Lekker fröbelen...

Voor degenen die zich afvragen waar ik me zoal mee bezig houd daar ik beduidend minder - on line- te vinden ben, nou ik ben aan het fröbelen in klei.

Ik ben reuze blij met de nieuwe mini laptop maar merk ook dat ie te klein is om echt heel veel mee te werken. Kijk een blogje maken en een blogje lezen gaat nog wel. Het is echter niet echt plezierig om veel te lezen. Mijn ogen worden al snel moe van de kleine lettertjes en je moet beduidend meer scrollen. Tijdens rustige periodes kan ik op mijn werk wel eens wat rondkijken op mijn desktop maar daar is niet dagelijks, laat staan wekelijks, tijd voor. En dat is maar goed ook, je zou eens denken dat ik een luie ambtenaar ben ;-) Nee, lanterfanten doe ik bij voorkeur thuis.

Voorlopig zit er dus niet meer in dan een creatieve groet!

Pech hebben...

Het zal je maar gebeuren, je spreekt af met goede vrienden in Engeland, boekt de reis, pakt je spullen, ontwijkt de files, prikt een vorkje en mist dan de boot…
Nee dit overkwam niet mij maar mijn zus Anke. Onderweg naar Rotterdam kwam zij met man ben nog even gezellig een hapje mee-eten en ze dachten tijdig bij de boot te arriveren. Helaas bedacht de kapitein dat er vanwege het slechte weer, het stormde nogal, de trossen een uur eerder los gegooid werden. Tja en daar reken je natuurlijk niet op.
Letterlijk de boot gemist dus en aan de stem van mijn zus te horen vond ze het niet eens zo heel erg maar dat had alles met de barre weersomstandigheden te maken. Zelf moet ik er overigens ook niet aan denken om met zo'n storm naar Hull te varen.

En ik, vraag je misschien, hoe het mij vergaat? Alles loopt en het is heerlijk rustig. Er gebeurt niet zo veel en ik voel geen behoefte om over reeds eerder geschreven zaken te schrijven, dat trekt me niet.
Nee er heerst een heerlijke rust in huize Mikelodeon en lanterfanteren een beetje rond terwijl we uitkijken naar de lente.
Gisteren leek het heel even lente in Houten, de zon scheen uit alle macht en de vogels floten dat het een lieve lust was.
Een voorproefje, een lekkermakertje was dat want het duurde niet lang alvorens de grijze wolken het mooie blauw weer bedekte. Maar we hebben weer even mogen ruiken aan hoe het voorjaar kan zijn en het komt eraan. Gewoon nog even geduld hebben ;-)
Zonnige groet!

Zonnestraaltjes...

Het is me gelukt om vandaag twee keer droog over te komen en dat vind ik, gezien alle neerslag, zeer vermeldenswaardig ;-)

Ook moet mij van het hart hoe geweldig knap ik het vermogen van een kat vind om de lekkerste plekjes te vinden. Bij kou en donkerte wordt er in huize mikelodeon gevochten om het lekkerste plekje bovenop de kachel, mits ie op de waakvlam staat natuurlijk.
Bij het kleinste zonnestraaltje worden alternatieve plekjes gevonden van de vensterbank tot een klein stukje uitstekend stukje schouw.

Vanmiddag mocht ik getuige zijn bij binnenkomst van een gelukzalig spinnende Foster in de zonnige vensterbank en een net zo gelukkig spinnende Tooheys die zich speciaal voor de foto even netjes, zoals dat een dame betaamd, zittend in een reepje zon liet portretteren.

Ik zou er bijna naast gaan zitten en even heerlijk wegdromen.

Zonnige groet!

Opmerkelijk...

Vandaag vond ik dit opmerkelijke filmpje in mijn mailbox, welke ik graag wil delen.
Ik word heel aangenaam getroffen door het (schijnbare) gemak waarmee de hoofdrolspeler zijn last op zijn hoofd zet en torst. Wat heeft deze man een ongelofelijk vermogen zijn gevoel uit te breiden tot ver buiten de reikwijdte van zijn armen.
Ook prachtig hoe hij de vallende steen opmerkt en op tijd zijn voet intrekt zonder dat het hem uit balans brengt.

