toen ik bedacht dat ik vlakbij een andere vriendin was. Daar dus even aan de bel getrokken en ook met haar een wandeling gemaakt en wat voor een.
Ook door de polder langs landgoed Wickenburg en terug via het AmsterdamRijnkanaal. We zijn helemaal doorgelopen naar mijn huis en bedachten toen dat mijn auto nog elders geparkeerd stond. Na een trippel van bijna 3 uur kon ik de ene voet eigenlijk niet meer voor de andere krijgen en besloot ik Maxim heeeel lief aan te kijken om ons met de grote groene lobbes even naar mijn auto te brengen. Met een beetje tegenzin -want er was autosport op de buis- heeft hij zich los kunnen rukken en hebben we gedrieën nog een leuk ritje gehad. Het voelde geweldig weer even met het gevaarte mee te rijden.
En zo kwam er ook aan deze zonnige zondag een eind. Mijn gezicht gloeit helemaal en lijkt wel een beetje verbrand. Ik heb in elk geval een heerlijke dag gehad en voel me helemaal uitgewaaid.
Zulke dagen mogen er meer komen, heerlijk!

As the world turns...

Terwijl mijn zusje nog steeds stervende is draait mijn wereld 'gewoon' door. Zo krijg ik net een telefoontje dat ik een nieuwe baan heb. Het is nog niet duidelijk per wanneer of op welke dagen maar ze willen mij en dat geeft me een geweldig gevoel :-)
Ik word in elk geval toegevoegd aan het team van 'publiekdienstverlening' als programmasecretaresse en 'spin in het web'. Heerlijk om zo'n nieuw vooruitzicht te hebben, mijn wereld ziet er gelijk heel anders uit. Ook een heerlijk vooruitzicht om hopelijk op korte termijn al die leuke nieuwe fietsroute tussen de weilanden te kunnen nemen.

Hoi en dag...

Murw en leeg, weet even niet meer wat te schrijven. Alles geschreven en gedaan en niet de wens om in herhalingen te vervallen. Marieke sterft elke dag een beetje meer en ik ben met stomheid geslagen.
Tot nader order lurk ik slechts zo hier en daar.

Maandag, wasdag...

Bij gebrek aan tijd het afgelopen weekend, draait de wasmachine volop in huize Mike. Wassen is een van de laatste huishoudelijke klussen die ik nog steeds uitvoer. Ja heus, van bijna alle andere taken heeft Maxim laten zien het veel beter en efficiënter te kunnen en ook is bij hem eerder de graad van ergenis bereikt als het stoffig of rommelig dreigt te worden. Ik ben gewoon een beetje een rommelkont en hij de nettere helft. Ik heb het heus wel gepoogd om de vaatwasser in te ruimen maar zeg nu zelf als het daarna weer uitgepakt wordt door manlief omdat het niet goed verdeeld staat wat zal ik me dan druk maken?
Zo zet ik het bestek in volledige willekeur in de daarvoor bestemde bestekbak rechtop. Bij Maxim heeft elk soort zijn eigen vakje.Grote vorken links voor, grote messen rechts voor, links in het midden de lepels, rechts midden de kaasschaaf, links achter het aardappelschilmesje, afijn je snapt vast wel wat ik bedoel. Orde en netheid, ik moet daar dan hartelijk om lachen en hij eigenlijk ook wel. Prima in balans dat huwlijk van ons.

Snor zitten...

Vreemde werkdag vandaag, ben misschien al een beetje afscheid aan het nemen. Ik had gisteren namelijk een sollicitatie gesprek en dat is erg plezierig verlopen zoals sommigen al wel begrepen hebben. Ik zou aanstaande vrijdag uitsluitsel krijgen maar vond vanochtend al een uitnodiging voor een tweede gesprek in mijn mailbox voor volgende week donderdag. Dat vind ik een mooi teken, als ik meer weet of hoor dan blog ik daar uiteraard over.

Wat kan de wereld er zonnig uitzien :-) en dat ondanks een onrustige nachtrust met telefoontjes en SMSjes maar ook zuslief geniet van alle aandacht en de borreltjes en ik hoop met heel mijn hart dat ze het zo nog even volhoudt.