Bewonderende groet!

Klemtonen...

Ik heb hier al eerder vertelt over mijn 'carriëre' als buschauffeur. Gisteravond schoot mij weer een hilarisch moment binnen van het examen wat ik aflegde om mijn chauffeursdiploma te halen. Onderdeel daarvan is kennis van dieselmotoren, een soort van sleutel diploma voor pech onderweg. Nu was dat onderdeel voor mij als chauffeur op de stadsbus niet zo heel erg belangrijk, de monteurs reden in wagentjes rond en je mocht zelfs niet naar de motor wijzen van ze.
Maar goed het onderdeel was wel verplicht dus heb ik de theorie uit de boeken goed bestudeerd om ten tijde van het examen toch een beetje beslagen ten ijs te komen.
Op de dag zelf trof ik twee heren, de een nog serieuzer dan de ander en ik voelde dat ik gekeurd en bejegend werd ,'daar heb je weer zo'n rijdende muts'. Ik was heel blij het studiemateriaal goed bestudeerd te hebben en had zoiets van 'kom maar op met je vragen'.

Het ging me allemaal vlotjes af en ik zag de heren goedkeurend knikken tot het onderdeel 'nokkenaslager'. Ik begon te vertellen hoe dat werkte en en waar het voor diende en zag één van de heren rood aanlopen en de andere maakte vreemde hikgeluiden. Niet begrijpend keek ik ze aan, na enkele minuten konden ze weer redelijk uit hun woorden komen en vertelden ze me dat het de nokkenas-làger is en niet de nokkenà-slager zoals ik 'm genoemd had.
Ach ik was geslaagd en dat was belangrijker dan mijn gedeukte ego ;-)

Kattenlol...

De jongens donderjagen door het huis en Foster maakt er een sport van om zichzelf vanuit het kattenluik te lanceren bovenop de tafel. Uiteraard zonder eerst zijn voeten te vegen dus zijn er ontelbare kleine pootafdrukjes op tafel zichtbaar.

Hij heeft waarschijnlijk de hele dag geoefend want hij doet keer op keer triomfantelijk zijn ererondje over de keukentafel. Als ik na de derde keer me verder aan het typen van dit stukje waag, doet ie weer een poging zich achter de laptop te verstoppen. Tooheys hobbezakt met haar logge lijf wat achter hem aan en beleeft haar grootste lol door met een grote sprong op het vloerkleed te springen waardoor deze een stukje doorglijdt.
Het doet me een beetje denken aan 'apekooien' vroeger op school maar dan de katten versie.

Wat lijkt het me heerlijk om kat te zijn maar dan wil ik wel bij mezelf wonen ;-)
Na een half uur donderjagen keert de rust weer en vallen ze lekker in slaap voor de kachel. Die rust zal niet lang duren gezien het tijdstip, met een klein half uur komt lief thuis en dan verwachten ze eten, net als lief dus.

Een gauw schillende aardappel groet!

Surfen...

Vroeger was ik helemaal gek op windsurfen, sinds enige tijd beoefen ik dat slechts nog op internet. Je wordt toch wat ouder en dan trekt dat geploeter met die elementen een stuk minder...
Vandaag heb ik een vergelijkend waren onderzoek verricht onder vaatwassers. Jawel onze huidige is namelijk voorgoed overleden volgens de monteur van onze locale witgoedleverancier, iets met de pomp. Hij was me net te kien om een nieuwe - net in de aanbieding- te verkopen.

Als ik het type op internet opzoek, blijkt het een oud model en is ie elders in de aanbieding voor bijna 300 euro minder.
Een monteur zoeken is ook niet zo ingewikkeld, één telefoontje naar een door de internetleverancier aanbevolen monteur is zo geschied, et voila een geslaagde missie al zeg ik het zelf.
Even horen nog wat lief van mijn voorstel vindt en dan kan de bestelling plaatsvinden en mijn marygold huishoudhandschoenen opgeborgen worden.