Vandaag was mijn snor onderwerp van gesprek, ach als je wat ouder wordt dan krijg je gewoon te maken met op sommige plaatsen wat ongewenste haargroei. Vandaag kreeg ik de tip (ja, zo zichtbaar was ie ;-) dat er op het kleine winkelcentrumpje naast ons, tussen de halalslager en turkse bakker, een kapperzaakje zit waar ze 'met touwtjes' epileren. Altijd in voor nieuwe dingen, liep ik even binnen om werkelijk 3 minuten later zonder snor weer buiten te staan. Natuurlijk was het pijnlijk maar mijn moeder zei vroeger al "wie mooi wil zijn moet lijden pijn". En dat voor slechts 2 eurie. Ik ga morgen terug voor mijn wenkbrauwen en dan hoop ik foto's of een video te kunnen maken want het ziet er heel wonderlijk uit en het gaat ontzettend snel.
Morgen meer dus...

Een afspraak...

Zo kan het dan ineens gebeuren dat ik in plaats van me een weg te banen door de drukte van de woonboulevard ik mij laverend tussen de terrasstoeltjes van de Neude bevind. Een veel prettiger gebeuren, dat kan ik je verzekeren. Het is lang geleden dat ik 'down town' was en ik heb met volle teugen genoten van de gezellige drukte die er rond de Neude en de Oude Gracht heerst. Ik zie allemaal leuke winkeltjes en zie ik gedachten Maxim verzuchten omdat ik altijd leuke dingetjes 'scoor', en hij de dag betreurt dat ik mijn eigen pinpasje kreeg :-)
Met een grote glimlach constateer ik dat er leven is buiten Zuidwest.
Als ik een uur later terugfiets herinner ik mij de leuke fietsroute door Lunetten en trap ik lekker rustig tussen de zonovergoten weilanden richting Houten. Wat lijkt het me heerlijk om deze route dagelijks te kunnen fietsen in plaats van langs de provinciale weg en het industrieterrein waar ik nu dagelijks langsfiets...

lente...

Ik kan me natuurlijk verschrikkelijk vergissen maar alles ruikt en klinkt naar lente! Wat een heerlijk weer en in de zon is het heerlijk toeven. Ik kan me niet herinneren eerder zo vroeg al te hebben buiten gezeten en of dat nu goed is of niet, het is nu eenmaal zo en ik omarm de lente en geniet van het heerlijke weer. De rust die ik genomen heb gisteren en vandaag, heeft me goed gedaan. Ik kan er wel weer een weekje tegenaan en dat is nodig ook want het is een volle week met veel afspraken en avondvergaderingen en als kersje op de werkweek het maandelijkse stafoverleg aanstaande vrijdag. Maar dat is volgende week.

Ik merk dat mijn ogen in de achtergrond van dit blog iets doen met mijn schrijven. Als een soort van spiegel komen alle woorden langs en ben ik mij zeer bewust van wat ik hier neerschrijf. Ik heb nog nooit zoveel conceptblogjes in zijn geheel gewist omdat het, zelfs voor mij, te persoonlijk werd. Of gewist omdat het niet zuiver genoeg vanuit mezelf geschreven was of te (ver) oordelend. Nee, het is wonderlijk wat deze achtergrond met mij doet, alles wat ik schrijf, lees ik terwijl ik mezelf in de ogen kijk. Dicht bij mezelf blijven dus, zo voel ik ook geen enkele behoefte om foto's te plaatsen, ben er nog niet uit waarom dat is.

Hoera hangmatten weer...

Als ik opgestaan ben en de gordijnen opzij schuif word ik aangenaam getroffen door de blauwe lucht. Er komt een groot verlangen in mij op en ik neem mij voor alle voor vandaag geplande klusjes gauw uit te voeren zodat ik, na maanden het gevoel te hebben moeten ontberen, weer in mijn hangmat kan.
Terwijl ik tussen de werkzaamheden door steelse blikken werp in de tuin of er al een kiertje zon is laat ik mijn gedachten gaan over de muziek die ik, al hangende, wil beluisteren. langzaam maar zeker groeit de stapel cedees en hoop ik dat er ook morgen mooi weer is want zoveel muziek luisteren ga ik niet redden in één dag.
Tussen mijn mail vind ik het verheugende berichtje dat een geplande week vakantie in midden Frankrijk met een vriendin doorgaat, hoop wel dat ik tegen die tijd de beschikking heb over een TomTom :-)
Wonderlijk hoe allerhande facetten van het leven voorbij komen, verdrietige maar ook hele fijne. Zo is het leven en ik neem alles met grote gretigheid tot mij, en houd mij niet in. Ik leef en geniet en ben erg blij en dankbaar voor alles wat er gebeurd.

Inmiddels is er een mooi zonnig hoekje in de tuin gekomen en ga ik de hangmat installeren.
Zij die volop en intens genieten groeten u

Weekend...

Heerlijk, het is weer donderdagavond, hoogtepunt van de week met heel het weekend voor de boeg. Het was een zeer bewogen weekje, dat moge duidelijk zijn.
Ik heb vandaag contact gezocht met de stichting medicinale marihuana (mille gracias Martine :-)die me hele duidelijke informatie heeft kunnen verstekken over de Nederlandsche wiet en de voor- en nadelen van de medicinale welke verkrijgbaar is is de apotheek. Het meest simpele is gewoon een dikke joint draaien en daar gedoceerd (advies was 1 trekje per uur) mee te beginnen. Bij voorkeur biologisch geteelde wiet maar ik betwijfel of er een EKO keurmerk voor bestaat :-)
Op naar de koffie shop dus...
Andere goede nieuws is dat gisteren een bed in de huiskamer is geplaatst zodat zuslief zich niet meer op het doorgezakte tweepersoonsbankje hoeft te behelpen. Dat was een hele toffe actie waar de nichten voor gezorgd hebben. Het geeft alle betrokkenen een goed gevoel iets te hebben kunnen doen. Ik hoop in elk geval morgen nog 'even' langs te mogen komen, maar dat hoor ik morgen wel.
Wat een prachtig medium is zo'n blogje, ik ben in elk geval erg blij met jullie steun en opmerkingen van gisteren, ze doen me goed.
Zo en dan nu een ontspannen avond met lief, gezellig op de bank, beetje buizen of muziekje en een babbel. Pffff, relaxen...

Gouden glans...

Na een dag vol noeste arbeid zit ik genoeglijk aan de keukentafel nog even na te genieten van dat heerlijke gevoel als je je buik lekker rond hebt gegeten en je je uiterst tevreden voelt.
De regen loopt langs de ramen en ik bedenk me wat een mazzel ik vandaag weer had met het weer. Vanochtend hele stukken de wind in de rug en vanmiddag 'm niet echt tegen en beide keren begon het pas met regenen op het moment dat ik bijna op de eindbestemming ben. Soms is het leven zo slecht nog niet.
Het leven is wat je ervan maakt, wat ik er van maak. Het is zo makkelijk om in het negatieve te gaan zitten en te gaan mopperen, ik doe het vaak genoeg. Maar soms, zoals nu, gaat het anders en is het net alsof alles een gouden glans krijgt en maakt het niet uit wat ik doe of waar ik mee bezig ben. Alles gaat me goed af en ik voel me lekker in mijn vel ondanks alle sores en verdriet. Ik zou willen dat ik dit knopje vaker mocht vinden...

Met dank aan...

Coos met een C heeft het voor elkaar gekregen om de Blogger standaard opmaak van de achterkant te 'kraken'. Geen saaie effen achtergrondjes meer voor mij maar een heuse design and custom made achterkant waar ik letterlijk mijn ogen niet vanaf kan houden. Ik hoop dat het de lezers ook bevalt en dat ik je niet het gevoel geef dat ik 'op de vingers kijk'.
Ik vind het voor vandaag dan ook zonde om een foto te plaatsen en lever een 'bloot' blogje.
Soms is minder mooier.
Aah, wellicht komt er straks een zinniger blogje uit mijn vingers maar voor nu zit ik ze af te likken, bij wijze van...

Op de achtergrond...

Coos helpt me met het verkrijgen van een nieuwe custom made achtergrond op dit blog, maar Blogger ligt een beetje dwars en hoewel ge-upload schijnt de achtergrond alleen met firefox te bezichtigen zijn. Zelf heb ik alleen IE waarin mijn blog onveranderd weergegeven wordt. Ik vind het heel spannend om zo te rommelen in de HTML, temeer daar je dus zomaar je template kunt kwijtraken...