Geel gehandschoende groet!

Frisse start...

Lief heeft vroege dienst en als betrokken echtgenote sta ik gelijk met hem op. Dat is geen opoffering hoor, ik ben gewoon geen langslaper.
De wereld heeft iets magisch zo vroeg, zeker op nieuwjaarsochtend. Langzaam maar zeker zie ik vanuit het keukenraam de dageraad komen en daarmee de troep die het afsteken van het vuurwerk heeft achtergelaten.

De poezen kijken me dankbaar aan als ik het kattenluik openmaak, van de zenuwen doet Tooheys nog gauw een plas op de kattenbak. Foster kijkt haar meewarig aan en staat in de startblokken om naar buiten te gaan.
Daar gaan ze, mijn jongens, al dan niet door het kattenluik de wijde wereld in.
Lief krabt de voorruit van de auto en Foster zie ik gelukzalig plaatsnemen in het rozenperkje aan de overkant.
2009 is begonnen en wat zal dit jaar allemaal brengen...
Ik zal in elk geval erover bloggen, elke dag een beetje.

Gezellig hé...

Hemelse bollen...

Het is wat rustiger op het werk waardoor ik me heb gepermitteerd om bij aanwezige collega's op de 16e etage enkele vers gebakken oliebollen te nuttigen.
De maker van de oliebollen pochte gisteren namelijk de lekkerste oliebollen van de wijde omtrek te bakken. Smulpaap als ik ben hoefde ik weinig aanmoediging om dat proefondervindelijk vast te willen stellen.
Met de trap, jawel, naar de 16e getogen van de Neudeflat alwaar de bepoederde bollen me toelachten.

"Neem mij, neem mij" riepen zij in koor, tja en hoe kan ik die lieve aanmoedigingen nu weerstaan? Alleen al de geur was heerlijk en de smaak van de perfect rond gebakken warme zachte oliebol (doch licht krokant van buiten) was hemels.
Het zijn met recht 'Royal balls' te noemen met oranje snippers en heel veel krenten op ambachtelijke wijze en met veel liefde vervaardigd. Ik heb gelijk een bestelling van 10 stuks geplaatst die ik vanavond ga ophalen. Ik kom zo het oude jaar wel door in elk geval ;-)

Vette grijns!

Verdulleme part 2...

Het eind van 2008 verloopt niet gladjes. Het zijn natuurlijk luxe sores maar het is toch wel vervelend als de vaatwasser weigert datgene te doen waarvoor ie er is, namelijk de vaat te wassen. Na twee dagen vaat doen heb ik oude vrouwenhanden. Natuurlijk is het handmatig vaatwassen hier niet de enige schuldige aan. De vrieskou buiten maakt dat mijn handen er doorleefd uitzien, net als mijn neus en oren overigens.
In elk geval helpt veelvuldig wrijven en insmeren wel alleen wel met het neveneffect dat ik glibber over het toetsenbord.
Nog even behelpen want de monteur komt woensdag pas, en natuurlijk mazzel gehad dat ie er na de kerst pas mee ophield..

Vette groet!

Verdulleme...

Vanochtend ben ik vol goede moed opgestaan en vastbesloten het lekkers er gelijk weer af te trainen. Niets mis mee zul je denken. Maar in plaats van dat de kosmos mij toejuicht in mijn enthousiasme, krijg ik een natte klets over me heen en kan ik mijn lol op met dweilen.

What happend?
Van de fysio heb ik een aantal oefeningen mee gekregen om thuis te oefenen met gewichtjes. Zuunig als ik ben (of was het luiheid??) bedacht ik mij dat ik net zo goed een fles wasmiddel als gewichtje kan gebruiken en dat werkte tot vanochtend prima.
Helaas heb ik zelf verzuimd de dop er goed op te draaien met als gevolg dat ik een flinke gulp wasmiddel (wat prikt die zooi in de ogen) over mijn kop heen gooi en dankzij de grote brede mond zeker één liter over mijn hoogpolige kleed heb gegooid. Niet ernaast, waar ik het makkelijk kan opdweilen, nee er op. Nooit geweten dat wasmiddel zulke vlekken kon maken.