En zo rommel ik ook een beetje aan in huis. Maxim heeft een 'mannenuitje' met zijn pa en zwager en ik meen opgevangen te hebben dat ze naar het aviodome zijn. Hij blijft in elk geval de hele dag en groot deel van de avond weg, dus ze zullen wel de nodige plannen hebben...

Ik vermaak me ondertussen prima en ga me zo aan een verlate lunch zetten met gamba's, kort gebakken met knoflook en een scheutje ketjap. Smulsmikkel :-)

Wind in het hoofd...

Zuidwester of niet, ik heb vanochtend mijn fietsje gepakt. Zo vroeg viel de wind erg mee, de terugweg was daarentegen heel wat spectaculairder, het had weinig gescheeld of ik was na 30 jaar, alsnog in de goot terechtgekomen.

Waar ik ook altijd erg van kan genieten met dit weer, zijn de blikken van passerende en tegemoet komende fietsers, zeker op deze route waar er duidelijke stukken zijn waar je wind mee en wind tegen kunt hebben. Net kwam ik er ook weer een tegen die moeiteloos in het zwaarste vertzet trappend van de brug naar beneden wind in de rug, mij tegemoet fietst en bijna triomfantelijk aankijkt terwijl hij langsrijdt. Ach de volgende keer zit ik net zo met een grijns van oor tot oor.

Ik trap lekker bijtijds richting huis, want ben vanmiddag vrij, en terwijl ik achterom fiets zie ik de gordijnen van onze slaapkamer nog dichtzitten. Maxim houdt wel van flink uitslapen en ik besluit hem te verrassen, mijn weekend is immers ook begonnen.

Stilletjes sluip ik de trap op en maak de slaapkamerdeur heel zachtjes open , kijk om het hoekje om dan te ontdekken dat het bed leeg is en ikzelf vergeten ben de gordijnen vanochtend open te schuiven. Maxim was om 5 uur al op, dat was ik even vergeten...

Laatste keek...

Ik ben vanochtend, terwijl ik lekker naar het werk fietste, alle pluspunten van mijn bestaan nagegaan. En dat waren er heel wat. Heerlijk om zo, gevuld met positieve gedachtes, aan de werkdag te beginnen.

Vandaag had ik even tijd ingepland tussen onze vertrekkende wijkmanager en ikzelf, voor de laatste 'keek op de week'. Helaas (bijna zou ik schrijven 'natuurlijk';-) kwam er wat tussen waardoor deze 'keek' niet door kon gaan. Geeft niets, er zijn wel ergere dingen. Toch raakte ik wel even ontroerd toen ze wat later met twee cadeautjes aanschoof bij mijn bureau. Vanwege de helpende hand die ik haar geboden heb een prachtig fotoboek over allerhande handen, en een zeer fraaie zonnige sjaal waarvan ik alleen al van de kleur vrolijk word. Alsof het zo moest zijn, werden we niet gestoord door telefoon of andere 'binnenkomers' en was er even tijd voor elkaar.

Ik blik zowiezo terug op een lekkere dag. Dat fietsen doet me werkelijk goed en ik ben tegenwoordig geen veertig minuten meer onderweg maar heb mijn tijd bijgesteld naar vijfendertig en das toch nie gek voor dit 'ouwegie'.

Waarheen...

Vanochtend was ik alweer vroeg uit de veren en een wat kortere trippel van 30 minuten is al gemaakt. Misschien dat ik beter gedij met wat kortere wandelingen dan één wat langere. We zullen wel zien. Het was in elk geval heerlijk rustig op straat, op wat vroege kerkgangers na. Ik heb gekozen voor een wandeling langs 'de Wetering' die paralel loopt aan de rondweg en de groene wal die 'ons dorp' omgeeft.

Het lijkt wel alsof de lente is aangekomen, de vogels fluiten dat het een lieve lust is en woerden vliegen snaterend achter elkaar aan om indringers uit hun water te verjagen. Even verderop word ik blatend welkom geheten door een drietal schapen die er eerlijk gezegd een beetje verloren bijstaan, niet voor niets gebruiken we de woorden 'arm schaap', flitst het door me heen...