GRMPFFFFF

Het ruikt er nu wel lavendelfris, dat dan weer wel.

Geintje van Maxim...

Lief had een creatieve bui en knutselde voor ons kleine nichtje een mooie kertstkaart. Ik had nog geen kerstwens op mijn blog maar deze voldoet prima :-)
Deze kerstwens kreeg ik toegestuurd en wil ik ook nog delen en dan is het op.

Morgen weer een dag :-)

Kerstavond...

Alle boodschappen zijn binnen, de winter mag komen en zelfs langdurig ingesneeuwd raken is geen probleem. Ik ben al volop voorbereidingen voor het kerstmaal aan het maken, de familie van lief komt een vorkje prikken.
Op het menu staan:

Alle gekheid op een stokje

Hoe heter hoe beter

Zoete herinneringen

Niet dat bovenstaande je veel wijzer zal maken, ik houd wel van een beetje mysterie ;-) het is in elk geval absoluut vlees- en visloos.

Wel is alles eerlijk en met de hand bereid dus niets uit pakjes of blikjes.

Het koken voor wat meer personen vind ik een heerlijke uitdaging.
Genoeg voor nu, fijne avond en gezellige dagen gewenst.

Bezige groet!

In de wolken...

Vandaag heb ik de uren die ik gewerkt heb het afgelopen jaar eens goed bekeken en in plaats van dat ik 2 dagen in de min sta, heb ik zelfs nog 2 dagen vrij tegoed in 2008.
Morgen ben ik dus onverwachts vrij en dat geeft me een heerlijk gevoel. Een mooie meevaller dus, net als mijn salarisstrookje ;-)
Ik wil nog niet te vroeg juichen maar het lijkt erop dat ik een gratificatie heb gehad of ik heb een loonsverhoging gemist het afgelopen jaar. Mijn nieuwe aanwinst in de vorm van mijn laptopje kan ik er in elk geval prima van betalen ;-)
Ik loop dus met mijn hoofd in de wolken. Niet zo moeilijk trouwens vandaag want het was erg mistig en ik heb enkele zeer fraaie plaatjes mogen schieten waarvan bovenstaande er één van is ;-)

Luchtige groet!

Vakantieleed...

Vanwege wat bizarre omstandigheden vandaag een blogje uit de oude doos.
Het betreft een vakantieverhaal van een oud collega.

Tja, je bent jong en wil op vakantie, dan ga je toch gewoon! Zo gezegd, zo gedaan en werd er met een otootje richting oosterburen gereden.

Collega S. en vriendin met een hoop lol die, ongehinderd door ook maar enige kennis van de Duitse taal, toch daar kwamen waar ze wilden zijn.
Misschien waren ze dan wel jong maar uit een ei kwamen ze zeker niet want elke keer als ze het otootje parkeerden in een Duitse stad dan schreven ze de straatnaam op een papiertje om zo weer het voertuig terug te kunnen vinden. Niet dat ze het eigenlijk nodig hadden want ze vonden eigenlijk altijd het vehikel op eigen 'kracht' terug.

Het zal zo'n beetje aan het eind van de vakantie zijn geweest dat de prille dames na een uitgebreid stedelijk bezoek weer het voertuig wilden opzoeken. Jammergenoeg kwamen de dames er deze keer niet uit en moest het papiertje met straatnaam er aan te pas komen. De dames klampten een Deutsche Polizist aan en begonnen aan hun charme offensief om de diender met handen en voeten duidelijk te maken dat ze hun voertuig zochten en dat het otootje in de straat op het papiertje moest staan.

De agent schoot bij het lezen van de straatnaam onbedaarlijk in de lach, op het papiertje stond namelijk , je raadt het al "einbahnstrasse".

Tevreden zijn...