Al wandelend dwalen mijn gedachten naar vanmiddag. Er staat een drumcirkel in Zeist bij Auris in mijn agenda en ik verheug me nu al op het weerzien van de mensen en het opgaan in de energie die we met elkaar maken. Ik vind het altijd bijzondere middagen in elk geval.

'Wat is nou een half uurtje wandelen?', denk ik bij mezelf als ik na 30 minuten alweer bij de achterdeur sta. Time flies when you enjoy yourself...

Effe lekker niets...

Dat is mijn werk niet...

Ach na twee dagen klagen over mijn werkomstandigheden kan deze derde dag er ook nog wel bij. En eigenlijk was er vandaag helemaal niet veel reden tot klagen. Slechts één spoedje en dat was een herhaling van gisteren. Het versnellingsplan welke vanavond gepresenteerd wordt en waar gistermiddag, nadat ik het tig keer had gekopieerd en geniet, nog iemand zijn plasje over wilde doen en de tekst dus vanochtend moest worden aangepast en waarna het plan wederom mocht gekopieerd en geniet.

Ook 'plingde' vanochtend mijn computer een herinnering dat de archivaris langs zou komen. Goddank een jaarlijks gebeuren want vaker zou ik zo'n droge man niet kunnen velen. Zo'n archivaris is in mijn ogen dan ook van een uitstervend soort en daar hoeft geen actiegroep 'ter behoud van' voor opgericht te worden. Dit soort ambtenaren kunnen we missen. Ik heb een prachtig digitaal en overzichtelijk archief en dat papieren gebeuren mag van mij gelijk door naar het ronde archief.

Zo genoeg over mij! En hoe was uw dag?

Mike's off day...

Liever las ik dat het Mike's day off was maar voor vandaag geldt de titelversie. Een regelrechte boutdag vol misere en ellende veroorzaakt door absentie van collega's, vandaag vier stuks maarliefst. Ik vraag me echt af wat hier de oorzaak van kan zijn. Het lijkt er soms op dat er heel veel negativiteit in het gebouw zit. Elke dag maar weer de wachtruimte vol met mensen met allerhande problemen, net als de hele wijk. Waar houdt het op?

Ik was gewoon blij dat ik naar huis kon en dat het pijpestelen regende, en ik op de fiets, kon me geen moer schelen. Ik wilde alleen maar weg. Thuisgekomen ben ik gelijk eten gaan koken en terwijl dat pruttelde heb ik een zak chips opengerukt en heb daar een flinke hand van opgegeten. Na het eten had ik nog niet genoeg en ben ik naar de winkel gegaan om yogert te halen met crusli. Nu barst ik bijna uit mijn voegen en nog voelt en is het gat in mijn buik niet dicht.

Zo voelt het dus, ik weet het weer. Pure onmacht en uit frustratie stop ik me vol met eten. Goddank morgen weer een nieuwe dag dat ik opnieuw mag beginnen met een schone lei

Warme wind...

Het klinkt een beetje ranzig 'warme wind', maar zo voelde het wel vandaag tijdens mijn kanaalloopje. Ik was begonnen met een prachtig stukje muziek maar zodra ik een beetje buiten de bebouwde kom kwam werd de koptelefoon haast van mijn kop gerukt en was van enig luisterplezier van de meegebrachte muziek geen sprake. Wel heb ik mijn ogen goed de kost kunnen geven en ik heb minuten lang met verwondering naar een 'biddend' valkje gekeken. Ik had de grootste moeite zelf staande te blijven en deze vogel lukte het om schijnbaar moeiteloos tegen de wind in te blijevn hangen in de lucht Dat dit niet mijn foto is maar van raym moge duidelijk zijn.
Naast de blauwe reigers en canadese gansen heb ik volgens mij een boomklevertje gezien, een leuk klein vogeltje met een wittige keel en borst met donkerkoppie en vleugels die loodrecht de boomstam optrippelde en zich niets van mijn nieuwsgierige blikken aantrok. Ik blijf me verbazen over wat je zoal aan kunt treffen als je een beetje aan de wandel bent en je ogen open hebt, ik heb in elk geval genoten ;-)

We zullen dóórgaan...