In deze periode van het jaar is het niet zo vreemd om eens even stil te staan bij de afgelopen maanden. 2008 was voor mij een bewogen jaar maar goed dat is eigenlijk elk jaar wel ;-)

Vandaag heb ik het besluit genomen dat het goed is zoals ik ben, wellicht nog steeds met 20 kilo overgewicht en ik heb mijn best gedaan om er meer vanaf te krijgen maar het lukt me niet ondanks al het extra bewegen en herbalife.

Vandaag besluit ik dat het goed is zoals ik ben, ik accepteer dat ik geen slanke den zal worden, het is goed zo.

Dit blogje is niet bedoelt als vrijbrief voor mezelf om weer overal mijn tanden in te zetten maar meer als berusting en acceptatie wie ik ben.

En dat is een prima mens met een maatje meer.

Tevreden groet!

Shrinking laptop...

Of groter gegroeide kat....

Ik was de barsten in het plasmascherm van de 'oude'laptop helemaal zat en heb vandaag de stoute schoenen aangetrokken en ben op zoek naar zo'n leuk klein maar fijn laptopje gegaan.

Wat een keuzemogelijkheden allemaal. Ik heb me zitten vergapen aan alle mogelijkheden en leuke gadgets die er bijgekomen zijn. Ik ben uitstekend geslaagd al zeg ik het zelf. Ik ben uitgekomen op de ASUS EEE PC en ik ben helemaal verguld. Foster wat minder want die ziet geen kans meer om ongezien achter de laptop te verdwijnen. Hij blijft het proberen maar begint volgens mij nu wel door te krijgen dat er iets veranderd is ;-)

Oud leed...

En wederom heeft Wieneke mij weten te inspireren tot het bloggen van een kort stukje. Ditmaal over het op- en neer rennen van de trap. Dit gedrag heb ik overgehouden sinds ik een keer zelfstandig geklust heb in mijn toenmalige woning in Utrecht. In die tijd had ik nog geen (handige) man en was ik de mening toegedaan dat ik alles wel zelf kon. Ik had de muren allemaal al geverfd en had ontdekt dat er mooie houten vloerdelen onder de tien lagen zeil en vloerbedekking vandaan kwam. Het behoefde alleen te worden opgeschuurd. Dapper begonnen met een vlakschuurapparaat kwam ik na twee m2 geschuurd te hebben een alcoholische vernapering halen in mijn buurtcafé Averechts.

Aldaar aan de toog vertel ik over mijn stoere schuurklus en werd ik alras bijgepraat over grote schuurapparaten welke te huur zijn en waarmee het schuren van je vloer in een handomdraai zou zijn gebeurd....
Zo gezegd zo gedaan, de volgende dag vol goede zin zo'n ding gehaald. Ik moet er wel bij vertellen dat ik altijd de dingen doe op mijn manier. Ik had dus de kamer niet leeggehaald maar verschoof de spullen telkens een stukje. Zo ook mijn mega grote tv die ik kort daarvoor uit pure frustratie had aangeschaft omdat de kleinere modellen steeds gejat werden in mijn fijne woonbuurtje ;-) maar dat is een heel ander verhaal...
Goed het klussen dus, de stekker aan het verlengsnoer van mijn niet te tillen en dus onjatbare tv had ik met tape vastgemaakt aan de deurpost en ik zet de schuurmachine in postitie en aan.
Allejekes wat een lawaai en wat een getril. Het schuurbeest vrat zich gelijk een halve centimeter in de vloer en toen ik 'm een zetje gaf schoot ie naar voren. Voordat ik goed en wel doorkreeg wat er allemaal gebeurde had het snoer zich van de deurpost losgetrild en was het schuurapparaat er nietsontziend overheengegaan.

Een steekvlam vanonder de allesschuurder en vervolgens een daverende stilte. Ik was totaal verbijsterd, slaakte een luide gil en nam een duidelijke schroeilucht waar en ben gaan rennen als een kip zonder kop. Toen op de trap duidelijk werd dat er niets in de hens stond ben ik teruggegaan en voorzichtig de schade gaan opnemen. Onder het schuurapparaat was de vloer verschroeid en de electriciteitskabel voor de helft weggeschuurd. Het apparaat had niets alleen was de hoofdzekering eruitgeslagen en die werd enige uren later door een nogal meewarig kijkende man van de energieleverancier vervangen.

En de vloer? Daar heb ik fijn goedkoop tapijt overheen gelegd, jaja zelf gedaan ;-)

Leed...

Gisteren (en vandaag trouwens ook) had ik nodig om het mij overkomen leed, door eigen toedoen overigens, te verwerken.
Ik denk dat laptop en ik samen vele tienduizenden kilometers gereisd hebben onder de meest erbarmelijke toestanden over de meest vreselijke hobbelige en stoffige wegen in de outback van Australië. Nooit heeft ie me in de steek gelaten, altijd was ie daar en deed ie wat ie moest doen.
En gisteravond liet ik mijn innig geliefde laptop zomaar uit mijn handen vallen. Na van pure paniek de trap een aantal keren op- en af te zijn gerend (dat doe ik namelijk als ik in paniek ben) . Ik heb alle losgesprongen onderdelen weer op de plaats gedrukt en heb 'm opgestart. De programma's lijken het normaal te doen maar het plasmascherm is onherstelbaar beschadigd. De foto hierboven is van gisteren, toen leek het op wat barsten na wel mee te vallen. Nu echter is al duidelijk dat mijn scherm langzaam maar zeker zwart zal kleuren. De barsten worden dikker en het lijkt wel of ie aan het bloeden is.
Het eind lijkt nabij en mijn bloggersbestaan wordt ernstig bedreigd.

Droevige groet...

Cry of the snow lion...

Vanochtend hebben wij ons vermaakt met het bekijken van een tweetal documentaires. De eerste was Bush's brain met dank aan Redstar van wie ik deze mocht lenen.
Vandaag beperk ik me echter tot een verslag van Cry for the snow lion.
Cry of the Snow Lion is een verkenning van het bekende, maar niet altijd even goed begrepen Tibet. De documentaire is gefilmd tijdens negen reizen door Tibet, India en Nepal. De totstandkoming duurde dan ook maar liefst tien jaar. De documentaire neemt je mee naar het lang verboden 'dak van de wereld'; van zelden geziene rituelen in afgelegen kloosters tot de bordelen en sloppenwijken in de heilige stad Lhasa tot de toppen van de Himalaya. Geheimen uit de recente geschiedenis van Tibet worden verkend aan de hand van persoonlijke verhalen en interviews en in het geheim opgenomen filmbeelden.

Ik vind de inspanningen van de Dalai Lama om vast te houden aan een geweldloze strijd voor rechtvaardigheid inspirerend en krijgt mi een nieuwe betekenis in deze wereld van oorlog en terrorisme. Om met de woorden van de Tibetaanse intellectueel Lhasang Tsering te spreken: ‘Alle leiders in de wereld praten over vrede, maar niemand doet er iets aan.’ Ondanks meer dan 50 jaar van onderdrukking benadrukt Lhasang dat de Tibetanen ‘nog niet de hoop en moed verloren hebben om vrij te zijn.’

Ik heb de documentaire op DVD opgenomen en deze wil ik met alle plezier naar een geïnteresseerde toesturen. Laat maar weten via de mail.
Cry of the Snow Lion verkent de geschiedenis van een onderdrukt Tibet en laat zien hoe het spirituele geloof nog steeds inspireert tot hoop op een vrije toekomst.

Kerstbal...

Sinds vorige week hangen hier de kerstballen alweer voor het raam. Ik heb een 40-tal kerstballen opgehangen in verschillende maten en dessins, wel allemaal goudkleurig. Ze hangen op verschillende hoogtes aan de gordijnroede. Ik vind het wel een grappig effect hebben en hoewel sommige op perfecte hoogte voor de katten hangen, hebben deze er nog geen poot naar uitgestoken. Niet dat dàt me zorgen baart want de ballen zijn allemaal onbreekbaar.