Heel even voelde ik teleurstelling toen ik van de weegschaal afstapte, slechts 6 ons eraf. Maar onder de douche raakte ik die nare gedachte al gauw kwijt. Ik voel me namelijk helemaal top en vind dat ik er steeds strakker ga uitzien. Mijn stretchbroeken hoeven helemaal niet meer te stretchen en truitjes en shirts zitten beduidend losser. Ofwel, ik ga gewoon lekker door op dit pad wat ik ben opgegaan. Enne 6 ons is toch al gauw het gewicht van twee pakjes roomboter ;-)

Als ik trouwens naar buiten blik doet het weer nogal herfstig aan, de regen loopt in straaltjes langs het raam. Het is natuurlijk lekkerder lopen als het droog is maar het betekent ook dat het rustig zal zijn in het winkelcentrum ;-)

Ik maak mij op voor een herfstige voettocht richting het Rond voor de nodige boodschappen. Zij die gaan uitwaaien groeten u !
Tot later...

Lekker loopje...

Het mag een godswonder heten maar lief en ik hebben een wandeling gemaakt samen en in Nederland. Jawel, ik lieg het niet!

Lief en ik hebben een bijzondere relatie aangaande het samen buitenhuis 'bewegen'. Dat doen we dus niet. Veel meer dan samen even naar de buurtsuper, waar we dan nog ieder ons eigen weg gaan, zit er niet in en daar dat vinden we beiden best.
Een deel hiervan is te wijten aan zijn onregelmatige werk maar niet alles. Zijn bewegingspatroon tekent zich steeds duidelijker af; fietsen van en naar het werk, das genoeg beweging volgens hem. In Nederland bewegen is volgens hem niet fijn, te vol en te druk.
Op vakantie echter, als het tropisch warmvochtig of gewoon godsgloeiend heet is, is hij niet te stuiten en loopt en klimt hij als een klipgeit tegen de meest steile wanden op, in elk geval zie ik geen kans hem in dat tempo te volgen. Van nature houd ik me bij dergelijke temperaturen wat rustiger...

Nu kan het natuurlijk komen omdat hij vanochtend twee vakanties heeft geboekt naar eerder genoemde oorden. Dat kan hem wat toegankelijker voor mijn wandelvraag hebben gemaakt, ik sloeg in elk geval bijna achterover van verbazing dat lief mee wilde wandelen over landgoed Heidestein. Dat ik het geweldig heb gevonden en lief zowaar leuk, ondanks de regen die gestaag op ons neerkwam, wil ik nog wel even hier kwijt...

Dapper op de trapper...

Onder dat motto vandaag weer een flinke afstand afgelegd. Vanochtend levensgevaarlijk vanwege de mist en vanavond, ja ik was weer eens laat, levensgevaarlijk vanwege zich naar huis spoedende automobilisten die vanwege de regen waarschijnlijk weinig zicht hadden op mij. Ik voelde me een eenzame zwoeger, natuurlijk tegen de wind in maar ik zet door. Ik heb het fietsen gemist, het is heerlijk om te fietsen. Tot 5 jaar geleden fietse ik gewoon dagelijks naar Utrecht, daar kwam pas de klad in toen mijn vader wat slechter werd en ik de grote groene lobbes te onbetrouwbaar (en te langzaam) vond. Een klein peugeotje werd gauw aangeschaft want ik wilde gewoon snel naar hem toe kunnen als het nodig was. Het duurde niet lang of ik pakte de auto voor het dagelijkse woon-werk verkeer. Heel begrijpelijk allemaal en ik ben heel erg blij dat ik nu (her)ontdekt heb hoe heerlijk het stoeien met de elementen is. Het brengt oude herinneringen aan het windsurfen naar boven waar ik worstelde met de winden, ik kon uiteindelijk tot een maximum van windkracht 5 het zeil houden. Ontelbare keren vallen en weer opstaan, maar dat gevoel van de wind in het zeil voelen en je hele lijf overgeven en 'hangen' om het zeil te houden, je één voelen met de mast, plank, wind en water, bijna in plané over het water scherend, WAUW!

Terug weer naar het hier en nu, ben ik blij bij elke ronddraaiende trapper en regenvlaag die in mijn gezicht waait.

Ik leef!