Ik heb een hele serie foto's gemaakt maar het lukt me niet om ze sfeervol op de digitale plaat vast te leggen. Je zult me dus op mijn woord moeten geloven dat het er leuk uitziet ;-)
Er hangt één heksenbal tussen waar ik mij, zoals je kunt zien, uitstekend mee vermaakt heb. Morgen eens kijken of we een familieportret kunnen maken met lief en de jongens.

Knagen...

Onderschrift foto: "Ach vrouwtjelief toe blog niet meer..."

Heb jij ook wel eens het gevoel dat als je de deur dichttrekt dat er dan iets in je achterhoofd begint te knagen maar dat je daar even geen aandacht aan schenkt en je voortvarend op weg gaat in de nieuwe dag?

Mij overkwam het vanochtend en wat er zo knaagde bleek niet geheel onbelangrijk, mijn handtas namelijk met toegangspas, mobiel, portemonnee en nog veel belangrijker mijn camera. De tas was dus thuis op de stoel blijven liggen.

Helaas voor mij kwam ik er in Utrecht pas achter en was er ook geen tijd om terug te fietsen en 'm even op te halen daar ik mijn eerste afspraak had om 8.00 uur.
Goddank waren de goden mij gunstig gezind en kwam ik gelijk met een andere collega aan zodat ik in elk geval de werkplek kon betreden, zo vroeg is de gemiddelde ambtenaar in utrecht niet op zijn werk, zeker niet op vrijdag. Die exemplaren kun je echt op één hand tellen ;-)

Er zijn mensen die absoluut ontwenningsverschijnselen krijgen als ze zonder mobieltje zitten, ik behoor daar niet toe. Echter het niet hebben van mijn pinpas in combinatie met het tegenkomen van een mooie trui was gewoonweg stuitend. Het droge commentaar van lief die hier de financién doet:"elk nadeel hep een voordeel" deed mijn gemoed ook geen goed.

Helaas moet mijn voornemen om mee te doen met een pakkende foto aan de friday sky watch nog een weekje uitgesteld worden maar ik beloof beterschap en ga volgende week in de herkansing.

Als troost bied ik hier mijn uitzicht van dit moment aan...

Nieuws van nicht Nienke...

Mijn supernicht Nienke Eijsink heeft een korte documentaire/film gemaakt "Het Boek van Raven" .

Als ik het goed heb begrepen is dit een onderdeel van 'Made In Holland' en wordt vertoond tijdens de Roze Filmdagen in Cinema de Balie in Amsterdam en zal daarna in internationale roulatie gaan.
De deels geanimeerde korte documentaire gaat over de vierjarige Raven die twee moeders heeft. Raven is daar heel luchtig over en zegt 'Ik ben blij dat ik geen vader heb, hij speelt nooit met me, wat heb je er eigenlijk aan?'
Nu hebben zijn moeders speciaal voor Raven een boek gemaakt over zijn leven. Hoe zal Raven reageren op waar hij vandaan komt?

Helaas gaat het mij niet lukken om deze film te zien en ik denk dat er misschien ook wel de nodige reacties op zullen komen. Zelf ben ik van mening dat een kind prima grootgebracht kan worden bij een lesbisch- of homostel. Maar ik ben ook benieuwd naar het vervolg, als kleine Raven op zoek gaat naar een rolmodel, onontbeerlijk voor het ontdekken van zijn eigen ik.

Hier kun je alvast een voorproefje zien

Tooheys versus Goudlokje...

Sinds ik 'smiddags wat eerder thuiskom uit het utrechtse, mag ik tijdens daglichturen aanschouwen waar de harige jongens zich zoal op de dag mee vermaken. Ik doel daarmee niet op binnengebrachte afgekloven prooien maar meer op een vers gevangen kerstbal of zoals vanmiddag een beleefdheidsbezoekje van ons allerliefste Goudlokje.
Vandaag dacht ze vast dat ze het wel weer even kon proberen om binnen te komen het rook zo heerlijk naar verse brokjes daarbinnen, maar dat had ze gedacht. Tooheys bleek echter niet voor de poes en haalde kattig uit zorgde zo ervoor dat Goudlokje mooi buiten bleef.
Het bleef nog lang onrustig bij de keukendeur...